“အကယ်၍ ကျွန်တော် ကိုယ်ပိုင်ကားတစ်စီး ဝယ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီအိမ်မှာ ကားပါကင်နေရာ ပါပြီးသားလား” ဟု ယန်ဟဲ က ရှောင်နာကို မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီအိမ်ရာမှာ အဆောက်အအုံရဲ့ ဗဟိုအေအိုင် (AI) ဦးနှောက်က ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ၇၀ ထပ်ရှိ ကားဂိုဒေါင်မှာ မိုဘိုင်းကားပါကင်နေရာတစ်ခု ပါဝင်ပါတယ်ရှင်။ လသာဆောင်မှာရှိတဲ့ တက်ရောက်ပေါက်ကနေတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်နိုင်ပါတယ်” ဟု ရှောင်နာက ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေပြီ။”
ယန်ဟဲ က ကားအရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်သည့် ဝဘ်ဆိုက်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ကား မော်ဒယ်များကို စတင်ကြည့်ရှုနေသည်။ မည်သည့်ကားကို ဝယ်ယူရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက် မချရသေးခင်မှာပင် ရှောင်နာက “ဗိုလ်မှူးကြီး၊ မှာယူထားတဲ့ ကြံ့ခိုင်ရေးသုံး ကိရိယာတွေ ရောက်ရှိလာပါပြီ” ဟု အကြောင်းကြားလာသည်။
ပို့ဆောင်မှုကို စက်ရုပ်များက လုပ်ဆောင်ပေးခြင်းဖြစ်ပြီး ယန်ဟဲ ထံမှ မည်သည့်အမိန့်ပေးချက်မျှ မရခင်ကပင် ရှောင်နာက ပစ္စည်းလက်ခံရန် တံခါးကို ဖွင့်ပေးထားနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
စာပို့ကုမ္ပဏီမှ ပို့ဆောင်ရေးစက်ရုပ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်းမြောင် ၏ အိမ်တွင်းစက်ရုပ်က ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်ကာ ထုပ်ပိုးမှုများ ဖြေခြင်း၊ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းနှင့် နေရာချထားခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ပေးသည်။ ရှောင်နာရှိနေသဖြင့် ယန်ဟဲ အနေဖြင့် ဘာကိုမျှ ပူပန်စရာမလိုပေ။ သူသည် အလုပ်ရှုပ်နေသော စက်ရုပ်များကို ကြည့်ရှုရင်း နေရာအသုံးချမှု အကောင်းဆုံးဖြစ်စေရန် ကိရိယာများကို မည်သို့စီစဉ်ရမည်ကို ရှောင်နာနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ဆွေးနွေးနေသည်။
အရာအားလုံး နေရာတကျဖြစ်သွားသောအခါ ရှောင်နာက “ဗိုလ်မှူးကြီး၊ ဒီပုံးတွေကို ပြန်လည်အသုံးပြုဖို့ ပို့လိုက်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်မှာပဲ သိမ်းထားပေးရမလား” ဟု မေးသည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သော ပရိဘောဂမဟုတ်သည့် ပစ္စည်းများအတွက် လူအများစုသည် နောင်တစ်ချိန် လိုအပ်လာနိုင်သည်ဟု ယူဆကာ ထုပ်ပိုးပုံးများကို သိမ်းထားလေ့ရှိကြသည်။
ယန်ဟဲ က အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း “သိမ်းထားဖို့ နေရာရှိလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ရှိပါတယ်၊ ဆရာဝန်က အရင်က ပုံးအားလုံးကို သိုလှောင်ခန်းထဲမှာ သိမ်းထားပေးပါတယ်” ဟု ရှောင်နာက ပြန်ဖြေသည်။
စက်ရုပ်သည် ထုပ်ပိုးပုံးများကို ခေါက်သိမ်းကာ သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားသည်။ ယန်ဟဲ လည်း ကြည့်ရှုရန် နောက်မှ လိုက်သွားသည်။
ကျန်းမြောင် သည် တစ်ဦးတည်း နေထိုင်သူဖြစ်ပြီး ပြောင်းရွှေ့လာသည်မှာ တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသဖြင့် ပစ္စည်းများ များပြားခြင်းမရှိပေ။ အိမ်သည် အတော်လေး ကျယ်လွန်းနေသော်လည်း ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပစ္စည်းများပုံထားပြီး နေရာစီစဉ်ထားပုံမှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်။
“ဒါတွေက ဘာတွေလဲ” ဟု ယန်ဟဲ က မေးသည်။
“ဒါက ဒေါက်တာကျန်းရဲ့ အရင်က ကြံ့ခိုင်ရေးသုံး ကိရိယာတွေရဲ့ ပုံးတွေပါ” ဟု ရှောင်နာက ဆိုသည်။
