နောက်ဆုံးတော့လည်း ဒါဟာ ကိုယ့်ပေါ့ဆမှုကြောင့်ပါပဲ။
ကျန်းမြောင် ဟာ ဘဝနှစ်ခုစလုံးမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းသူတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ အရင်ဘဝတုန်းကဆိုရင် ပိုတောင်ဆိုးပါသေးတယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် အားစိုက်လိုက်ရုံနဲ့တင် ညည်းညူတတ်တဲ့ နုနယ်သူမျိုးပါ။
ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာပြီးနောက် မျိုးရိုးဗီဇမြှင့်တင်မှုတွေကြောင့် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အတော်လေးကို ထူးခြားကောင်းမွန်လာပါတယ်။ ဒူဖာကြယ် (Dufa Star) မှာ ရှိနေတုန်းကတော့ သိပ်ပြီး မသိသာခဲ့ပေမဲ့ ဒူဖာကြယ်ကနေ ထွက်ခွာပြီး မြို့တော်ကြယ် (မြို့တော်ကြယ်) စနစ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဆွဲငင်အားပြင်းတဲ့ ဂြိုဟ်တွေမှာ မွေးဖွားလာသူတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံဟာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ခမန်းလိလိ ကောင်းမွန်သလဲဆိုတာကို သူမ သဘောပေါက်လာခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျန်းမြောင် ကတော့ ဒီဘဝမှာ သူမအနေနဲ့ ဒူဖာကြယ်ကို ပြန်သွားဖြစ်တော့မယ် မထင်တော့ပါဘူး။ ကျန်းမာရေးအတွက်သာ မဟုတ်ခဲ့ရင် တစ်ပတ်ကို သုံးကြိမ်၊ တစ်ကြိမ်ကို နှစ်နာရီကြာအောင် လုပ်ရတဲ့ ဆွဲငင်အား လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို သွားကိုက်ခဲပြီး သူမ လုပ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
တကယ်တမ်းပြောရရင် ကျန်းမြောင် ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုဟာ ဒူဖာကြယ်ကနေ ထွက်ခွာလာချိန်နဲ့ ယှဉ်ရင် (၃၁) ရာခိုင်နှုန်းလောက် လျော့ကျသွားခဲ့ပေမဲ့၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အညွှန်းကိန်းတွေအရတော့ ပုံမှန်ဆွဲငင်အားရှိတဲ့ ဂြိုဟ်တွေက ဒေသခံတွေထက် အများကြီး ပိုသာနေဆဲပါပဲ။
ဒါဟာ ဆွဲငင်အားပြင်းတဲ့ ဂြိုဟ်ကနေပဲ လာခဲ့တဲ့ ယန်ဟဲ သာ သူမကို သတိမပေးခဲ့ရင် ကျန်းမြောင် ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတော်လေး ကျေနပ်နေဦးမှာပါ။
ကျန်းမြောင် ဟာ ရုံးခန်းထဲမှာ ထိုင်ရင်း ဒီအကြောင်းကို တွေးတောနေမိပါတယ်။ မနက်က ယန်ဟဲ ပြောခဲ့တဲ့ “ဒီည စကားပြောကြတာပေါ့” ဆိုတဲ့ စကားကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်ရင်း၊ အင်း... အဲဒါကတော့ စကားစမြည်ပြောဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တာပဲလို့ တွေးလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းမြောင် ကတော့ မနေ့ညကလို စကားမပြောဘဲ အသီးသီး အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားကြတဲ့ အခြေအနေမျိုးဟာ မကောင်းတဲ့ လက္ခဏာလို့ ခံစားမိပါတယ်။ သူမနဲ့ ယန်ဟဲ တို့ကြားမှာ အချစ်ရေးမျိုး မရှိဘဲ စုံတွဲတစ်တွဲ မဟုတ်ခဲ့ရင်တောင်၊ အနာဂတ်မှာ ကလေးတစ်ယောက်အတူတူ ပိုင်ဆိုင်ကြတော့မှာပါ။ အဲဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ကလေးရှေ့မှာ လုံးဝစိမ်းသက်ပြီး အေးစက်စက် ဖြစ်နေလို့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်ပါ့မလဲ။
