ဖန်းရှန်လုံက သူ့ရဲ့ ယာယီအဖော်တွေဆီကို လှည့်လာပြီး ပြောလိုက်သည် - "ယွဲ့ကျိန်းခရိုင်စခန်းမှာ အစားအစာ ကုန်သွားပြီဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့ ဆက်နေမလား၊ ထွက်သွားမလားဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သဘောပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး။"
ဘယ်လိုအစီအစဉ်ရှိလဲဆိုတာကို လူတစ်ချို့က ဖန်းရှန်လုံနဲ့ မြောင်ဘို တို့ကို မေးမြန်းကြတဲ့အခါ မြောင်ဘို က ယွဲ့ကျိန်းခရိုင်စခန်းကနေ ထွက်သွားမယ်လို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ယွဲ့ကျိန်းခရိုင်စခန်းရဲ့ သာမန်မဟုတ်တဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေက သူတို့နောက်ကို လိုက်ပြီး ထွက်သွားဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့ကြပါတယ်။ ဘယ်ကိုပဲသွားသွား၊ စားစရာရှိပြီး အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်သမျှ သူတို့ လိုက်သွားဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။ စခန်းရဲ့ ကြောက်တတ်ပြီး သစ္စာရှိတဲ့ အဖွဲ့ဝင်အချို့ကတော့ ထွက်သွားဖို့ ငြင်းဆိုခဲ့ကြပြီး ဖန်းရှန်လုံနဲ့ မြောင်ဘို တို့ကို သစ္စာဖောက်တွေအဖြစ် ကျိန်ဆဲခဲ့ကြပါတယ်။ ဖန်းရှန်လုံနဲ့ မြောင်ဘို တို့ကတော့ သူတို့ကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ခဲ့ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ စခန်းက သူတို့ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံခဲ့တယ်ဆိုတာ အားလုံးသိကြလို့ပါပဲ။
ဝေးလံတဲ့နေရာဆီကနေ တိုက်ပွဲသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယွဲ့ကျိန်းခရိုင်စခန်းက လူနှစ်ထောင်ကျော် ချီတက်လာကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက သွေးကြောတွေ ရဲနေပြီး ဇွန်ဘီတွေကို သတ်တဲ့အခါမှာတော့ အထူးပဲ ရက်စက်ကြတာကြောင့် သူတို့ကို သူရဲဘောကြောင်သူတွေလို့ ဝမ်ချင်းလင် မြင်ထားခဲ့တာကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်ပါတယ်။
လူတွေဟာ တကယ်ပဲ အကြပ်အတည်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ အစွမ်းကုန် တွန်းအားပေးခံရဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ကြည့်စမ်းပါ၊ သူတို့ရဲ့ အစားအစာတွေကို သိမ်းယူလိုက်တာနဲ့ သူတို့တွေဟာ သူရဲဘော မကြုံတော့ဘဲ အပြင်က ဇွန်ဘီတွေကိုလည်း မကြောက်တော့ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ အစားအစာတွေကို ပြန်လည်ရယူဖို့ အော်ဟစ်ရင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှေ့ကို တက်လာကြပါတယ်။ သူတို့ဟာ စိတ်အားထက်သန်မှုနဲ့ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ အဲဒါကမှ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေ ဖြစ်သင့်တဲ့ပုံစံပါပဲ။
ဝမ်ချင်းလင်က လက်ကိုယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် - "အကျဉ်းသားတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။"
ကျီယုံ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူက အထက်လူကြီးရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း တိုက်ခိုက်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် ဇွန်ဘီတွေကို သတ်မယ့်အစား အကျဉ်းသားတွေကို လွှတ်ပေးနေရတာလဲ။
ကျီယုံ က သူ ကြားတာ မှားသွားသလားလို့ သံသယဝင်သွားပြီး မေးလိုက်သည် - "လွှတ်ပေးလိုက်ရမယ် ဟုတ်လား။"
