ကျန်းမြောင် သည် သူမအတွက်တော့ ဒါဟာ ခက်ခဲလွန်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ခက်ခဲလွန်းသည်!
သူတို့နှစ်ယောက် ကားမောင်းထွက်သွားပြီး တစ်ယောက်စိတ်ကို တစ်ယောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်ရတဲ့နေ့ကစပြီး ဟော်မုန်းတွေ အဆမတန်များနေတဲ့ ဒီလူမိုက် ယန်ဟဲ က ကျန်းမြောင် ရဲ့ စကားလုံးတွေကြားက အပေါက်အလမ်းတွေကို အမြဲတမ်း အခွင့်ကောင်းယူနေခဲ့သည်။ သူက သူမနဲ့ အိပ်ရာပေါ်ထိ ရောက်အောင်တော့ မလုပ်သေးပေမယ့် မနက်စောစောအချိန်တွေ၊ အိပ်ရာမဝင်ခင်အချိန်တွေ ဒါမှမဟုတ် သူမ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီး ရေချိုးပြီးခါစအချိန်တွေမှာ သူမကို အခွင့်အရေးယူပြီး အနမ်းတွေ ခိုးယူတတ်သည်။
ကျန်းမြောင် ကတော့ တစ်ဖက်မှာ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို စိတ်ညစ်ရတာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ တွေးမိပေမယ့် နောက်တစ်ဖက်မှာတော့...
ဒီမှာ သူမတွေ့ဖူးတဲ့ လူတွေလိုပဲ သိကျွမ်းပြီးခါစမှာတင် အိပ်ရာပေါ် ခေါ်ဖို့ တက်တက်ကြွကြွ ဖိတ်ခေါ်နေတဲ့ လူတွေနဲ့ မတူဘဲ ယန်ဟဲ ကတော့ ရှေးခေတ်က ကမ္ဘာမြေရဲ့ ချစ်ရေးဆိုပုံတွေကို သူမကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေသည်။
ကျန်းမြောင် ကတော့ သူ့ကို ဒေါသတကြီးနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့ဖူးပေမယ့် ဘာမှ မဖြစ်လာတဲ့အတွက် ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားလိုက်တော့သည်။
... ဒါဟာ အနည်းငယ်သာ ဖြစ်ပေမယ့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ကိုက်ခဲနေသလိုမျိုး ခံစားရသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းမှာ အမှတ်အသားတွေ ကျန်ခဲ့သေးလားလို့တောင် တွေးမိလိုက်သည်။
သူမက နောက်ပိုင်းမှာ ကျင်းပမယ့် ပါတီပွဲကို တက်ရဦးမှာလေ!
ကျန်းမြောင် က သူ့ရင်ဘတ်ကို အရေးတကြီး ထုရိုက်လိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ ကျေနပ်အားမရသေးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေသည်။
"ကျွန်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းနီ!" ကျန်းမြောင် က အော်ပြောလိုက်သည်။
ဒီလိုမျိုး အကိုက်ခံလိုက်ရတော့ နှုတ်ခမ်းနီက ဘယ်လိုလုပ် အကောင်းအတိုင်း ရှိတော့မလဲ။ အများစုကတော့ ယန်ဟဲ ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေပေါ်မှာပဲ ကပ်ညိနေတော့သည်။
ယန်ဟဲ က သူ့လက်မနဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းကို သုတ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းထိပ်က အနီရောင်တွေကို လျှာနဲ့ လျက်ကာ အရသာခံကြည့်သည်။ "ဘယ်ရီသီး အရသာလား?"
ဒီခေတ်ရဲ့ အဆင့်မြင့်နည်းပညာတွေကြောင့် နာမည်ကြီး မိတ်ကပ်အမှတ်တံဆိပ်တွေဟာ သဘာဝပါဝင်ပစ္စည်းတွေကိုပဲ သုံးကြသည်။ နှုတ်ခမ်းနီတွေဟာ စားသုံးလို့ရပြီး အရသာအမျိုးမျိုးကိုလည်း ရွေးချယ်နိုင်သေးသည်။
"ရှင် ဒါတွေကို စားပစ်လိုက်တာပဲ!" ကျန်းမြောင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ "အခုတော့ ကျွန်မ ပြန်ဆိုးရတော့မှာပေါ့။"
ယန်ဟဲ က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမလက်ကောက်ဝတ်ကို လွှတ်ပေးကာ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ စားပွဲခုံကို မှီလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဒါကို မိတ်ကပ်စက်နဲ့ ဆိုးထားတာလား?"