“အင်း၊ အဲ့ဒါတွေကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ထပ်လိုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ စွန့်ပစ်လိုက်တော့” ဟု ယန်ဟဲ က ပြောသည်။ ထိုကြံ့ခိုင်ရေးကိရိယာများသည် အပိုင်းပိုင်းကျိုးပဲ့သွားပြီး အမှိုက်အဖြစ် စွန့်ပစ်ခံရပြီးသား ဖြစ်သည်။
စက်ရုပ်သည် အမိန့်အတိုင်း ထိုပုံးများကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။
မကြာမီပင် ပုံးများနောက်ကွယ်မှ ရပ်ထားသည့် ဗီရိုတစ်ခု ပေါ်လာ၏…
~
ကျန်းမြောင် ၏ ရှေ့တွင် ဒေတာစီးကြောင်းများနှင့် မော်ဂျူးများ ရှိနေသည်။ သူမသည် တွက်ချက်မှုနှင့် သရုပ်ဖော်မှုများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် ခိုတစ်ကောင်သည် နှုတ်သီးတွင် စာတစ်စောင်ကို ကိုက်လျက် ရုတ်တရက် ပျံသန်းဝင်ရောက်လာသည်။
ခိုသည် ကျန်းမြောင် ဆီသို့ ပျံသန်းသွားပြီး နှုတ်သီးကို ဖွင့်လိုက်ရာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော စာလွှာတစ်စောင်သည် သူမရှေ့တွင် အလိုအလျောက် ဖြန့်ကားသွားသည်။
“ချစ်လှစွာသော ဒေါက်တာ ကျန်းမြောင် ခင်ဗျား၊
၆၃၈၅ ခုနှစ်၊ ကြယ်တာရာခေတ်၊ အောက်တိုဘာလ ၁၁ ရက်၊ သောကြာနေ့တွင် စတားဘေး (Star Bay) ရှိ ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပိုင်နေအိမ်တွင် ကျင်းပမည့် မွေးနေ့ပွဲသို့ တက်ရောက်ပေးပါရန် လေးစားစွာ ဖိတ်ကြားအပ်ပါသည်။ သင်၏ တက်ရောက်မှုကို လိုလားတောင့်တလျက်ရှိပါသည်။
လေးစားစွာဖြင့်၊ ဟယ်လီနာ အယ်လစ်ဆင်”
စာသားအောက်တွင် ဝတ်စားဆင်ယင်မှု လိုအပ်ချက်များ၊ တိကျသော လိပ်စာနှင့် ဖိတ်ကြားထားသည့် ဧည့်သည်အရေအတွက်မှာ နှစ်ဦးဟု ဖော်ပြထားသည်။
ဟင်? အချိန်တွေ ဒီလောက်တောင် မြန်မြန်ကုန်သွားပြီလား?
ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး virtual scenario (virtual အခြေအနေ) မှ ထွက်ကာ ကုလားထိုင်ကို ကန်လိုက်ပြီး တာနာကာ ဘေးသို့ တိုက်ရိုက် လျှောတိုက်သွားသည်။ “တာနာကာ၊ တာနာကာ!”
တာနာကာ လည်း မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ “သူဌေးကြီးရဲ့ မွေးနေ့က နောက်တစ်ခါ ရောက်လာပြန်ပြီ။ အချိန်တွေက တကယ် မြန်လိုက်တာ!” တာနာကာ လည်း ဖိတ်စာ ရရှိထားသည်။ သူသည် ဤပရောဂျက်၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ဖိတ်ကြားခံရရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီသူဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ အချိန်ကုန်သွားတာတောင် မသိလိုက်ဘူး” ဟု ကျန်းမြောင် က ပြောသည်။
ကြယ်တာရာခေတ်တွင် လူတို့၏ သက်တမ်းမှာ ရှည်လျားသဖြင့် အချိန်ကို ခံစားရမှုမှာ အနည်းငယ် နှေးကွေးသည်။
ကျန်းမြောင် က “ဒါဆို ဒီနှစ်တော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်…” ဟု ဆိုသည်။
“မဖြစ်ဘူး” ဟု တာနာကာ က ကျန်းမြောင် ကို တည်ငြိမ်စွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “ဒီနှစ်တော့ ကျွန်တော် ဖိတ်ချင်တဲ့သူ ရှိတယ်”
“…” ကျန်းမြောင် က “မင်းက တစ်ကိုယ်တည်းသမား ဘဝမှာပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု မေးသည်။
“ကျွန်တော် တင်းနစ်ကစားဖော် တစ်ယောက်ကို ဖိတ်ချင်လို့ပါ” ဟု တာနာကာ က ပြောသည်။ “ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ကျွန်တော် ပြောပြတဲ့သူလေ၊ မင်းတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့သူပဲ။”
“သူက ဖြောင့်တဲ့သူ (straight) မဟုတ်ဘူးလား”
“သူက ဖြောင့်ပါတယ်။ ကျွန်တော် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူက လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘူး” ဟု တာနာကာ က ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့က ချစ်သူတွေ မဖြစ်နိုင်တော့လည်း သူငယ်ချင်းတွေပဲ လုပ်လိုက်တော့မယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို တကယ် လေးစားမိတာပါ။”
ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် လူအများစုမှာ မိသားစုများ မရှိကြသလို မိသားစုနောက်ခံမှတစ်ဆင့် ရရှိလာသည့် လူမှုဆက်ဆံရေးမျိုးလည်း မရှိကြပေ။ သြဇာကြီးမားသော မိဘများကို အားမကိုးနိုင်သည့်အတွက် သူတို့သည် မိမိဘာသာသာ ရုန်းကန်ကြရသည်။
မစ္စတာအယ်လစ်ဆင်၏ အိမ်တွင် ကျင်းပသည့် မွေးနေ့ပွဲကဲ့သို့သော ပွဲများက ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများနှင့် လူမှုရေးအထက်တန်းလွှာများကို ဆွဲဆောင်ထားသည်။ ကျန်းမြောင် နှင့် တာနာကာ ကဲ့သို့သော အောင်မြင်သည့် အလယ်အလတ်တန်းစား လူများအတွက်မူ ၎င်းသည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော လူမှုရေးအခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ဤအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်နေသဖြင့် အတူတူ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုနှစ်တွင် တာနာကာ သည် သူငယ်ချင်းအသစ်များ ရရှိထားပြီး ဤရှားပါးသည့် လူမှုရေးအခွင့်အရေးကို သူတို့နှင့် ဝေမျှလိုသည်။
ကျန်းမြောင် ၏ ယခင် ပရောဂျက်အဖွဲ့မှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက သူမအား ကြယ်တာရာအသင်းမှ စီစဉ်သည့် ပွဲများသို့ ဖိတ်ကြားသကဲ့သို့ပင်၊ လူမှုဆက်ဆံရေးကို ချဲ့ထွင်ပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီပေးကြခြင်းဖြစ်သည်။
“အင်း၊ ကောင်းပါပြီ” ဟု ကျန်းမြောင် ကသာ သဘောတူနိုင်တော့သည်။ သူမသည် မည်သူ့ကို ဖိတ်ရမည်ကို တွေးနေသည်။ ကောလိပ်ကျောင်းနေဖက်သူငယ်ချင်းလား? သို့မဟုတ် သူမသဘောကျသည့် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးကို ဤအခွင့်အရေး ပေးလိုက်ရမလား?
တာနာကာ က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း “မင်း အဲ့ဒီဗိုလ်မှူးကြီးကို ဖိတ်လိုက်ပါလား” ဟု အကြံပေးသည်။
ဤကိစ္စတွင် ယန်ဟဲ သည် ကျန်းမြောင် ၏ အတွေးအခေါ်တွင် အမြင်ကွယ်နေသည့် အချက်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ယန်ဟဲ နှင့် သူမ၏ ဘဝနှင့် လူမှုရေးပတ်ဝန်းကျင်သည် သီးခြားစီ ဖြစ်သင့်သည်ဟု အမြဲခံစားရသည်။ ကလေးမွေးဖွားခြင်းကိစ္စမှလွဲ၍ သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မပတ်သက်သော မျဉ်းပြိုင်နှစ်ကြောင်းကဲ့သို့သာ ဖြစ်သင့်သည်။
“မင်းတို့ နှစ်အတော်ကြာ အတူတူ နေကြရမှာလေ။ အဆင်ပြေရင် အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ” ဟု သားဖြစ်သူ၏ မိခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သော တာနာကာ က ပြုံး၍ ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ကလေးထိန်းကျောင်းတဲ့ ကာလမှာ ဘာမှ မလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားရင်တောင် အဲ့ဒီကာလပြီးသွားရင် နောက်ထပ် တစ်ခုခုကို မစဉ်းစားနိုင်ဘူးလား? ဒီလောက်ထိ တောင့်တင်းမနေပါနဲ့။”
သက်တမ်းရှည်ကြာစွာ နေထိုင်ရသူများသည် လောကဓံကို ပို၍ နားလည်တတ်ကျွမ်းကြသည်။
ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ ယခုဘဝနှင့် ယခင်ဘဝများကို ထည့်တွက်ကြည့်ပါက အသက်အရွယ်အားဖြင့် တာနာကာ ထက် မငယ်ပေ။ သို့သော် သူမသည် သူမ၏ ဘဝအများစုကို ပညာရေးနှင့် နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုးပမ်းမှုများတွင်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့သဖြင့် အတွေးအခေါ်များမှာ အတော်လေး ရိုးရှင်းနေသည်။