ဝမ်ချင်းလင်ရဲ့ လေသံက အဓိပ္ပာယ်နက်နဲနေပြီး - "သေချာပေါက် လွှတ်ပေးရမှာပေါ့။ ငါတို့က သူတို့ရဲ့ အစားအစာတွေကို ယူလိုက်တာ မှန်ပေမဲ့ အကုန်လုံးကိုတော့ အပြတ်မရှင်းပစ်နိုင်ဘူးလေ။ ရုန်းကန်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုတော့ ပေးရမယ်။ ငါတို့က လူကောင်းတွေပါ။ မဟုတ်ရင် ငါတို့နဲ့ ယွဲ့ကျိန်းခရိုင်စခန်းက လူတွေနဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ" ဟု ဆိုသည်။
ကျီယုံ -
အားလုံးပဲ -
သူတို့အားလုံးဟာ သူ့ရဲ့စကားတွေထဲမှာ အဓိပ္ပာယ်နှစ်ခွဖြစ်နေတဲ့ ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ဝမ်ချင်းလင်က ကားမိုးပေါ်ကို ခုန်တက်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည် - "အကျဉ်းသားတွေနဲ့ ယွဲ့ကျိန်းခရိုင်စခန်းက သစ္စာရှိတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေရေ၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အသက်အတွက် ထွက်ပြေးရမယ့်အချိန် ရောက်လာပြီ။ သာလို့များ နှေးကွေးသွားရင်တော့ ဇွန်ဘီစာ ဖြစ်သွားမှာကို သတိထားကြပေတော့။"
အားလုံးပဲ -
တုန်လှုပ်ောက်ခြားသွားကြ၏!
ခဏကပဲ ကျိန်ဆဲနေကြတဲ့ သစ္စာရှိသူတွေဟာ အခုတော့ နောင်တတရားတွေ ဝင်လာကြပါတော့တယ်။ သူတို့ တကယ်ကို နောင်တရနေကြပါပြီ။ အကယ်၍သာ အစကနေ ပြန်စလို့ရမယ်ဆိုရင် ဒီယွဲ့ကျိန်းခရိုင်စခန်းဆိုတဲ့ ငရဲခန်းထဲကို ဘယ်တော့မှ ဝင်လာမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး!
လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးဟာ ဘေးဘီသို့ အနည်းငယ်ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီး ယွဲ့ကျိန်းခရိုင်စခန်းမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက် လမ်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒါဟာ အတားအဆီးမရှိ ချောမွေ့တဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုပါပဲ။ ဝိုင်းရံထားတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို ကျော်ပြေးနိုင်သမျှ သူတို့ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဝမ်ချင်းလင်က ဆက်ပြောသည် - "ငါတို့က သနားကြင်နာတတ်တဲ့ လူတွေပါ။ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး မပေးဘူးလို့တော့ ငါ့ကို မစွပ်စွဲနဲ့။ ခင်ဗျားတို့မှာ ၁၀ စက္ကန့်ပဲ အချိန်ရှိတယ်။"
ဝမ်ချင်းလင်က ဇွန်ဘီအုပ်စုကို သူတို့နောက်ကို လိုက်ဖို့ တက်တက်ကြွကြွ ညွှန်ကြားမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ စားသောက်လိုတဲ့ မွေးရာပါဗီဇကိုတော့ တားဆီးပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
မူလက စည်းကမ်းတကျရှိနေတဲ့ ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးဟာ ရုတ်တရက် သဲကွဲသလို ပြန့်ကျဲသွားကြပြီး လူသားတွေရဲ့ အနံ့ကို ဗီဇအတိုင်း လိုက်လံရှာဖွေကြပါတော့တယ်။
ပျာယာခတ် အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးနေကြတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေဟာ ဇွန်ဘီအုပ်စုကြားထဲမှာ ပိတ်မိမသွားခဲ့ပါဘူး။ ဇွန်ဘီအုပ်စုတွေ ဟာသွားတဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူတို့ဟာ စခန်းက အစွမ်းထက်လူတွေ ဇွန်ဘီအုပ်စုရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေတာကို မြင်လိုက်ကြရပါတယ်။ သူတို့ မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူတို့ ကယ်တင်ခံရတော့မယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ကြပါပြီ!