မိဘနှစ်ပါးကြားက ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ ကလေးအတွက် လုံခြုံစိတ်ချမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ပါတယ်။
ကျန်းမြောင် ရဲ့ ကမ္ဘာမြေက မိဘတွေဟာ မကြာခဏ စကားများတတ်ကြပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ အဲဒါဟာ အသေးအဖွဲ ရန်ဖြစ်မှုတွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးထဲ လျှောက်သွားနေတုန်း ဖေဖေက “အဲဒါ မဝယ်နဲ့၊ မေမေက အစာအိမ်အေးလို့ အဲဒါ စားလို့မရဘူး။ ဒါပဲ ဝယ်၊ ဒါက အစာအိမ်ကို နွေးထွေးစေတယ်” လို့ ပြောတတ်ပါတယ်။
ကုန်စုံဆိုင်ထဲမှာဆိုရင်လည်း မေမေက “ဒါက ဒူးဆစ်ကို ကာကွယ်ပေးပြီး ဖေဖေ့ရဲ့ အအေးမိတဲ့ ခြေထောက်တွေကို ကုသပေးနိုင်တယ်။ သူ့အတွက် တစ်ခုလောက် ဝယ်ပေးလိုက်၊ သူ့ဒူးတွေက မကြာသေးခင်ကမှ နာနေတာ” လို့ ပြောပါလိမ့်မယ်။
စကားများနေချိန်မှာ အချင်းချင်း လျစ်လျူရှုထားကြရင်တောင် တစ်ယောက်ယောက်က ခြင်ကိုက်ခံလိုက်ရတာကို မြင်သွားရင် နောက်တစ်ယောက်က ဆေးဆီကို ခိုးယူပြီး အိပ်ရာဘေးမှာ တိတ်တဆိတ် လာချပေးထားတတ်ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီအကြောင်း မေးရင်လည်း သူတို့ ဘယ်တော့မှ ဝန်ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
စစ်အေးတိုက်ပွဲ ဖြစ်နေချိန်မှာတောင် ကိုယ့်မှာ မျက်နှာဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား။
ကျန်းမြောင် ဟာ အဲဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာမို့ စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း လုံခြုံမှုရှိနေတတ်ပါတယ်။ မိဘတွေ စကားများနေတာကို မြင်ရင်တောင် သူမ စိုးရိမ်ပူပန်မနေပါဘူး။ အများဆုံးမှ အာလူးကြော် နှစ်ထုပ်နဲ့ အစပ်တောင့် တစ်ထုပ် စားပြီးတဲ့အချိန်လောက်ဆိုရင်ပဲ သူတို့ ပြန်အဆင်ပြေသွားကြမှာပါ။
အဲဒီလို မိသားစုမျိုးမှာ သူမဟာ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဆိုဖာပေါ်မှာ ပျံ့လွင့်စွာ အိပ်စက်ရင်း အာလူးကြော်အမှုန်အမွှားတွေကို နေရာအနှံ့ ကြဲချဖို့တောင် ရဲဝံ့ခဲ့ပါတယ်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာပြီးနောက်မှာတော့ ကျန်းယာ နဲ့ မစ္စတာ ကိုဆို (Mr. Coso) တို့ဟာ အလွန်ကို သဟဇာတဖြစ်ပြီး၊ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ကာ တည်ငြိမ်လွန်းနေကြပါတယ်။ ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သဘောထားကွဲလွဲရင်တောင် သူတို့ဟာ ယဉ်ကျေးစွာ ထိုင်ပြီး ဆွေးနွေးကြမယ်၊ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် မိဘပြုစုပျိုးထောင်ရေး ကျွမ်းကျင်သူတွေဆီမှာတောင် အတူတူ အကြံဉာဏ်တောင်းကြပါလိမ့်မယ်။ ကျန်းမြောင် ကတော့ အဲဒီလို ဆက်ဆံရေးမျိုးမှာ လုံခြုံစိတ်ချမှုကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
