အခန်း (၁၂) - ကောင်းမွန်သော သဘောတူညီချက်
ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် တောင့်တင်းသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး စားပွဲဝိုင်းဆီသို့ လျှောက်လာပြီး စားပွဲကို အသံမြည်အောင် လက်ဖြင့် ပိတ်ရိုက်လိုက်သည်။ သူက ကိုယ်ကိုကိုင်းညွှတ်ကာ “မင်း အရွေးခံရတယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား။ ငါပြောနေတာ ‘ဦးစားပေးမိဘအစီအစဉ်’ (Preferred Parenting) အကြောင်းကို ပြောတာ!” ဟု မေးလိုက်သည်။
ထိုမုတ်ဆိတ်မွေးထူထဲပြီး တောင့်တင်းသည့် အမျိုးသားမှာ လေဝေါ် (Lei Wo) ဖြစ်ပြီး အနီးနားရှိ စီမံကိန်းအဖွဲ့မှဖြစ်သည်။ ကျန်းမြောင်မှာ သူ၏ ကျယ်လောင်သည့်အသံကြောင့် လန့်သွားပြီး ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ “အင်း... ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခါရော အစ်ကို အရွေးခံရလို့လား” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
“မရဘူးလေ! ငါက သုံးနှစ်တောင် ကြိုးစားနေတာ! ဒီနှစ်မှာ မင်းက ပထမဆုံးအကြိမ် လျှောက်တာဆိုတာက တကယ်ပဲလား” လေဝေါ်မှာ မယုံနိုင်သည့်ပုံစံဖြင့် မေးသည်။
ကျန်းမြောင်က အတင်းအကျပ် အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ “ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ဖြေလိုက်သည်။
“အို... ဒါကတော့ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ!” ထိုအမျိုးသားက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ၏ဆံပင်များကို ဆွဲဖွလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကာ “ဒေါက်တာကျန်း၊ ကျွန်တော့်ကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပေးပါဗျာ။ မင်းရဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေ ကျွန်တော့်ဆီလည်း ကူးစက်လာအောင် လုပ်ပေးပါလား၊ ရမလား” ဟု ပြောသည်။
မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် တောင့်တင်းသော လေဝေါ်၏ မျက်နှာပေးမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် ဆန့်ကျင်ဘက်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းမြောင်မှာ သူ့ကို ငြင်းပယ်ရန် စိတ်မကူးရက်သဖြင့် လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်၏ နူးညံ့ဖြူဖွေးသော လက်နှင့်ယှဉ်လျှင် လေဝေါ်၏လက်များမှာ ဝက်ဝံခြေသည်းကြီးများနှယ် ဖြစ်နေသည်။ သူက ကျန်းမြောင်၏လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါရမ်းလိုက်ပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောကာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။
ကျန်းမြောင်မှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလိုဖြင့် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားရသည်။
တာနာကာကမူ စိုးရိမ်သည့်ပုံစံဖြင့် “မင်းလက် အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု မေးသည်။
“အဲဒီ လေဝေါ်ဆိုတဲ့လူရဲ့ ခွန်အားကလေ...” တာနာကာက ဆက်ပြောသည်၊ “ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါ သူက ငါ့နောက်ကျောကို စင်္ကြံလမ်းမှာ ပုတ်လိုက်တာ၊ ငါတောင် လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားသေးတယ်။”
“...” ကျန်းမြောင်က သူမလက်ကို အမြန်ညှစ်ကြည့်လိုက်ကာ “အို... တကယ်ပဲ နာလိုက်တာ” ဟု ဆိုသည်။
တာနာကာ - “...” ဟန်ဆောင်လွန်းတယ်။
တကယ်တမ်းပြောရလျှင် လေဝေါ်၏ ခွန်အားမှာ ကျန်းမြောင်အတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပေ။
