ကြယ်တာရာခေတ်မှဖေဖေ

စာဖတ်ပုံစံ

စာလုံးအရွယ်အစား

20

စာကြောင်းအကွာအဝေး

2.0
စာဖတ်နောက်ခံအရောင်

Title: InterStellar Dad – Chapter 33: Temptation | NovelPing

“ဒါဆို Major က ဘာပြောလိုက်သေးလဲ။ ဘာတဲ့လဲ” ဟု ရှောင်နားက ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မေးလိုက်သည်။

“အာ... အာ... အာ... အာ... နင် ဘယ်လိုဖြေလိုက်တာလဲ!” ကျန်းမြောင် က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်များကို ဆွဲဖွလိုက်သည်။

“ကျွန်မက ပြောလိုက်တာပေါ့။ ဒါကတော့ ဒီနှစ်ထဲမှာ True Me အရွယ်ရောက်ပြီးသူများအတွက် ကုန်ပစ္စည်းကုမ္ပဏီက ထုတ်လုပ်လိုက်တဲ့ k70 မော်ဒယ်အသစ်ပါလို့။ ooxx လုပ်နေတဲ့အချိန်မှာ အရေပြားအပူချိန် တက်လာပြီး ပိုပြီးတော့လည်း လက်တွေ့ဆန်စေပါတယ်။ မျက်နှာမှာလည်း ကြွက်သားလှုပ်ရှားမှု ၄၅ မျိုး ထပ်ဖြည့်ထားတဲ့အတွက် အမူအရာတွေက ပိုပြီးတော့တောင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတာပါ။ လက်ချောင်းတွေရဲ့ ထိတွေ့မှုကလည်း ပိုပြီးတော့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကောင်းပြီး သိမ်မွေ့တယ်၊ အသုံးပြုသူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တုံ့ပြန်မှုတွေကိုလည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် တုံ့ပြန်ပေးနိုင်ပါတယ်လို့…”

“မြန်မြန်... တိတ်စမ်း၊ အာ... အာ... အာ... အာ...!” ကျန်းမြောင် က ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ပြီး သူမခေါင်းနောက်ဖက်ကို ဖိချလိုက်သည်!

သေပြီ!

တကယ့်ကို သေပြီ!!!

ထိုအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်ရန် ခေါင်းအုံးအောက်တွင် ခဏတာ ပုန်းအောင်းနေပြီးနောက် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ရတော့သည်။ ကျန်းမြောင် က ဆံပင်တွေ ရှုပ်ပွနေလျက်နှင့် ခေါင်းကို တုန်တုန်ယင်ယင် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊ “ဒါဆို... Major က... သူ တခြားဘာများ ပြောသေးလဲ။ သူက အံဆွဲကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သေးလား”

“မဖွင့်ပါဘူး၊ Major က k70 ကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် အံဆွဲကို မဖွင့်ကြည့်ခဲ့ပါဘူး” ဟု ရှောင်နားက ပြန်ဖြေသည်။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည့်ကြားမှ အနည်းငယ်သော နှစ်သိမ့်မှုကို ရှာတွေ့လိုက်ရသလိုပင်။ ယန်ဟဲ ဆိုသည်မှာ ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် သူတစ်ပါး၏ “အရုပ်” ကို ကစားသည့် အောက်တန်းကျသော လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်မည့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်သင့်သည်။

“Major က k70 ကို သိုလှောင်ခန်းထဲ ဘယ်အချိန်က ထည့်ထားတာလဲလို့ပဲ မေးခဲ့တာပါ” ဟု ရှောင်နားက ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဆက်ပြောသည်။

“….!” ကျန်းမြောင် က “ဒါဆို နင် ဘယ်လိုဖြေလိုက်လဲ”

