ကျန်းမြောင် သည် ဤလူ့အဖွဲ့အစည်း၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားသူဖြစ်ရာ မိမိ၏ အတွေးအမျိုးမျိုးကို ဖုံးကွယ်ထားတတ်သူဖြစ်သည်။ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်လိုပါက အဓိကရေစီးကြောင်း၏ တန်ဖိုးများနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားများကို ဆန့်ကျင်၍မရကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။
သူမသည် စကားပြောရန် သို့မဟုတ် အခြေအနေများကို ရင်ဆိုင်ရန် ကြောက်ရွံ့နေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ယခုမူ သူမသည် မိမိအလွန်နှစ်သက်သော အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပါးစပ်ဟကာ “ယန်ဟဲ၊ ကျွန်မသာ ‘ထာဝရ’ ဆိုတဲ့ စကားကို ပြောခဲ့မယ်ဆိုရင် ရှင် ဘယ်လိုထင်မလဲဟင်” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမ၏စကားများက တိုတိုတုတ်တုတ်သာ ဖြစ်သော်လည်း ယန်ဟဲ က သူမဆိုလိုသည်များကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားသည်။
ထို့ကြောင့်လည်း သူမသည် သူ၏ စိတ်ကျဝေဒနာ (PTSD) အကြောင်းကို ယခုတလော မေးမြန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ယန်ဟဲ သည် သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့စဉ်ကနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသွားပြီဖြစ်ကာ ယခင်ကကဲ့သို့ ခပ်စိမ်းစိမ်းနှင့် အေးစက်နေတော့သည်မဟုတ်ပေ။ ကျန်းမြောင် ကလည်း သူ့၏ နူးညံ့သောအကြည့်များကို မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် အကျင့်ပါသွားခဲ့ပြီး ၎င်းကို သာမန်သဘောမျိုးသာ မှတ်ယူထားခဲ့သည်။
သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးတွေက ကျန်းမြောင် ရဲ့ ဆံစပ်လေးတွေကို သပ်တင်ပေးလိုက်ပြီး လက်ဖျားလေးတွေနဲ့ ဖွဖွလေး ရေးဆွဲရင်း နူးညံ့စွာ ပြောလာသည်— “အနာဂတ်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေတွေ နောင်တချိန်မှာ ပေါ်ပေါက်လာပြီး မင်းကို စိတ်ပျက်စေမှာစိုးလို့ ငါ့စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ထက် ကျော်လွန်တဲ့ ကတိကဝတ်တွေကို ငါ မပေးချင်ဘူး။”
ကျန်းမြောင် က အနာဂတ်ကို မလိုချင်ပါ၊ သူမက ယခုအချိန်မှာပင် စိတ်ပျက်နေရပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် ယန်ဟဲ က ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးမှ ထပ်ပြောလာသည်— “ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အတူဖြတ်သန်းနေရတဲ့ နေ့ရက်တိုင်းက တန်ဖိုးရှိအောင်၊ မနက်ဖြန်ဆိုတာ ဒီနေ့ကနေ ဆက်သွားနိုင်ဖို့အတွက် ကြိုးစားမယ်လို့တော့ ငါ မင်းကို ကတိပေးပါတယ်။”
ကျန်းမြောင် ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တလှပ်လှပ် ဖြစ်သွားပြီး စမ်းသပ်သလို မေးလိုက်သည်— “ယန်ဟဲ၊ ရှင့်ကို ကတိတွေပေးခဲ့ပြီးမှ… စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိခဲ့လို့လားဟင်။”
ယန်ဟဲ က ပြန်မဖြေပေ။ သို့သော် သူ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကပင် အရာရာကို ဖော်ပြနေသည်။
ဘယ်သူဖြစ်မလဲ။ ယန်ဟဲ ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အဲဒီလောက်အထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းနဲ့ ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှုမျိုး ချန်ထားခဲ့တာ ဘယ်သူများလဲ။
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ၊ အတန်းဖော်တွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ ကတိဖောက်ဖျက်ကြတဲ့အကြောင်း ပြောဆိုမှုတွေက အမြဲရှိနေကျပင်။ ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းက အဲဒီလိုပါပဲ။ ကျန်းမြောင် က ယန်ဟဲ မှာ သူမထက် အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတာ သိသော်လည်း သူမက ဘယ်တုန်းကမှ အဲဒီလောက်အထိ အာရုံစိုက်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။