ကျန်းမြောင်တွင် တာနာကာမှလွဲ၍ ကုမ္ပဏီရှိ မည်သူမျှမသိသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုရှိသည်။ သူမမွေးဖွားရာ ဒူဖာကြယ် (Dufa Star) ဆိုသည့်နေရာသည် ကျန်းယာနှင့် မစ္စတာကိုဆိုတို့ ယခုထိနေထိုင်ဆဲဖြစ်ပြီး ဆွဲငင်အား အတော်အတန်မြင့်မားသည့် ဂြိုဟ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ဆွဲငင်အားဆိုသည်မှာ ဂြိုဟ်တစ်ခုတွင် လူသားများ နေထိုင်နိုင်၊ မနိုင်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည့် အချက်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။
ဆွဲငင်အား အရမ်းများလျှင် လူသားများ အသက်မရှင်နိုင်ပေ။ ဆွဲငင်အားနည်းသည့်နေရာတွင် ကြာရှည်နေထိုင်ရလျှင်လည်း ခန္ဓာဗေဒဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုများဖြစ်ပေါ်ကာ နေထိုင်ရန် မသင့်လျော်ပေ။
ကမ္ဘာမြေ၏ ဆွဲငင်အားကို စံနှုန်းအဖြစ်ထားလျှင် လူသားများ ခြေချထားသည့် ကြယ်စနစ်များအတွင်း၌ နေထိုင်နိုင်သောဂြိုဟ်များမှာ စံနှုန်းနှင့်နီးစပ်သည့် ဂြိုဟ်များ သို့မဟုတ် ဂြိုဟ်ရံလများသာ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော်လည်း စံနှုန်းနှင့် သိသိသာသာ ကွာခြားသည့် ဂြိုဟ်အနည်းငယ်တော့ ရှိသေးသည်။
ကျန်းမြောင်မွေးဖွားရာ ဒူဖာကြယ်မှာ ထိုကဲ့သို့ ဆွဲငင်အားမြင့်မားသည့် ဂြိုဟ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤအခြေအနေကို အမြဲသိထားသော်လည်း အသက် ၁၅ နှစ်တွင် တက္ကသိုလ်တက်ရန် ဒူဖာကြယ်မှ ထွက်ခွာလာချိန်အထိ ထိုကွာခြားချက်ကို အမှန်တကယ် မခံစားခဲ့ရပေ။ မြို့တော်ကြယ် (မြို့တော်ကြယ်) ဒေသတွင် သူမကိုယ်သူမ စူပါမန်းဟုပင် မှတ်ထင်မိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
သို့သော် တက္ကသိုလ်တက်နေစဉ်အတွင်း ကျန်းမြောင်သည် သူမ၏ ထူးခြားသောခွန်အားကြောင့် အတန်းဖော်များက အကူအညီတောင်းရန် စိတ်အားထက်သန်ကြသော်လည်း သူမပြသသည့် စိတ်ဝင်စားမှုကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန်မူ ဝန်လေးကြသည်ကို အမြန်ပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူမသဘောကျသည့် ချောမောသောကောင်လေးတိုင်းသည် သူမ၏ အချစ်ရေးဆိုင်ရာ တိုးကပ်မှုများကို အပြုသဘောဆောင်၍ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိကြပေ။
တစ်လက်မောင်းတည်းဖြင့် ပွေ့ချီနိုင်သည့် မိန်းကလေးကို ရည်းစားအဖြစ် လိုချင်သည့်ကောင်လေး မရှိချေ။
ယောက်ျားလေးများပင် ကလေးမွေးနိုင်သည့် ကြယ်တာရာခေတ်ကြီးထဲမှာတောင် ဒီကောင်တွေက သူတို့၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသာစီးရမှုကို အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကြသေးသည်။
ထိုအချိန်က ကျန်းမြောင်မှာ ဆဲဆိုပစ်ချင်စိတ်ပေါက်ခဲ့သည်။
နည်းပညာများ မထွန်းကားသေးသည့် ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတုန်းက စက်မှုလုပ်ငန်းအများစုသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရည်အချင်းများကို သတ်မှတ်ထားကြသဖြင့် အမျိုးသမီးများအတွက် အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းများစွာ ပိတ်ပင်ခံထားရသည်။
လက်ရှိ ကြယ်တာရာခေတ်တွင်မူ နည်းပညာများ တိုးတက်လာပြီး မျိုးရိုးဗီဇစွမ်းရည်များ မြှင့်တင်နိုင်လာသဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကွာခြားချက်ကြောင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရွေးချယ်ရာတွင် ယောက်ျားလေးများက ပို၍အသာစီးရသည်ဆိုသည့်အချက်မှာ မရှိတော့ပေ။
ဥပမာအားဖြင့် သတ္တုတွင်းဂြိုဟ်များတွင် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းများအတွင်း၌ မြည်ဟီးနေသော စက်ယန္တရားများကို လေအေးပေးစက်ပါသည့် အခန်းထဲတွင်ထိုင်၍ အဝေးမှ ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်နေကြရသည်။ ဤကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်မှုမျိုးမှာ တိကျမှုပင် မလိုအပ်သည့်အတွက် ဤကဏ္ဍတွင် အမျိုးသမီးများမှာ အမျိုးသားများထက် မညံ့ပေ။