ဖန်းကျန်းက ပြေးရင်းနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည် - "ဦးလေး! ဦးလေး၊ ကျွန်တော် ဒီမှာ!"
နျူလျန်ဂိုးရဲ့ ဘေးမှာရှိနေတဲ့ ဆွန်ရှီကျိက သူ့ရဲ့လက်တွေကို သစ်သားလှောင်အိမ်တွေအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူရဲ့စွမ်းရည်က ကျည်ဆံတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။ သူဟာ ချဉ်းကပ်လာတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို ပစ်ခတ်ပြီး ဖန်းကျန်းရဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်က အတားအဆီးတွေကို ရှင်းလင်းပေးလိုက်ပါတယ်။
ကယ်ဆယ်မယ့်သူတွေ လက်တစ်ကမ်းအကွာမှာ ရောက်လာတာကြောင့် ဖန်းကျန်း စိတ်အေးသွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဆက်မပြေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ရုတ်တရက် နောက်ဘက်ကနေ အော်ဟစ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေကြီးတွေ တုန်ခါသွားကာ အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခုက ဖန်းကျန်းရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားပါတယ်။ ဖန်းကျန်းတစ်ယောက် သူ့ဦးလေးရဲ့ အော်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်ချွေးပြန်သွားပါတယ်။ အန္တရာယ် ရောက်လာပြီဆိုတာ သူ သိလိုက်ရပေမဲ့ ရှောင်တိမ်းလို့ မရတော့ပါဘူး။ ရွံစရာကောင်းတဲ့ အနံ့ဆိုးကြီး လေထဲမှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဖန်းကျန်း နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ တိုက်ခိုက်သူရဲ့ ပုံစံကိုတောင် မမြင်လိုက်ရပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အမြင်အာရုံထဲမှာ အမည်းရောင်တွေသာ လွှမ်းသွားခဲ့ပါတယ်။
သူ့ဦးလေးရဲ့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံ၊ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က အကူအညီတောင်း အော်သံတွေနဲ့ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အသားတွေ ဝါးစားခံနေရတဲ့ အသံတွေကို သူ ကြားလိုက်ရပါတယ်။
ဝမ်ချင်းလင်ကတော့ အစစအရာရာကို အေးစက်စက်နဲ့ ရပ်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီးက ဖန်းကျန်းရဲ့ ခေါင်းကို ကိုက်ဖြတ်သွားတာကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန်ပြေးပါစေ၊ အဲဒီကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီးကို ဘယ်လိုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပါဘူး။ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ အာရုံကို ခွဲဝေခံစားဖို့ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေ ပိုများလာရင်တောင် သွေးနံ့က ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ပိုပြီးတော့ လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်စေပါတယ်။
ဆွန်ရှီကျိက သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးသားချင်း သေဆုံးသွားတာကို သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် အလဟဿ ကြည့်နေခဲ့ရပါတယ်။ နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာပါ၊ သူ့တူလေး သက်ဆယ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဆွန်ရှီကျိ ရူးသွပ်သွားပြီး အော်ဟစ်ကာ ရှေ့ကို ပြေးထွက်သွားပါတော့တယ် - "ငါနဲ့အတူ သတ်ကြစမ်း! ဒီကျူးကျော်သူတွေကို အကုန်သတ်ပစ်ကြ!"
ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီး လူအုပ်ထဲကို ခုန်ဝင်တော့မယ့်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့ နျူလျန်ဂိုးက နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရဲ့စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်ပါတော့တယ်။ သူ့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာဟာ ရုတ်တရက် ကြီးထွားလာပြီး အရေပြားပေါ်မှာ ကျောက်သားတွေ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ အရပ်နှစ်မီတာကျော်ရှိတဲ့ ကျောက်သားလူသားကြီးတစ်ဦး လူတိုင်းရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ မယုံနိုင်လောက်အောင် သန်မာပြီး ခိုင်မာတောင့်တင်းတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက သူ့ရဲ့အဝတ်အစားတွေကိုတောင် ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပါတယ်။ ဒေါသတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ သူဟာ ရှေ့ကို တိုးဝင်သွားပြီး ခေါင်းကို ကိုက်ဖြတ်တော့မယ့် အနီးကိုရောက်လာတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီးကို အားနဲ့ ထိုးချလိုက်ပါတော့တယ်။
သူ့အသံက အသံဩဝင်ပြီး လေးနက်နေကာ ကျောက်သားဖြစ်နေတဲ့ လက်မောင်းကို ရှေ့သို့ဆန့်ထုတ်ကာ ရှေ့ကိုညွှန်ပြလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည် - "ငါနဲ့အတူ သတ်ကြစမ်း! ကျူးကျော်လာတဲ့ အကောင်တွေကို အကုန်သတ်ပြီး စားစရာတွေကို ပြန်သိမ်းကြစို့!"
သတ်ကြ၊ သတ်ကြ၊ သတ်ကြ! ယွဲ့ကျိန်းခရိုင်စခန်းက လူတွေဟာ စွမ်းအင်တွေ ပြည့်နှက်လို့နေကြပါတယ်။ သူတို့ဟာ ဝန်းရံနေတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို တိုက်ခိုက်ရင်း အော်ဟစ်ရှေ့တိုးလာကြပြီး ဝမ်ချင်းလင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထိုးဖောက်ချဉ်းကပ်လာကြပါတယ်။
ဝမ်ချင်းလင်က ভ্রုတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။ ယွဲ့ကျိန်းခရိုင်စခန်းမှာ ဒီလိုလျှို့ဝှက်စွမ်းရည်ရှင်တွေ ရှိနေမယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့မိပါ။ ဖန်းကျန်း ရေလူသားအဖြစ် အလုံးစုံပြောင်းလဲသွားတာ အပြင် တစ်ကိုယ်လုံး ကျောက်သားဖြစ်သွားတဲ့ ကျောက်သားလူသားတစ်ဦးလည်း ရှိနေသေးရာ သူတို့က တကယ်ကို စွမ်းကြပါတယ်။
ကျောက်သားလူသားက အလွန်တရာမှ ရဲတင်းကြမ်းကြုတ်လှပါတယ်။ သူရဲ့မာကျောပြီး သန်မာတဲ့ အပြင်ပိုင်းကို အားကိုးကာ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ကိုက်ခ່າမှုကို လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ပါဘူး။ ရှောင်လွှဲခြင်း၊ တိမ်းရှောင်ခြင်း မလုပ်ဘဲ အမျက်ဒေါသနဲ့ ရှေ့ကို အတင်းတိုးဝင်လာကာ သူ့လမ်းကြောင်းပေါ်က ဇွန်ဘီမှန်သမျှကို လွင့်စင်သွားအောင် တိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်ပါတယ်။ သူဟာ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ နွားလားဥសဘကြီးလို ဖြစ်နေပြီး လူတိုင်းရဲ့ ရှေ့ဆုံးကနေ ဦးဆောင်ကာ ဝမ်ချင်းလင်တို့ ရှိရာဆီသို့ ချီတက်လာပါတယ်။ ဇွန်ဘီတွေ ကိုက်တဲ့အသံတွေက ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေပြီး မာကျောတဲ့ ကျောက်သားက သွားများစွာကို ကြေမွသွားစေပါတယ်။