ကျန်းယာ ဟာ သူမရဲ့ စကားနဲ့ လုပ်ရပ်တွေအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ထားရှိပြီး သူမကလည်း နာခံစွာ လိုက်နာခဲ့ပါတယ်။ ကျောင်းမှာရှိတဲ့ နိုင်ငံသားရမှတ် စနစ်အကြောင်း သိလာပြီး အပြုအမူကောင်းရင် မိဘတွေအတွက် ဆုလာဘ်ရနိုင်တယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူမ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ကြိုးစားခဲ့ရင်တောင် သူမ အသက် (၁၅) နှစ်အရွယ်မှာ တက္ကသိုလ်တက်ဖို့ ရောက်လာတဲ့အခါ ကျန်းယာ ဟာ သူမနဲ့ ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ “လမ်းခွဲ” သွားခဲ့ပါတယ်။
အတူတူနေထိုင်ခဲ့တဲ့ ကာလတစ်လျှောက်လုံး ကြီးထွားလာခဲ့တဲ့ မလုံခြုံမှုတွေဟာ အမှန်တရား ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။
ကျန်းမြောင် က ဒီကမ္ဘာက လူတွေဟာ ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ ကြီးပြင်းလာကြတာမို့ အရွယ်ရောက်ပြီး လွတ်လပ်လာတဲ့အခါမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် “ကာကွယ်” ဖို့သာ ဦးစားပေးတတ်ကြတယ်လို့ တွေးမိပါတယ်။ သူတို့ဟာ တခြားသူတွေဆီကနေ အကျိုးအမြတ်နဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကိုသာ ရယူလိုကြပြီး စိတ်ခံစားချက်တွေကို အများကြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ဝန်လေးနေကြပါတယ်။
ချစ်သူတွေကလည်း ဒီလိုပါပဲ၊ သူငယ်ချင်းတွေကလည်း အတူတူပါပဲ။ နည်းပညာတွေ တိုးတက်လာတာကြောင့် လူမှုဆက်ဆံရေးတွေဟာ မျက်နှာပြင်သက်သက်သာ ဖြစ်နေပြီး တခြားသူတွေကို ဒုက္ခပေးရမယ့် နေ့စဉ်ကိစ္စမျိုးတွေလည်း သိပ်မရှိတော့ပါဘူး။ သူငယ်ချင်းတွေဟာ ခေါင်းစဉ်မျိုးစုံ ပြောဆိုနိုင်ကြတယ်၊ ပျော်ရွှင်စရာသတင်းတွေကို မျှဝေနိုင်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အတွင်းစိတ်ခံစားချက်တွေကို မျှဝေတာမျိုးတော့ အလွန်နည်းပါတယ်။
ဘယ်သူမှ တခြားသူတွေကို ဒုက္ခမပေးချင်ကြသလို၊ ဘယ်သူမှလည်း တခြားသူတွေရဲ့ ဒုက္ခပေးတာကို မခံချင်ကြပါဘူး။
ဒီကမ္ဘာဟာ လူမှုရေးအရ စိုးရိမ်ပူပန်တတ်သူတွေ (Social anxiety) အတွက်တော့ အတော်လေး အဆင်ပြေနိုင်ပေမဲ့၊ အရင်ဘဝတုန်းက ပျော်ရွှင်စရာကောင်းပြီး နွေးထွေးတဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးတဲ့ ကျန်းမြောင် အတွက်တော့ ဒါဟာ အလွန်အမင်း စိမ်းသက်လွန်းနေပါတယ်။
တစ်ခါတလေ အရင်ဘဝက လူတွေကို ပြန်တွေးမိတဲ့အခါ၊ သူမကို ရည်းစားမြန်မြန်ထား၊ အိမ်ထောင်မြန်မြန်ပြုဖို့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် တိုက်တွန်းတတ်တဲ့ ဒုတိယအဒေါ်ကိုတောင် မမုန်းမိတော့ပါဘူး။ သူမရဲ့ မေမေနဲ့ ဖေဖေ ခြေချင်းဝတ်လိမ်တာ၊ အစာအိမ်နာတာမျိုး ဖြစ်တဲ့အခါ၊ သူမနဲ့ သူမအစ်ကိုတို့ မြို့ပြင်မှာ ရောက်နေလို့ ချက်ချင်း ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ရင်တောင်၊ အဲဒီအဒေါ်ကပဲ သူမရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်နဲ့အတူ ဟင်းချက်ခြင်း၊ အဝတ်လျှော်ခြင်း၊ ဆေးရုံလိုက်ပို့ခြင်းတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေပေးခဲ့တာပါ။
ဒီကမ္ဘာမှာတော့ ဘယ်သူကမှ အိမ်ထောင်ပြုဖို့၊ ကလေးမွေးဖို့ တိုက်တွန်းနေမှာ မဟုတ်သလို၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမ လိုအပ်နေချိန်မှာ လက်ကမ်းပေးမယ့် နွေးထွေးတဲ့ လက်တွေလည်း မရှိပါဘူး။