ထို့ကြောင့် နည်းပညာများ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ အမျိုးသားများ၏ ကျန်ရှိနေသည့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသာစီးရမှုမှာ ချစ်သူရည်းစား ရှာဖွေသည့်ကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးတွင်သာ အသုံးဝင်တော့သည်။
ကျန်းမြောင်ကဲ့သို့ ဆွဲငင်အားမြင့်မားသည့် ဂြိုဟ်မှလာသော မိန်းကလေးများနှင့် တွေ့ဆုံရသည့်အခါ သူတို့၏ အနည်းငယ်မျှသာရှိသော မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုမှာ မည်သို့မျှ ကျေနပ်မှုမရနိုင်ကြပေ။
ကျန်းမြောင်သည် ဆဲဆိုခဲ့ဖူးသည်၊ စိတ်ပျက်ခဲ့ဖူးသည်၊ တွန်းလှန်ခဲ့ဖူးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် အလျှော့ပေးလိုက်လျောခဲ့ရသည်။ တက္ကသိုလ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမသည် ဆွဲငင်အားမြင့်မားသည့် ဂြိုဟ်မှလာကြောင်းကို တစ်ခါမျှ ထုတ်မပြောတော့ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ ရည်းစားနှစ်ယောက်လောက်တော့ ရခဲ့သည်။
“လေဝေါ်က ၂၉ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ မင်းက ၂၆ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ငါခေတ်နောက်ကျသွားတာလား။ လူငယ်တွေ ကလေးယူတာက ခေတ်စားနေတာလား” တာနာကာက သက်ပြင်းချကာ “ငါတောင် ၃၅ နှစ်ရောက်မှ ကလေးယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ” ဟု ဆိုသည်။
တာနာကာမှာ ယခု ၅၄ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ၆၀ နီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းမြောင်၏ နုပျိုသော အသွင်အပြင်နှင့်မတူဘဲ သူက “ရင့်ကျက်သည့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသား” တစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။
ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင်ဆိုလျှင် ဤပုံစံမျိုးကို အသက် ၃၀ ကျော် ရင့်ကျက်သည့် အမျိုးသားတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်ကြလိမ့်မည်။
“မင်းတို့ လူငယ်တွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။ ဘာလို့များ ဒီလောက်စောစော ကလေးယူဖို့ ရူးသွပ်နေကြတာလဲ” ဟု သူက ညည်းတွားသည်။ “အစိုးရက ပြောတာတော့ ကလေးယူဖို့ အကောင်းဆုံးအရွယ်က ၃၀ ကနေ ၆၀ အထိပဲတဲ့။”
အသက် ၃၀ မတိုင်ခင် ကလေးယူချင်သည့်အတွက် “ရူးသွပ်သည်” ဟု အပြောခံရသော ကျန်းမြောင်မှာ မည်သို့ပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။
သူမသည် တာနာကာထံမှ အသုံးဝင်သည့် အချက်အလက်များစွာကို ရရှိခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။ အလုပ်မှပြန်ရောက်ပြီးနောက် ယန်ဟဲကို ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဆက်သွယ်၍ မရခဲ့ပေ။
သူက စစ်သင်္ဘောဖြင့် လိုက်ပါသွားမည်ဟု ပြောခဲ့ပြီး စစ်သင်္ဘောတစ်စင်းဖြစ်ပါက သင်္ဘောပေါ်တက်ပြီးသည်နှင့် ပုဂ္ဂလိက ဆက်သွယ်မှုများကို ကန့်သတ်ထားမည်ဖြစ်သည်။ ဆက်သွယ်ရေးအားလုံးကို သင်္ဘော၏ ဆက်သွယ်ရေးခန်းမှတစ်ဆင့်သာ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဗိုလ်မှူးယန်ဟဲက သူမကို တိကျသည့် အချက်အလက်များ ပေးမထားသဖြင့် မည်သည့်သင်္ဘောကို ဆက်သွယ်ရမည်မှန်း သူမမသိပေ။
သူမသည် အွန်လိုင်းတွင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များကို ရှာဖွေကြည့်သည်။ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အလုပ်အကိုင်၏ ထူးခြားမှုနှင့် တည်နေရာ လျှို့ဝှက်ထားရသည့် လိုအပ်ချက်များကြောင့် သူတို့မှာ အမြဲလိုလို “ဆက်သွယ်၍မရနိုင်သည့်” အခြေအနေတွင်သာ ရှိနေတတ်သည်။ အရပ်သားများအနေဖြင့် စစ်သည်တစ်ဦးဦးကို ဆက်သွယ်လိုလျှင် ဆက်သွယ်ရေးရုံးသို့ ဖုန်းခေါ်ဆို၍ သတင်းစကား ပါးခိုင်းရသည်။
သို့သော် ဒါကတော့ နည်းနည်းလွန်လွန်းနေပြီ!