ကျန်းယာ နှင့် မစ္စတာကိုဆို (Coso) တို့၏ ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးကို တွေးမိရင်း၊ ကျန်းယာ ကပင် လိုအပ်သည့်အခါ မစ္စတာကိုဆိုကို အကူအညီတောင်းလေ့ရှိသည်ကို သတိရကာ ကျန်းမြောင် သည် နောင်တစ်ချိန်တွင် ယန်ဟဲ နှင့် ထိုကဲ့သို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုး ဖြစ်လာနိုင်မလားဟု တွေးမိသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်၊ ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းလာနိုင်သည်…
“အင်းလေ” ဟု သူမက လက်ချောင်းကို ကိုက်ရင်း “ကျွန်မ စဉ်းစားကြည့်ပါ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။
Virtual မျက်မှန်ကို တပ်ကာ အလုပ်ထဲသို့ ပြန်လည်နှစ်မြှုပ်လိုက်စဉ် သူမ၏ နားထဲတွင် တာနာကာ ၏ အသံကို သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရသည်။
“တကယ်တော့ အဲ့ဒီလူက… ကျွန်တော် သူ့ကို စည်းရုံးကြည့်ဖို့ တွေးထားတာ။ ကျွန်တော်တို့ ချစ်သူတွေ မဖြစ်နိုင်ရင်တောင် သူက ကျွန်တော်နဲ့ ကလေးယူဖို့ စဉ်းစားမလားလို့…”
ကျန်းမြောင် သည် ထိုအချိန်တွင် ရေမသောက်မိသည့်အတွက် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အလုပ်ခုံပေါ်သို့ ရေများ ပန်းထွက်သွားနိုင်သည်။
မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တာနာကာ သည် မျက်မှန်ကိုပင် မတပ်ရသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် မျက်မှန်ကို ကိုင်ထားရင်း သက်ပြင်းချနေသည်။
“မင်း သူ့ကို တကယ်ပဲ သဘောကျနေတာလား” ဟု ကျန်းမြောင် က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
တာနာကာ နှင့် သူမ သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ နှစ်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုကာလအတွင်း သူသည် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး မရွေး အဖော်အမျိုးမျိုးနှင့် တွဲခဲ့သည်ကို သူမ တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်ခံစားချက် လွန်ကဲသူ သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ရာအပေါ် အလွန်အမင်း တွယ်တာတတ်သူဟု သူမ တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ဖူးချေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မှ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်ထိခိုက်နေရသနည်း။
ဤခေတ်ကာလတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကလေးရယူခြင်းမှာ အဖြစ်အများဆုံးဖြစ်သော်လည်း လိင်တူချင်း ဖြစ်စေ၊ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ဖြစ်စေ ကလေးရယူနိုင်သည့် နည်းပညာများမှာ လက်တွေ့ဖြစ်မြောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အမှန်စင်စစ် ကျန်းမြောင် သိရှိထားသလောက်ဆိုလျှင် ဤနည်းပညာသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင်ကျော်ကတည်းက သီအိုရီအရ ဖြစ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
သို့သော် ရှေးဟောင်းကမ္ဘာမြေခေတ်တွင် လိင်တူချစ်သူများမှာ လူနည်းစုသာဖြစ်ပြီး ပင်မလူ့အဖွဲ့အစည်းက သူတို့ကို တန်းတူညီမျှ မဆက်ဆံခဲ့ကြပေ။ ထို့အပြင် လိင်တူနှစ်ဦးထံမှ DNA ကို ထုတ်ယူပြီး အသက်သစ်တစ်ခု ဖန်တီးရန် ပေါင်းစပ်ခြင်းသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး ခက်ခဲသော လုပ်ငန်းစဉ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် ကြီးမားသော ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ဖိအားများ ရှိနေသဖြင့် မည်သည့်သိပ္ပံပညာရှင်ကမျှ စမ်းသပ်ရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ကြပေ။
ထို့ကြောင့် ကျန်းမြောင် ဓာတ်ခွဲခန်း ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိမလာမီအချိန်အထိ ၎င်းသည် “သီအိုရီအရသာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်” ဟူသည့် အဆင့်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။