"ရှင် တကယ်ပဲ သိသွားတာလား!" ကျန်းမြောင် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ?"
"မိတ်ကပ်စက်တွေရဲ့ တိကျမှုက သာမန်လောက်ပဲ ရှိတာ။ သူက နှုတ်ခမ်းပုံစံကို ဖုံးအုပ်ထားတာ၊ မင်းရဲ့ သဘာဝနှုတ်ခမ်းပုံစံလောက် မလှဘူး" ဟု ယန်ဟဲ က ပြောသည်။ "နှုတ်ခမ်းနီ ပါသေးလား? ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဆိုးလိုက်ပါ။"
"ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဆိုးရင်လည်း ပိုကောင်းလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ ညံ့တယ်" ဟု ကျန်းမြောင် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း သူမရဲ့ ညနေခင်း လက်ကိုင်အိတ်ထဲက ပြန်ဆိုးဖို့ ထည့်ထားတဲ့ နှုတ်ခမ်းနီကို ထုတ်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ယန်ဟဲ က သူမလက်ထဲက နှုတ်ခမ်းနီကို ယူလိုက်ပြီး အဖုံးဖွင့်လိုက်သည်။ "မော့ကြည့်။"
ကျန်းမြောင် က သူ့တွန်းအားကြောင့် စားပွဲခုံကို နောက်ကျောနဲ့ မှီလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် နောက်ကို လန်ကျသွားသည်။ "ဟေ့!"
"စကားမပြောနဲ့" ယန်ဟဲ က သူမရဲ့ မေးစေ့ကို ညှပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျန်းမြောင် ကတော့ ပါးစပ်ကို အနည်းငယ် ဟထားရုံကလွဲပြီး ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့။ သူ့ရဲ့ ထူထဲတဲ့ မျက်ခုံးတွေ၊ နက်ရှိုင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေက သူမနဲ့ အရမ်းနီးကပ်နေပြီး သူ့အကြည့်တွေက သူမနှုတ်ခမ်းပေါ်မှာပဲ စူးစိုက်နေသည်။
ကျန်းမြောင် က မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
ယန်ဟဲ ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုက အမြဲတမ်း တိကျလွန်းသည်။ နှုတ်ခမ်းနီက သူမနှုတ်ခမ်းပုံစံအတိုင်း အသာလေး ခြယ်သသွားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ထိတွေ့နေသလိုပင်။
"မလှုပ်နဲ့..." သူမက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်မိမလို ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် က မလှုပ်ရဲတော့ပေ။
နှုတ်ခမ်းနီက ဝေးကွာသွားပြီး ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိတော့ပါ။ ကျန်းမြောင် က ခဏစောင့်ပြီးနောက် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို တိတ်တိတ်လေး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
ယန်ဟဲ က သူ့လက်ရာကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်နေပုံရသည်။ သူမ ခိုးကြည့်နေတာကို မြင်တော့ သူက ရယ်မောလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ကြည့်ပါရစေဦး" ကျန်းမြောင် က သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ လှည့်ဖို့ ခက်ခဲနေတာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်ပြီး နောက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
မှန်ထဲက မြင်ကွင်းက သူမကို အံ့အားသင့်စေသည်။
ယန်ဟဲ ဆီမှာ မှော်ဆန်တဲ့ လက်တွေ ရှိနေတာ ဖြစ်ရမည်။ သူလုပ်သမျှက အရမ်းကို တိကျလွန်းပြီး သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းပုံစံကိုပါ အပေါ်ယံ ခြယ်သပေးထားသေးသည်။ ကျန်းမြောင် ရဲ့ သဘာဝနှုတ်ခမ်းပုံစံက ဘာပြင်စရာမှ မလိုဘဲ အရင်ကတည်းက အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံး ဖြစ်နေပြီးသားပါ။
"ရှင် တကယ်ပဲ အရမ်းတော်တာပဲ!" ကျန်းမြောင် က အံ့ဩရွှင်လန်းစွာဖြင့် ခေါင်းပြန်လှည့်လိုက်သည်။ "သွားကြရအောင်..."