ကျန်းမြောင်က ယန်ဟဲကို အခန်းပြင်ဆင်မှုများနှင့် ပတ်သက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ဦးစားပေးလိုခြင်း ရှိ၊ မရှိ မေးချင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
ထားပါတော့၊ ကျန်းမြောင် ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တော့မည်။
သူမ၏အိမ်မှာ ယန်ဟဲ၏ တစ်ဦးတည်းနေ အိမ်ကြီးလောက် မကြီးမားသော်လည်း စတုရန်းမီတာ ၂၀၀ ကျော် ကျယ်ဝန်းပြီး ဧည့်ခန်းနှစ်ခန်း၊ အိပ်ခန်းလေးခန်းနှင့် ရေချိုးခန်း သုံးခန်း ပါဝင်သည်။
ထိုအခန်းများထဲမှ အကြီးဆုံး အိပ်ခန်းမှာ သူမအတွက်ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ ထို့အပြင် သူမတွင် ကြံ့ခိုင်ရေးခန်း၊ ဘက်စုံသုံးအခန်းနှင့် တစ်ခါမျှ အသုံးမပြုရသေးသည့် ဧည့်ခန်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။
ကျန်းမြောင်မှာ ဧည့်သည်များကို မကြာခဏ ဖိတ်ကြားလေ့ရှိသူမျိုး မဟုတ်သော်လည်း အိမ်ကို စတင်ဝယ်ယူပြီး အလှဆင်စဉ်က အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဧည့်ခန်းတစ်ခုကို ထည့်သွင်းဆောက်လုပ်ထားမိသည်။
ကျန်းမြောင်သည် ဖိနပ်ကိုစီးကာ ဧည့်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ “မီးဖွင့်ပေး။”
ထိုအချိန်တွင် ရှောင်နာကို မီးဖွင့်ခိုင်းလိုက်သည့်အတွက် အလိုအလျောက် ညဘက်သုံး မီးရောင်များ လင်းလာသည်။ ညဘက်သုံး မီးရောင်များတွင် ကောင်းကင်ပြာ သို့မဟုတ် တိမ်ဖြူများကဲ့သို့သော အတုယူဖန်တီးထားသည့် ရုပ်ပုံများ မပါဝင်ဘဲ အခန်းတွင်းကို နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးသော အလင်းရောင်ဖြင့်သာ လွှမ်းခြုံပေးသည်။
နံရံ၏ အရောင်အသွေးကလည်း အခန်းတွင်း အငွေ့အသက်ကို ပံ့ပိုးပေးနေသည်။ မူလက ဤအခန်းသည် နွေးထွေးသော အရောင်အသွေးရှိပြီး သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်ကာ ထောင့်နေရာများတွင် ဖျော့တော့တော့ ရေညှိရောင်အလှဆင်မှုများဖြင့် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး မြင့်မားသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။ အခန်းထဲတွင် အလှဆင်ပစ္စည်းအချို့လည်း ရှိနေပြီး စတိုင်ကျကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုကို ဖော်ညွှန်းနေသည်။
ဤအရောင်အသွေးနှင့် ပုံစံသည် ကျန်းမြောင်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ဒူဖာကြယ်ပေါ်မှ ကျန်းယာ၏ အိပ်ခန်းနှင့် လုံးဝတူညီနေသည်။ ကျန်းယာသည် နှစ်များစွာအတွင်း အိပ်ခန်းကို ပြန်လည်မွမ်းမံထားသလားဟုပင် သူမ တွေးမိလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်သည် ဤအခန်းထဲသို့ ဝင်လေ့ဝင်ထ မရှိသော်လည်း ယနေ့တွင် ယန်ဟဲအတွက် ပြင်ဆင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
မီးရောင်အောက်တွင် သူမရင်းနှီးနေကျ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးဆန်သည့် အရောင်အသွေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
သူမ မည်မျှပင် ငြင်းဆန်နေပါစေ၊ ဤအခန်းသည် မူလက ကျန်းယာအတွက် ရည်ရွယ်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဆိုသည့် အချက်ကိုတော့ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ပေ။