“ကျွန်မ အမှန်အတိုင်းပဲ ဖြေလိုက်ပါတယ်။ တိကျတဲ့ ညွှန်ကြားချက်မရှိရင် ရှောင်နားအနေနဲ့ အိမ်ရှင် ဒါမှမဟုတ် အတူနေသူတွေအပေါ်မှာ ဖုံးကွယ်ခြင်း ဒါမှမဟုတ် လှည့်စားခြင်းမျိုး လုပ်လို့မရပါဘူး” ဟု ရှောင်နားက ပုံမှန်အတိုင်း ပြောသည်။ “ကျွန်မ Major ကို ပြောလိုက်တာကတော့ အာကာသခေတ် ၆၃၈၅ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ (၃၀) ရက်နေ့၊ မနက် ၈ နာရီ ၁၁ မိနစ်မှာ k70 ကို ပင်မအိပ်ခန်းကနေ သိုလှောင်ခန်းဆီ ရွှေ့ဖို့ ညွှန်ကြားချက် ရခဲ့တာပါလို့။ အဲဒီနေ့က Major ဒေါက်တာကျန်းရဲ့ အိမ်ကို ရောက်တဲ့နေ့လေ”

“ဒုန်း” ခနဲ အသံနှင့်အတူ ကျန်းမြောင် ၏ မျက်နှာသည် ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ဒါဆို Major ပြောတဲ့ “ကျွန်တော့်အတွက်နဲ့ ကိုယ့်နေထိုင်မှုပုံစံကို မပြောင်းလဲပါနဲ့” ဆိုတဲ့ စကားက လက်ဖက်ရည်နဲ့ ကော်ဖီအကြောင်း မဟုတ်ခဲ့ဘူးပေါ့!

ကျန်းမြောင် သည် သွေးအန်ချင်စိတ်ကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားလိုက်ရသည်။

အာကာသခေတ် ၆၃၈၅ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ (၈) ရက်နေ့ နံနက်အစောပိုင်းတွင် ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

သေသွားပေမဲ့ တကယ်သေသွားတာတော့ မဟုတ်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘဝဆိုတာ ရှေ့ဆက်ရဦးမှာပဲ။ ထို့အပြင် ဒီခေတ်လူတွေအတွက် k70 လိုမျိုး အကြောင်းအရာတွေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည်ပြောဆိုခြင်းက လက်ခံနိုင်စရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

“ငါ ချားလ်စ်မလန်ရဲ့ မျက်နှာကို မှာထားလိုက်တယ်။ သူ့ကားသစ်ကို ကြည့်နေတာလေ။ သူ့မျက်နှာကို အရမ်းကြိုက်တာပဲ!”

“ငါ လီနာတေလာရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ပြန်ပို့လိုက်တယ်။ ပုံစံက မူရင်းလောက် မကောင်းဘူး”

ဒီလိုမျိုးတွေပေါ့။

ကျန်းမြောင် သည် ရှက်စရာကောင်းသည်ဟု မထင်မိတော့ပေ။ ဒီခေတ်ရဲ့ လိင်မှုဆိုင်ရာ သဘောတရားက ရှေးခေတ်ကမ္ဘာမြေနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားသည်။ ကိုယ့်ရဲ့ လိင်မှုဆိုင်ရာ နှစ်သက်မှုဆိုတာ စားသောက်ဆိုင်မှာ ဟင်းပွဲရွေးသလိုမျိုး သာမန်ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းနေစရာ မလိုပေ!

သူမသည် ဒီခေတ်လူတွေလိုပင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရင်ဆိုင်သင့်သည်!

“ဟေ့၊ သူ နိုးပြီလား” ကျန်းမြောင် က မေးလိုက်သည်။

“Major က နိုးတာ ၄၇ မိနစ် ရှိပါပြီ၊ ဒါက သူ့ရဲ့ နေ့စဉ် ပုံမှန်နိုးတဲ့အချိန်ပါ။ ဒေါက်တာအနေနဲ့ကတော့ ပုံမှန်ထက် ၂၃ မိနစ် ပိုစောပြီး နိုးလာတာပါ။ မနေ့ညက ဒေါက်တာရဲ့ ဟော်မုန်းမညီမျှမှုနဲ့ အိပ်ရေးပျက်တာတွေ ရှိခဲ့တဲ့အတွက် ဒီနေ့ စောစောနိုးတာက ခန္ဓာကိုယ်အတွက် မကောင်းဘူးဆိုတာ သတိပေးပါရစေ” ဟု ရှောင်နားက ဂရုတစိုက် ပြန်ဖြေသည်။

“တိတ်စမ်း!” ကျန်းမြောင် က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ခန္ဓာကိုယ် စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးတဲ့ စနစ်ကို ပိတ်ထားလိုက်။ ဒီနေ့ကစပြီး ဒီအိမ်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ခန္ဓာကိုယ် စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးခွင့် မရှိစေရဘူး!”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ခန္ဓာကိုယ် စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးတဲ့ စနစ်ကို ပိတ်လိုက်ပါပြီ”

