မြင့်မားသော ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးဖြင့် ကြံဆဖန်တီးထားသမျှ အရာတိုင်း အောင်မြင်ရမည်ဟု မရှိပေ။ လက်တွေ့တွင် ကျန်းမြောင် နှင့် သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကဲ့သို့သော အောင်မြင်မှုဟူသမျှသည် မရေမတွက်နိုင်သော ကျရှုံးမှုများပေါ်တွင် အခြေတည်နေတတ်သည်။
ဤအဝါရောင် အလင်းတန်း အကာအကွယ်တံတိုင်းသည် သူမတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး ဖန်တီးခဲ့ပြီး မအောင်မြင်ခဲ့သော တီထွင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ကျည်ကာစွမ်းအင်နယ်မြေတစ်ခုကို ဖန်တီးရန်ဖြစ်ပြီး ကျည်ဆန်များကို တားဆီးရာတွင်မူ အမှန်တကယ်ပင် ထိရောက်မှုရှိကြောင်း ပြသနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်သတ် ပဲ့တင်ထပ်မှုဖြင့် တံတိုင်းကို ဖျက်ဆီးခြင်းပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ဘဲ ဤစွမ်းအင်နယ်မြေကို လက်တွေ့တွင် အသုံးမဝင်သလောက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောရလျှင် ဤစွမ်းအင်နယ်မြေသည် ဘက်နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် ကျည်ကာဖြစ်နေသည်။ စွမ်းအင်နယ်မြေ၏ အကာအကွယ်ကို ရယူထားစဉ်တွင် အပြင်ဘက်မှ ကျည်ဆန်များ ဝင်မလာနိုင်သလို၊ အလွန်တရာ စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်မှာ သင့်ကျည်ဆန်များလည်း အပြင်သို့ ထွက်မသွားနိုင်ပေ။
ကျည်ဆန်များ မထွက်နိုင်လျှင် မည်သို့ တိုက်ခိုက်ကြမည်နည်း။ စစ်တပ်အတွက်မူ ဒါက အမှိုက်သယ်စရာမျှသာ ဖြစ်သည်။
ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများနှင့် အာဏာရှိသူများအတွက် အကာအကွယ်ဒိုင်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုရန်လည်း စဉ်းစားခဲ့ကြဖူးသော်လည်း ပြဿနာများက ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။
အထက်တန်းလွှာလူတန်းစားများ အတွင်းဘက်တွင် လုံခြုံနေချိန်၌ အပြင်ဘက်မှ မည်သူမျှ ၎င်းတို့ကို မီးလက်နက်များဖြင့် ဒုက္ခမပေးနိုင်ပေ။ သို့သော် ရှေ့နှင့်နောက် နှစ်ဘက်စလုံးမှ ပိတ်ဆို့ခံထားရပါက ထိုအထက်တန်းလွှာများမှာ... ထွက်ပြေး၍ မရတော့ပေ။
ထို့အပြင် အထက်တန်းလွှာများမှာ ရှည်လျားသော ခြေထောက်များရှိကြပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် အမြစ်တွယ်နေကြသည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက ၎င်းတို့ကို ပြန်ပေးဆွဲရန် ကြံရွယ်လျှင် အကာအကွယ်ဒိုင်းနှင့်အတူ တွန်းထုတ်သွားရုံသာ ရှိသည်။
အကယ်၍ ၎င်းတို့ကို သတ်ပစ်ရန် ကြံရွယ်လျှင် ပို၍ပင် ရိုးရှင်းသည်။ မီးရှို့လိုက်ပါ၊ မီးဖြင့်ဖြစ်စေ၊ မီးခိုးထုတ်၍ဖြစ်စေ လိုရာဆန္ဒအတိုင်း ရွေးချယ်နိုင်ပေသည်။
သို့တည်းမဟုတ် အမြင့်တစ်ခုမှသာ ပစ်ချလိုက်ပါ၊ အကာအကွယ်ဒိုင်းကွဲမည်မဟုတ်သော်လည်း တုန်ခါမှုကို သက်သာစေမည့် စနစ် မပါရှိသဖြင့် သင့်အရိုးများသာ ကျိုးကြေသွားမည်မှာ အသေအချာပင်။
အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် တိုက်ခိုက်မှုအတွက်ဖြစ်စေ၊ ကာကွယ်မှုအတွက်ဖြစ်စေ အသုံးမပြုနိုင်ပါ။ ဤအကာအကွယ်ဒိုင်းသည် လုံးဝအသုံးမကျပေ။ ထို့ကြောင့် တာနာကာ က “ဒါကို ဘာလုပ်ဖို့ လုပ်တာလဲ” ဟူ၍ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အော်ဟစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤအရာက ဘာအသုံးကျသနည်း!
