“မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ ပြန်လို့ရပြီ” ဟု ယန်ဟဲက ကျန်းမြောင်အား ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်မှာ အံ့သြဝမ်းသာသွားရသည်။ စစ်စခန်းက အတော်လေး ကြီးမားသော်လည်း သူမ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်သည့်နေရာက ကြီးလှသည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် လုပ်စရာလည်း သိပ်မရှိလှပါ။
သူမ၏ စမတ်ဦးနှောက်ကို ထိုသူယုတ်မာများက သိမ်းသွားခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ စခန်းအတွင်း၌ သူမတွင် အပြင်လောကနှင့် အဆက်အသွယ်လုပ်ရန် ခွင့်ပြုချက်မရှိသလို အိမ်ရှိ ရှောင်နာနှင့်လည်း အဆက်အသွယ်မရပေ။ ကလေးတွန်းလှည်း၏ ဒီဇိုင်းမူကြမ်းကိုပင် သူမ၏ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ရန်အတွက် လွှဲပြောင်းယူမရနိုင်ခဲ့ပေ။
ဂိမ်းကစားရသည်မှာပင် ပျို့အန်ချင်လာလောက်အောင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရိုနဲ့ အဲလစ်ဆန်တို့ အကြာကြီး အငြင်းပွားခဲ့ကြပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ အဲလစ်ဆန်ဘက်က ခင်ဗျားတို့နဲ့ တာနာကာတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် တာဝန်ယူဖို့ သဘောတူခဲ့ပါတယ်” ဟု ယန်ဟဲက ပြောသည်။
ဤသည်မှာ အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရိုက ကျန်းမြောင်နှင့် တာနာကာကို အထင်သေး၍ မဟုတ်ပေ။ အဲလစ်ဆန်ကဲ့သို့သော ကုမ္ပဏီများသည် ရှေးခေတ်ဧကရာဇ်များက ကိုယ်ပိုင်စစ်သည်များ ငှားရမ်းခဲ့ကြသကဲ့သို့ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အင်အားကြီး Mercenary ကြေးစားတပ်ဖွဲ့များ ရှိကြသည့် အိုလီဂတ်စေး သူဌေးကြီးများကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ကျန်းမြောင်နှင့် တာနာကာတို့၏ လုံခြုံရေးကို အာမခံနိုင်လောက်သည့် လုံလောက်သော အင်အား ရှိကြပေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီက စစ်ဘက်ဌာနကလည်း ပါဝင်ဖို့ တောင်းဆိုနေတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို သေချာစေဖို့ သူတို့ သီးသန့်လူတစ်ယောက် ရွေးချယ်ထားတယ်” ဟု ယန်ဟဲက ဆက်ပြောသည်။
“သီးသန့်လူတစ်ယောက် ဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။” ယန်ဟဲ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်တက်သွားသည်။ “ကိုယ်က ခင်ဗျားကို တာဝန်ယူမှာပါ။”
ဒါက အများအကျိုးအတွက် လုပ်တာလား၊ ကိုယ်ကျိုးအတွက် လုပ်တာလား။
“ဒါကြောင့် လာမယ့်တစ်လအတွင်းမှာ ဒီစခန်းဘက်ကို ကိုယ် လာစရာမလိုတော့ဘူး။ ခင်ဗျားကိုပဲ လိုက်စောင့်ပေးရုံပဲ” ဟု ယန်ဟဲက အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။
ကျန်းမြောင်မှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားရသည်။
ဘယ်လိုမျိုး နတ်ဘုရားဆန်တဲ့ ဆက်ဆံမှုမျိုးလဲ ဒါ။
ကျียวရှောင်ယု[1] ကျေးဇူးကြောင့်ပေါ့!