“သူ အခု ဘာလုပ်နေလဲ”

“Major က ကြံ့ခိုင်ရေးခန်းမှာ ဆွဲငင်အားမြင့်မားတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်အောက်မှာ ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေပါတယ်”

“ကောင်းပြီ!” ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည့် ဒေါက်တာကျန်းသည် ခြေဖျားထောက်ကာ အနည်းငယ် ပြေးထွက်သွားပြီး သူမ၏ အိတ်ကို ဆွဲယူကာ အိမ်ထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်သွားတော့သည်။

ရေချိုးပြီးထွက်လာသည့် ယန်ဟဲ သည် ထမင်းစားခန်းတွင် ကျန်းမြောင် ကို မတွေ့ရသည့်အတွက် “ဒေါက်တာ ဘယ်ရောက်သွားလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဒေါက်တာက ကုမ္ပဏီမှာ ကိစ္စရှိလို့ စောစောသွားတယ်လို့ အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်ပါတယ်” ဟု ရှောင်နားက ပြောသည်။

ယန်ဟဲ သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “မနေ့က သူမဆီမှာ ထူးခြားတာ တစ်ခုခု ရှိသေးလား” ဟု မေးသည်။

“ဒေါက်တာက မနေ့ညက ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားပါတယ်။ Major က သိုလှောင်ခန်းထဲမှာ သေတ္တာကို သိမ်းထားတာကို မေးမြန်းပြီးနောက်ပိုင်းမှာ သူမဆီမှာ ဟော်မုန်းမညီမျှမှု၊ အိပ်မပျော်ခြင်း၊ စိတ်ခံစားမှု မတည်ငြိမ်ခြင်းနဲ့ တခြား မူမမှန်တာတွေ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမနက်မှာတော့ ဒေါက်တာက ခန္ဓာကိုယ် စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးတဲ့ စနစ်ကို ပိတ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ဒေါက်တာတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ရှင်သန်မှု အချက်အလက်တွေကို ကျွန်မ စောင့်ကြည့်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ရှောင်နားက ပြန်ဖြေသည်။

“…” ယန်ဟဲ သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် “မနက်က surveillance ဗီဒီယိုကို ပြပေး” ဟု ပြောသည်။

ရှောင်နားသည် အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ယန်ဟဲ အား မည်သို့မျှ ခုခံမှုမရှိဘဲ ဗီဒီယိုကို ပြသပေးလိုက်သည်။ ဗီဒီယိုထဲတွင် သူ ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေစဉ်အတွင်း ကျန်းမြောင် အိမ်မှ ထွက်သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ယန်ဟဲ: “…”

Major ယန်ဟဲ သည် နှုတ်ခမ်းကို လက်သီးဖြင့် ဖိထားရင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး “သူမ ပြေးသွားတဲ့ အရှိန်နဲ့ ခွန်အားကို ကြည့်ရတာ ဒီရက်ပိုင်း လေ့ကျင့်ခန်းတွေက ထိရောက်မှု ရှိတယ်ဆိုတာ သိသာတယ်။ ရှောင်နား၊ ဒီဗီဒီယိုကို ငါ့ဆီ ပို့ပေးလိုက်။ ဒေါက်တာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အချက်အလက်တွေကို အသေးစိတ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာဖို့အတွက် သုံးချင်လို့” ဟု ပြောသည်။

တည်ကြည်သော အမူအရာနှင့် လေးနက်သော လေသံဖြင့် သူသည် သူ့တောင်းဆိုချက်အတွက် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်ကိုပင် ပေးလိုက်သေးသည်။

သူ့ရဲ့ ဗီဒီယိုစုဆောင်းခန်းထဲသို့ နောက်ထပ် ဗီဒီယိုတစ်ခု တိုးလာပြန်သည်။

“တာနာကာ!” နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ကျန်းမြောင် သည် တာနာကာ ကို သူမ၏ ရုံးခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး “True Me ကုမ္ပဏီရဲ့ K-series အကြောင်း ဘယ်လိုထင်လဲ” ဟု မေးသည်။