သေနတ်ပြောင်းဝမည်းမည်းများကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ကျန်းမြောင် မှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမက အထူးသဖြင့် ရဲစွမ်းသတ္တိရှိလို့ မဟုတ်ဘဲ၊ သူမကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေ၊ သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များဖြစ်စေ ဖန်တီးခဲ့သော အရာများကို သူမကိုယ်တိုင် အလွန်ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်ပြီး အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
“တာနာကာ” သူမက ဆိုသည်၊ “ငါ့ကျောပေါ် တက်ခဲ့!”
တာနာကာ - “ဟင်?”
“ငါ သယ်သွားမယ်!” သူမက ပြောသည်။
တာနာကာ မှာ ကျန်းမြောင် ၏ ပခုံးများကို ထောက်ပံ့ရင်း သူမ၏ နုနယ်သော အရိုးများ၏ ထိတွေ့မှုကို ထင်ရှားစွာ ခံစားနေရပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုနုနယ်သော အရိုးများနှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီသည့် ကြီးမားလှသော ခွန်အားကို တာနာကာ အမှတ်ရနေဆဲပင်... စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ တာနာကာ က ကျန်းမြောင် ၏ ပခုံးကို ဖိချကာ တွန်းအားတစ်ခုပေး၍ ခုန်တက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျန်းမြောင် ၏ ကျောပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
ကျန်းမြောင် က သူ့ကို ညွှန်ကြားသည်၊ “သေချာ တုတ်ထားနော်!”
တာနာကာ က အမြန်ပင် လိုက်နာလိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာကြသည့် သေနတ်ကိုင် လူသန်ကြီး နှစ်ဦးကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူက စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် မေးသည်၊ “ပြီးတော့ရော ဘာဆက်လုပ်ရမှာလဲ?”
သို့သော် ကျန်းမြောင် က “အင်း၊ အင်း၊ အင်း!” ဟုသာ ဆိုလိုက်သည်။
တာနာကာ က စိတ်မရှည်တော့ဘဲ၊ “ရှင်က ဘာကို အင်း၊ အင်း လုပ်နေတာလဲ? အခု ဘာလုပ်ရမလဲ ပြောလေ!”
သူ အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်စဉ် Dr. ကျန်းမှာ Dr. တာနာကာ ၏ ဖိအားကြောင့် လျှာကိုပင် ထုတ်လိုက်ရလေသည်!
“...” တာနာကာ သည် ကျန်းမြောင် ၏ လည်ပင်းကို ပတ်ထားသော လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး၊ “အို!” ဟု အော်လိုက်သည်။
“အို ဘုရားသခင်ပဲ!” ကျန်းမြောင် က စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောသည်၊ “သေချာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားလေ!”
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တာနာကာ သည် ကျန်းမြောင် ၏ လည်ပင်းကို ထပ်မံ မညှစ်ရဲတော့ပေ။ သူသည် သူမ၏ ပခုံးများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်တွယ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်များဖြင့် ကျန်းမြောင် ၏ ခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်တော့သည်! တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ပင်!