ရုတ်တရက် သူမ ထပ်ပြီး စိုးရိမ်လာပြန်သည်။ “ဒါပေမဲ့… ဟိုကြယ်ဓားပြတွေ နောက်တစ်ခါ ထပ်လာရင်ရော။”
ယန်ဟဲ၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာကို ထိတွေ့ရင်း “ကိုယ့်မှာ ရှိပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး” သူ ဆိုလိုသည်ကို သူ နားမလည်ကြောင်း ကျန်းမြောင် သိလိုက်သည်။ “ငါပြောချင်တာက ရှင်သာ လာစောင့်ပေးနေပြီး အဲဒီလူတွေ နောက်တစ်ခါ ထပ်လာရင် ရှင့်အတွက် အန္တရာယ် ပြန်မရှိဘူးလားလို့။”
ယန်ဟဲ နားလည်သွားပြီး သက်ပြင်းချကာ “ကိုယ်က စစ်သားတစ်ယောက်လေ၊ ဒါက ကိုယ့်တာဝန်ပဲ။ အလွန်အမင်း မတွေးနဲ့။ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာက ကိုယ့်ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို ဘာမှ ထိခိုက်မှု မရှိပါဘူး” ဟု ပြောလေသည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင်မှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူမ၏ လက်သည်းများကို ဆက်၍ ကိုက်နေဆဲပင်။
သူ့ဗိုက်နှင့် ပတ်သက်လာတိုင်း ကျန်းမြောင်မှာ အလွယ်တကူ စိုးရိမ်တတ်ကြောင်း လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်းက ယန်ဟဲ သတိထားမိခဲ့သည်။
တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူမသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်များကို အမြဲတမ်း ပျက်စီးလွယ်သည့် သတ္တဝါများအဖြစ် မြင်နေတတ်သည်။ သူ သူမကို အကြိမ်ကြိမ် ပြင်ဆင်ပြောပြခဲ့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲမြဲနေသည့် ထိုအယူအဆကို သူ မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ယန်ဟဲက သူ ဆွေးနွေးချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည့် ကိစ္စတစ်ခုကို တင်ပြရန် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချလိုက်သည်။ သူ ချက်ချင်း မပြောသေးဘဲ မြို့တော်ဂြိုဟ်ရှိ သူတို့၏ အိမ်သို့ ပြန်ရန် ခွင့်ပြုချက် ရသည်အထိ စောင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းမြောင်ကို “အိမ်သုံးစက်ရုပ်တွေမှာ ဘယ်လို ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ပါလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“သာမန်အိမ်တွေမှာ တွေ့ရများတဲ့ သာမန်လုပ်ဆောင်ချက်တွေပါပဲ၊ အနာတရ ငယ်ငယ်စားစားတွေအတွက်ပေါ့။ ဘာလို့ မေးတာလဲ” ဟု ကျန်းမြောင်က ပြန်ပြောသည်။
ယန်ဟဲက အိမ်သုံးစက်ရုပ်များ၏ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်စာရင်းကို သူကြည့်နိုင်ရန် ဆွဲထုတ်ပေးရန် ရှောင်နာကို ပြောလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် ၎င်းတွင် အခြေခံ အိမ်သုံးဆေးဘက်ဆိုင်ရာ စောင့်ရှောက်မှု လုပ်ဆောင်ချက်များသာ ပါဝင်နေသည်။
“ဒါ မလုံလောက်ဘူး။ အကယ်၍ အိမ်မှာ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံရတာ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ခိုက်ခံရတာမျိုး ရှိလာရင် အိမ်သုံးစက်ရုပ်တွေချည်းသက်သက်နဲ့ လုံလောက်တဲ့ ကုသမှုပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ဆက်ပြောသည်၊ “အနည်းဆုံးတော့ မိုဘိုင်းခွဲစိတ်ခန်းအဆင့် လိုတယ်။ မြောင်မြောင်၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကက်ဆယ်ဆယ် (Medical Pod) တစ်ခု ဝယ်ကြရအောင်။ လုပ်ဆောင်ချက်အစုံအလင် ပါစရာ မလိုပါဘူး၊ ခွဲစိတ်နိုင်စွမ်း ရှိရုံနဲ့ လုံလောက်ပါပြီ။”
လုပ်ဆောင်ချက်အစုံအလင် ပါရှိသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကက်ဆယ်ဆယ်တစ်ခုဆိုသည်မှာ ဆေးရုံတစ်ခုလုံးကို အိမ်သို့ သယ်လာသည်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး ကင်ဆာအပါအဝင် ရောဂါအများစုကို ကုသပေးနိုင်စွမ်းရှိသည်။ သဘာဝကျစွာပင် ထိုမျှလောက် အစွမ်းထက်သည့် လုပ်ဆောင်ချက်နှင့် လိုက်ဖက်စွာပင် ဈေးနှုန်းမှာလည်း အလွန်ကြီးမားလှပေသည်။