ကျန်းမြောင် ဟာ ငေးငေးငိုင်ငိုင်နဲ့ တွေးနေမိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်။ သူမရဲ့ ကလေး၊ သူမနဲ့ ယန်ဟဲ တို့ရဲ့ ကလေးကတော့ ဒီလိုအေးစက်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ ကြီးပြင်းလာရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
အလုပ်သိမ်းပြီးနောက် ကျန်းမြောင် ဟာ အိမ်ကို တစ်ယောက်တည်း ပြန်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပါတယ်။ မိနစ်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ကြာမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူမ အမြန်ဆုံး ရောက်ချင်နေတာပါ။ သူမရဲ့ နှလုံးသားက ဘယ်လောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေသလဲဆိုတာ သိသာလှပါတယ်။
အိမ်ကို ရောက်ပြီး တံခါးဖွင့်ဝင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူမဟာ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့အတူ “ပြန်ရောက်ပါပြီ!” လို့ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ လှမ်းအော်လိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပျက်ပြားသွားစေတာကတော့ သူမကို ကြိုဆိုနေတာက ရှောင်န (Xiaona) ဖြစ်နေတာပါပဲ။ “ပြန်ရောက်လာတာလား၊ ဒီနေ့ တစ်နေ့တာ ဘယ်လိုရှိလဲ?”
ကျန်းမြောင် က စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ “ဗိုလ်မှူးကော ဘယ်မှာလဲ?” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
သူမ ဘာလို့ သူ့ကို မတွေ့ရတာလဲ? သူ အပြင်ထွက်ပျော်ပါးနေတာလား? အင်း... သူ မြို့တော်ကြယ် ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာဆိုတော့ လွှတ်တော်အဆောက်အအုံကို သွားကြည့်တာဖြစ်ဖြစ်၊ ပြည်သူ့သူရဲကောင်း အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ကို ကြည့်တာဖြစ်ဖြစ်၊ အမျိုးသားပြတိုက်ကို သွားလည်တာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်နေမှာပေါ့လေ...
“ဗိုလ်မှူးက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရှိပါတယ်” လို့ ရှောင်န က ကျန်းမြောင် ရဲ့ တွေးတောနေမှုတွေကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပါတယ်။
“အော်။ ဟင်? အာ?” ကျန်းမြောင် ဟာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ “မီးဖိုချောင်ထဲမှာလား?” လို့ ပြန်မေးလိုက်ပါတယ်။
...
မဟုတ်မှလွဲရော၊ မဖြစ်နိုင်တာ?
သူမရဲ့၊ သူမရဲ့ ကံကြမ္မာက ဒီလောက်တောင် ကောင်းနေတာလား?
အရင်ဘဝတုန်းကဆိုရင် သူမဟာ ထီပေါက်ရင်တောင် (၅) ယွမ်လောက်ပဲ ပေါက်ဖူးတဲ့သူပါ!
ကျန်းမြောင် ဟာ သူမရဲ့ အိတ်ကို တံခါးဝမှာ ပစ်ချလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်တံခါးဆီကို ခြေဖျားထောက်ပြီး ချဉ်းကပ်သွားပါတယ်။
သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ယန်ဟဲ ကို မသိစေဘဲ ခိုးကြည့်ဖို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ အိမ်ပြင်ဆင်တုန်းက မီးဖိုချောင်မှာ အလိုအလျောက် အာရုံခံနိုင်တဲ့ တံခါးတပ်ဆင်ထားခဲ့တာကို သူမ မေ့သွားခဲ့ပါတယ်! မီးဖိုချောင်တံခါးနဲ့ (၂၀) စင်တီမီတာ အကွာအဝေးလောက်ကို ရောက်သွားတာနဲ့ တံခါးက အလိုအလျောက် ပွင့်သွားပါတော့တယ်!
ကျန်းမြောင်: = =!!!