ယနေ့အထိတိုင်အောင်ပေါ့။
ယန်ဟဲ ရဲ့ ဘဝမှာ အဲဒီလိုလူမျိုး ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျန်းမြောင် စတင်ပြီး ဂရုစိုက်လာမိသည်။
ဤသို့ ဂရုစိုက်မှုမျိုးက မနာလိုမှုတို့ဖြင့် ချဉ်စပ်နေကာ မကျေမချမ်းဖြစ်မှုအနည်းငယ် ရောပြွမ်းနေပြီး ကတိများကို မထိန်းသိမ်းနိုင်ဘဲ ယန်ဟဲ အား ဤမျှဒုက္ခရောက်စေခဲ့သည့်အတွက် အနည်းငယ် စိတ်နာနေမိခြင်းပင် ဖြစ်ပေမည်။
ယန်ဟဲ ကဲ့သို့သော တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကိုတောင် ဤမျှလောက်အထိ သက်ရောက်မှုရှိစေရန်ဆိုလျှင် စိတ်ပျက်စရာက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားလိမ့်မည်နည်း။
“ကျွန်မ…” ကျန်းမြောင် က မေးရမလိုလိုနှင့် နှောင့်နှေးသွားကာ “သူ့အကြောင်း မေးလို့ရမလားဟင်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သိကျွမ်းလာခဲ့သည်မှာ ခြောက်လရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ကျန်းမြောင် က ယန်ဟဲ အား သူ၏ “အတိတ်” ကို တစ်ခါမျှ အတင်းအကျပ် မမေးမြန်းဖူးခဲ့ပေ။ ယခုလိုမျိုး မေးခွန်းထုတ်ဖူးခြင်းမှာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။
ယန်ဟဲ က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် ရဲ့ အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်— “မင်းထင်နေသလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမက မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ ငါတို့က အချစ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်တာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။”
ရယ်မောပြီးနောက် သူ၏အကြည့်တို့က အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းတသလိုမျိုး ဝေးရာသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
“သူက အလွန်တရာ အသက်ကြီးပြီး လေးစားစရာကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ အဲဒီတုန်းက သူမက ငါတို့ရဲ့ အဘွားအရွယ်လောက် ရှိနေပြီ… ဆိုလိုချင်တာက ငါတို့ရဲ့ မိဘတွေရဲ့ မိဘတွေမျိုးဆက်ပေါ့” ဟု သူက အထူးသဖြင့် ရှင်းပြလေသည်။
ဂီတာသမ္မတနိုင်ငံ (Republic of Gita) တွင် ဦးလေး၊ အဒေါ်၊ ဝမ်းကွဲစသည့် အသုံးအနှုန်းများမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။ မိသားစုသွေးရင်း ဟူသော သဘောတရားမှာ မူလတန်းစာအုပ်များတွင် ခဏတာမျှသာ သင်ကြားပေးလေ့ရှိသည့် အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သင်ယူခဲ့ကြရလျှင်တောင် လူအများစုမှာ ၎င်းနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သည့်အမှတ်တရမျှ မရှိကြတော့ဘဲ မိခင်ဘက်မှ ဆွေမျိုးနှင့် ဖခင်ဘက်မှ ဆွေမျိုးဟူ၍ မည်သို့မျှ မခွဲခြားတတ်ကြတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့ကို ခွဲခြားသုံးနှုန်းရန် လိုအပ်ချက် လုံးဝမရှိတော့သောကြောင့်ပင်တည်း။
‘နားလည်ပါပြီ’ ဟူ၍ ကျန်းမြောင် က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်ပြီး ရှင်းပြချက်များ ထပ်မံမလိုတော့ပေ။
“အဲဒီတုန်းက ငါက ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်” ဟု ယန်ဟဲ က ဆက်ပြောသည်— “သူမ ပေးခဲ့တဲ့ ကတိတွေက အရမ်းကို လှပလွန်းတော့ အဲဒီအချိန်က ငါ့ကို အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်စေခဲ့ပြီး အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်စေခဲ့တယ်…”
ဂီတာလူ့အဖွဲ့အစည်း၏ လူမှုဖွဲ့စည်းပုံအရ ငယ်ရွယ်သော ယောကျ်ားလေးတစ်ဦးနှင့် သူ့အဘွားအရွယ်လောက် ရှိနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ကြားတွင် မည်သို့သော ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှုမျိုး ရှိနိုင်မည်နည်းဟု ကျန်းမြောင် က ထူးဆန်းနေမိသည်။ သို့သော် သူမသည် ယခုအခါတွင် ဝင်ဖြတ်ဝံ့ခြင်းမရှိဘဲ မျက်တောင်ခတ်ကာ ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ နားထောင်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ယန်ဟဲ ၏ အသံမှာမူ ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆို့သွားခဲ့ပြီး ပြောဆိုရ ခက်ခဲလာပုံ ပေါ်နေသည်။