သူမ "အိုကေ" လို့ မပြောလိုက်ရခင်မှာပဲ သူမရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက အပိတ်ခံလိုက်ရသည်။
အရင်က ဘယ်ရီသီးအရသာက ချဉ်ချိုချို ဖြစ်ပေမယ့် ဒီနှုတ်ခမ်းနီကတော့ ကြာပန်းပျားရည်နံ့ သင်းနေပြီး လန်းဆန်းကာ အနည်းငယ် ချိုမြိန်သည်။
ဒါဟာ သူမနှုတ်ခမ်းတွေမှာ ရှိသင့်တဲ့ အနံ့ပဲ ဖြစ်ပြီး ယန်ဟဲ ကတော့ အသေးစိတ် အရသာခံနေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် နောက်ဆုံးမှာ ထွက်ခွာဖို့ အသင့်ဖြစ်ချိန်မှာတော့ ကျန်းမြောင် ရဲ့ မျက်နှာက တင်းမာနေပေမယ့် သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကတော့ ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး ပြည့်စုံဖူးမြနေသည်။ နှုတ်ခမ်းနီအရသာကို စွဲလမ်းနေသူတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုက်ခဲခြင်းကို ခံထားရသလိုပင်။
"နောက်ကျနေပြီ၊ ကျွန်မတို့ နောက်ကျတော့မှာပဲ၊ မိတ်ဆက်စကားပြောတာ လွတ်သွားလိမ့်မယ်!" ဟု သူမက ကားထဲဝင်ထိုင်ရင်း ဒေါသတကြီး ပြောသည်။
"မလွတ်ပါဘူး" ယန်ဟဲ က ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောသည်။ "စိတ်အေးအေးထားပါ။"
မြို့တော်ကြယ်ရဲ့ အများသုံးသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစနစ်က ကောင်းမွန်လွန်းပြီး ဘယ်နေရာကိုမဆို ရောက်နိုင်လောက်အောင် ထွန်းကားသည်။ သို့သော် "နီးပါး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သတိပြုပါ။ ဟုတ်ပါသည်၊ ဒီလောက်အဆင့်မြင့်တဲ့ စနစ်ရှိပေမယ့် အများသုံးသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနဲ့ မရောက်နိုင်တဲ့ နေရာတွေ ရှိနေဆဲပင်။
ဥပမာအားဖြင့် Star Bay မှာရှိတဲ့ Allison စစ်လက်နက်စက်ရုံပိုင်ရှင် Helena Allison ရဲ့ ဇိမ်ခံအိမ်ကြီးလိုမျိုးပေါ့။
ချမ်းသာသူတွေရဲ့ ဒီအိမ်ကြီးတွေကို အများသုံးသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနဲ့ သွားလို့မရပေ။ အရင်နှစ်တွေကဆိုရင် ကျန်းမြောင် က ဒီပွဲကိုတက်ဖို့ ကားငှားခဲ့ရပေမယ့် ဒီနှစ်တော့ မတူတော့ပါ။ ယန်ဟဲ က ကိုယ်ပိုင်ကားတစ်စီး ဝယ်ထားသည်။
သူက "ခါးပတ်ပတ်ထား" ဟု ပြောသည်။
ကျန်းမြောင် က "Inertial dampeners (အရှိန်ထိန်းစနစ်) ကို ဖွင့်ထားဖို့ မမေ့နဲ့နော်။ ကျွန်မ ဆံပင်ပုံစံ ပျက်တာမျိုး မဖြစ်ချင်ဘူး!" လို့ သတိပေးဖို့ မမေ့ခဲ့ပေ။ အရင်တစ်ခေါက်က ရိုလာကိုစတာစီးရသလို ခံစားချက်မျိုး ဒီနေ့ မဖြစ်စေရဘူး!