အိုးထဲမှာတော့ လိမ္မော်ရောင် မီးတောက်တွေ တောက်လောင်နေပြီး အသံမြည်အောင် ပွက်ပွက်ဆူနေပါတယ်။ အိုးကို ချိန်ညှိနေတဲ့ ယန်ဟဲ ဟာ သူမရဲ့ ခိုးကြည့်နေတဲ့ အရှက်ရဖွယ် အမူအရာကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် ကို လှည့်ကြည့်ကာ “ပြန်ရောက်ပြီလား? ခဏလောက် စောင့်ဦး၊ မကြာခင် ရတော့မယ်” လို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူ့လက်ထဲက စတီးဒယ်အိုးဟာ အရွက်တစ်ရွက်လို ပေါ့ပါးနေပြီး အပေါ်ကို မြှောက်လိုက်၊ အောက်ကို ပြန်ချလိုက်နဲ့ ဟင်းလျာတွေကလည်း သူ့လက်ချက်နဲ့အညီ အပေါ်အောက် လှုပ်ရှားနေပါတယ်။
အိမ်သစ်ဝယ်တုန်းက အတူတူဝယ်ထားတဲ့ ဒီဒယ်အိုးဟာ ယန်ဟဲ ရဲ့ လက်ထဲမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဟင်းချက်ခြင်းကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်သန်းလိုက်ရပါပြီ!
ယန်ဟဲ က မီးဖိုကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးဝဘက်ကို လှည့်ကြည့်ကာ “အဝတ်အစား မလဲတော့ဘူးလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။
ရုပ်ချောတဲ့သူဟာ ခါးစည်းတပ်ထားပြီး ဒယ်အိုးကို စတိုင်ကျကျ ကိုင်ထားရင်တောင် ချောမောနေမြဲပါပဲ။
ကျန်းမြောင် ဟာ ယန်ဟဲ ရဲ့ အေးစက်ပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ အကြည့်အောက်မှာ သူမရဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးတွေ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး “လဲမယ်! လဲလိုက်ပါ့မယ်! အခုချက်ချင်းပဲ!” လို့ အလောတကြီး ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမဟာ အခန်းထဲကို အလောတကြီးနဲ့ ယောင်ချာချာ ပြန်ပြေးဝင်သွားပါတော့တယ်။
မီးဖိုချောင်ထဲမှာတော့ ယန်ဟဲ ဟာ ချက်ပြီးသား ဟင်းပွဲတွေကို ပန်းကန်ထဲ ပြောင်းထည့်လိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အလိုလို အပြုံးတစ်ခု ရောက်လာပါတယ်။
“ဒေါက်တာ၊ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်မှုစွမ်းအား ကျဆင်းနေပါတယ်။ အစောပိုင်း အကဲဖြတ်ချက်အရ ဦးနှောက်ငယ် (Cerebellum) ထိခိုက်မှုရှိနေပုံရပါတယ်။ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ယောက်ကို ဆက်သွယ်ပေးရမလား?” လို့ အဆင့်မြင့် အိမ်တွင်းအေအိုင် ရှောင်န က အိမ်သားတွေကို အသေးစိတ် ဂရုစိုက်ရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
“အာ... အာ... အာ... ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်စမ်း!” ဒေါက်တာကျန်းမြောင် ဟာ ဒေါသတကြီးနဲ့ အိပ်ခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
အာ... အာ... အာ... သူမ ခုနက အရမ်းကို ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်လွန်းနေမှာပဲ!
ဗိုလ်မှူးကြီးများ သူမရဲ့ ဒေါက်တာဘွဲ့ကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်ထားတာလို့ ထင်နေမလားပဲ!
ဒါပေမဲ့ သူမ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ?
တချို့ယောကျာ်းတွေက ယူနီဖောင်းဝတ်ထားရင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသလို၊ တချို့ကျတော့လည်း ခါးစည်းတပ်ထားရင် ရူးသွပ်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေတာကိုး!
ကံကြမ္မာက သူမကို လမ်းကြောင်းတစ်ခု မပေးခဲ့ရင် သူမ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ?!