ကျန်းမြောင် က ခဏတာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာမည့် စကားသံကို မကြားရတော့သဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ “ဘာကြောင့် သူမက ကတိကို မတည်ခဲ့တာလဲဟင်” ဟု မေးလိုက်မိသည်။
ဤအမျိုးသမီးသည် မည်မျှပင် အသက်ကြီးကြီး၊ မည်မျှပင် လေးစားစရာကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ကတိမတည်ခဲ့ခြင်း တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ငယ်စဉ်က ယန်ဟဲ ၏ ရင်ထဲတွင် ဤမျှကြီးမားသော စိတ်ဒဏ်ရာကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်မှာ ကျန်းမြောင် အား အလွန်တရာ ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
အကယ်၍သာ သူမသာ သူမမည်သူဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့ရလျှင် ကျန်းမြောင် သည် ဤအမျိုးသမီးနှင့် လူချင်းရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံကာ အမှန်တကယ်ပင် စကားပြောချင်မိသည်။
မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း အလကားနေရင်း ကတိတွေ မပေးနဲ့လေ!
သို့သော် ယန်ဟဲ က နူးညံ့စွာ ပြောလာသည်— “သူမ ဆုံးသွားလို့ပါပဲ။”
ကျန်းမြောင် အံ့သြသွားသည်။
သူမ၏ အတွေးအမျိုးမျိုးတို့မှာလည်း ပြေပျောက်သွားပြီး ထိုသူအား မကျေမချမ်း ဖြစ်မိခဲ့သည့်အတွက် သူမ၏ နှာခေါင်းဖျားတွင် ချွေးစို့လာကာ ရှက်ရွံ့သွားရလေသည်။
ယန်ဟဲ က အတိတ်အမှတ်တရများစွာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံရကာ သူ့မျက်ဝန်းတို့မှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် အေးစက်သွားခဲ့သည်။ သူနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်တော့သည့် လူတစ်ဦးနှင့် အရာတစ်ခုအကြောင်းကို ပြောနေသကဲ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာဖြင့်—
“သူမက အရမ်းကို အသက်ကြီးနေပြီလေ” ဟု သူက ဆိုသည်— “သူမမှာ အလွန်ချစ်ရတဲ့ အဖော်တစ်ယောက် ရှိခဲ့ပြီး သူက အရင်ဆုံး ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ သူမလည်း သိပ်မကြာပါဘူး၊ နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့တယ်။”
သူသည် ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးမှ ဆက်ပြောသည်— “ဆန်းကြယ်တယ်လို့ ဆိုရမလားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လပိုင်းလေးအတွင်းမှာပဲ သူမ မရှိတော့ဘူး။ သူမရဲ့ ဘဝရော၊ ဝိညာဉ်ပါ အဲဒီလူနဲ့အတူ ပါသွားခဲ့သလိုပါပဲ။”
ကျန်းမြောင် က “သူတို့က အကြာကြီး အတူတူ နေခဲ့ကြတာပေါ့နော်” ဟု မေးလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က ပြန်ပြောင်းတွေးတောရင်း “အင်း… အနှစ် ခုနစ်ဆယ်ကျော်လောက် ဖြစ်မယ်” ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းမြောင် တစ်ဖန် ပြန်၍ အံ့သြသွားပြန်သည်။
ရှေးခေတ်ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် လူတို့၏ သက်တမ်းမှာ အနှစ် ခုနစ်ဆယ်မှ ရှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်ခန့်သာ ရှိခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် ပျက်စီးယိုယွင်းမှု၊ ညစ်ညမ်းမှုနှင့် အခြားသော အဖုံဖုံသော ဘေးဥပဒ်များကြောင့်တည်း။ ကျန်းမြောင် သာ အကယ်၍ မတော်တဆ ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုကြောင့် စောစီးစွာ မသေဆုံးခဲ့ရဘူးဆိုလျှင်တောင် သူမအနေဖြင့် ဂရုစိုက်နေထိုင်ခဲ့လျှင်တောင် အသက်ခုနစ်ဆယ်အထိ အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလားဆိုတာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိပေ။