ဆန့်ကျင်ဘက်မှ လူနှစ်ဦးက တောင်းဆိုကြသည်၊ “မင်းတို့ ဘယ်လိုထွက်လာတာလဲ? လှည့်ကြစမ်း! အခုချက်ချင်း နောက်ပြန်လှည့်သွားစမ်း! ကြားလား?”
ကျန်းမြောင် က ၎င်းတို့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ပြေးတော့သည်!
ပြင်းထန်သော ပြေးအားကြောင့် ပြန်ပေးသမား နှစ်ဦး လွင့်ထွက်သွားပြီး နံရံနှင့် တိုက်မိသွားကြသည်!
Dr. ကျန်း ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးသွားသည်!
သူမသည် စင်္ကြံလမ်းဆုံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဆူညံသော ခြေသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်ရာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် အဖွဲ့ငယ် ခေါင်းဆောင်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ပြေးလာကြသော ပြန်ပေးသမား ငါးဦး သို့မဟုတ် ခြောက်ဦးတို့သည် လူဘိုးလင်းဘောလုံးကြီး တစ်လုံးနှင့် တိုက်ရိုက် တိုက်မိသွားကြပြီး လဲကျသွားကြသော ပင်းတုံးများကဲ့သို့ တစ်စစီ လွင့်စင်သွားကြတော့သည်!
“တိုက်ခိုက်လိုက်! အံ့သြစရာ ခွန်အားပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးကြီး!” တာနာကာ က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်သီးကို ဆန့်ထုတ်ကာ စူပါဟီးရိုးတစ်ဦး ပျံသန်းနေသည့် ပုံစံမျိုး လုပ်ပြရင်း၊ “သွားစို့!” ဟု အော်လိုက်သည်။
“...” ကျန်းမြောင် က စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောသည်၊ “မင်းသာ ‘သွားစို့’ လို့ ထပ်အော်ရဲရင် ငါ့ဘက်က မင်းကိုပါ လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်နော်!”
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်!” တာနာကာ က အမြန်ချော့မော့သည်၊ “အဲ့ဘက်၊ အဲ့ဘက်မှာ! ထိန်းချုပ်ခန်းက ဟိုဘက်မှာ ရှိတယ်!”
ကျန်းမြောင် နှင့် တာနာကာ တို့၏ အဓိက တိုက်ခိုက်မည့် ဦးတည်ရာမှာ အာကာသယာဉ်ပေါ်ရှိ လက်နက်များ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် အမျိုးမျိုးသော အာကာသယာဉ်၏ တည်ဆောက်ပုံများကို အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကြသည်။ ဤအာကာသယာဉ်မှာ သေးငယ်သော ကိုယ်ပိုင်အာကာသယာဉ် တစ်စင်းသာ ဖြစ်သဖြင့် ထိုသူနှစ်ဦး ထိန်းချုပ်ခန်းကို အခက်အခဲမရှိဘဲ အလွယ်တကူ ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။
ထိန်းချုပ်ခန်းအတွင်းတွင် စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ ရှိနေပြီး အထဲတွင်ရှိသော လူများမှာလည်း စင်္ကြံလမ်းအတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အသေအချာ မြင်တွေ့ခဲ့ကြရမည်ဖြစ်ရာ ထိန်းချုပ်ခန်းတံခါးကို ပိတ်ထားလိုက်ကြသည်။
“မကြောက်နဲ့ ကျန်း! သွားကြစို့!” တာနာကာ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်!