ယန်ဟဲ က ပြုံးစိစိဖြင့် "ဖွင့်ထားပြီးသားပါ" ဟု ပြောသည်။
သူစကားမဆုံးခင်မှာပဲ ပြောင်လက်နေတဲ့ ကားက ကောင်းကင်ယံကို ပျံတက်သွားသည်။
ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ အရှိန်ထိန်းစနစ်ကို ဖွင့်ထားတဲ့အတွက် ကားထဲမှာ ဘာတုန်ခါမှုမှ မရှိပေ။ ဒါပေမဲ့ ကားပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲနေတဲ့ မြင်ကွင်းတွေက ကျန်းမြောင် ကို ခေါင်းမူးစေသည်။
"ကျွန်မတို့ အရှိန်တင်နေပြီ! အရှိန်တင်နေပြီ!" ကျန်းမြောင် က သူမရဲ့ ထိုင်ခုံကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားပြီး နဖူးမှာ ချွေးစက်တွေ ပြည့်လာသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး" ယန်ဟဲ က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "ကျွန်တော်တို့က ဒီအမြင့်မှာ သတ်မှတ်အရှိန်ထက် 0.4 knots လျော့နေပါသေးတယ်။ 0.3 knots... 0.1 knots... ဟော၊ အခုတော့ သတ်မှတ်အရှိန်အတိုင်း ရောက်သွားပြီ။"
ကျန်းမြောင် စိတ်အေးသွားခါနီးမှာပဲ ယန်ဟဲ က "ကျွန်တော်တို့ နောက်မကျချင်ဘူးဆိုရင် ပိုမြန်မြန် မောင်းရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ စတီယာရင်ကို ဆွဲလိုက်တော့ ကားက ထောင်လိုက်မတ်တက် ဆိုသလို အပေါ်ကို တက်သွားသည်။
ကျန်းမြောင် က သူမ ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် ယူတုန်းက သင်ခဲ့ရတာကို အမှတ်ရလိုက်သည်။ အမြင့်ပေ ၁၀၀ တက်တိုင်း အရှိန်ကန့်သတ်ချက်က တစ် knot တိုးလာသည်။
ဒါကြောင့် ယန်ဟဲ က ပိုမြန်မြန် မောင်းနိုင်သွားသည်။ သူပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ သူတို့ နောက်မကျခဲ့ပါ။
Allison အိမ်ကြီးရှေ့ကို ရောက်ပြီး ကားရပ်လိုက်တဲ့အခါ ယန်ဟဲ က ကျန်းမြောင် ကို ဂရုတစိုက် ကားပေါ်က ဆင်းဖို့ ကူညီပေးရင်း "ပျော်ဖို့ကောင်းလား" ဟု မေးသည်။
ကျန်းမြောင် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ "ရှင် ဒါကို တိုက်လေယာဉ် မောင်းနေတာလို့ ထင်နေတာလား?"
ယန်ဟဲ က ပြုံးသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ အရှိန်က တိုက်လေယာဉ်ရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံတောင် မရှိပါဘူး။ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်။"
ကျန်းမြောင် က သူမရဲ့ လှပတဲ့ အဝတ်အစားတွေကြားမှာ မျက်လုံးလှန်တာက ရိုင်းရာရောက်မယ်လို့ ထင်တာကြောင့် အဲဒီစိတ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ မျက်ခုံးကိုပဲ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ ယန်ဟဲ က သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နားနားကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဒီည တကယ် လှနေတယ်..."