ထို့ကြောင့် ကြယ်တာရာခေတ်တွင် လူတို့၏ သက်တမ်းများ ပိုမိုရှည်လျားလာခဲ့ပြီး အချိန်ဟူသော သဘောတရားမှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပေသည်။
“မြောင်မြောင်၊ လူနှစ်ယောက်က အနှစ်ခုနစ်ဆယ်တိတိ အတူတူနေခဲ့ကြတယ်ဆိုရင် အဲဒါကိုရော ထာဝရလို့ သတ်မှတ်လို့ ရနိုင်မလား” ဟု ယန်ဟဲ က ရုတ်တရက် မေးလာသည်။
ကျန်းမြောင် သက်ပြင်းချလိုက်ကာ “ဒါတောင်မှ ထာဝရလို့ မသတ်မှတ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ထာဝရဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ငါတောင် မသိတော့ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က သူမ၏ပါးပြင်ကို ထိကိုင်လာကာ “ဒါက မင်းလိုချင်တဲ့ ထာဝရမျိုးလား” ဟု မေးသည်။
ကျန်းမြောင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်— “ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
“ငါကတော့ ကတိမပေးရဲဘူး” ဟု ယန်ဟဲ က ဆိုသည်။
“ငါ့လိုပဲ မင်းလည်း အဲဒီလို စိတ်ပျက်ရမှုမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ရမှာကို ငါကြောက်တယ်။”
“မျှော်လင့်ချက်တွေ အားလုံး၊ ပျော်ရွှင်မှုတွေ အားလုံးက ရေယုန်လိုမျိုး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာတင် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားတာမျိုးလေ။”
“အဲဒီခံစားချက်က အရမ်းကို နှလုံးကြေကွဲစရာ ကောင်းလွန်းတယ်။”
ကျန်းမြောင် သည် ဤအရာများကို နားထောင်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းလာရသည်။
ယန်ဟဲ က ‘မနက်ဖြန်’ ဆိုသည်ကို မမျှော်လင့်ဝံ့ခြင်းမှာ ဤကြောင့်ပင်လော။
ထိုအမျိုးသမီးက ယန်ဟဲ အား အတိအကျ ဘာတွေများ ကတိပေးခဲ့ပါသနည်း။
သူမသည် မနေနိုင်ဘဲ “သူမက ဘယ်သူလဲဆိုတာ အတိအကျ မေးလို့ရမလားဟင်” ဟု မေးလိုက်မိသည်။
ယန်ဟဲ က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ “နောင်တချိန် သင့်တော်တဲ့ အချိန်အခါရောက်မှ ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်၊ နော်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် ၏ စိတ်ထဲတွင် ယခုအချိန်၌ ၎င်းအား ထုတ်ဖော်မပြောပြနိုင်အောင် ဖုံးကွယ်ထားရသည့် လျှို့ဝှက်ချက် အခြေအနေများမှာ မည်သို့များ ဖြစ်လိမ့်မည်နည်းဟု တွေးတောမိနေဆဲပင်။
သို့သော် ဤအရာသည် ယန်ဟဲ ၏ နာကျင်စရာ အတိတ်တစ်ခုပင်တည်း။ ထိုစဉ်က သူ အသက်မည်မျှ ရှိသည်ကို သူမ မသိရသော်လည်း သူက “ကလေး” ဟု ကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့သည်ဖြစ်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ငယ်ရွယ်နုနယ်ဦးမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ခံစားချက်အရ ၎င်းမှာ ငယ်စဉ်က စိတ်ဒဏ်ရာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။
ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခဲ့ရသည့် ငယ်ဘဝအမှတ်တရများကို ကုစားရန်အတွက် တစ်ဘဝလုံးပင် အချိန်ယူရလေ့ရှိသည်။
ကျန်းမြောင် က သူမအနေဖြင့် ယန်ဟဲ ၏ စိတ်ဒဏ်ရာများကို ကုစားပေးနိုင်မည်လော သူမ မသိသော်လည်း ယန်ဟဲ က ကတိပေးခဲ့သကဲ့သို့ ‘ယနေ့’ တစ်ရက်ချင်းစီကို အကောင်းဆုံးနှင့် အပြည့်အဝဆုံး ဖြတ်သန်းသွားရန် သူမ ကြိုးစားမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
အကယ်၍ သူမသာ ယနေ့ကို အကောင်းဆုံး ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် မနက်ဖြန်ဆိုသည်မှာလည်း သူ့အလိုလို ရောက်ရှိလာမည် မဟုတ်ပါလော။
သို့သော် ဘဝဆိုသည်မှာကား မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် အမြဲတမ်းလိုလို လွဲချော်နေတတ်ပေသည်။