ဒေါက်တာကျန်းမြောင် ဟာ အဝတ်အစားတောင် မလဲရသေးတာကို မေ့လျော့ပြီး အိပ်ခန်းထဲမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ အသံတိတ် အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။ သူမဟာ ကုတင်ပေါ်မှာ ခေါင်းကို ခေါင်းအုံးအောက် ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ငှက်ကုလားအုပ်တစ်ကောင်လို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပါတယ်။
နောက်တစ်မိနစ်မှာတော့ ရှောင်န က “ဒေါက်တာ၊ ဗိုလ်မှူးကြီးက ညစာစားဖို့ (၅) မိနစ်အတွင်း ထမင်းစားခန်းကို ဆင်းလာခဲ့ဖို့ တောင်းဆိုထားပါတယ်” လို့ ပြောလာပါတယ်။
ကျန်းမြောင် ဟာ ခေါင်းအုံးအောက်ကနေ ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး ကြက်သိုက်လို ရှုပ်ပွနေတဲ့ ဆံပင်တွေနဲ့အတူ မျက်နှာကျက်ကို စိတ်ပျက်စွာ ငေးကြည့်ရင်း အဝတ်အစားလဲဖို့ ထလိုက်ပါတယ်။ သူမက “သူ ကိုယ်တိုင် ချက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကတည်းက ငါပြင်ဆင်ထားတဲ့ မီနူးကို ဖျက်လိုက်ပြီပေါ့။ ဘာလို့ ငါ့ကို ကြိုမပြောတာလဲ?” လို့ ညည်းတွားလိုက်ပါတယ်။
သာ၍ ရှောင်န က ကြိုပြောပြခဲ့ရင် သူမ ဒီလောက်တောင် ထိတ်လန့်ပြီး သတိလွတ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
“သင်ဟာ ဗိုလ်မှူးကြီး ယန်ဟဲ ကို အတူနေထိုင်သူဆိုင်ရာ အခွင့်အရေးတွေ ပေးထားပြီးသားပါ။ အရေးပေါ်မဟုတ်တဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့ အရေးကြီးတဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေ ပြောင်းလဲတာမျိုး မဟုတ်ရင် သီးသန့် အကြောင်းကြားစရာ မလိုပါဘူး” လို့ ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ အိမ်ရှင် ရှောင်န က “ဒေါက်တာ၊ ဆရာဝန်နဲ့ ဆက်သွယ်ပေးဖို့ တကယ်ပဲ မလိုဘူးလား? ခုနက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်မှုစွမ်းအား ပြဿနာက အတော်လေး ဆိုးရွားနေတာကိုး” လို့ ထပ်မေးပါတယ်။
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ရှောင်န ဟာ ကျန်းမြောင် ရဲ့ ရှေ့မှာ အလင်းမျက်နှာပြင်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စင်္ကြံလမ်းက စောင့်ကြည့်ကင်မရာမှတ်တမ်းကို သူမမြင်အောင် ပြသလိုက်ပါတယ်။
ဘယ်သူကများ ဒီလို ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုးကို ပြန်ကြည့်ချင်မှာတဲ့လဲ!
“မလိုဘူး!” ကျန်းမြောင် ဟာ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်ပြီး “မြန်မြန် ဖျက်! ဖျက်! ဒီအပိုင်းကို ငါ့အတွက် အခုချက်ချင်း ဖျက်ပစ်လိုက်စမ်း!” လို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
အိမ်နေရင်း အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် ကျန်းမြောင် ဟာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်ပြီး ထမင်းစားခန်းထဲကို ဝင်သွားပါတယ်။ အိမ်တွင်းစက်ရုပ်က စားပွဲပေါ်မှာ ဟင်းပွဲတွေကို ပြင်ဆင်နေပါတယ်။ ယန်ဟဲ ဟာ ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်နေပြီး လက်ကောက်ဝတ်မှာရှိတဲ့ စမတ်ကိရိယာကို ဖွင့်ကာ Rაღაცကို ငုံ့ကြည့်နေပါတယ်။
“အဟွတ်” ကျန်းမြောင် ဟာ ဟိုဘက်ကို လျှောက်သွားပြီး ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ “ရှင် ဟင်းချက်တတ်မှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ရှင်ရဲ့ အချက်အလက်တွေထဲမှာလည်း မပါဘူးလေ။”
“ကိုယ်ပိုင် ဝါသနာနဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုတွေကို ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ထဲမှာ ရေးလေ့မရှိပါဘူး” ယန်ဟဲ ဟာ စမတ်ကိရိယာကို ပိတ်လိုက်ပြီး တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။ “တကယ်တော့ စစ်တပ်ထဲက လူတော်တော်များများ ဟင်းချက်တတ်ကြပါတယ်။ ကျွန်တော့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အတော်များများလည်း ချက်တတ်ကြပြီး အတော်လေးကို ကျွမ်းကျင်ကြတယ်လေ။”
