ကျန်းမြောင် “လဲကျသွား” သောအခါ တာနာကာ က ဘာမျှမလုပ်ရသေးမီ ဂျိုးက အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး “ဒီကောင်မလေးကို လက်မပြနဲ့၊ လူယုတ်မာကြီး!” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အသက်ကယ်ရန် ရောက်လာသည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ ပုံစံကို ဖမ်းထားလေသည်။
သူသည် သူ့လက်ထိပ်ခတ်ထားသော လက်များကိုပင် လွှဲယမ်းကာ ကျန်းမြောင် ကို တွန်းထုတ်ခဲ့သည့် လူသစ်စက်စက် လူမိုက်ကို ထိုးနှက်လိုက်ရာ ထိုသူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက သေနတ်ကို ထုတ်ယူကာ “ရပ်လိုက်စမ်း! မလှုပ်နဲ့!” ဟု အော်လိုက်မှသာလျှင် သူတို့ ရပ်သွားကြတော့သည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကျန်းမြောင် မှာ အားနည်းဟန်ဆောင်နေရန် စိတ်မကူးနိုင်တော့ဘဲ အမြန်ပင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်– “ဂျိုး! စိတ်မကြီးနဲ့လေ! ငါ ဘာမှမဖြစ်ဘူး!”
ဂျိုးက သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ပေးသမားများဘက်သို့ လှည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်– “သူ့ကို လက်ဖျားနဲ့တောင် မတို့ရဲနဲ့နော်!”
“ခေါင်းဆောင်! ဒီကောင်ကိုပါ ခေါ်သွားမှာလား” မျက်နှာကို ဖုံးထားရင်း ထရပ်လာသည့် လူမိုက်က မေးလိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင်က “သူက စာရင်းထဲမှာ ပါမလာဘူး၊ အပြင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်ပြီး ငါတို့အတွက် ပြဿနာမရှာနဲ့” ဟု ပြောသည်။
“သူ့ကို သတ်ပစ်ရမလား” လူမိုက်က မေးလိုက်သည်။
“ပြဿနာမရှာနဲ့” ခေါင်းဆောင်က တားလိုက်သည်– “လူသူကင်းတဲ့နေရာ တစ်နေရာရာမှာပဲ ပစ်ချခဲ့လိုက်စမ်းပါ။”
ရုတ်တရက် လူနှစ်ဦး ရောက်လာပြီး သူ့ကို ဖမ်းချုပ်လိုက်ကြရာ ဂျိုးက ရုန်းကန်ရင်း သူတို့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်– “ငါ့ကို လွှတ်! ဘာလုပ်မလို့လဲ၊ ဒီလူယုတ်မာတွေ!”
ခေါင်းဆောင်က လျှောက်လာပြီး သူ့ဗိုက်ကို တစ်ချက်ထိုးလိုက်ရာ ဂျိုးမှာ ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကိုင်းကျသွားပြီး ညည်းညူလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် လူနှစ်ဦးက သူ့ကို သေနေတဲ့ခွေးတစ်ကောင်လို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားကြသည်။
“ဟေ့!” ကျန်းမြောင် က အခြေအနေကို မြင်တော့ အပြေးအလွှား ထရပ်လိုက်သည်။
သေနတ်ပြောင်းဝက ကျန်းမြောင် ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
တာနာကာ က အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး သူ့ပခုံးဖြင့် သူမကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်– “ကျန်း၊ စိတ်မကြီးနဲ့၊ စိတ်မကြီးနဲ့!” ဂျိုးမှာ အသက်အန္တရာယ် မရှိနိုင်ကြောင်း သူ အခုလေးတင် အသေအချာ ကြားထားခဲ့ရသည်။
ကျန်းမြောင် လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ရတော့သည်။
ပြန်ပေးသမားများ နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး သတ္တုတံခါး ပိတ်သွား၏။ အခန်းထဲတွင် ကျန်းမြောင် နှင့် တာနာကာ တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဤအချိန်တွင် ကျန်းမြောင် က နောက်ဆုံး၌ မေးလိုက်သည်– “တကယ်တော့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”
တာနာကာ က ပြောသည်– “ပြောမနေနဲ့တော့! ဂျိုးနဲ့ ငါနဲ့ ပျော်ပျော်ပါးပါး ရှိနေတုန်း ဒီလူငယ်စုံတွဲနဲ့ ဆုံသွားတာပဲ၊ ငါတို့လေးယောက် တစ်စခန်းထလို့ ရမယ် ထင်လိုက်တာ…”
“…” ကျန်းမြောင်၊ “!!!”