ကျန်းမြောင် က ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး၊ ဘဝကိုလည်း တက်ကြွစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ကာ ကိုယ်ဝန်သည် ယန်ဟဲ အား အဖိုးတန် ကြက်ဥတစ်လုံးလို အကာအကွယ်ပေးရင်း အကောင်းဆုံး စောင့်ရှောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ ကြိုးစားမှုများကြားမှပင် မမျှော်လင့်ဘဲ မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားလာခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် ထံသို့ ရှောင်နားထံမှ “ဗိုလ်မှူး ယန်ဟဲ က ခွဲစိတ်မွေးလူနာတင်ခန်းမှာ ခွဲစိတ်မှု ခံယူနေပါပြီ” ဟူသော ဆက်သွယ်ချက် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူမ တစ်ကိုယ်လုံး အင်အားကုန်ခမ်းကာ အံ့သြမှင်သက်သွားခဲ့ရသည်!
မီးဖွားရမည့်ရက် ရောက်ရန် တစ်ပတ်အလိုပင် ရှိသေးသည်။ သူတို့မှာ ယခုမှပင် မီးဖွားခွင့် ခံစားခွင့် စတင်ယူထားကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။
ကျန်းမြောင် ၏ အသံမှာ မြင့်တက်လာပြီး မေးခွန်းထုတ်မှုများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်— “သူ အခု ဘယ်မှာလဲ။ ဆေးရုံမှာလား။ ဒေါက်တာလီ ရှိနေလား။ ဒေါက်တာလီက ခွဲစိတ်ပေးနေတာလား။ သူ အခု ဘယ်လိုနေလဲ။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ့ကိုပြောစမ်း! မင်း ငါ့ကိုပြောပြရမယ်!”
ရှောင်နား၏ တုံ့ပြန်ချက်မှာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေသည်— “မဟုတ်ဘူး၊ ဗိုလ်မှူးယန်က အခု အိမ်မှာရှိတဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကက်ဘိဖ် (ဆေးကုသရေးအခန်းငယ်) ထဲမှာ ခွဲစိတ်မွေးလူနာတင်ခန်း ခွဲစိတ်မှု ခံယူနေတာပါ”
“ဘာကြီးလဲ?!” ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ ဆံပင်များကို ချက်ချင်း လက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်လိုက်သည်— “ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောစမ်းပါ! တကယ် ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ”
“ဗိုလ်မှူးယန်က လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေတုန်း ခါးနဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို အားအလွန်အကျွံ သုံးမိလို့ ရေမြွှာပေါက်သွားတာပါ။ ဗိုလ်မှူးယန်က ကလေးအတွက် စိုးရိမ်ပြီး ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကက်ဘိဖ်ထဲမှာ ကိုယ်တိုင်ချက်ချင်း ခွဲစိတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး ဒေါက်တာလီကို အကြောင်းကြားဖို့ ကျွန်မကို ပြောခဲ့တာပါ” ဟု ရှောင်နားက ဖြစ်စဉ်ကို စကားလုံးအနည်းငယ်ဖြင့် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် မှာ အိမ်တွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကက်ဘိဖ် ရှိနေ၍ မတော်တဆမှုများ ဖြစ်လာပါက ချက်ချင်းခွဲစိတ်နိုင်သဖြင့် ကျေးဇူးတင်ရမလို ဖြစ်နေရမည်လား၊ သို့တည်းမဟုတ် ဆေးရုံသွားရာလမ်းတွင် အချိန်အလုံအလောက် မရှိတော့ဘဲ ကလေးကလည်း ဆက်ခံနိုင်စွမ်းရှိပါလျက်နှင့် ဟု နှမြောရမလို ဖြစ်နေရမည်လား မသိတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အရည်အချင်းပြည့်မီသော ဆရာဝန်တစ်ဦးက ခွဲစိတ်မှုကို ထိန်းချုပ်ကွပ်ကဲနေသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းမြောင် စိတ်အေးသွားခဲ့ရသည်။
“တာနာကာ! စမ်းသပ်မှုရဲ့ တိုးတက်မှုကို မင်း ကြည့်ထားလိုက်နော်! ငါ သွားတော့မယ်!” ကျန်းမြောင် သည် အမြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။
“ဟေး၊ ဟေး! ဒီနေ့ ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့ အဆင့်ကို မင်း ကိုယ်တိုင် မစောင့်ကြည့်တော့ဘူးလား” ဟု တာနာကာ က အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။
“ယန်ဟဲ က ကလေးမွေးတော့မှာ!” ကျန်းမြောင် က ဤစကားကို ပစ်ချခဲ့ပြီး ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
“ဘာကြီးလဲ?” တာနာကာ မှာ အံ့သြဝမ်းသာသွားပြီးမှ ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်— “ဖေဖေလုပ်မယ့်သူကို သေချာ ဂရုစိုက်နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး! ကလေးအသစ် မွေးထားတဲ့သူတွေက စိတ်ခံစားချက် ပျော့ညံ့လွယ်ကြတယ်!”