ကျန်းမြောင် မှာ ဤအရှိန်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး ရပ်တန့်နေရန် စိတ်မကူးတော့ဘဲ ပြင်းထန်သော အရှိန်ကို အသုံးချကာ တံခါးကို ဝင်တိုက်လိုက်သည်။ ကျယ်လောင်သော “ဗုန်း” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထိန်းချုပ်ခန်း၏ သတ္တုတံခါးပေါ်တွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်သွားခဲ့ပြီး ကျန်းမြောင် နှင့် တာနာကာ တို့ အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။
ထိန်းချုပ်ခန်းအတွင်းတွင် အခြားမည်သူမျှ မရှိဘဲ လေယာဉ်မှူးတစ်ဦးသာ ရှိသည်။ ကျိုးပဲ့သွားသော သတ္တုတံခါးမှ အပိုင်းအစများ လွင့်ထွက်လာပြီး သူ့ကို ရိုက်ခတ်မိသောအခါ သူသည် ထိန်းချုပ်ခလုတ်ခုံပေါ်တွင် သတိလစ်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အတွက် အလုပ်ရှုပ်သက်သာသွားစေခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင် က ကျည်ကာစွမ်းအင်နယ်မြေကို ပိတ်လိုက်ပြီး တာနာကာ ခုန်ဆင်းကာ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှ လူကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး နေရာဝင်ယူလိုက်သည်။
“မင်း ဒါကို မောင်းတတ်လို့လား?” ကျန်းမြောင် က မေးသည်။
“မောင်းတတ်တာပေါ့!” တာနာကာ က ပြောသည်၊ “ငါ့မှာ C အဆင့် အာကာသယာဉ် လိုင်စင်ရှိတယ်။ တကယ်တော့ ဒီနှစ်ထဲမှာ ကိုယ်ပိုင်အာကာသယာဉ် တစ်စင်း ဝယ်ဖို့ စဉ်းစားထားတာ။ ဒီစီးရီးထဲက မော်ဒယ်ကိုလည်း စဉ်းစားခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့... ထိန်းသိမ်းကိုင်တွယ်ရတာ မကောင်းဘူး၊ တကယ်ကို မကောင်းဘူး။ မေ့လိုက်ပါတော့၊ ဒီစီးရီးကို လက်လွှတ်လိုက်တော့မယ်!”
ကျန်းမြောင် က ဘေးချင်းကပ်လျက် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ပြီးသားဖြစ်ကာ ထိန်းချုပ်ရေး မျက်နှာပြင်ကို လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာစေပြီး အကာအကွယ်ဒိုင်းများကို ပိတ်ပစ်ရန် ကြိုးပမ်းနေသည်။
“သင့်တွင် ခွင့်ပြုချက်မရှိပါ၊ ကျေးဇူးပြု၍ သင်၏အမှတ်အသားကို အတည်ပြုပါ” ဟူ၍ AI စနစ် ပွင့်လာသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ယာဉ်မောင်းကို ဆွဲထူလိုက်ကာ AI စနစ် စကင်ဖတ်နိုင်ရန် သူ၏ မျက်လုံးများကို အတင်းဖြဲပေးလိုက်သည်။
“အမှတ်အသား အတည်ပြုပြီးပါပြီ၊ ကြိုဆိုပါတယ် ယာဉ်မောင်း စတိဗ် အိုစထရော့ဗ်စကီး” ဟူ၍ AI က စက်သံဖြင့် ကြေညာသည်။
“ဒါ ဘယ်လို အမှိုက် AI မျိုးလဲ?” တာနာကာ က ညည်းတွားသည်၊ “မဟုတ်ဘူး၊ ဒီယာဉ်ကိုလေ၊ ငါ တကယ် မကြိုက်တော့ဘူး! တခြား အမှတ်တံဆိပ်တွေ၊ တခြား စီးရီးတွေကို ငါ ထပ်ကြည့်ချင်တယ်!”
“မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သင်္ဘောကရော ဒီလို စက်ရုံထုတ် AI မျိုးကိုပဲ သုံးမယ်လို့ ထင်နေတာလား? အဟက်၊ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ မြှင့်တင်ရမှာပေါ့” ကျန်းမြောင် က ပြောသည်၊ “ငါ့ရဲ့ ရှောင်နားကို ကြည့်စမ်း၊ ငါ သူမအတွက် မော်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ထည့်ထားလဲဆိုတာလေ။ အဲ့ဒါမှ အခုလို ဖြစ်နေတာပေါ့။ ကဲ၊ အချက်ပြမှုကို ပို့လိုက်ပြီ။”
“အို ကျန်း၊ သူတို့ သတိရလာကြပြီ!” တာနာကာ က မော်နီတာ ဖန်သားပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အော်လိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် က ကြည့်ရန် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် မှာ မကြာသေးမီက ရဲတင်းပြခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ သူမက စစ်သည်တော်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ထိုသူများကို ကြမ်းတမ်းသော ခွန်အားဖြင့်သာ သတိလေ့စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ထိုလူတို့မှာ တဖြည်းဖြည်း သတိရလာကြပြီ ဖြစ်သည်။
“ပီကေ!” တာနာကာ က ကျန်းမြောင် လက်သီးဖြင့် အပေါက်ကြီး ဖောက်ထားခဲ့သော လေယာဉ်မှူးခန်း တံခါးဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ဘယ်ဘက် အိတ်ကပ်ထဲမှာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် က ဘယ်ဘက် အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ လိမ္မော်ရောင် စက္ကူဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော လေးထောင့်ပုံစံ သရေစာ ပီကေတစ်ခဲကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို တာနာကာ ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
တာနာကာ က ပီကေထုပ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး မာကျောနေသော ခဲပုံစံ ပီကေခဲကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ အစအန အနည်းငယ် လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ပီကေမှာ သူ၏ပါးစပ်ထဲတွင် ပျော့ပျောင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တာနာကာ က ၎င်းကို ဝါးစားလိုက်ပြီး သူ၏ တံတွေးများဖြင့် သေချာစွာ စိုစွတ်သွားစေလိုက်သည်။
“မြန်မြန်လုပ်၊ သူတို့ ငါတို့ကို လိုက်ရှာနေကြပြီ!” ကျန်းမြောင် က လှည့်၍ အော်လိုက်သည်။
တာနာကာ က ပီကေကို လုံးဝ ပျော့ပျောင်းသွားအောင် လုပ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ၎င်းကို ပါးစပ်ထဲမှ ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ပျက်စီးနေသော တံခါးဘောင်ပေါ်သို့ ကပ်ကာ ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။ ၎င်းက ပါးစပ်တစ်ဖက်သို့ ရှည်လျားသော အမျှင်တန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဆန့်ထွက်သွားပြီး တံခါးဘောင်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ကပ်သွားကာ ထပ်မံဆွဲဆန့်လိုက်သည်...
ဤကဲ့သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် ထိုပီကေအမျှင်များကို အသုံးပြု၍ အပေါက်ကို ဖုံးလွှမ်းစေရန် “米” (မီ - 米) ပုံစံ ပုံဖော်လိုက်သည်။
တာနာကာ က သူ၏ လက်ချောင်းပေါ်သို့ တံတွေးဆွတ်လိုက်ရာ ပီကေသည် လက်ချောင်းမှ ကွာကျသွားခဲ့သော်လည်း တံခါးပေါ်တွင်မူ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
တာနာကာ က နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
ဆယ်စက္ကန့်ခန့် အကြာတွင် သတိပြန်ဝင်လာကြသည့် ပြန်ပေးသမားတို့၏ ခြေသံများ နီးကပ်လာပြီး စင်္ကြံလမ်းထောင့်မှ ကွေ့လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တာနာကာ က ၎င်းတို့အား ပြုံးပြလျက် လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်၊ “ဘိုင်ဘိုင်~”
ပါးစပ်အတွင်းရှိ အင်ဇိုင်းများ၏ နှိုးဆွမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အဆိုပါ သိမ်မွေ့သည့် ပီကေအမျှင်များမှာ လေထုထဲတွင် ဆယ်စက္ကန့်ခန့် အလွန်အကျွံ အချဉ်ပေါက်သွားပြီး ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်လာတော့သည်!
စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဖောင်းကားလာသော ပီကေ အလုံးကြီးတစ်လုံးက ကျန်းမြောင် ဖောက်ခွဲလိုက်သည့် အပေါက်ကြီးကို ပိတ်ဆို့သွားခဲ့သည်။
ထိုကျိန်ဆဲချင်စရာ ကောင်လေးက ၎င်းတို့အား လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်ကို ပြန်ပေးသမားတို့ မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုက ဖောင်းကားထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခေါင်းဆောင်က မည်သို့မျှ နှောင့်နှေးမနေဘဲ သေနတ်ကို ချက်ချင်း မောင်းတင်လိုက်သည်။ ဘန်း! ဘန်း! သေနတ်သံ အချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျည်ဆံများသည် ဖောင်းကားလာသော ပီကေပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ ကျည်ဆံကန်ထွက်သံ (ဘျူးဘျူး) များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျည်ဆံများသည် မျက်နှာကြပ်ဆီသို့ ကန်ထွက်သွားပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ဆီသို့ ပြန်ကျကာ မီးစုန်းများ ထွက်လာပြီးမှသာ ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။
ပီကေပေါ်တွင် တိမ်ညွန့်မျှသာရှိသော ကျည်ရာနှစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“ဒီပစ္စည်းကို မူလက ဘာအတွက် ထုတ်လုပ်ဖို့ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတာလဲ?” ကျန်းမြောင် က တွေးတောမိသည်။
“ထင်ရတာတော့...” တာနာကာ က ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။ ရူးသွပ်ဖွယ် အကြံအစည်များက အလွန်ပင် များပြားလှရာ အားလုံးကို မှတ်မိနေရန်မှာ တန်ဖိုးမရှိလှပေ။ “ဥပမာ... ငါသာ ပြန်ပေးဆွဲခံရတယ်၊ လွတ်မြောက်လာတယ်၊ အကာအကွယ် မရှိဘဲနဲ့ ပစ်ခတ်မှုတွေနဲ့ ဝန်းရံခံရတယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲပေါ့?”
“အို ဟုတ်သားပဲ! အကာအကွယ် ဆောက်ဖို့ပေါ့!” ကျန်းမြောင် လည်း ရသဝေ သတိရသွားသည်။
သို့သော် ဤအရာမှာလည်း မအောင်မြင်ခဲ့သော ပစ္စည်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ဖောင်းကားလာသောအခါ တင်းမာသွားပြီး ကျည်ဆံများကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း ၎င်းကို အနိုင်ယူမည့် နည်းလမ်းမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှပေသည်။
“ငါ့ကို ဗုံးတစ်လုံးပေး” ပြင်ပမှ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသော သေနတ်သံများကို နားထောင်ရင်း ဤလူများကို ဆက်လက် ဒုက္ခမပေးခိုင်းလိုတော့သည့် တာနာကာ က ပြောလိုက်သည်။
“သေချာလို့လား? အဲ့ဒါက ပြင်းထန်တဲ့ ထိခိုက်ပျက်စီးမှုတွေ ဖြစ်စေနိုင်တယ်” ကျန်းမြောင် က တုံ့ဆိုင်းလျက် ပြောသည်၊ “ငါတို့ စမ်းသပ်မှုတွေအတွက် သုံးခဲ့တဲ့ နွားဆိုရင် ရူးသွားသလို ဖြစ်သွားတာ၊ ပြန်ကောင်းလာဖို့ အများကြီး ကြာလိုက်ရတယ်”
“ဘယ်သူမှ မသေပါဘူး” တာနာကာ က ပြောသည်။
ထိုစကားမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
ဆရာဝန်ကြီးများသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်းရှိသော အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဖျက်ဆီးရေးလက်နက်များကို ဒီဇိုင်းထုတ်ကြသော်လည်း ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် အကာအကွယ်ပစ္စည်းများ ပြုလုပ်သည့်အခါတွင်မူ မည်သူ့ကိုမျှ အသက်မဆုံးရှုံးစေမည့် ပမာဏအထိ သေးငယ်အောင် ပြုလုပ်ထားသော ဗုံးများ၏ အစွမ်းသတ္တိကို သေချာစွာ ထိန်းချုပ်ထားကြသည်။
ကျန်းမြောင် က အင်္ကျီကြယ်သီးတစ်လုံးကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး တာနာကာ ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
တာနာကာ က စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ လက်ချောင်းကို စုပ်လိုက်သည်။
“စက်ဆုပ်စရာကြီး!” ကျန်းမြောင် က မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသည်။
တာနာကာ က စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြောသည်၊ “ငါ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတာ ကျနေတာပဲ!”