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်မှာ ကျန်းမြောင် က ဒီခေတ်လူတွေရဲ့ ပွင့်လင်းလွန်းတဲ့ ချီးကျူးစကားတွေကို ကျင့်သားရသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ယန်ဟဲ ရဲ့ လက်ထဲမှာ အဆုပ်ကိုင်ခံထားရပြီး နားနားမှာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တဲ့ အရမ်းကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အသံကြောင့် ကျန်းမြောင် ရဲ့ လည်ပင်းကတော့ အနည်းငယ် ရဲတက်သွားဆဲပင်။
သူမ မေးစေ့ကို ခိုင်မာပြတ်သားစွာ မော့လိုက်သည်။ "သွားကြရအောင်။" သူမက ယန်ဟဲ ရဲ့ လက်မောင်းကို ချိတ်လိုက်ပြီး ဝန်ဆောင်မှုပေးသူနောက်ကို လိုက်ကာ အိမ်ကြီးရဲ့ ပင်မအဆောက်အအုံဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။
ချမ်းသာကြွယ်ဝသူတွေရဲ့ နေအိမ်တွေက ကျယ်ဝန်းလှတဲ့ ခြံဝင်းတွေ ရှိပေမဲ့ အဆောက်အအုံတွေကတော့ အမြင့်ပေ နိမ့်သည်။ အများအားဖြင့် သုံးထပ်သာ ရှိတတ်ကြပြီး ဧရိယာအကျယ်အဝန်းကိုသာ အလေးပေး တည်ဆောက်ထားကြသည်။
သာမန်လူတွေ နေထိုင်ကြတဲ့ ကောင်းကင်ထိအောင် မြင့်မားပြီး အထပ်ပေါင်းရာနဲ့ချီရှိတဲ့ တိုက်တာအဆောက်အအုံတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ချမ်းသာသူတွေရဲ့ နေအိမ်တွေက အောက်ခြေမှာ ပြန့်ကားနေတဲ့ ဒီဇိုင်းမျိုးကို ပိုသဘောကျကြသည်။ သတိပြုရမှာက ဒါဟာ မြေတစ်လက်မချင်းစီက အဖိုးတန်လွန်းတဲ့ မြို့တော်ကြယ် ဖြစ်သည်။
ပင်မအိမ်ကြီးရဲ့ ပွဲတက်ခန်းမထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ပုံဆောင်ခဲ မီးဆိုင်းတွေက တောက်ပနေပြီး ဧည့်သည်တွေက ရှန်ပိန်ခွက်တွေကို ကိုင်ဆောင်ကာ အံဝင်ခွင်ကျရှိတဲ့ ဝတ်စုံတွေ၊ သပ်ရပ်လွန်းတဲ့ ဆံပင်ပုံစံတွေနဲ့ ရှိနေကြသည်။
မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်လိုက်သမျှမှာ စက်ရုပ်ဆိုတာ မရှိသလောက်ပါပဲ။ ဝန်ဆောင်မှုပေးသူ အားလုံးက လူသားတွေချည်းသာ ဖြစ်သည်။
"ဒေါက်တာ"
"မေဂျာ"
တာနာကာ နှင့် ယန်ဟဲ တို့က လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကြသည်။
ကားပေါ်က မဆင်းခင်ကတည်းက ကျန်းမြောင် က တာနာကာ ကို ဖုန်းခေါ်ထားခဲ့ပြီး ပွဲတက်ခန်းမထဲ ဝင်တဲ့အခါမှာတော့ တာနာကာ က ကျန်းမြောင် ကို အဝင်ဝမှာ စောင့်နေခဲ့သည်။ ကျန်းမြောင် က သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
"ဒေါက်တာ တာနာကာ တာနာကာ က ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်တွဲဖော်နဲ့ သူငယ်ချင်းပါ" ဟု ကျန်းမြောင် က မိတ်ဆက်ပေးသည်။
သူတို့ရဲ့ ပုံမှန် စကားဝိုင်းတွေကတစ်ဆင့် ယန်ဟဲ က ကျန်းမြောင် ရုံးခန်းထဲမှာ မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကတစ်ဆင့် တာနာကာ အကြောင်းကို သိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ တာနာကာ က ကျန်းမြောင် နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ပြီး လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှစ်သက်မှုချင်း တူညီတယ်ဆိုတာကိုလည်း သူသိသည်။
"တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်" ဟု သူက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
တာနာကာ ကတော့ ပိုလို့တောင် ယဉ်ကျေးသေးသည်။ "တွေ့ရတာ အရမ်းဝမ်းသာပါတယ်။ ကျန်းမြောင် က ရှင်နဲ့အတူ ကလေးယူဖို့ အရမ်းကို မျှော်လင့်နေတာပါ"
ကျန်းမြောင်: "..."