“ကျွန်တော် တစ်ခါက ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ဖတ်ဖူးတယ်၊ ‘ဒီလောကမှာ မင်း မြင်လိုက်တာနဲ့ သူနဲ့အတူ ကလေးယူချင်စိတ် ပေါက်သွားစေမယ့် လူတစ်ယောက်ကတော့ ရှိနေမြဲပဲ’ တဲ့” ဟု တာနာကာ က သက်ပြင်းချကာ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အဲ့ဒီလူနဲ့ တွေ့ပြီလို့ ထင်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လိင်စိတ်တိမ်းညွတ်မှုက မတူနေဘူး။ သူက ဖြောင့်တဲ့သူ ဖြစ်နေတယ်။”
ထိုသို့သော အနုပညာဆန်သည့် ဖော်ပြချက်က သိပ္ပံနှင့် အင်ဂျင်နီယာလောကမှ ကျန်းမြောင် ၏ နှလုံးသားကို ထူးထူးခြားခြား ထိခိုက်သွားစေသည်။
သူမ ယန်ဟဲ ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုနှင့် အတွေးများက အဘယ်သို့ ရှိခဲ့သနည်း။ ကျန်းမြောင် သည် အမှတ်ရရန် ကြိုးစားကြည့်သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင် သူမသည် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ရုပ်ရည်ချောမောသည့် ကလေးလေးတစ်ယောက် ရှိနေမည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်မိသွားသည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။
အလုပ်မှ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ကျန်းမြောင် သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။ လေထုထဲတွင် ချက်ပြုတ်ထားသည့် အစားအစာ၏ အနံ့များ ပျံ့လွင့်နေသည်။
ယန်ဟဲ ဒီနေရာကို ရောက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ အိမ်သို့ ပြန်ရမည့်အချိန်ကို သူမ မျှော်လင့်တောင့်တလာခဲ့သည်။
“ကျွန်မ ပြန်ရောက်ပြီ!” ဟု ကျန်းမြောင် က စွမ်းအင်အပြည့်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
“အဝတ်အစားလဲပြီး လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ သွားတော့” ဟု မီးဖိုချောင်ထဲမှ ယန်ဟဲ ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျန်းမြောင် သည် ပြုံးလိုက်ပြီး အဝတ်အစားလဲရန် ထွက်သွားသည်။
အားကစားခန်းမထဲတွင် သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ “အို၊ ပစ္စည်းအသစ်တွေ ရောက်လာတာလား?”
အသစ်စက်စက်နှင့် တောက်ပနေသော ပစ္စည်းကို သူမ လက်ချောင်းဖြင့် တို့ထိကြည့်သည်။ ၎င်းကို အာကာသယာဉ် အပြင်ဘက်ပိုင်းများတွင် အသုံးများသည့် အမာဆုံး အလွိုင်းသတ္တုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော အပြာရောင် သံမဏိအလွိုင်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။
ရှောင်နာ (Xiaona) သည် ယနေ့အတွက် လေ့ကျင့်ခန်း အစီအစဉ်စာရင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ဆွဲငင်အား (gravity) အဆင့်ကိုလည်း မြှင့်တင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာသဖြင့် ကျန်းမြောင် လည်း ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။
ချွေးဒီးဒီးကျအောင် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီး ဆွဲငင်အားနယ်ပယ်ကို ပိတ်လိုက်သည့်အခါ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အားအင်များ ပြည့်ဝနေပြီး ငှက်မွေးတစ်ခုလို ပေါ့ပါးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
“ကျွန်မ ပြီးပြီ” ဟု မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။
“သိပြီ၊ ရေချိုးပြီးရင် အစာစားဖို့ ပြင်ထားလိုက်တော့” ဟု မီးဖိုချောင်မှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ယန်ဟဲ သည် ထိုအချိန်အထိ သူမအား မျက်နှာမပြသေးပေ။
သူ အစားအစာ ချက်ပြုတ်ရာတွင် အလုပ်ရှုပ်နေတာ ဖြစ်မည်ဟု ကျန်းမြောင် တွေးလိုက်သည်။