လေးယောက်တစ်တွဲ ပျော်ပါးတာမျိုးဆိုတာ တာနာကာ ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ပြန်ပေးသမားတွေ လိမ်ညာဖန်တီးထားတဲ့ စကားတွေချည်းပဲလို့ သူမ ထင်ခဲ့မိတာ!
သူမ တကယ်ကို အလွန်ရိုးအီလွန်းခဲ့တာပဲ!
“မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့က အဲ့လိုလုပ်ချင်ရုံပဲ ရှိသေးတာ၊ ဘာမှမဖြစ်ခင်မှာတင် ပြန်ပေးဆွဲခံလိုက်ရတာ!” တာနာကာ က ရှင်းပြသည်– “အဲ့ဒီစုံတွဲက လိမ်လည်လှည့်စားတဲ့ကောင်တွေပဲ၊ သူတို့က ပိုက်ဆံလည်း ယူသွားတယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ ဒီကိုရောက်လာအောင် လှည့်စားခဲ့ကြတာ!”
ဒါဖြင့်ရင် ဟိုလိမ်လည်တဲ့သူတွေသာ မရှိဘူးဆိုရင် မင်းတို့က အစောကြီးကတည်းက ပျော်ပျော်ပါးပါး လေးယောက်တစ်တွဲ နေနှင့်ပြီးလောက်ပြီပေါ့လေ။
“မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက အဓိကအချက်ကို လွဲနေပြီ၊ ဟေ့!” တာနာကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ရသည်– “ပြောရဦးမယ်၊ မင်းက တကယ်ပဲ ‘မနိုင်စစ်ဝတ်ရုံ’ ကို ဝတ်လာတာကိုး!”
“သူ့နာမည်က ‘ငါ့ကိုပြန်ပေးဆွဲတဲ့အခါကျရင်’ လို့ ခေါ်တယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မှန်မှန်ကန်ကန် ပြောပေးပါ။”
“အဲ့ဒီနာမည်က နာမ်ပုဒ်တောင် မဟုတ်ဘူးလေ!”
“ဘာမဆို နာမည်ပေးလို့ ရတာပဲ၊ ဝါစင်္ဂကို စိတ်မပူနဲ့။ နာမည်ပေးတဲ့သူရဲ့ အမှတ်က တခြားလူတွေထက် သာနေသမျှ ကာလပတ်လုံး အိုကေတာပဲလေ။”
တာနာကာ မှာ ရုတ်တရက် စကားစရာ ပျောက်သွားတော့သည်။
ယန်ဟဲ လိုမျိုး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပါလျက် ကိုယ်ဝန်ရှိနေစဉ်မှာတောင် လက်ဝှေ့ထိုးခဲ့သလိုမျိုး၊ ကျန်းမြောင် နှင့် တာနာကာ တို့လို ဉာဏ်ကြီးရှင် အမျိုးအစားတွေမှာလည်း သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကစားကွက်တွေ ရှိကြစမြဲပင်တည်း။
ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူတွေ စုဝေးမိကြတဲ့အခါမှာတော့ ထူးဆန်းတဲ့ အကြံဉာဏ်တွေနဲ့ အသုံးချပုံ အမျိုးမျိုး ထွက်လာဖို့ဆိုတာ မလွှဲမရှောင်သာပါပေ။
“ငါ့ကိုပြန်ပေးဆွဲတဲ့အခါကျရင်” လို့ အမည်ပေးထားတဲ့ ဒီစစ်ဝတ်စုံက အဲဒီလို ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ထုတ်ကုန်တစ်ခုပါပဲ။ ဒီအကြံဉာဏ်က ဆရာဝန်တစ်ဦးရဲ့ “ငါတို့လို တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပညာရှင်တွေက အပြန်ပေးဆွဲခံရမှာကို အကြောက်ဆုံးပဲ” ဆိုတဲ့ စကားကနေ အစပြုခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
တခြားသူတွေကလည်း ဝင်ရောက်ထောက်ခံကြသည်– “ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ကိုယ်တိုင် သင့်လျော်တဲ့ ကာကွယ်ရေး အစီအမံတွေ ပြုလုပ်ထားသင့်တယ်။”
ထိုမှတစ်ဆင့် နေ့စဉ်ဝတ်ဆင်လို့ရတဲ့ စစ်ဝတ်စုံကို တီထွင်ဖို့ အကြံအစည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တော့သည်။
အားလုံးက အကြံဉာဏ်တွေနဲ့ သက်ဆိုင်ရာ နည်းပညာတွေကို ထည့်ဝင်ခဲ့ကြပြီးနောက် စစ်ဝတ်စုံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ဆရာဝန်တွေကလည်း နာမည်ပေးပိုင်ခွင့်အတွက် သွားနဲ့လက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ကြရင်း အဆုံးအစမရှိ ငြင်းခုံခဲ့ကြပါတော့သည်။
“စိန်ချပ်ဝတ်တန်ဆာ!”