အပြင်မှာ ဒီလိုမျိုး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ တရားဝင်ပုံစံမျိုး လုပ်နေကြတာကို မြင်တော့ ကျန်းမြောင် နားထဲမှာ ယားယံလာပြီး သူတို့ကို စနောက်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။
"ကျန်းမြောင်၊ ပွဲက စတော့မယ်။ Allison မိသားစုကို အရင်သွားနှုတ်ဆက်ရအောင်" ဟု တာနာကာ က ကျန်းမြောင် ကို အချက်ပြသည်။
ကျန်းမြောင် က တာနာကာ ရဲ့ အချက်ပြမှုက ဘာကို ဆိုလိုမှန်း မသိပေမဲ့ Allison မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ သူမနဲ့ တာနာကာ က မဟာမိတ်တွေ ဖြစ်သည်။ သူမ ခေါင်းညိတ်ပြီး "အိုကေ" လို့ ပြောလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူမက ယန်ဟဲ ဆီ လှည့်ပြီး "ပြီးတော့ ရှင်ကရော..."
"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်" ယန်ဟဲ က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ သွားနှင့်ကြပါ။"
တာနာကာ နောက်ကို လိုက်သွားရင်း ကျန်းမြောင် တစ်ယောက် စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ဝင်လာသည်။ ယန်ဟဲ က ဒီနေရာမှာ "အစိမ်းသက်သက်" ဖြစ်နေပြီး လူတွေကိုလည်း မသိ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း မကျွမ်းကျင်တဲ့အပြင် ဒီပွဲမှာ သိတဲ့သူတစ်ယောက်မှ မရှိတာကြောင့် သူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မှာကို သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။
အနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီးနောက်မှာ သူမ နောက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်မိသည်။
ယန်ဟဲ ကတော့ အလွန်လှပတဲ့ အမျိုးသမီး သုံးယောက်နဲ့ အတော်လေး ချောမောတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံနေရပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေက တပ်မက်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။
အဲဒီလို တပ်မက်မှုမျိုးပေါ့... အမျိုးသမီးတွေက သူတို့ သဘောကျတဲ့ အမျိုးသားတွေကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်မျိုး။
ပြီးတော့ ယန်ဟဲ ကလည်း ဒီလူတွေကြားထဲမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာနဲ့ပဲ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေသည်။ ကျန်းမြောင် တစ်ယောက် ယန်ဟဲ က ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်ပြီး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေမှန်း မေ့သွားခဲ့သည်။
ကျန်းမြောင်: "..."
အင်း... သူမကတော့ အလကားနေရင်း စိုးရိမ်နေမိတာပဲ!
ရုတ်တရက် သူမရဲ့ လက်မောင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆွဲလိုက်ပြီး တာနာကာ က သူမကို တိုင်လုံးကြီးတစ်ခုရဲ့ နောက်ကွယ်ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။
"အိုဘုရားသခင်!" တာနာကာ က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ သူ့လည်စည်းကို ပြင်လိုက်သည်။ "မင်းပြောတာ မှန်တယ်! ဓာတ်ပုံထဲမှာ ကြည့်ရတာနဲ့ မလုံလောက်ဘူး! တကယ့်အပြင်မှာ မြင်ရတာက တစ်မျိုးကို ဖြစ်နေတာပဲ! အိုဘုရားသခင်၊ ကျန်းမြောင်၊ မင်း တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ!"
"..." ကျန်းမြောင် က သူမရဲ့ နားထင်ကို ပွတ်လိုက်သည်။ "စိတ်အေးအေးထားစမ်းပါ။"
"ငါ စိတ်အေးလို့ မရဘူး" တာနာကာ က အသံကို လျှော့ပြီး ပြောသည်။ "ငါ အသက် ၅၀ ကျော်ပြီ၊ အမျိုးသားပေါင်း မြောက်မြားစွာကို မြင်ဖူးတယ်! ငါ့ရဲ့ အကဲဖြတ်မှုကို မင်း ယုံကို ယုံရမယ်! ဒီလူကတော့ အိပ်ရာထဲမှာ သေချာပေါက် ထိပ်တန်းပဲ!"