ဖန်းရှန်းလုံနဲ့ မြောင်ဘို တို့ကို လိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတဲ့ လူတွေမှာတော့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပါတော့တယ်။ သူတို့က ခေါင်းဆောင်ရဲ့ စွမ်းအားအကြောင်းကို ကြားဖူးရုံသာ ကြားဖူးကြပြီး စခန်းထဲမှာပဲ နေခဲ့ရတာကြောင့် ကိုယ်တိုင်တွေ့မြင်ခွင့် မကြုံခဲ့ရပါဘူး။ အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာတော့ ရှေ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင်တွေ့မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြပါဘူး။
ဝမ်ချင်းလင်က ဘက်စုံသုံးယာဉ်မိုးပေါ်မှာ ရပ်နေပြီး ယွဲ့ကျိန်းခရိုင်စခန်းက လူတွေ ရဲရဲတင်းတင်း တိုးဝင်လာတာကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။ သူက ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး - "ချန်ဗော့ဟេង" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
ချန်ဗော့ဟេងက တိုက်ခိုက်ရေးအဆင်သင့် အနေအထားနဲ့ ဖြစ်ပြီးသားဖြစ်ကာ အချိန်မရွေး တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ အသင့်ရှိနေပါပြီ - "ရှိပါတယ်။"
ဝမ်ချင်းလင်က ရှေ့ဆုံးကနေ တိုးဝင်လာတဲ့ လူကြီးကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်သည် - "ဒီလူကို မင်း ကိုင်တွယ်နိုင်မလား။"
ချန်ဗော့ဟេងက အလွန်တရာ အစွမ်းထက်တဲ့ ကျောက်သားလူသားကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ် အရှိန်အဟုန်တွေ တောက်လောင်လာပါတော့သည် - "ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်ပါ။"
ချန်ဗော့ဟេងက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အနီးအနားမှာ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ကားတွေအကုန်လုံး ပျက်စီးပြိုကွဲသွားပါတယ်။ သတ္တုဒြပ်စင်တွေဟာ နဂါးငွေ့တန်းတစ်ခုလို ချန်ဗော့ဟេងဆီသို့ ပျံသန်းလာကြပြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ထူထဲတဲ့ သတ္တုဒိုင်းကာတစ်ခု ဖြစ်လာကာ သူ့ရဲ့နောက်တစ်ဖက်လက်မှာတော့ သတ္တုလှံတစ်လက် ပေါ်လာပါတယ်။ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိဘဲ ချန်ဗော့ဟេងက သတ္တုလှံကို ကျောက်သားလူသားရဲ့ ခေါင်းဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ပါတယ်။ ချန်ဗော့ဟេងက သတ္တုဓာတ်စွမ်းရည်ရှင်တစ်ဦးဆိုတာကို ဝမ်ချင်းလင် မသိထားခဲ့ပါဘူး။ "ချန်ဗော့ဟេង၊ ယွဲ့ကျိန်းခရိုင်စခန်းက မင်းအတွက်ပဲ။ မင်း ဖြေရှင်းနိုင်မလား။"
ချန်ဗော့ဟេងက ဝမ်ချင်းလင်ကို ပြတ်သားတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ တောက်လောင်နေပါတော့သည် - "ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်။ ဘာကိုမဆို ကျွန်တော် ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်!"