“ပြောရရင်တော့ဖြင့်—” ကျန်းမြောင် ၏ အသံမှာ အဝေးသို့ ရောက်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
‘ကျွတ်၊ ကျန်းမြောင် က ယန်ဟဲ ကို အဲဒီလောက်တောင် အလေးထား တန်ဖိုးထားတာပဲ၊ သူ့ကို သတိပေးစရာတောင် မလိုပါဘူးလေ’ ဟု တာနာကာ က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် သည် အပြေးအလွှားဖြင့် အိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့ပြီး ဧည့်ခန်းထဲသို့ တဟုန်ထိုး ဝင်သွားရာ ဝမ်းဗိုက်ပြားသွားပြီဖြစ်ကာ မီးဖွားဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ယန်ဟဲ က ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ကလေးအနှီးထုပ်ကို အဖိုးတန် ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထွေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျန်းမြောင် မှာ ထိုနေရာတွင် တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။
“ရှင်… ရှင် မွေးပြီးပြီလား” ဟု မောဟိုက်လျက် မေးလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က ပြုံးရင်း “အင်း၊ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပါပဲ။ လာပြီး ကြည့်ပါဦး” ဟု ဆိုသည်။
‘သူ’ ဟူသော အသံထွက်မှာ တူညီနေသဖြင့် ကျန်းမြောင် မှာ မည်သည့် ‘သူ’ ကို ရည်ညွှန်းနေမှန်း အသေအချာ မသိလိုက်ပေ။ သို့သော် သူမက သတိကြီးစွာဖြင့် “သမီး အဝတ်အစားအရင်လဲပြီး လက်အရင်ဆေးလိုက်ဦးမယ်!” ဟု ပြောခဲ့သည်။
သူမ ထွက်သွားစဉ်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် လမ်းကိုရှောင်ကာ ယန်ဟဲ အနီးသို့ မကပ်ဘဲ အဝေးမှ သွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အနားသို့ ဘတ်တီးရီးယားပိုးမွှားများ ပါသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
ယန်ဟဲ သည် သူမ စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေရင်းမှ ကလေးငယ်၏ ပန်းရောင်သမ်းနေသော ပါးပြင်လေးများကို ငုံ့ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်— “ကြည့်စမ်း၊ အမေလုပ်တဲ့သူက ကလေးမွေးလိုက်ရသလို ချွေးတွေဗွက်ထလို့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေလိုက်တာ!”
ကျန်းမြောင် မှာ မိခင်ဖြစ်လာရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို အမှန်တကယ်ပင် ခံစားနေရသည်။ အတိအကျပြောရလျှင် ကလေးမွေးခဲ့ရသည်မှာ ယန်ဟဲ ပင် မဟုတ်ပါလော!