“မနိုင်စစ်ဝတ်ရုံ!”
“အဓိပတိဘုရင်ရဲ့ ဝတ်ရုံ!”
နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းမြောင် က ပို၍ မခံနိုင်တော့ဘဲ စားပွဲကို ထုချလိုက်သည်– “သုတေသန စာတမ်း အမှတ်ပေး စာရင်းအလိုက်ပဲ သွားကြရအောင်! အမှတ်အများဆုံးရတဲ့သူက နာမည်ပေးရမယ်!”
ဒါက ကွင်းထဲက အကြမ်းဆုံးလူနဲ့ စကားပြောရတာနဲ့ တူတူပါပဲ၊ ယန်ဟဲ နဲ့ သူ့လူတွေလိုမျိုးပေါ့။
ဒါပေမဲ့ အားလုံးက နားထောင်ပြီးသွားတဲ့အခါမှာတော့ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ထို့နောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်စိစုံမှိတ် ဖလှယ်ကြပြီးနောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြောလာကြသည်—
“လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်အတွင်းက အမှတ်တွေကိုပဲ ကြည့်ရမယ်!”
“မဟုတ်ဘူး၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စုစုပေါင်းအမှတ်ပေါ်မှာ အခြေခံသင့်တယ်!”
“ပထမဆုံး ရေးသားသူ (First Author) စာတမ်းတွေကိုပဲ ရေတွက်ရမယ်!”
ရှေးဟတ်ကမ္ဘာ့နေ့ရက်တွေတုန်းက နိုင်ငံတစားပွဲတင်တင်းနစ်အဖွဲ့ချုပ်က တရုတ်နိုင်ငံကို ကန့်သတ်ဖို့အတွက် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် စည်းမျဉ်းတွေ ပြောင်းလဲခဲ့သလိုမျိုးပါပဲ၊ ဒီလူတွေ တင်ပြလာတဲ့ အမျိုးမျိုးသော အဆင့်သတ်မှတ်ချက် နည်းလမ်းတွေမှာ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိပါတယ်၊ အဲဒါကတော့ ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင် ကို ကန့်သတ်ဖို့ပါပဲ။
ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ ဘယ်လိုအဆင့်သတ်မှတ်ချက် နည်းလမ်းကိုပဲ သုံးသုံး၊ ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင် ရဲ့ အမှတ်ကတော့ ပထမနေရာမှာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆက်လက် ရပ်တည်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ပိုပြီး ရှက်စရာကောင်းတာက ကျန်းမြောင် က သူတို့လောက် နာမည်ပေးပိုင်ခွင့်ကို ဂရုမစိုက်တာပါပဲ။ ဒီပြန်ပေးဆွဲမှု တိုက်ဖျက်ရေး စစ်ဝတ်စုံကို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ နာမည်တစ်ခု ပေးလိုက်တာက သူတို့ကိုယ်သူတို့ လူမိုက်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေတာပါပဲ။
အစကတော့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ မပါဝင်ဘူးလို့ ပြောချင်ခဲ့တဲ့ ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင် ဟာ ဒီကောင်တွေရဲ့ အကွက်ရွှေ့မှုသေးသေးလေးတွေကို ကြည့်ပြီး သဘောကျ ပျော်ရွှင်သွားခဲ့ရပါတယ်။
“ငါက ပထမဖြစ်နေတာပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါ့ကိုပဲ နာမည်ပေးခွင့်ပေးပါ။ ဒီလိုခေါ်ကြရအောင်…” ကျန်းမြောင် က တခစ်ခစ်နဲ့ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်– “‘ငါ့ကိုပြန်ပေးဆွဲတဲ့အခါကျရင်’ တဲ့။”
ဆရာဝန်များ– “…”
ဆရာဝန်များ ပေါက်ကွဲကုန်ကြပါတော့သည်!