ထိုသို့ပြောဆိုရင်း သူက ခြေဖျားထောက်ကာ သူ၏ တံတွေးစိုနေသော လက်ချောင်းဖြင့် အနည်းငယ် ပိုမြင့်သော နေရာကို ထိုးဖောက်လိုက်ရာ အပေါက်ငယ်လေး တစ်ခု ပွင့်လာသည်။
မှန်ပါသည်၊ အလွန်ခိုင်မာသော ဤဖောင်းကားတတ်သည့် ပစ္စည်းမှာ ပါးစပ်အတွင်းရှိ အင်ဇိုင်းများ၏ နှိုးဆွမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသကဲ့သို့ တံတွေးအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် အလွယ်တကူ ပျော့ပျောင်းသွားနိုင်ပေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသည်။
သို့ဆိုလျှင် ဤအရာကို အဘယ်ကြောင့် မအောင်မြင်သော ပစ္စည်းဟု ခေါ်ဆိုရပါသနည်း။
အပြင်ဘက်တွင် လူတို့က ဖောင်းကားနေသော ပစ္စည်း၏ အလယ်ဗဟိုကို အပေါက်ဖောက်နိုင်ရန် မီးအားများကို စုပြုံအသုံးပြုနေကြသည်။ ကျည်ဆံများ ပြန်လည် ကန်ထွက်နေကြပြီး အနည်းငယ် ပိုမြင့်သော နေရာမှ အတွင်းဘက်သို့ တာနာကာ ဖောက်ထားခဲ့သော အပေါက်ငယ်လေးကို မည်သူကမျှ သတိမထားမိကြပေ။
တာနာကာ က အသေးစားဗုံးကို စတင်လုပ်ဆောင်လိုက်ပြီး အပေါက်ငယ်လေးထဲမှ ထည့်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦး သေချာစွာ နားစွင့်နေလိုက်ကြသည်။
“ဗုန်း” ဟူသော အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အာကာသယာဉ်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
ကျန်းမြောင် က အာကာသယာဉ်အတွင်းရှိ အသက်ရှင်နေထိုင်မှု လက္ခဏာများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“အရမ်းကောင်းတယ်” သူမက ပြောသည်၊ “သင်္ဘောပေါ်မှာ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူအားလုံးက ဒီတံခါးရဲ့ အတွင်းဘက်နဲ့ အပြင်ဘက်မှာပဲ ရှိကြတယ်”
ထိုသူနှစ်ဦး လုံးဝ စိတ်အေးသွားကြသည်။
ယခုအခါတွင် အရာရာတိုင်းမှာ ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။
“သူတို့ ရောက်လာကြပြီ” ကျန်းမြောင် က လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ အပေါ်ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
တပ်စွဲထားရာမှ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့သည် တည်နေရာ အချက်ပြမှုကို လက်ခံရရှိပြီး အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အာကာသယာဉ်မှာ ကျန်းမြောင် တို့၏ တိုက်ရိုက် အထက်နားတွင် ပေါ်လာပြီး ကြယ်များ၏ အလင်းရောင်ကို ပိတ်ဆို့ကာ အရိပ်ကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာစေသည်။
“ချီးပဲ၊ ရာထူးတပ်ကြပ်ကြီး တစ်စီးတည်း ရောက်လာတာကိုး” တာနာကာ က ထိုင်ခုံကျောမှီပေါ်သို့ တံတောင်ဆစ်တင်ကာ အနည်းငယ် စိတ်မကျေမနပ်ဖြစ်လျက် ခါးကို ကိုင်လိုက်ပြီး “ငါတို့ရဲ့ လုံခြုံရေး အဆင့်အတန်းအရဆိုရင် အနည်းဆုံး စစ်သင်္ဘောကြီး တစ်စီးကို ပို့ပေးသင့်တာပေါ့!” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် က ရယ်မောလျက် ဆူပူလိုက်သည်၊ “မင်းရဲ့နာမည်ကို ‘ပီကေ’ လို့ ပြောင်းသင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်! မင်း ဘယ်လောက်တောင် ဖောင်းကားနေလဲ ကြည့်စမ်းဦး!”