သူမ ရေချိုးပြီး ညစာစားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သည့်အချိန်အထိ တစ်ခုခု လွဲနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့် ယန်ဟဲ သည် ယနေ့တွင် စိတ်မကြည်လင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသနည်း။ သူ ဤနေရာသို့ ပထမဆုံး ရောက်လာစဉ်ကအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသလိုပင်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ” ဟု ကျန်းမြောင် က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား?”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” ဟု ယန်ဟဲ ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခံစားချက်မဲ့စွာဖြင့် တည်ငြိမ်နေသည်။ “ကျွန်တော် ဒီနေ့ တစ်နေ့တာလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။”
အဆင်ပြေတဲ့နေ့တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့် အပြုံးမရှိတာလဲ။
ကျန်းမြောင် သည် လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ပြုံးရွှင်နေတတ်သည့် ယန်ဟဲ နှင့် ကျင့်သားရနေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူသည် အေးစက်စက် အမူအရာသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ထူးဆန်းသလို ခံစားရသည်။ ညစာစားနေစဉ် သူမသည် သူ့အား ခိုးကြည့်နေမိသော်လည်း ယန်ဟဲ ကမူ မည်သည့်အမှားအယွင်းမှ ရှိနေပုံမပေါ်ပေ။ အရာအားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေသလား။
တကယ်ကို နားမလည်နိုင်စရာပင်။
ညစာစားပြီးနောက် ယန်ဟဲ ဧည့်ခန်းဘက်သို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းမြောင် ခဏတာ တွေးတောမိသည်။ သူမသည် လက်ဖက်ရည်နှစ်ခွက်ကို ကိုယ်တိုင် ဖျော်လိုက်သည်။ ယန်ဟဲ ဝယ်ထားသည့် ကြွေထည်ပစ္စည်း အစုံအလင်ထဲတွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်များလည်း ပါဝင်သော်လည်း ဤပူနွေးသည့်ရက်များတွင် သူသည် ဘီယာသောက်ရန်သာ ရွေးချယ်လေ့ရှိသည်။
ကျန်းမြောင် သည် အိမ်မှုကိစ္စများကို စက်ရုပ်များထံသာ အပ်နှံထားလေ့ရှိပြီး ကိုယ်တိုင်လုပ်လေ့ မရှိသဖြင့် ယန်ဟဲ ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ဗဟိုဦးနှောက်စခရင်မှ သူမထံသို့ ရောက်သွားပြီး သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မိုးလေဝသခန့်မှန်းချက်အရ ဒီလထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ဒေသရဲ့ အပူချိန်က ငါးဒီဂရီလောက် ကျဆင်းမယ်လို့ ပြောတယ်” ဟု ကျန်းမြောင် က ဆိုသည်။ “ပူပူနွေးနွေး လက်ဖက်ရည်လေး သောက်လိုက်ပါ။”
ယန်ဟဲ သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး သူမအား တစ်ချက်ကြည့်သည်။ “ဘာလို့ ကော်ဖီ မဟုတ်တာလဲ?”
အတူနေလာခဲ့သည့် တစ်ပတ်တာအတွင်း ကျန်းမြောင် သည် ကော်ဖီကြိုက်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိထားသည်။ သူမသည် နိုးလာသည့်အချိန်မှစ၍ အိပ်ရာမဝင်မီအထိ ကော်ဖီကိုသာ သောက်လေ့ရှိသည်။
“လက်ဖက်ရည်လည်း ကောင်းပါတယ်” ဟု ကျန်းမြောင် က ပြောသည်။ “ဒီနောက်ပိုင်း အိပ်ရေးရော ဝရဲ့လား?”
“ဝပါတယ်။ စိတ်အပန်းပြေစေတဲ့ ဗီဒီယိုလေးတွေ ကြည့်လိုက်တော့ အိပ်ရတာ လွယ်ကူသွားတယ်” ဟု ယန်ဟဲ သည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ “ရေအပူချိန်က လုံလောက်မှု မရှိဘူး။”
“အို?”
“ရေဆူဆူကို သုံးပါ” ဟု ယန်ဟဲ က ပြောသည်။ “ရေပူစက်က ရေက ၉၀ ဒီဂရီပဲ ရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက လက်ဖက်ရည်ရဲ့ အရသာကို ထိခိုက်စေတယ်။ နောက်တစ်ခါ လက်ဖက်ရည်အတွက် ရေဆူဆူကို သုံးဖို့ ရှောင်နာကို ပြောထားလိုက်ပါ။”
“အော်၊ ဟုတ်ကဲ့။ သိပါပြီ။”
ယန်ဟဲ သည် နောက်ထပ် လက်ဖက်ရည်အနည်းငယ် ထပ်သောက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း ကျွန်တော့်ကို ပြောပြချင်တဲ့ ကိစ္စ တစ်ခုခု ရှိနေတာလား?”