သူမသည် လက်နှင့် မျက်နှာကို အမြန်ဆေးကြောကာ သွားတိုက်ပြီး သန့်ရှင်းသော အိမ်ဝတ်စုံသို့ လဲလှယ်ပြီးနောက် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ယန်ဟဲ ၏ ဘေးနားတွင် သတိကြီးစွာဖြင့် ထိုင်ချလိုက်ပြီး “ယောက်ျားလေးလား၊ မိန်းကလေးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ပြုံးရွှင်နေကာ “ခန့်မှန်းကြည့်လေ!” ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ယန်ဟဲ မှာ မီးဖွားပြီးနောက် စိတ်ကျရောဂါ (သို့မဟုတ်) ထိုကဲ့သို့သော ဝေဒနာမျိုး ခံစားရပုံမပေါ်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားခဲ့ရသည်။ သူ ဘယ်လောက်တောင် ပျော်ရွှင်နေသည်ကို ကြည့်ပါဦး!
သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာလည်း သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားပြီး “ရှင် ဒါမျိုးနောက်တာပဲ!” ဟု ဆူပူလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က အပြုံးလေးဖြင့် အနှီးထုပ်ကို သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သော လပိုင်းများစွာကတည်းက မီးဖွားခြင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်လေ့ကျင့်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည့် အနာဂတ်မိဘများဖြစ်ကြသည်နှင့်အညီ သူတို့မှာ ကလေးကို ပွေ့ချီခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်ပြီးသား ဖြစ်ကြသည်။ ကျန်းမြောင် က အနှီးထုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ကလေးငယ်၏ ပန်းရောင်သမ်းနေသော ပါးပြင်လေးများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ “ငါ့ပုံစံနဲ့ တူလိုက်တာ!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က နူးညံ့စွာဖြင့် “အင်း၊ မင်းနဲ့ တကယ့်ကို တူတာပဲ!” ဟု ဆိုသည်။
ကလေးငယ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျန်းမြောင် နှင့် ရုပ်ချင်းဆင်တူကာ အင်္ဂါရပ်များမှာလည်း တူညီနေသည်။ ဆယ်လတိုင်တိုင် သယ်ဆောင်လာခဲ့ရသော်လည်း ယန်ဟဲ နှင့်မူ လုံးဝ တူညီခြင်း မရှိပေ။ ကျန်းမြောင် နှင့် မတူသော အင်္ဂါရပ်များမှာလည်း ယန်ဟဲ နှင့် လုံးဝ မတူပေ။ ကျန်းမြောင် မှာ မည်သည့် မျိုးဆက်၏ DNA က ဆင်းသက်လာခဲ့သည်ကို တွေးတောနေမိသည်။
ကျန်းမြောင် မှာ ကလေးက သူမနှင့် တူနေသည်အတွက် အလွန်တရာ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ရသော်လည်း ယန်ဟဲ အား မစွတ်စွဲလိုသဖြင့် သူမ၏ ဂုဏ်ယူမှုကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။
သူမက “အတော်လေး လေးတယ်နော်” ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ယန်ဟဲ က အလွန်တရာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကာ “နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ပေါင်ရှိတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းမြောင် က “အဲဒါ လွန်ခဲ့တဲ့ လေးရက်က တိုင်းတာခဲ့တာထက်တောင် ပိုလေးနေသေးတယ်!” ဟု ဆိုသည်။
ယန်ဟဲ က “အဲဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ လေးရက်ကလေ၊ ကလေးက ဆက်ပြီး ကြီးထွားလာဦးမှာပေါ့” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ရှေးခေတ် ကမ္ဘာမြေအချိန်အခါက မွေးကင်းစ ကလေးအများစု၏ အလေးချိန်မှာ ငါးပေါင်မှ ဆယ်ပေါင်ကြားတွင်သာ ရှိကြသည်။
ကြယ်တာရာခေတ်တွင်မူ ဆွဲအားမြင့်ဂြိုဟ်နှစ်ခုမှ လူနှစ်ဦး၏ မျိုးဗီဇပေါင်းစပ်မှု၊ ဆွဲအားမြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကလေး၏ စဉ်ဆက်မပြတ် ကြီးထွားလာမှုတို့ကြောင့် မွေးစတွင် ဤကဲ့သို့သော အလေးချိန်ရှိလာခြင်းဖြစ်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ကျေနပ်အားရဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