ကျယ်ပြန့်လှသည့် လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဖြုတ်ချပြီး ခွဲစိတ်နိုင်စွမ်းကိုသာ ထားရှိခြင်းက အစုံအလင်ပါသည့် ဗားရှင်းထက် ဈေးနှုန်းကို သိသိသာသာ သက်သာစေသော်လည်း ၎င်းသည် ကုန်ကျစရိတ်ကြီးမားသည့် ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနှင့် ဆေးဝါးကုသရေးတို့ အလွန်အမင်း တိုးတက်နေသည့် ခေတ်တစ်ခုတွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကက်ဆယ်ဆယ်သည် တကယ်တမ်းတွင် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ချက်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ဇိမ်ခံပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင်နှင့် ယန်ဟဲတို့၏ ဝင်ငွေဖြင့် ဇိမ်ခံပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူနိုင်ကြသည်။
ဥပမာအားဖြင့် တာနာကာဆိုလျှင် သူ၏ အသက်အရွယ်ကြောင့် ပုဂ္ဂလိက အာကာသယာဉ်တစ်စီးကိုပင် ဝယ်ယူနိုင်လောက်သည့် လုံလောက်သော စုဆောင်းငွေများ ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
ကျန်းမြောင်က ၎င်းကို လုံးဝ မကြီးလှဟု တွေးလိုက်သည်။ ယန်ဟဲက “ငါတို့ရဲ့ အတူတူသုံးတဲ့ အကောင့်ကို သုံးစရာ မလိုပါဘူး၊ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကောင့်နဲ့ပဲ ရမယ်…” ဟု ပြောပြီးဆုံးအောင် မပြောရသေးမီမှာပင် ကျန်းမြောင်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါက ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးအတွက်လေ၊ ဘာလို့ အတူတူသုံးတဲ့ အကောင့်ကို မသုံးရမှာလဲ!”
ယန်ဟဲတွင် သားအိမ်နှင့် သန္ဓေသားကို အစားထိုးထည့်သွင်းပေးခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းတို့သည် ငွေများ အသီးသီးထည့်ဝင်ထားကြသည့် အတူတူသုံး အကောင့်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ထားခဲ့ကြသည်။ ကလေးမွေးဖွားခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို ထိုအကောင့်ထဲမှ ထုတ်ယူသုံးစွဲကြသည်။ ဤအကောင့်ထဲရှိ လက်ကျန်ငွေက ကလေးသုံးယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ရန် လွယ်လွယ်ကူကူ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပေသည်။
ယန်ဟဲ ပြုံးလိုက်ပြီး ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်သည်၊ “ကောင်းပြီလေ။”
နောက်တစ်နေ့တွင် ကုမ္ပဏီ၌ အလုပ်ပြန်လုပ်နေစဉ် တာနာကာက ဤအကြောင်းကို သိရှိသွားသောအခါ “ယန်ဟဲက တကယ်ကို သတိကြီးလွန်းပါတယ်” ဟု ပြောလေသည်။
ကျန်းမြောင်က အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူသလို ခံစားလိုက်ရကာ “သူက လူတွေကို စိတ်အေးချမ်းမှု အများကြီး ပေးတတ်တဲ့သူမို့လို့ပါ” ဟု ပြောသည်။
“ဝိုး…” တာနာကာက ဆန္ဒပြသလို လုပ်ကာ “ငါတို့ အလုပ်လုပ်နေကြတာလေ! ခွေးစာ (အချစ်ပြကွက်) ကျွေးခွင့်မရှိဘူး!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူက ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် “ငါ့လူကို ဘယ်လိုထင်လဲ” ဟု မေးလာသည်။
ကျန်းမြောင်က လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ယန်ဟဲနှင့် တာနာကာ၏ လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူရသည့် စစ်သားများသည် အဲလစ်ဆန်၏ ဓာတ်ခွဲခန်း ပင်မဧရိယာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ကြခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းတို့သည် ဓာတ်ခွဲခန်းအပြင်ဘက်ရှိ အနားယူရာနေရာတွင်သာ နေခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ဖန်သားပြင် အထပ်များစွာဖြင့် ခြားထားသော်လည်း ၎င်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နေရဆဲပင်။ ကျန်းမြောင်နှင့် တာနာကာတို့ လုပ်သမျှ လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှသည် ထိုသူနှစ်ဦး၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။