အမိဖမ်းခံလိုက်ရသလိုပင်။ ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ မျက်နှာကို ကုတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ အလေ့အကျင့်အတိုင်း လုပ်နေသည်ကို မြင်တော့ ယန်ဟဲ နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလိုက်သည်။ “ပြောစရာ ရှိရင်လဲ ပြောလိုက်ပါဗျာ။”
ကျန်းမြောင် က “အဲဒီတော့လေ၊ ဒီသောကြာနေ့ညက ကျွန်မတို့ သူဌေးကြီးရဲ့ မွေးနေ့ပွဲပါ။ ကျွန်မ ဖိတ်စာတော့ ရထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အတူတူသွားဖို့ အဖော် မရှိဘူး…”
“အခု လက်ရှိ ရည်းစား မရှိဘူးပေါ့?” ဟု ယန်ဟဲ က မေးသည်။
“မရှိဘူး! ကျွန်မ ကလေးယူဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ထားတာ!” ကျန်းမြောင် သည် သူမ၏ လက်မောင်းကို ကြွက်သားများ ထွက်လာအောင် ပြလိုက်သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ နေ့စဉ် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်းက သူမ၏ ကြွက်သားများကို တင်းရင်းစေပြီး အသားအရေကိုလည်း ပိုမိုကောင်းမွန်လာစေကာ မျက်နှာမှာလည်း ပို၍ ပန်းရောင်သမ်းလာသည်။ ဓာတ်ခွဲခန်းမှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက သူမအား ယခင်ကထက် ပို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာသည်ဟု ချီးကျူးကြသည်။
ယန်ဟဲ သည် မရယ်မိအောင် ထိန်းထားရင်း နောက်ဆုံးတွင် ရယ်မောလိုက်သည်။
“သူဌေးရဲ့ ဖိတ်စာအတွက်ဆိုရင် လက်အောက်ငယ်သားကို အခွင့်အရေးပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?” ဟု သူ အကြံပေးသည်။
သူသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း အတော်လေး နားလည်မှု ရှိသူဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ စစ်တပ်တွင် အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုမှာ ပို၍ ထင်ရှားပြီး ပြတ်သားလှသည်။
လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် က ပြောသည်၊ “ကျွန်မ တွေးထားတာကတော့ အခုကစပြီး အနည်းဆုံး လေးနှစ်လောက်တော့ ကျွန်မတို့ အတူတူ နေကြရမှာလေ။ ကလေးက သူငယ်တန်း တက်တဲ့အချိန်ရောက်ရင်တော့ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲကြရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလေးနှစ်အတွင်းမှာတော့ ကျွန်မတို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ခွဲခြားနေဖို့ မလိုဘူးလို့ ထင်တယ်။ ကလေးကိစ္စအပြင် ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝတွေမှာလည်း ဆက်သွယ်မှုလေးတွေ ရှိနေသင့်တယ်၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပိုသိအောင် ကြိုးစားသင့်တယ်။ ဒီလိုဆိုမှ ကလေးရှေ့မှာ ကျွန်မတို့က အလှမ်းဝေးနေသလို မဖြစ်ဘဲ ရင်းနှီးပြီး ချစ်ခင်နေကြတဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေမှာ၊ အဲ့ဒါက ကလေးအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံခြုံမှုကို ပိုပေးနိုင်မှာလေ။”
လက်ရှိအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလှမ်းဝေးနေခြင်းမျိုး မရှိသော်လည်း ကျန်းမြောင် ၏ စဉ်းစားတွေးခေါ်ပုံက ယန်ဟဲ ကို သူမအား ခဏတာ ငေးကြည့်နေမိစေသည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ သိသိသာသာ နူးညံ့သွားပြီး အကြည့်များမှာလည်း ပို၍ နွေးထွေးလာသည်။
တွေဝေသွားရင်း ကျန်းမြောင် သည် ထိုမျဉ်းပြိုင်နှစ်ကြောင်းမှာ ပို၍ နီးကပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်… တောက်! တောက်! တောက်! တံတားနှင့် လမ်းတို့ကတော့ အနာဂတ်မှာ လမ်းခွဲကြရမှာပဲ!
သူမသည် စိတ်ခံစားချက်များနောက်သို့ ထပ်ပြီး အပါမခံတော့ပေ!
“အင်းလေ” ဟု ယန်ဟဲ က ဆိုသည်။ “ဒီသောကြာနေ့ ဆိုပါတော့၊ သတိထားရမယ့် အထူးကိစ္စ တစ်ခုခု ရှိသေးလား?”