သို့သော်လည်း ၎င်းကို တစ်ခါမျှ အသုံးမပြုခဲ့ရပါ။
ကျန်းမြောင်သည် တံခါးဘောင်ကို မှီ၍ ခဏတာ ငေးကြည့်နေမိပြီးနောက် အိပ်ရာဘေးတွင် သွားထိုင်လိုက်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနည်းငယ် ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်လှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ရှိစဉ်က မိသားစုရှိနေမြဲဖြစ်ပြီး အချိန်မရွေး ပြန်နိုင်သည်ကို သိထားသဖြင့် နွေဦးပွဲတော် (Spring Festival) တွင် အိမ်မပြန်ရဲသည့် အဖြစ်မျိုး သူမ မကြုံခဲ့ဖူးပေ။
နောင်အခါ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည့်အခါတွင်လည်း ဤနေရာမှ သူမ၏ “အမေ” သည်လည်း အတူတူပင်ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် အစစအရာရာ ဂရုစိုက်ခံခဲ့ရပြီး ၁၅ နှစ်တာ ကာလအတွင်း စစ်မှန်သော မိခင်မေတ္တာမျိုးကို ခံစားခဲ့ရသည်။
ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာသူဖြစ်သည်ဟုဆိုကာ သူမ၏ ခံစားချက်များကို လျစ်လျူရှုနိုင်မည်ဟု မဆိုလိုပေ။
လုံးဝ မဟုတ်ပေ။
ကျန်းယာနှင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် ဆက်သွယ်ခဲ့သည်မှာ သူမ အသက် ၁၈ နှစ်ပြည့်ပြီး အရွယ်ရောက်ချိန်ဖြစ်သည်။ ကျန်းယာက “နှုတ်ဆက်တယ်” ဟုသာ ပြောခဲ့ပြီး ထိုအဖြစ်အပျက်မှာ သူမ နောက်ဆုံးတွေ့လိုက်ရသည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ယနေ့ထိတိုင် ကျန်းယာသည် သူမထံသို့ တစ်ခါမျှ အရင်စတင် ဆက်သွယ်လာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ကျန်းမြောင်က နှစ်စဉ် အမျိုးသားနေ့ (National Foundation Day) ရောက်တိုင်း စာပို့လေ့ရှိသော်လည်း ကျန်းယာ၏ ပြန်စာများမှာ အမြဲလိုလို စကားလုံးကို ရွှေလိုတန်ဖိုးထားသည့်အတိုင်း အလွန်တိုတောင်းလှသည်။
နောင်အခါ ကျန်းမြောင် အလုပ်များလာပြီး တစ်နှစ်တွင် ကျန်းယာထံ စာပို့ရန် မေ့သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ နှစ်ဦးသားမှာ ဆက်သွယ်မှုပြတ်တောက်ကာ ဝေးကွာသွားခဲ့ကြသည်။
သို့သော်လည်း ကျန်းမြောင်သည် လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်က အိမ်ကို လက်ခံရရှိချိန်တွင် အလှဆင်ရန် စီစဉ်စဉ်၌ ဤအခန်းကို ကျန်းယာအတွက် မသိစိတ်ကပင် ချန်ထားပေးခဲ့မိသည်။
အိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ကျန်းမြောင်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သရော်သည့်အပြုံးဖြင့် အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ရှောင်နာ” ဟု သူမက virtual assistant ကို ခေါ်လိုက်ပြီး “အရင်က အလှဆင်တဲ့ ကုမ္ပဏီကို ဆက်သွယ်ပြီး ဒီအခန်းကို အရောင်ပြန်သုတ်ပေးဖို့ ပြောလိုက်ဦး။”
ရှောင်နာသည် အလှဆင်ကုမ္ပဏီ၏ ဝဘ်ဆိုက်ကို ချိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်းမြောင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြန့်ချလိုက်သည်။ သူမသည် တစ်အိမ်လုံးကို အလှဆင်ဖူးသဖြင့် ဤဝဘ်ဆိုက်ကို အသုံးပြုရသည်မှာ ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည်။