တာနာကာတွင် ကျန်းမြောင်ကဲ့သို့ လုံခြုံရေးတာဝန်ခံ ဗိုလ်မှူးကြီးတစ်ဦး ပါလာသည့် မြင့်မားသော ဆက်ဆံမှုကို မရရှိခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ ယန်ဟဲက အများအကျိုးရော ကိုယ်ကျိုးပါ နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ရယူလာခဲ့သည့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
တာနာကာ၏ လုံခြုံရေးအတွက် တာဝန်ရှိသူမှာ ဆံပင်ရွှေရောင်၊ မျက်လုံးပြာပြာနှင့် သန်မာတောင့်တင်းသည့် လက်ထောက်ဗိုလ် (Lieutenant) တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ဟွမ်ယီမှာ သွေးစပ်ထားသူဖြစ်၍ မျက်နှာသွင်ပြင်များ နက်ရှိုင်းထင်ရှားပြီး ရှေးခေတ်ကမ္ဘာမှ လူများထက် ပိုမိုတောင့်တင်းခိုင်မာသည့် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော်လည်း ထိုကော့ကေးရှန်းလူမျိုးနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ပါးလျပြီး ကျက်သရေရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သူ့တွင် အရှေ့တိုင်းဆန်သော ခံစားချက်မျိုး ရှိနေသည်။
ကျန်းမြောင်က ဤခံစားချက်မျိုးကို ကြိုက်နှစ်သက်သည်။
“ဟေး၊ ဟေး၊ ဘယ်လိုနေလဲ” တာနာကာက အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ့တံတောင်ဆစ်ဖြင့် သူမကို တွန်းလိုက်သည်။ “ငါ သူ့ကို ချိတ်မိသွားတာ ဘယ်လိုနေလဲ။ သူ အခု ငါ့အိမ်မှာ လာနေနေပြီလေ။”
“သူက နှစ်ဘက်စလုံးကို စိတ်ဝင်စားတဲ့သူလား (Bi)?” ကျန်းမြောင်က စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်ဝက်တစ်ပျက်တော့ ဟုတ်တယ်” ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ယောက်ျားပေါင်းများစွာကို အနိုင်ယူခဲ့ဖူးသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် တာနာကာက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိဖြင့် အတည်ပြုပြောလိုက်သည်။
ဤခေတ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် နှစ်ဘက်စလုံး စိတ်ဝင်စားသည်ဆိုသည်မှာ နေ့စဉ်ဘဝတွင် သာမန်အားဖြင့် ဆန့်ကျင်ဘက် လိင်ကို နှစ်သက်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ တူညီသည့် လိင်ချင်းဆက်ဆံမှုကိုလည်း လက်ခံတတ်သည်ကို ဆိုလိုသည်။ အဆင်ပြေမပြေဆိုသည်မှာ တာနာကာ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆွဲဆောင်မှုအပေါ်တွင်သာ လုံးဝ မူတည်နေပေသည်။
တာနာကာသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရွယ်ရောက်ပြီးသူ အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ကျန်းမြောင် ခံစားရသည်။
လက်ထောက်တစ်ဦးက ကော်ဖီခွက်ကိုင်ကာ လျှောက်လာပြီး ဖန်သားပြင်ကိုဖြတ်၍ ယန်ဟဲ ရှိနေသည့် အနားယူရာနေရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သတိမထားမိစေရန်အတွက် သူရော လက်ထောက်ဗိုလ်ပါ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ဗိုက်ထွက်နေသော်လည်း ထိုချောမောသည့် မျက်နှာမှာမူ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။
ပင်လျှင်… ကျန်းမြောင်သည် ဤခေတ်၏ အလှတရားဆိုင်ရာ အချို့သော ကိစ္စရပ်များကို လုံးဝနားမလည်နိုင်သေးပေ။ လူအများစုက ဗိုက်ကြီးနေသည့် ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အထူးတလည် ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု မြင်ကြပေသည်။
လက်ထောက်က ဝမ်းဗိုက်ကြီးနှင့် ချောမောစွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ “ဒီလိုလူမျိုးက ငါ့အတွက် ကလေးမွေးပေးနိုင်ဖို့ဆို ငါ ဘာတွေပေးရမလဲ? ငါ့မှာ ရှိသမျှ အကုန်ပေးဖို့ ဝန်မလေးဘူး!”