“K-series က အရမ်းကောင်းတယ်၊ တခြားစီးရီးတွေထက် ပိုကောင်းတယ်” တာနာကာ သည် ကျန်းမြောင် ၏ ရုံးခန်းထဲရှိ အနှိပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ကျေနပ်နေသည်။

“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ သူတို့ရဲ့ K-series ရဲ့ အမူအရာတွေနဲ့ မျက်လုံးတွေက တကယ့်ကို လက်တွေ့ဆန်တယ် မဟုတ်လား”

ဒေါက်တာကျန်းက ဒီလိုအကြောင်းအရာမျိုးကို ရှားရှားပါးပါးသာ ဆွေးနွေးတတ်သဖြင့် တာနာကာ က နည်းနည်း ထူးဆန်းသလို ခံစားရသည်။ သို့သော်လည်း အကြီးအကျယ်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူက “ငါ ဒီနှစ်ထဲမှာ k70 တစ်ခု ရထားတယ်၊ ထိတွေ့မှုက တကယ်ကောင်းတယ်” ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“နင် ဒီနှစ် ပထမနှစ်ဝက်တုန်းက ရည်းစားရှိတယ်လို့ ငါမှတ်မိတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား” ကျန်းမြောင် က မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်” တာနာကာ က ပြောသည်။

“ဒါဆို ရည်းစားရှိတဲ့သူတွေတောင် သူတို့ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် သုံးလို့ရတာပေါ့” ကျန်းမြောင် က သူမကိုယ်သူမ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“…?” တာနာကာ က နားမလည်စွာဖြင့် “နင် ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ရည်းစားရှိတာနဲ့ အရုပ်ဝယ်တာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ငါ့ရည်းစားမှာ တမ်ဝီလျံရဲ့ မျက်နှာနဲ့ ကြွက်သားတွေမှ မရှိတာ။ ငါ့ကိုယ်ပိုင် ပျော်ရွှင်မှုအတွက် တစ်ခုလောက် စိတ်ကြိုက်ပြင်ဆင်ပြီး ဝယ်ထားလို့ မရဘူးလား”

“ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ! ရတာပေါ့!” ကျန်းမြောင် က စားပွဲကို ပုတ်လိုက်သည်။ “အရွယ်ရောက်ပြီးသူတွေအနေနဲ့ ဒီလောက်တော့ လွတ်လပ်ခွင့် ရှိတာပေါ့၊ ဘယ်သူမှ ဘာမှ ပြောလို့မရဘူး!”

တာနာကာ: “…” ဘယ်သူလဲ။ ဘာပြောတာလဲ။

ဒီလိုကိစ္စတွေကို ဘာတွေများ ဆွေးနွေးနေကြတာလဲ။

ယန်ဟဲ သည် ကျန်းမြောင် ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ထိန်းညှိနိုင်စွမ်းမှာ အတော်ပင် ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားမိသည်။ သူမသည် မနက်က ထွက်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း ညနေပိုင်းတွင် သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရဲသည်၊ သူမ၏ နားရွက်များကတော့ နီရဲနေဆဲပင်။

ဒီလို ရှက်တတ်တဲ့လူမျိုးက တကယ့်ကို ရှားပါတယ်။ သူမက ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်ကိစ္စတွေအပေါ် တခြားလူတွေထက် ပိုပြီးတော့ အာရုံခံစားလွယ်ပုံရတယ်ဟု ယန်ဟဲ တွေးလိုက်သည်။

ကျန်းမြောင် သည် တာနာကာ ထံမှ ယုံကြည်မှုကို ပြန်ရလာပြီးနောက် True Me ကုမ္ပဏီ၏ ထုတ်ကုန်စီးရီးများအကြောင်းကို ယန်ဟဲ နှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွေးနွေးရန် စိတ်ကူးလိုက်သည်။ သို့သော် ယန်ဟဲ က တာနာကာ မဟုတ်ပေ! ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့၏ ထူထဲသော မျက်ခုံးများ၊ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဖြောင့်စင်းသော နှာတံကို မြင်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် ရဲတင်းမှု လျော့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ယန်ဟဲ က သူမကို မော့ကြည့်ကာ “တစ်ခုခု ပြောစရာ ရှိလို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး…” ကျန်းမြောင် က မျက်လွှာချလိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီကိစ္စကိုပဲ အဆုံးသတ်လိုက်တော့မည်။ မနေ့က သူ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုလိုနဲ့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာ မဟုတ်လား။