“အလေးချိန်၊ အရပ်နဲ့ အရိုးသိပ်သည်းဆ အချိုးအစားတွေက ဆွဲအားမြင့်ဂြိုဟ်တွေမှာ မွေးဖွားလာတဲ့ မွေးကင်းစကလေးတွေနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်ပြီး၊ ဆွဲအားမြင့်ဂြိုဟ်တွေက မူလမွေးကင်းစကလေးတွေရဲ့ ၇၉ ရာခိုင်နှုန်းကိုတောင် ကျော်လွန်နေပါတယ်” ဟု ယန်ဟဲ ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
အကြောင်းမှာ ဤသည်မှာ ကလေး၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်မည်ကို ကိုယ်စားပြုနေသောကြောင့်ပင်တည်း။ မည်သည့်မိဘကများ ကျန်းမာသော ကလေးတစ်ဦးကို မလိုချင်ဘဲ ရှိမည်နည်း။
လုံလောက်စွာ ကြည့်ရှုပြီးပြီ၊ အလုံအလောက်လည်း သဘောကျပြီးပြီ၊ ဂုဏ်လည်း ဂုဏ်ယူပြီးနောက် ကျန်းမြောင် သည် အနှီးထုပ်အောက်ဘက်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။
ပထမဆုံး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမ ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရကာ “အာ၊ ယောက်ျားလေးပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ လေသံထဲတွင် စိတ်ပျက်သွားမှုမှာ အလွန်တရာ ထင်ရှားနေသဖြင့် ယန်ဟဲ ၏ ယခင်က ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာထားမှာ တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။
“ကျန်းမြောင်၊ မင်း ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ” သူ့မျက်နှာတင်းမာသွားပြီး လေသံမှာလည်း သိသာစွာ မကျေမနပ်ဖြစ်လာသည်။
“အို၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” ကျန်းမြောင် က အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် “ဒီတိုင်း… တကယ်တော့ သမီးလေးတစ်ယောက် လိုချင်နေမိလို့ပါ။ သူ့အတွက် ဂါဝန်လေးတွေ ဝယ်ပေးမယ်၊ နေ့တိုင်း အဝတ်အစားလှလှလေးတွေ ဝတ်ပေးမယ်လေ။ ဟ้อ၊ ဒီလိုဘဝမျိုးတော့ မရှိတော့ဘူးပေါ့” ဟု ဆိုသည်။
ကျား၊ မ တန်းတူညီမျှမှုကို ရရှိထားပြီး မျိုးဗီဇပိုင်းဆိုင်ရာ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ခြင်းက ယောက်ျားလေးနှင့် မိန်းကလေးကြား ကွာခြားချက်များကို လျော့ပါးစေသော်လည်း အချို့သောအရာများမှာ မွေးရာပါပင် ဖြစ်နေတတ်ပေသည်။
ဥပမာအားဖြင့် မိန်းကလေးအများစုမှာ အဝတ်အစားလှလှဝတ်ရခြင်းနှင့် ဈေးဝယ်ထွက်ရခြင်းကို သဘာဝအလျောက် နှစ်သက်ကြပြီး ယောက်ျားလေးအများစုမှာမူ ၎င်းတို့အပေါ်တွင် စိတ်ရှည်မှု အလွန်နည်းပါးကြပေသည်။
ကျန်းမြောင် သည် သန္ဓေသားကို ရွေးချယ်စဉ်က ကျား၊ မ ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း မွေးဖွားလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သမီးလေးတစ်ယောက် လိုချင်သည့် ဆန္ဒအမှန်တကယ် ရှိနေခဲ့သည်ကို သူမ သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။
ဤခေတ်ကြီးထဲတွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာရခြင်းမှာ အလွန်တရာ ကံကောင်းလှပေသည်!
ယန်ဟဲ ၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ မည်းမှောင်သွားခဲ့ပြီး ဆီးနှင်းအလွှာပင် သန်းလာသည်အထိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သူသည် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ကျန်းမြောင် ၏ လက်ထဲမှ ကလေးကို ယူလိုက်ပြီး မျက်နှာ တင်းတင်းမာမာဖြင့် ကျန်းမြောင် အား ကြေညာလိုက်သည်— “ကျန်းမြောင်! ဘာပဲမွေးဖွားလာပါစေ၊ ကိုယ်မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ သူဟာ ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အသီးအပွင့်ပဲဆိုတာကို မင်း သတိရရမယ်!”
“အခြားဘာကိုမှ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ထောင်စုထဲမှာ ငါ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ကျား၊ မ ခွဲခြားပြီး အလေးပေးတာမျိုးကို လုံးဝ ခွင့်မပြုဘူး!”
“ကျန်းမြောင်၊ ငါပြောတာ မင်း ကြားလား”