ကျန်းမြောင်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။
သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်ဟဲကလည်း သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်နေပြီး သူမကို ပြုံးပြနေသည်။
ကျန်းမြောင်က သူ့ကို လက်ပြလိုက်ပြီးမှ လှည့်ကာ “အလုပ်လုပ်ကြစို့၊ အလုပ်လုပ်ကြစို့!” ဟု အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထိုလက်ထောက်နှင့်အတူ ချောမောသောလူကို ငေးကြည့်နေကြသည့် နောက်မှ လူအုပ်ကြီးမှာလည်း ငှက်ဥပမာ ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။
ထိုအဆင့်အတန်းမြင့်သော ဉာဏ်ကြီးရှင်များ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရသော လူငယ်လက်ထောက်ဗိုလ်မှာမူ အနည်းငယ် အနေခက်သွားသည်။ သူက လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး စကားစမြည်ပြောရန် ကြိုးစားသည်၊ “ဒေါက်တာကျန်း၊ သူက ခင်ဗျားရဲ့ အဖော်နဲ့ ကလေးအတူတူယူမယ့်သူလား”
ယန်ဟဲက ဖန်သားပြင်ကိုဖြတ်၍ ပြုံးကာ စိုက်ကြည့်နေသည်၊ “ဟုတ်ပါတယ်။ ဘယ်လိုထင်လဲဗျ”
လက်ထောက်ဗိုလ်က ရိုးသားပွင့်လင်းစွာဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်၊ “ခင်ဗျားကို အားကျလိုက်တာဗျာ။ ဒေါက်တာကျန်းက ဘက်စုံမှာ ထူးချွန်လွန်းတယ်။ အချစ်ရေးမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကလေးပြုစုပျိုးထောင်တဲ့နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့လိုမျိုး ထူးချွန်ပြီး လှပတဲ့သူမျိုးကို ရှာတွေ့ချင်မိတယ်။ ဗိုလ်မှူးကြီး၊ ခင်ဗျား တကယ်ကံကောင်းတာပဲ”
ယန်ဟဲက ဓာတ်ခွဲခန်းထဲတွင် ဗာတွယ်မျက်မှန် (Virtual Goggles) တပ်ဆင်ထားကာ ကွန်ဆိုးလ်ကို လည်ပတ်လျက် လေထဲတွင် လက်ဟန်ပြလုပ်နေသော ကျန်းမြောင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် တကယ်ကံကောင်းတာပါ”
ချစ်ရသောသူ၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံရပြီး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ အားကျမှုကို ရရှိထားရင်းဖြင့် တစ်လတာအချိန် ကုန်ဆုံးသွားကာ မေလသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤတစ်လအတွင်း စစ်တပ်က လစ်တယ်ဖစ်ရှ်၏ အရိပ်အယောင်အချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂီတာသမ္မတနိုင်ငံ၏ မြို့တော်ကွင်းဆက်ဧရိယာအတွင်းရှိ စောင့်ကြည့်ရေးစနစ်မှာ အလွန်တရာ တင်းကျပ်လှသောကြောင့်တည်း။ သို့သော်လည်း သူက အကြိမ်ကြိမ် လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများအရ သူနှင့် သူ့လူများသည် မြို့တော်ကွင်းဆက်မှ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်ရမည်။ သူ့ကို မဖမ်းမိလိုက်ရခြင်းမှာ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ကျန်းမြောင်နှင့် တာနာကာတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို လျှော့ချနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လက်ထောက်ဗိုလ်နှင့် တာနာကာတို့မှာမူ မပြောချင်ဘဲ နှုတ်ဆက်ခွဲခွာကြရလေသည် — ဟွတ်!
သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤအချက်က ယန်ဟဲအနေဖြင့် ကျန်းမြောင်နှင့်အတူ အလုပ်သို့ နေ့တိုင်း လိုက်သွားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း ဆိုလိုနေသည်။ ဤအချက်က ကျန်းမြောင်ကို အလွန် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် ယန်ဟဲက ကိုယ်ဝန်ခြောက်လရှိနေပြီဖြစ်ကာ ဗိုက်မှာလည်း သိသိသာသာ ကြီးမားနေပြီဖြစ်ရာ ဤထက်ပိုမကြီးတော့ဘူးဟု သူမ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း… ယန်ဟဲ၏ ဗိုက်မှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပို၍ ပို၍ ကြီးလာနေခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင်တစ်ယောက် ပျော်ရွှင်ရမလိုလို၊ စိုးရိမ်ရမလိုလို ဖြစ်နေရသည်။
ထိုမျှကြီးမားသော ဗိုက်ကြီးနှင့်ပင် သူက လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် လုံးဝ ငြင်းဆန်နေဆဲပင်! ကျန်းမြောင်က သူ့ကို လက်ပြတ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီတိုဝတ်ဆင်ကာ ဗိုက်ကြီးကို ထုတ်လျက် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေသည်ကို မြင်ရတိုင်း သူမအနေဖြင့် သဘောကျရယ်မောမိရုံမှလွဲ၍ မတတ်နိုင်ပေ။
“ခင်ဗျား ဘယ်တော့ ကိုယ်ဝန်ကျွတ်ခွင့် (Maternity Leave) ယူမှာလဲ” ဟု သူမက မနေနိုင်ဘဲ တတွတ်တွတ် မေးမြန်းမိသည်။
ယန်ဟဲမှာမူ သူမ၏ မီးဖွားခါနီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မည်သို့မှ တုံ့ပြန်ရမှန်း မသိတော့ပေ၊ “ကျွန်တော်နဲ့ ကလေး ကျန်းမာပါတယ်။ အရမ်းကြီး မပူပန်ပါနဲ့!”
“ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ။” ကျန်းမြောင်လည်း သူမကိုယ်တိုင် စိုးရိမ်လွန်နေမှန်း သိပါသည်။ သူမသည် ယန်ဟဲ၏ အင်္ကျီကို လှန်တင်လိုက်ပြီး “ကလေးကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပါရစေဦး… ဟင်္!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးအသံကြောင့် ယန်ဟဲ လန့်သွားကာ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်၊ “ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ကျန်းမြောင်က အံ့သြတုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လာသည်၊ “ရှင်… ရှင့်မှာ အကြောပြတ်ရာတွေ ထွက်လာပြီ”
ယန်ဟဲက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် ဖရဲသီးအစင်းကြောင်းများနှင့် တူသော အရာများ ပေါ်ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်၊ “အော်၊ ရပါတယ်၊ မီးဖွားပြီးရင် ဒါတွေ ပျောက်သွားမှာပါ”
ခေတ်ကာလများ ပြောင်းလဲလာခဲ့သလို နည်းပညာများလည်း တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် အကြောပြတ်ရာများကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် အရေပြားဆဲလ်ကွဲပွားမှုကို လှုံ့ဆော်ပေးရန် သီးသန့်ထုတ်လုပ်ထားသော လိမ်းဆေးများ ရှိသည်။ အချို့လူများမှာ နေ့စဉ် လိမ်းဆေးမလိမ်းချင်ကြဘဲ ပိုမိုအဆင်ပြေသည့် မီးဖွားပြီးနောက် လေဆာဖြင့် ကုသမှုကို ခံယူရန်ကိုသာ ရွေးချယ်ကြသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ အကြောပြတ်ရာဆိုသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ခြောက်ထောင်ကကဲ့သို့ ခေါင်းခဲစရာ ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။
သို့သော် ကျန်းမြောင်၏ အမူအရာမှာမူ ထူးဆန်းနေပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြမရနိုင်သော ခံစားချက်များ ရှိနေပုံရသည်။ ယန်ဟဲ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းသွားကာ သူမ၏ မေးစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်က ခေါင်းမော့ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ဖြစ်နေပုံရသည်။ ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူမက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ကာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ “ရှင့်ကို ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ပေးရင် ပိုကောင်းမလဲဟင်”