“ဟွန့်၊ အဲ့လောက်နောက်ကျမှ ရောက်လာလို့ ဘာအသုံးကျမှာလဲ၊ ငါတို့က အကုန်လုံးကို ပြီးပြတ်အောင် ရှင်းပြီးသွားပြီပဲ” တာနာကာ က တွေးကြည့်ရင်း ပို၍ပင် စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်လာသည်။
ကျန်းမြောင် လည်း ခြေချိတ်ထိုင်ကာ ကျောမှီကို မှီချလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ပိုက်လိုက်သည်။ “လာဖို့မလိုဘူးလို့ ငါပြောသားပဲ။ သူတို့က ငါ့ကို မယုံကြဘူးလေ”
တာနာကာ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်၊ “အဲ့ဒီ ကြွက်သားမရှိ ဦးနှောက်မရှိတဲ့ လူတွေက သုတေသီတွေဖြစ်တဲ့ ငါတို့ကို အားနည်းတယ်လို့ ထင်နေကြတာပေါ့။ ဉာဏ်ပညာရဲ့ အောင်မြင်မှုကိုရော သူတို့ နားလည်ကြလို့လား?”
သင်္ဘောပေါ်ရှိ အောင်မြင်မှုများကို တွေးတောမိရင်း ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ခဏတာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြပြီး အချင်းချင်း လက်ချင်းရိုက်ကာ အလွန်တရာ အမိုက်စား ဖြစ်နေကြသည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။
လက်ချင်းရိုက်ပြီးနောက် ကျန်းမြောင် က သူမ၏ ထိုင်ခုံကို လှည့်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။
“ဟေး၊ တာနာကာ” သူမက ခေါ်လိုက်သည်၊ “ပီကေက လမ်းကို ပိတ်ထားဆဲပဲလေ။ နောက်မှ သူတို့ ဘယ်လိုဝင်လာကြမှာလဲ?”
တာနာကာ - “…”
“ခွေးမသားပဲ” တာနာကာ က အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်၊ “မြန်မြန်၊ မြန်မြန်၊ သူတို့မရောက်လာခင် အမြန်ဖြုတ်ကြစို့၊ မဟုတ်ရင် အရှက်ကွဲရလိမ့်မယ်!”
ကျန်းမြောင် မှာ အလွန်ပင် ပျင်းရိနေသော်လည်း ထရပ်ကာ လိုက်သွားရန်သာ ရှိတော့သည်။
စစ်သည်များ မတက်လာမီ ထိုအရာကို ဖြုတ်ကိုင်ရမည်ဖြစ်သည်၊ မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့အနေဖြင့် အမိုက်စား ပုံစံ ဆက်လက်ပြသနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ!
ထို့ကြောင့်...
“ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး!”
“ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး၊ ဖွေး!”
ဒေါက်တာကျန်းနှင့် ဒေါက်တာ တာနာကာ တို့မှာ တံတွေးများကို အသည်းအသန် ထွေးထုတ်နေကြသည်။
လူအများရှေ့တွင် အမိုက်စား ပုံစံပြသနိုင်ရန်အတွက် အားလုံးက ထိုသို့ ပြုလုပ်နေကြခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။