ညစာ မစားခင်မှာ ရှောင်နား က “Major၊ ခင်ဗျား မှာထားတဲ့ R-Z7 ရောက်လာပါပြီ။ အဆောက်အအုံ စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့က လက်ခံရယူထားပြီး ၇၀ ထပ်က ကားဂိုဒေါင်ထဲမှာ ထားပေးထားပါတယ်” ဟု ပြောသည်။

ယန်ဟဲ က ၎င်းကို မနေ့ညကတည်းက မှာထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆင်သင့်ရှိပြီးသား ကုန်ပစ္စည်းဆိုလျှင် ပို့ဆောင်မှုက အလွန်မြန်သည်။ ကြီးမားတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်တာကြောင့် တစ်ရက်ကြာသွားတာက တော်တော်ကို ကြာနေပြီဟု ဆိုရမည်။

“ကောင်းပြီ” ယန်ဟဲ က ပြောသည်၊ “စားပြီးရင် ကားကို သွားစမ်းကြည့်ရအောင်။”

ကျန်းမြောင် သည် ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် ရထားခဲ့ဖူးသည်။ ကျောင်းပိတ်ရက်များတွင် ရယူထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူမတွင် ကားတစ်စီးမှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ အတိတ်ဘဝတုန်းကတော့ အလုပ်စလုပ်ပြီးမှ ဝယ်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ဒီဘဝမှာတော့ မြို့ရဲ့ အများပြည်သူဆိုင်ရာ ဝန်ဆောင်မှုတွေက အရမ်းကောင်းလွန်းနေတာကြောင့် ကားတစ်စီး အမှန်တကယ် မလိုသလောက် ဖြစ်နေသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို အိမ်မှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရှိလာသလို ကားနှစ်စီးလည်း ရှိလာသည်။

အိမ်ဆိုတာနဲ့ ပိုတူလာသလို ခံစားရသည်။

ကလေးတစ်ယောက်ပဲ လိုတော့တာ!

ကျန်းမြောင် သည် ထမင်းကို အမြန်စားပြီး “သွားကြမယ်!” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဆောက်အအုံ၏ ကားဂိုဒေါင်ကို အလိုအလျောက် စနစ်ဖြင့် စီမံခန့်ခွဲသည်။ ကားကို အသုံးပြုလိုလျှင် ရှောင်နား ကို အကြောင်းကြားရုံပင်။ ရှောင်နား က အဆောက်အအုံ၏ ဗဟိုထိန်းချုပ်ရေး စမတ်ဦးနှောက်ထံ တောင်းဆိုချက် ပေးပို့လိုက်ပြီးနောက် စမတ်ဦးနှောက်က အလိုအလျောက် ကားဂိုဒေါင်ကို ညွှန်ကြားပေးသည်။ အမိန့်ပေးပြီး တစ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် ပုဂ္ဂလိကယာဉ်သည် ဂိုဒေါင်၏ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ခါးပတ်မှတစ်ဆင့် လသာဆောင်အပြင်ဘက်ရှိ အလိုအလျောက် တိုးချဲ့ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ကားရပ်နားရာ ပလက်ဖောင်းသည် ပြန့်ကားလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စွမ်းအင်နယ်ပယ် (force field) တစ်ခု အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေပြင်းတိုက်ခတ်လေ့ရှိသည့် အလယ်နှင့် အထက်ပိုင်း အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံများတွင် ဤစွမ်းအင်နယ်ပယ်၏ အကာအကွယ်မရှိပါက လူရော ကားပါ လေနှင့်အတူ လွင့်စင်သွားနိုင်သည်။

ယန်ဟဲ ဝယ်ထားသည့် ကားသည် အနက်ရောင်သက်သက်ဖြစ်ပြီး မျဉ်းကြောင်းများမှာ ချောမွေ့လှပသည်။ ကားရပ်နားရာ ပလက်ဖောင်း၏ မီးရောင်အောက်တွင် ငြိမ်သက်တောက်ပသော အလှတရားကို ဆောင်ကြဉ်းနေသည်။