ချန်ဗော့ဟេងနဲ့အတူ လိုက်လာကြတဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေက ဝမ်ချင်းလင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားကြပါတယ်။ သူတို့က ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ချန်ဗော့ဟេងရဲ့နောက်ကနေ လိုက်ပါကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်ကြပါတော့တယ်။ အကယ်၍ ယွဲ့ကျိန်းခရိုင်စခန်းသာ ရှန်ခရိုင် စခန်းရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကို ရောက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် လင်မြို့ အနီးတစ်ဝိုက်မှာ အကြီးဆုံးစခန်း ဖြစ်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို အခွင့်အရေးကြီးမျိုးကို ဘယ်သူကများ ပျော်ရွှင်စရာလို့ မမြင်ဘဲ နေမလဲပေါ့။
ဖန်းရှန်းလုံနဲ့ မြောင်ဘို တို့ အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး မြောင်ဘို က ဖန်းရှန်းလုံကို ရှန်ခရိုင် စခန်းဆီ သွားဖို့ ဝမ်ချင်းလင်ရဲ့ အကြံပြုချက်အကြောင်း တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်ပါတယ်။ ဖန်းရှန်းလုံက ချီတုံချီတုံဖြစ်နေပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဖြစ်နေတာကို ပြသနေပါတယ်။
ကျောက်သားလူသားက ခေါင်းကိုစောင်းလိုက်ပြီး သတ္တုလှံရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပါတယ်။ ချန်ဗော့ဟេងက လက်ကို ထပ်ဆန့်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်မှာ စိုက်ဝင်နေတဲ့ သတ္တုလှံက သူ့လက်ထဲကို ပြန်ရောက်လာပြီး တစ်ဖန် ပြန်လည်မာကျောသွားကာ သတ္တုလှံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
ချန်ဗော့ဟេងကလည်း မာကျောသူတစ်ဦးပါပဲ။ အရပ် ၁.၈ မီတာကျော်ရှိတဲ့ သူက သတ္တုဒိုင်းကာနဲ့ ကျောက်သားလူသားဆီကို အပြင်းအထန် ဝင်ဆောင့်လိုက်ပါတယ်။ အရပ်အမောင်းနဲ့ ခွန်အား ကွာခြားချက်ကြောင့် ချန်ဗော့ဟេង နောက်ကို လျှောကျသွားပေမဲ့ မီတာအနည်းငယ်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ခြေဖဝါးအောက်မှာ သံမှိုတွေ စိုက်ထားသလိုမျိုး တည်ငြိမ်ခိုင်မာစွာ ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး ကျောက်သားလူသားက သူ့ကို ဆက်ပြီး မတွန်းထုတ်နိုင်တော့ပါဘူး။
ကျောက်သားလူသားက ဟိန်းသံပေးလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးတစ်တုံးလို လက်သီးကြီးနဲ့ ချန်ဗော့ဟេងရဲ့ ခေါင်းကို ထုချလိုက်ပါတယ်။ ချန်ဗော့ဟេងက သတ္တုဒိုင်းကာကို မြှောက်ကာ တားဆီးလိုက်ရာ ထိခိုက်မိတဲ့ဒဏ်ကြောင့် ဒိုင်းကာက တဝီဝီ မြည်သွားခဲ့ပြီး ချန်ဗော့ဟេង လက်လွတ်ထွက်သွားမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရပါတယ်။ ဒီလို ဘီလူးဆန်တဲ့ ခွန်အားက တကယ်ကို ကြောက်စရာပါပဲ!
သတ္တုလှံက ကျောက်သားလူသားရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးစိုက်လိုက်ပေမဲ့ ကျောက်သားပြင်က အရမ်းကို မာကျောနေပါတယ်။ တချင်မြည်တဲ့ အသံနဲ့အတူ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါဘူး။ ကျောက်သားလူသားရဲ့ လက်သီးကြီးက ထပ်မံကျရောက်လာတဲ့အခိုက်မှာ ချန်ဗော့ဟេងက သွက်လက်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး သတ္တုဒိုင်းကာနဲ့ ကျောက်သားလူသားရဲ့ ကျောပြင်ကို အပြင်းအထန် ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။
ကျောက်သားလူသားက ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ၊ အဲဒီလို မမျှော်လင့်ဘဲ အချက်ကျကျ ရိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရတာကြောင့် ယိုင်နဲ့သွားခဲ့ရပါတယ်။ အံ့အားသင့်စရာ အနေအထားနဲ့ သူက အောက်ိုက်ထိုးချက်တစ်ခုနဲ့ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပေမဲ့ တစ်ကြိမ်မှာလည်း ချန်ဗော့ဟេងရဲ့ သတ္တုဒိုင်းကာနဲ့ပဲ တားဆီးခံလိုက်ရပြန်ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ဦး ပြင်းထန်တဲ့ အပြန်အလှန် တိုက်ပွဲတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြပါတော့တယ်။