“အော်၊ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိလို့လား?” ကျန်းမြောင် က မေးလိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဝိုင်းစက်သွားပြီး သိလိုစိတ်တွေ ပေါ်လွင်နေတယ်… တကယ့်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။
ဒီအတွေးဟာ ယန်ဟဲ ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာတော့ ဘာအရိပ်အယောင်မှ မပေါ်လာပါဘူး။ သူက တည်ငြိမ်စွာနဲ့ “တိုက်ပွဲဝင်နေတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ ဘယ်အချိန်မဆို အသက်စွန့်ရနိုင်တယ်။ အသက်ရှင်နေချိန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတာက သဘာဝပဲ။ စက်နဲ့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အစားအစာတွေက ‘ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတာ’ လို့ မခေါ်ဆိုနိုင်ဘူးလေ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင်တော့ နားလည်ပါပြီ” ကျန်းမြောင် ဟာ သူ့ကို နည်းနည်းလေး လေးစားသွားသလို သနားစိတ်လည်း ဝင်သွားပါတယ်။ သူမဟာ ပါးပြင်ကို ကုတ်လိုက်ပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်ကာ အဆင်မပြေစွာနဲ့ “တကယ်တော့ ကျွန်မလည်း တစ်ပတ်ကို အနည်းဆုံး Restaurant ကို နှစ်ခါလောက်တော့ သွားစားဖြစ်ပါတယ်” လို့ ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဒါကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတာမျိုးပဲပေါ့။
ယန်ဟဲ မှာလည်း မေးစရာ ရှိနေပါသေးတယ်။ သူက တူကို ကိုင်ထားရင်း “ကျွန်တော် ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်တာက ဒေါက်တာ့ဆီမှာ မီးဖိုချောင် ရှိရုံတင်မကဘဲ ချက်ပြုတ်တဲ့ ကိရိယာအစုံအလင်ပါ ရှိနေတာပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒါတွေအားလုံးက အသစ်စက်စက်တွေ ဖြစ်နေတယ်နော်?” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
လူအများစုအတွက်ဆိုရင် ချက်ပြုတ်တဲ့ ကိရိယာတွေထားဖို့ မပြောနဲ့၊ သီးသန့် “မီးဖိုချောင်” ဆိုတဲ့ အခန်းတောင် မရှိကြပါဘူး။ အစားအစာ ပြုပြင်တဲ့ စက်တစ်လုံးလောက် ရှိရင်ပဲ လုံခြုံနေကြတာပါ။
ဘာလို့လဲဆိုတော့... အဲဒါတွေအားလုံးဟာ အဲဒီလူ(ကျန်းယာ) အတွက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာမို့ပါ။
ကျန်းမြောင် ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အဆင်မပြေစွာနဲ့ “တကယ်တော့ ကျွန်မ ဟင်းမချက်တတ်ပါဘူး။ ကြိုးစားကြည့်ဖူးပေမဲ့ ဒီဘက်မှာ သဘာဝအရ ကျွမ်းကျင်မှု မရှိတာ ဖြစ်မယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အစားအစာ ပြုပြင်တဲ့ စက်နဲ့ လုပ်တာလောက်တော့ မကောင်းဘူးလေ” လို့ ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်။
သူမ ပြောနေရင်းနဲ့ပဲ တူနဲ့ အစားအစာ တစ်လုပ်ကို ကောက်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်တဲ့အခါ မျက်လုံးတွေ ဝိုင်းစက်သွားပါတယ်။
သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရှည်လျားလှပပေမဲ့ ကာတွန်းကားထဲက ဇာတ်ကောင်လေးတွေလိုပဲ အမြဲလိုလို ဝိုင်းစက်စက်နဲ့ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။
ယန်ဟဲ ဟာ မနေနိုင်ဘဲ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် တွန့်ကွေးလိုက်ပါတယ်။
“အရသာရှိလိုက်တာ!” ကျန်းမြောင် ဟာ ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ အော်လိုက်ပါတယ်။
ဒီအရသာ! အိမ်ချက်လက်ရာ အရသာ!
ကျန်းယာ ထံမှ ခွဲခွာခဲ့ပြီးနောက် တစ်ဆယ့်တစ်နှစ်ကြာသည်အထိ သူမ ဒီအရသာမျိုးကို မစားခဲ့ရတာပါ။
ကျန်းမြောင် ဟာ မျက်ရည်တောင် ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားပါတော့တယ်!
သူမ ဘယ်လောက်တောင် ကံကောင်းလိုက်သလဲ… ဒီလောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရတနာကို ရှာတွေ့ခဲ့ရတာ!