သူမသည် အရောင်သုတ်သည့် မီနူးကို ရွေးချယ်ကာ အသင့်ရှိနေသည့် အရောင်အတွဲအစပ်များထဲမှ အချိန်အတော်ကြာ ရွေးချယ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် အေးမြသော်လည်း သန့်ရှင်းသည့် အရောင်တစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အိမ်တိုင်ရာရောက် ဝန်ဆောင်မှုအတွက် ရက်ချိန်းယူပြီးနောက် သူမသည် အွန်လိုင်းစျေးဝယ်ဆိုက်တစ်ခုကို ဖွင့်ကာ အရောင်အသစ်နှင့် လိုက်ဖက်မည့် အိပ်ရာခင်း အစုံအလင်ကို ရွေးချယ်ဝယ်ယူလိုက်သည်။
အလှဆင်ခြင်းဆိုသည်မှာ ရိုးရှင်းသော ကိစ္စဖြစ်သည်။
အိမ်တွင်း ဉာဏ်ရည်တုစနစ် (AI) ရှိနေသဖြင့် ကျန်းမြောင် ကိုယ်တိုင် ရှိနေရန် မလိုပေ။ အလှဆင်ကုမ္ပဏီမှ စက်ရုပ်ရောက်လာသည့်အခါ ရှောင်နာက တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ကျန်းမြောင်၏ AI ထံသို့ အကြောင်းကြားစာ ရောက်လာသဖြင့် သူမသည် ကုမ္ပဏီရှိ အလုပ်ခွင်မှနေ၍ သေးငယ်သော ဖန်သားပြင်ကို ဖွင့်ကာ အိမ်ရှိ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
အလှဆင်စက်ရုပ်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး လေဆာဖြင့် စကင်ဖတ်ကာ ပရိဘောဂများပေါ်သို့ အဖြူရောင် အမြှုပ်အနှစ်များ ဖြန်းပေးလိုက်သည်။ တစ်မိနစ်ခန့် အအေးခံပြီးနောက် အမြှုပ်များမှာ ပရိဘောဂမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပါးလွှာသော အကာအကွယ်လွှာအဖြစ် ခဲသွားပြီး အိပ်ရာပေါ်ရှိ အခင်းများနှင့် စောင်များကိုပါ လုံခြုံစွာ ဖုံးအုပ်သွားသည်။
ထို့နောက် စက်ရုပ်သည် ထုပ်ပိုးထားသော ပရိဘောဂများကို အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်ပြီး နံရံမှ ခွာကာ လေဆာဖြင့် ရှိရင်းစွဲ အရောင်များကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် အရောင်သစ်ကို ဖြန်းကာ အခြောက်ခံလိုက်သည်။
သူတို့သည် ပရိဘောဂများကို မူလနေရာသို့ ပြန်ထားလိုက်ပြီး ဖုန်စုပ်စက်ကဲ့သို့သော နော်ဇယ်ဖြင့် အကာအကွယ်လွှာများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
ပြီးသွားပြီ။ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ နှစ်နာရီပင် မကြာလိုက်ပေ။
ကျန်းမြောင် အင်္ဂါနေ့ညက မှာယူထားသည့် အိပ်ရာခင်းများလည်း ရောက်လာသဖြင့် နာနာက အိမ်တွင်းမှု စက်ရုပ်ကို ခိုင်းစေကာ အိပ်ရာခင်းများကို လဲလှယ်လိုက်သည်။ ကျန်းမြောင်ကလည်း ရှောင်နာကို အဝေးမှနေ၍ အခန်းတွင်းရှိ အလှဆင်ပစ္စည်းအသေးလေးများကို သိုလှောင်ခန်းထဲ သိမ်းဆည်းရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
အခန်းသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ရာမှ အေးမြပြီး ရိုးရှင်းသည့်ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“အေးမြခြင်း” အကြောင်း ပြောရလျှင် ကျန်းမြောင်သည် ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှုထဲတွင် အနက်ရောင်ယူနီဖောင်းဝတ်ဆင်ထားသော ယန်ဟဲ၏ အေးစက်စက် အမူအရာနှင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည့် အပြုံးကို ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။
တကယ်ကို! ဆွဲဆောင်မှုရှိလိုက်တာ! အား!