၎င်းသည် သူ့နှင့် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်သည်။

ကားဘေးတွင် ရပ်ကာ ကားခေါင်မိုးပေါ် လက်တင်ရင်း ကျန်းမြောင် ဘက်သို့ လှည့်ကာ “သွားကြမယ်၊ တစ်ပတ်လောက် ပတ်ကြည့်ရအောင်” ဟု သူ ပြောလိုက်ချိန်တွင် ကျန်းမြောင် ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းများ မြန်ဆန်လာသည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် ကားကောင်းတစ်စီးတွဲလျက်ရှိနေခြင်းမှာ တကယ့်ကို ပြီးပြည့်စုံသော ပေါင်းစပ်မှုပင်။

“ခါးပတ် ပတ်ပြီးပြီလား” ယန်ဟဲ က လှည့်မေးသည်။

“အင်း” ကျန်းမြောင် ခါးပတ်ပတ်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိန်းချုပ်ခလုတ်ဘုတ်မှ လက်တံများ ထွက်လာသည်ကို မြင်တော့ သူမ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ “ကိုယ်တိုင်ပဲ မောင်းရမှာလား”

ကားဝယ်ရန် ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် လိုအပ်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း လူအများစုမှာ ကားဝယ်ပြီးနောက် ပိုမိုသက်သောင့်သက်သာရှိသည့် အလိုအလျောက် မောင်းနှင်သည့်စနစ်ကိုသာ အသုံးပြုကြသည်။

ယန်ဟဲ က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ “နောက်ပြီး ဘာရှိသေးလို့လဲ” ဟု ပြောသည်။

ထိုလေသံနှင့် အကြည့်က “ကိုယ်တိုင် မောင်းမှာမဟုတ်ရင် ကားမောင်းတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မလဲ” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို သက်ရောက်နေသည်။

ကျန်းမြောင် သည် စကားမပြောဘဲ နေလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဟု တွေးလိုက်သည်။

ကားတံခါး ပိတ်သွားသည်နှင့် ပလက်ဖောင်းပေါ်ရှိ စွမ်းအင်နယ်ပယ်သည် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားပြီး ကားသည် လေထဲသို့ ပေါလောပေါ်တက်သွားကာ ပလက်ဖောင်းမှာလည်း ပြန်ခေါက်ဝင်သွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျန်းမြောင် ၏ ကျောပြင်သည် ထိုင်ခုံနှင့် ကပ်သွားသည်။ သူမ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ကားသည် လည်ပတ်၍ ညကောင်းကင်ယံသို့ ပစ်လွှတ်သလို ထွက်သွားတော့သည်။

အရှိန်လွန်နေပြီ! ဒါက အရှိန်လွန်နေတာ သေချာတယ်!

ဒီလို အရှိန်အဟုန်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဆွဲငင်အားဟာ သာမန်လူတစ်ယောက် ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်နေပြီ!

ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လည်ပတ်နေသလို ခံစားရပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အခြားပြိုင်ကားများက အရိပ်များအလား သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်သွားကြသည်။ သို့မဟုတ် သူတို့ကားကသာ အခြားကားများရှေ့တွင် အရိပ်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူတို့ ပျံသန်းနေသည့် လမ်းကြောင်းသည် ပြီးခဲ့သည့် သီတင်းပတ်ကုန်က Joyland တွင် စီးခဲ့သည့် ရိုလာကိုစတာထက်ပင် ပို၍ သည်းထိတ်ရင်ဖိုစရာ ကောင်းနေသည်။ ယန်ဟဲ က ရိုလာကိုစတာ စီးစဉ်မှာ ဘာကြောင့် တည်ငြိမ်နေခဲ့သလဲဆိုတာ အခုတော့ နားလည်သွားပြီ!