“ဒါက နာမ်ပုဒ်တောင် မဟုတ်ဘူးလေ!”
“ဒါက နာမည်ပေးတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ဖောက်ဖျက်တာပဲ!”
“အိုဘုရားရေ၊ ဒီနာမည်က အရမ်း အနေရခက်တာပဲ!”
ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင် က အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်– “ဒါဖြင့်ရင် စာတမ်းတွေ ပိုပြီးထုတ်ဝေကြပြီး နာမည်ပေးပိုင်ခွင့်ကို ပြန်တောင်းကြတာပေါ့။”
ဆရာဝန်များ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင် က အဝေးကို ငေးစိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေလေသည်။
ဟာ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ခြောက်ထောင်နောက်ပိုင်းမှာ OCD (စွဲလမ်းမှု ရောဂါသည်) တွေကို မိတ်ဆွေအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ ဓာတ်ပုံ ခုနစ်ပုံ တင်ခိုင်းရတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပဲ!
သူမက အဲ့ဒီလောက်အထိ ဆိုးသွမ်းတတ်တဲ့သူ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ!
တာနာကာ လည်း တစ်ခါပြန်ပြီး စကားစရာ ပျောက်သွားပြန်သည်။ သူက စိတ်တိုတိုနဲ့ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်– “မင်းရဲ့ သက်တံရောင် ဆံပင်နဲ့ ပန်းရောင် မျက်တောင်တွေက ဘာဖြစ်တာလဲ”
ကျန်းမြောင် က ပိုလို့တောင် စိတ်တိုသွားရပါတော့သည်!
“မင်းရဲ့ ဆိုးရွားလှတဲ့ အလှအပအရသာကြောင့် ဒီဝတ်စုံကို ဒီလိုပုံစံဖြစ်အောင် လုပ်ထားတာသာ မဟုတ်ရင်၊ ဝတ်စုံနဲ့ လိုက်ဖက်အောင် ငါ့ဆံပင်ကို ဒီလို ဆိုးစရာ လိုလို့လား”
သူမမှာ အမြဲတမ်း ညိုစင်ရှည်လျားတဲ့ ဆံပင်တွေ ရှိပြီး၊ အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ ပိုနီတေး (Ponytail) နဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆံထုံးနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် စည်းနှောင်ထားတတ်ကာ သပ်ရပ်ပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့ ပုံစံမျိုး ပေါ်နေတတ်ပါတယ်။ အိမ်မှာဆိုရင်တော့ ယန်ဟဲ က သူမရဲ့ ပုခုံးပေါ် ကျဆင်းနေတဲ့ ဆံပင်တွေကို နှစ်သက်သလို၊ အထူးသဖြင့် ရေချိုးပြီးခါစမှာ သူမရဲ့ အနည်းငယ်ကြမ်းတမ်းတဲ့ ဆံပင်တွေကြားထဲ သူ့လက်ချောင်းတွေ ထိုးသွင်းရတာကို သဘောကျတတ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဆံပင်မျိုးက “ငါ့ကိုပြန်ပေးဆွဲတဲ့အခါကျရင်” ဆိုတဲ့ ဝတ်စုံနဲ့ လုံးဝကို မလိုက်ဖက်ပါဘူး။ အရမ်းကို အလှမ်းကွာလွန်းပြီး သံသယတွေကို ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်စေမှာ ဖြစ်ပါတယ်!
ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင် က ဒေါက်တာ တာနာကာ ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပုံရိပ်ကို စတေးခဲ့တာဖြစ်လို့ တာနာကာ က အနည်းငယ် ကျေးဇူးတင်သင့်တာပေါ့!
ကောင်းပြီလေ၊ တာနာကာ က မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ မေးလိုက်သည်– “ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ရော ဘယ်လိုလဲ”
“သူတို့က ငါ့ဆီကနေ သတင်းစကား ပို့လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေကြတယ်” ဟု ကျန်းမြောင် က ပြောသည်။
အချက်ပြဖြတ်တောက်စက် (Signal jammer) ကို အခုလေးတင် ပိတ်လိုက်ပြီး အကာအကွယ်ခွံထဲကို ထည့်လိုက်တာကြောင့် သူတို့တွေ့ဆုံတဲ့အခါ တခြားလူက စကင်နာနဲ့ စစ်ဆေးတဲ့အခါမှာတောင် အဲ့ဒါကို သတိမထားမိခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
“ဒါဖြင့်ရင် အမြန်လုပ်ပါ၊ ဒီကိစ္စကို အရင်ဖြေရှင်းမယ့်လမ်းကို စဉ်းစားကြရအောင်။” တာနာကာ က ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော သူ့လက်များကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ “ဒီဟာကို ဖြတ်ဖို့ မင်းတို့ဆီမှာ ထက်တဲ့ဟာ ဘာမှ မပါလာဘူးလား…?”
ဂျိမ်း!
ကျန်းမြောင် က သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ကြိုးမှာ ပြတ်ထွက်သွားလေသည်။
တာနာကာ: “…” ကဲ၊ ဒါလည်း အလုပ်ဖြစ်တာပဲ။
တာနာကာ ၏ လက်များကို ချည်နှောင်ထားသောကြိုးကို ဖြတ်ပြီးနောက် ကျန်းမြောင် သည် “ငါ့ကိုပြန်ပေးဆွဲတဲ့အခါကျရင်” စစ်ဝတ်စုံ၏ စတုတ္ထမြောက်ခလုတ်ဆီသို့ လက်လှမ်းကာ ဆွဲဖြုတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တာနာကာ က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်– “ဒီခလုတ် သေချာရဲ့လား”
အဲဒီခလုတ်တွေထဲမှာ တစ်ခုကသာ အချက်ပြထုတ်လွှင့်စက်ဖြစ်ပြီး ကျန်တာတွေကတော့… မီနီဗုံးတွေ ဖြစ်ကြသည်။ ခလုတ်အားလုံးကို အကာအကွယ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသောကြောင့် မည်သည့်စကင်နာအမျိုးအစားကို သုံးသည်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“ဒီခလုတ်ပဲ” ဟု ကျန်းမြောင် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်– “မင်း မမှတ်မိတော့ဘူးလား။ အဲဒီတုန်းက အချက်ပြထုတ်လွှင့်စက်ကို ဘယ်ခလုတ်မှာ တပ်ဆင်ရမလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လူတိုင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းခုံခဲ့ကြ잖아။ နောက်ဆုံးမှာတော့ လူအများစုက ပထမနဲ့ ဒုတိယခလုတ်တွေက သိသာလွန်းပြီး ပြန်ပေးသမားတွေက ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ပြီး အကြမ်းဖက်တဲ့အခါ ပြုတ်ကျသွားနိုင်တယ်လို့ သဘောတူခဲ့ကြတယ်။ စတုတ္ထခလုတ်ကတော့ အထင်မရှားဆုံးဖြစ်ပြီး အတော်လေး လုံခြုံတယ်လေ။”
“အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ အဲဒီနေ့က ငါအရက်မူးနေတော့ နည်းနည်း မေ့သွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငြင်းခုံကြရင်း အလန် နဲ့ ပေါဝဲလ် တို့ ဆံပင်တွေ ဆွဲပြီး ရန်ဖြစ်ကြတာကိုတော့ မှတ်မိတယ်” ဟု တာနာကာ က ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် က စတုတ္ထခလုတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးလက်မနဲ့ ညှစ်လိုက်ရာ ခလုတ်၏ အဝိုင်းပုံစံ အခွံလေး ပွင့်ထွက်သွားပြီး အတွင်းဘက်တွင် လက်သည်းခွံအရွယ်အစားရှိ အချက်ပြထုတ်လွှင့်စက်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
ကျန်းမြောင် သည် အချက်ပြထုတ်လွှင့်စက်ကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း အနီရောင် မိုက်ခရိုမီးလေးသာ လင်းလာခဲ့သည်။