ဟူး!
တာနာကာသည် ကော်ဖီတစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ လျှောက်လာပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း “ဘာလို့ ပြန်ပြင်နေတာလဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကမှ အိမ်သစ်ဝယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ “အဲ့ဒီဗိုလ်မှူးအတွက် လုပ်ပေးနေတာလား။” ဟု မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်။” ကျန်းမြောင်က “မူလအခန်းက အရမ်း မိန်းမဆန်နေတယ်။ ဗီဒီယိုထဲမှာ သူက ပိုပြီး ယောကျာ်းပီသတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို နှစ်သက်ပုံရလို့ အခန်းကို ပိုပြီး ယောကျာ်းပီသအောင် ပြင်လိုက်ရင် သူ ပိုနေပျော်မယ်လို့ ထင်လို့ပါ။” ဟု ပြောသည်။
ယနေ့ခေတ် တိုးတက်နေသော လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ပိုမိုသည်းခံမှုရှိကြသည်။ ရိုးရာကျားမရေးရာ ကဏ္ဍများထက် လူတစ်ဦးချင်းစီသည် မိမိကိုယ်ကို ပိုမို तटस्थ (Neutral) ဖြစ်သည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် လွတ်လပ်စွာ ဖော်ပြနိုင်ကြပြီး ခွဲခြားဆက်ဆံမှုများလည်း နည်းပါးလာသည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင်က ယန်ဟဲကို အလွန်ယောကျာ်းပီသသူဟု မြင်ထားသဖြင့် အခန်းကို ပို၍ ယောကျာ်းပီသအောင် ပြင်ဆင်ခြင်းသည် မမှားနိုင်ဟု သူမ ထင်သည်။
တာနာကာကမူ ၎င်းကို “မမှန်ကန်” ဟု ယူဆသည်။
“မင်းက သူ့ကို အရမ်း အလိုက်အထိုက် လုပ်နေတာပဲ။” ဟု သူက ပြောသည်။ “မလိုအပ်ပါဘူး။ အခုကတည်းက ဒီလောက်အလိုက်အထိုက် လုပ်နေရရင် အဲ့ဒီသုံးနှစ်အတွင်းမှာ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းလိုက်မလဲ။ တကယ့်ကို အခက်အခဲပေးမယ့် အခန်းဖော်ပါပဲ။”
ဤအမြင်ကွာခြားမှုသည် သူတို့၏ မတူညီသော အတွေးအခေါ်ကို ထင်ဟပ်နေသည်။ တာနာကာအတွက်မူ ကလေးမွေးဖွားခြင်း အတွေ့အကြုံကို ဝေမျှရသူမှာ အကောင်းဆုံးဆိုလျှင် သုံးနှစ်တာ အခန်းဖော်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျန်းမြောင်အတွက်မူ သူမနှင့် ယန်ဟဲကြားတွင် အိမ်ထောင်ရေး ဆက်ဆံမှု မရှိစေကာမူ သူသည် သူမ၏ ကလေးအတွက် အနာဂတ်ဖခင်ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမ၏ စည်းကမ်းချက်အားလုံးကို သဘောတူခဲ့ပြီး အနာဂတ်တွင် ကလေး၏ တစ်ဦးတည်းသော အုပ်ထိန်းသူအခွင့်အရေးကို သူမ ရရှိနိုင်မည်ဟု တွေးမိရုံဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အလိုက်အထိုက် ပြုမူမှုနှင့် အလျှော့ပေးမှုများသည် ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်အတွက် သေးငယ်သော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများသာ ဖြစ်သည်ဟု ကျန်းမြောင် ခံစားရသည်။ ဒါက ကောင်းတဲ့ အရောင်းအဝယ်တစ်ခုပဲ။