ကျန်းမြောင် က အဲဒီစကားကြောင့် ရှက်ရွံ့သွားပြီး လက်နဲ့ ယပ်ခတ်လိုက်သည်။ သူမ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး "ရှင်တို့ရဲ့ ချိန်းတွေ့မှုကရော ဘယ်လိုလဲ? သူကလည်း ထူးချွန်တယ်လို့ ပြောမထားဘူးလား?"
"ဟုတ်တာပေါ့၊ သူက မထူးချွန်ဘူးလို့ ငါ မပြောပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဒီမေဂျာကတော့..." တာနာကာ က လျှာသံသပ်လိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် ရဲ့ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက လေးနက်စွာ အကြံပေးလိုက်သည်။ "ကျန်းမြောင်၊ မိုက်မဲမနေနဲ့။ ကလေးတွေ ဘာညာဆိုတာက မင်းရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ လူလောက် အရေးမကြီးဘူး။ အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ထား၊ လွဲချော်မသွားစေနဲ့!"
"သိပါပြီ! သွားကြရအောင်၊ မိတ်ဆက်စကား ပြောတော့မယ်!" ကျန်းမြောင် က တာနာကာ ကို Allison မိသားစုဆီ ဆွဲခေါ်သွားသည်။
ချမ်းသာသူတွေက အိမ်ထောင်ရေး ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားကြတဲ့အတွက် Allison ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ Allison က တစ်ယောက်ထက်မက ရှိသည်။ ဒါကြောင့် သူတို့က မိသားစုတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ မျိုးနွယ်စုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
လက်ရှိ Allison စစ်လက်နက်စက်ရုံရဲ့ အကြီးအကဲကတော့ အသက်တစ်ရာနီးပါး ရှိပြီဖြစ်တဲ့ Helena Allison ဖြစ်သည်။ သူမက တစ်ချိန်တည်းမှာ မွေးဖွားတဲ့ မောင်နှမ ခြောက်ယောက်ထဲမှာ အသက်အရှည်ဆုံးဖြစ်ပြီး Allison စစ်လက်နက်စက်ရုံကို ဆယ်စုနှစ်များစွာ ဦးစီးလာခဲ့သူဖြစ်သည်။
သူမအရွယ်ဆိုရင် အိုမင်းရင့်ရော်မှု လက္ခဏာတွေ ပေါ်လာသင့်ပေမဲ့ Helena ကတော့ အသက်တစ်ရာနီးပါးရှိတဲ့ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လို မဟုတ်ဘဲ ရင့်ကျက်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လိုပဲ လှပနေဆဲဖြစ်သည်။
သူမဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ အသက် ၄၀ အရွယ် သူမရဲ့သား ဂါလင် Allison နဲ့ဆိုရင်တောင် စုံတွဲတစ်တွဲလိုပဲ ထင်ရသည်။
"အို၊ ကျန်းမြောင်၊ ငါ့ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ဆရာဝန်လေး၊ Allison ရဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်၊ ဒီညတော့ မင်း တကယ့်ကို လှပနေတာပဲ" ပုလဲတွေနဲ့ ရတနာတွေ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ Helena Allison က ကျန်းမြောင် ကို ဖက်ရင်း ပြုံးပြီး ပြောသည်။
"ရှင်နဲ့တော့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး၊ ရှင်က ပိုတောက်ပနေတာပါ" ကျန်းမြောင် က သူမနဲ့ ယဉ်ကျေးစွာ စကားပြန်ပြောလိုက်သည်။
တာနာကာ နှင့် Helena တို့ နှုတ်ဆက်စကား ပြောပြီးနောက်မှာတော့ ဂါလင် Allison က ကျန်းမြောင် နဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ဖို့ အလှည့်ကျလာသည်။ သူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့လက ကျွန်တော့်ပါတီကို ဖိတ်စာ ပို့ထားတာ၊ ဘာလို့ မလာတာလဲ? တော်တော်လေး စိတ်ပျက်မိတယ်ဗျာ။"