“အကာအကွယ်ပေးထားခံရလို့ပဲ” ဟု ကျန်းမြောင် က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်– “သူတို့က အကာအကွယ်စနစ်ကို ဖွင့်ထားကြတယ်။ ဘာမှမလုပ်ခင် အရင်ဆုံး အကာအကွယ်စနစ်ကို ပိတ်ရမယ်။”
သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အပေါ်သို့ တက်သွားသော ဓာတ်လှေကားပေါ်တွင် စီးနေရသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အနည်းငယ်လေးလံသွားသော ခံစားချက်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
အခန်းတွင် ပြတင်းပေါက် လုံးဝမရှိဘဲ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ မျက်လုံးအဝတ်စည်းခံထားရကာ ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းခံခဲ့ရသောကြောင့် သူတို့ဘယ်နေရာရောက်နေမှန်း မသိခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ကျန်းမြောင် နှင့် တာနာကာ တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ပြောလိုက်ကြသည်– “အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး!”
သူတို့သည် အာကာသယာဉ်တစ်စင်း၏ အတွင်းဘက်တွင် ရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းမှာ ပျံသန်းနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်!
“မြန်မြန်လုပ်ကြ! စစ်တပ်က ငါတို့ရှိရာနေရာကို ရှာတွေ့နိုင်ဖို့အတွက် အကာအကွယ်စနစ်ကို ပိတ်ပြီး အချက်ပြလွှတ်ရမယ်!” ကျန်းမြောင် သည် တံခါးဘက်သို့ အမြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သတ္တုတံခါးမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး အပြင်ဘက်မှ သော့ခတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
တာနာကာ က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်– “ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုထွက်ရမလဲ…”
ဇဇဇ— ပြတ်သားပြီး စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ပါးလွှာပြီး အားနည်းပုံပေါ်သည့် ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင် သည် လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် တံခါးကြား အလယ်ဗဟိုကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဘက်နှစ်ဖက်စလုံးသို့ အားကုန်စိုက်ထုတ်လိုက်ရာ သတ္တုတံခါးနှစ်ချပ်ကြားတွင် အတင်းအကျပ် ကွာဟချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။
တာနာကာ: “…”
ကဲ၊ ဒါလည်း အလုပ်ဖြစ်တာပဲ။
တကယ်လည်း အာကာသယာဉ်တစ်စင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မိမိတို့ကို ချုပ်နှောင်ထားရာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း အဝေးကြီး မလျှောက်ရသေးမီမှာပင် လူနှစ်ဦးသည် ဆန့်ကျင်ဘက်မှ ထောင့်ချိုးကို ကွေ့လာကြသည်။
ထိုလူနှစ်ဦးမှာ လန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် သေနတ်များကို ထုတ်ကာ ကျန်းမြောင် နှင့် တာနာကာ တို့ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။
အချင်း တစ်မီတာခန့်ရှိ ဝါညိုရောင် အလင်းကာကွယ်ရေး အကာအရံတစ်ခု လင်းထွက်လာပြီး ကျန်းမြောင် နှင့် တာနာကာ တို့ကို အတွင်းဘက်တွင် အကာအကွယ်ပေးထားလိုက်သည်။
နေရာကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲတွင် တာနာကာ က အမြန်ရှေ့တိုးလာကာ ကျန်းမြောင် ကို နောက်မှနေ၍ တစ်ပိုင်းတစ်စ ဖက်ထားပြီး သူမ၏ ပုခုံးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်– “ဒီဟာကြီးကို ဖွင့်ထားလို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ! ဒီဟာကြီးက အသုံးမကျပါဘူးကွ!”