ယန်ဟဲ က စိတ်ကြိုက် ပျော်ပါးပြီးနောက် အရှိန်ကို လျှော့ချကာ တည်ငြိမ်စွာ မောင်းနှင်ချိန်တွင် ကျန်းမြောင် သည် သွားများကို စေ့ပိတ်ရင်း “အရှိန်ထိန်းစက် (inertia damper) ကို ဖွင့်ထားတာလား၊ မဖွင့်ထားတာလား” ဟု မေးနိုင်ခဲ့သည်။

“အဲဒါကို ဖွင့်ပြီး…” ယန်ဟဲ က တိမ်တိုက်များကြားရှိ လမင်းကို ငေးကြည့်ရင်း သက်သောင့်သက်သာ ပြောလိုက်သည်၊ “ဘာလုပ်ဖို့လဲ။”

ဟွန်း၊ ကျန်းမြောင် နားလည်လိုက်ပြီ။

ရှေးခေတ်က အော်တိုဂီယာကားတွေ ခေတ်စားလာတဲ့အချိန်မှာတောင် လက်ဖြင့် ဂီယာပြောင်းရတဲ့ ကားတွေကိုပဲ စွဲစွဲမြဲမြဲ ဝယ်စီးတတ်တဲ့ လူတွေလိုမျိုးပေါ့။

“အော်တိုက မောင်းရတဲ့ အရသာ မရှိဘူး” လို့ သူတို့ ပြောတတ်ကြသည်။

သူတို့ လိုချင်တာက ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ပါပဲ!

ကျန်းမြောင် သည် ယန်ဟဲ ၏ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ခက်ထန်သည့် ဘေးတစောင်းပုံစံကို ကြည့်ရင်း စိတ်အနည်းငယ်တိုကာ “ဒီလောက် အရှိန်နဲ့ဆိုရင် သာမန်လူဆိုရင် သတိလစ်သွားလောက်ပြီ!” ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

ယန်ဟဲ က ခပ်အုပ်အုပ် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်းက သာမန်လူမှ မဟုတ်တာ။” သူသည် ကျန်းမြောင် ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ “မင်းက ဆွဲငင်အားမြင့်တဲ့ ဂြိုဟ်မှာ မွေးဖွားလာတာလေ” ဟု ပြောသည်။

သူသည် အော်တိုမောင်းနှင်သည့် စနစ်သို့ ပြောင်းလိုက်ပြီး ပျံသန်းနေသည့်ကားကို တိမ်တိုက်များအထက်တွင် ချောမွေ့စွာ မောင်းနှင်ကာ သူမဘက်သို့ လှည့်လာသည်။

“ပျော်ရဲ့လား” ဟု သူ မေးသည်။

အဖြူရောင် တိမ်တိုက်များသည် ပင်လယ်ပြင်အလား ဖြန့်ကျက်နေပြီး ဤအမြင့်မှကြည့်လျှင် တိမ်ပင်လယ်အထက်သို့ ထိုးထွက်နေသည့် အဆောက်အအုံ အချို့ကို အနည်းငယ် မြင်တွေ့နိုင်သည်။

လရောင်သည် ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် စိမ့်ဝင်လာပြီး ထိုသူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ပေါ်တွင် နူးညံ့သော အလင်းရောင်ကို ဖြာကျစေသည်။

သူ့မျက်ဝန်းများတွင် ပြုံးရိပ်သန်းနေဆဲပင်။

ကျန်းမြောင် သည် အတွေးလွန်နေရင်း ရိုလာကိုစတာမှ ဆင်းလာချိန်တွင် သူမ သူ့ကို “ပျော်ရဲ့လား” ဟု မေးခဲ့သည်ကို ပြန်သတိရသွားသည်။

“ပျော်၊ ပျော်ပါတယ်” ဟု သူမ စကားထစ်ကာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

“ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။” ချောမောသော လူငယ်သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သူမ၏ မေးစေ့ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး “နောက်ဆိုရင် မကြာခဏ အပြင်ထွက်ပြီး ပျော်ပါးကြတာပေါ့” ဟု ပြောသည်။

လရောင်သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်သည်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။

ထိုလူငယ်သည်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။

ကျန်းမြောင် သည် ထိုဆွဲဆောင်မှုတွင် နစ်မွန်းသွားရသူ ဖြစ်သည်။

စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ မျက်နှာရှေ့သို့ ပို၍ နီးကပ်လာသော ချောမောသည့် မျက်နှာကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

သူမသည် သူ၏ နိမ့်ရှိုင်းပြီး အနည်းငယ် အသံဝင်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် လေသံဖြင့် သူမကို မြူဆွယ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်၊ “မင်းကို… ကလေးနဲ့အတူတူ ခေါ်သွားပေးမယ်။”

အို၊ သူ ဒီအချိန်မှာ ကလေးအကြောင်းကို မပြောသင့်ခဲ့တာပါ။