ယန်ဟဲ အံ့သြသွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်၊ “ကိုယ့်ကို လက်ရှိလုပ်ပေးနေတာတွေကော မကောင်းလို့လား”
ကျန်းမြောင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားပြီး အကြောပြတ်ရာများ ပေါ်ထွက်နေသော သူ၏ လုံးဝန်းသည့်ဗိုက်ကို ဖွဖွလေး ထိကိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ “ရှင် ကျွန်တော့်အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒါတွေက ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး”
ယန်ဟဲက သူမ၏ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးများကို ဖွဖွလေး ညှစ်ရင်း နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါက လိမ်းဆေးလိမ်းရုံလေးပါပဲကွာ၊ တကယ်လို့ ဒီအတိုင်းထားရတာ မကြိုက်ဘူးဆိုရင်လည်း မီးဖွားပြီးရင် ကိုယ် အရေပြားပြန်လည်ကောင်းမွန်အောင် လေဆာသွားပြလိုက်မယ်လေ”
ဤကိစ္စများကို ဖြေရှင်းရန် လွယ်ကူကြောင်း ကျန်းမြောင် သိပါသည်။
သူ့တွင် သန်မာသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အကောင်းဆုံး မျိုးရိုးဗီဇများ ရှိနေသောကြောင့် ယန်ဟဲသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်အတွင်း သွေးတိုးရောဂါ သို့မဟုတ် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဆီးချိုရောဂါကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော လက္ခဏာများကို မခံစားခဲ့ရပေ။
သို့သော် သူသည် ခုနစ်လတိုင်တိုင် ဗိုက်ကြီးနေခြင်းကို ခံစားခဲ့ရပြီး အထူးသဖြင့် အန်ခြင်းကို တားဆီးမရဘဲ အိမ်သာကို ဖက်တွယ်ထားရသည့် ကာလ နှစ်လတိတိ ရှိခဲ့သည်။ ပြင်းထန်သော လက္ခဏာများ မရှိသော်လည်း ကြီးမားလှသော ဗိုက်ကြောင့် မကြာခဏ ဆီးသွားရခြင်း၊ ကျောနာခြင်း၊ ခြေထောက်ဖောင်းခြင်းနှင့် အိပ်ရေးမဝခြင်းများကိုမူ ခံစားခဲ့ရသည်။
ယင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ကျန်းမြောင်က ကလေးမွေးဖွားသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တွင် သူမ၏ ပံ့ပိုးမှုမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်ဟု ခံစားရကာ ယန်ဟဲအတွက် များစွာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိလေသည်။
ယန်ဟဲက သူမ၏ အတွေးများကို နားလည်သဖြင့် စကားပြောစရာပင် မရှိတော့ပေ။
“ကိုယ်က မင်းထက် ကိုယ်ခန္ဓာ ပိုကြံ့ခိုင်လို့ ဒီရင်သွေးကို သယ်ဆောင်ပေးနေတာပေါ့။ ဒါသာ မဟုတ်ရင် ဒီဒုက္ခတွေအားလုံးကို ခံစားရမယ့်သူက မင်း ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလား” သူက သူမ၏ ပါးပြင်ကို ညှစ်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်၊ “ဒါကမှ မမှန်ကန်တာပေါ့”
“ပြီးတော့လေ၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တွေက အမှတ်ပေးဆုလာဘ်တွေ အထူးရရှိတာမို့လို့ ဘာမှ မရှုံးပါဘူး” ဟု ယန်ဟဲက သူမအား သတိပေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်မှာ ဤစကားကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံရသည်။ သူမ ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ သူ၏ လုံးဝန်းနေသော ဗိုက်ကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးကာ ကလေးငယ်၏ ရံဖန်ရံခါ လှုပ်ရှားမှုများကို ခံစားရင်း “မကြာသေးခင်ကရော အိပ်ပျော်ရဲ့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ယန်ဟဲက “ရပါတယ်၊ ကျင့်သားရသွားပါပြီ။ ဘက်စောင့်ပြီး အိပ်တာက အဆင်ပြေသလိုပါပဲ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
“ဒါဆိုရင်ရော…” ကျန်းမြောင်က ဆက်မေးသည်၊ “စိတ်ဒဏ်ရာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုရောဂါ (PTSD) ကော ဘယ်လိုနေလဲ”
ကျန်းမြောင်က ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်များ စုဝေးနေပြီး သူမ ပြောချင်သော်လည်း မပြောရဲဘဲ ဖုံးကွယ်ထားလိုသည့် စကားအချို့ ပါဝင်နေသည်။
အကယ်၍များ အခြေအနေတွေ ပိုကောင်းလာခဲ့ရင်… ခင်ဗျား နောက်နှစ်တွေကျရင် ထွက်သွားတော့မှာလား။
ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်ကို တကယ်ပဲ ပြန်သွားရတော့မှာလား။
ကျွန်တော့်နားမှာ ထာဝရ အမြဲတမ်း ဆက်ပြီး မနေပေးနိုင်ဘူးလား။