“အော်၊ ဟုတ်တယ်” ဟု ကျန်းမြောင် က ပြောသည်။ “တရားဝင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ရမယ်။”
“အိုကေ၊ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။”
ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများသည် တစ်သက်တာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ကိုင်ကြလေ့ရှိပြီး တရားဝင်အခမ်းအနားများတွင် စစ်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ကြသည်။ ယန်ဟဲ သည် ခရီးဆောင်အိတ်ငယ်တစ်လုံးနှင့် ရောက်လာခဲ့သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ စစ်ဝတ်စုံတစ်စုံလောက်တော့ ပါလာလိမ့်မည်။
အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားသည့်အတွက် သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပိုမိုနီးကပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျန်းမြောင် သည် အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေမိသည်။
ထိုအချိန်တွင် ယန်ဟဲ က သူမအား “ကျွန်တော် ကားတစ်စီး ဝယ်လိုက်တယ်” ဟု ပြောသည်။
“ဟင်” ဟု ကျန်းမြောင် က မေးလိုက်သည်။ “အများပြည်သူ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး မရောက်တဲ့ နေရာတွေ ရှိလို့လား?”
“မရှိပါဘူး” ဟု ယန်ဟဲ က ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မောင်းရတာကို ပိုသဘောကျလို့ပါ။”
တွေးကြည့်လိုက်တော့ ယန်ဟဲ ၏ ဇာတိဖြစ်သော ပီယက်-၉ (Piak-9) ရှိ နေအိမ်သည် အများပြည်သူ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစနစ် မရှိသည့် ရှေးဦးဆန်သော သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်မျိုး ဖြစ်သည်။ ထိုဒေသရှိ လူများသည် များသောအားဖြင့် ပျံသန်းနိုင်သော ကားများကိုသာ စီးလေ့ရှိကြသဖြင့် သူ အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်မှာလည်း အကြောင်းမဲ့မဟုတ်ပေ။
“ရပါတယ်၊ ဒီအိမ်မှာ ကားပါကင်နေရာ ရှိပါတယ်။ ပြီးတော့ အိမ်ထဲဝင်တဲ့ တံခါးကလည်း လသာဆောင်ဘက်မှာ ရှိတယ်” ဟု သူမက ညွှန်ပြလိုက်သည်။
သူမနှင့် ပို၍ ရင်းနှီးလာသည်ဟု ခံစားရသည့်အတွက် သူတို့၏ အနာဂတ် အတူနေထိုင်ရေးနှင့် ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ရေးဘဝမှာ သဟဇာတဖြစ်ဖွယ် ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်လိုက်သည်။
ဤရွှင်လန်းတက်ကြွသည့် စိတ်ခံစားချက်ဖြင့် အိပ်ခန်းတံခါးဝရှိ ယန်ဟဲ အား “ကောင်းသောညပါ၊ ဗိုလ်မှူးကြီး” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ထိုလူငယ်နှင့် ရုပ်ရည်ချောမောသည့် ဗိုလ်မှူးကြီးသည် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။ သူသည် မိမိ၏ အိပ်ခန်းတံခါးဝတွင် ခဏတာ တည်ငြိမ်စွာ တွေးတောနေပြီးနောက် အလွန်ပင် အလေးအနက်ထားသည့် လေသံဖြင့် ကျန်းမြောင် အား ပြောလိုက်သည်။ “ဒေါက်တာ၊ ကျွန်တော်တို့ အနာဂတ်မှာ နောက်ထပ် နှစ်အတော်ကြာ အတူတူ နေကြရဦးမှာပါ။ ကျွန်တော် မျှော်လင့်တာက…”
“ကျွန်တော့်ကြောင့် မင်းရဲ့ အလေ့အကျင့်တွေကို အတင်းအကျပ် ပြောင်းလဲဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့” ဟု သူက ဆိုသည်။
အော်၊ သူက လက်ဖက်ရည်နဲ့ ကော်ဖီကိစ္စကို ပြောနေတာလား။
သူက တကယ်ကို ရိုးသားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သူပဲ။
ပို၍ပင် စိတ်ကျေနပ်သွားကာ ကျန်းမြောင် သည် ပြုံးလိုက်ပြီး “ရပါတယ်၊ လက်ဖက်ရည်ကလည်း ကောင်းပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အိပ်ခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည့်အချိန်အထိ ဗိုလ်မှူးကြီး၏ တွေဝေနေသည့် အမူအရာက ဘာကို ဆိုလိုသလဲဟု သူမ တွေးတောနေမိသည်။
အချိန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ အတော်ပင် နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းမြောင် သည် သမ်းဝေရင်း ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။
အိပ်ငိုက်နေရင်း သူမ တစ်ခုခုကို မေ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် သူမ ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်မိသည်။
ကျန်းမြောင် သည် “ရှောင်နာ!!!! ဗိုလ်မှူးကြီးက အဲဒီ ကြံ့ခိုင်ရေး ကိရိယာတွေ၊ ဘူးတွေကို ဘယ်မှာ ထားလိုက်တာလဲ?!?!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။