သူတို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ဧရိယာက လေဟာနယ်ဇုန်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေနဲ့ ဇွန်ဘီတွေ အားလုံးက အဲဒီပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲနဲ့ ဝေးဝေးမှာသာ နေခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါက သာမန်လူတွေနဲ့ သာမန်ဇွန်ဘီတွေ ဝင်ရောက်ပါဝင်လို့ မရနိုင်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုပါပဲ။
ရှောက်ဟိန်းက ဝမ်ချင်းလင်ရဲ့ ဘေးမှာ ပေါ်လာပြီး ဘက်မလိုက်တဲ့ မှတ်ချက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည် - "ချန်ဗော့ဟេងက အဲဒီကျောက်သားလူသားလောက် အရပ်အမောင်း၊ ခွန်အားနဲ့ ခုခံကာကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိရင်တောင်မှ သူ့ရဲ့အမြန်နှုန်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က အဲဒီလူထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ သူ အတော်လေး လေ့ကျင့်ထားပုံပါပဲ။"
ဝမ်ချင်းလင်ကလည်း တိုက်ခိုက်သူနှစ်ဦးရဲ့ အားသာချက်နဲ့ အားနည်းချက်တွေကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ် - "တစ်ယောက်က တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဇွန်ဘီတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ စခန်းထဲမှာ တစ်နေ့ကုန် သက်တောင့်သက်သာ ပျော်ပါးနေခဲ့တာလေ။ ကျောက်သားလူသားက သူ့ရဲ့စွမ်းရည်ကို သွေးဆည်းလေ့ကျင့်မှုအပိုင်းမှာ အရှုံးပေးပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။"
သူ့ရဲ့စွမ်းရည်က ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ၊ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်အောင် မသုံးနိုင်ဘူးဆိုရင် ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး။
ရှောက်ဟိန်းက မေးလိုက်သည် - "ရှန်ခရိုင် စခန်းကို အင်အားဖြည့်ချင်တာလား။"
ဝမ်ချင်းလင်က စဉ်းစားတွေးတောပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည် - "ရှန်ခရိုင် ကနေ တောင်ပိုင်းမြို့တော်အထိ တောရိုင်းပြင်ကြီးက စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ဖို့အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်တယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား။"
လက်ရှိရှိနေတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကိုချည်း အဓိကထား အားကိုးနေတာက ရေရှည်အတွက် အဖြေမဟုတ်ပါဘူး။ အရင်တုန်းကဆိုရင် အစေ့အဆန် မလုံလောက်မှုတွေကြောင့် စခန်းအတွင်းမှာ အသေးစားစိုက်ပျိုးဖို့ပဲ ရွေးချယ်စရာ ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုလို အစေ့အဆန်တွေ အများကြီး ရရှိထားပြီဖြစ်ရာ အတိုင်းအတာကြီးမားတဲ့ စိုက်ပျိုးရေးကို မလုပ်ဘူးဆိုရင် အလဟဿ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ စိုက်ပျိုးမယ့်သူတွေရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံရေးအတွက်ကတော့ သီးသန့်ကြီး စဉ်းစားနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဝမ်ချင်းလင်ရဲ့ အတည်ပြုချက်ကို ရထားသမျှ ကာလပတ်လုံး သူတို့ဟာ သူ့ရဲ့ကာကွယ်မှုကို သဘာဝအလျောက် ရရှိကြမှာပါပဲ။
ဝမ်ချင်းလင်က မေးလိုက်သည် - "ယွဲ့ကျိန်းခရိုင်စခန်းကိစ္စကို ငါ ရှင်းရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်း သွားမလား။"
ရှောက်ဟိန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည် - "ငါ သွားလိုက်မယ်။ မင်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပါ။"
ရှောက်ဟိန်းက ကျီယုံ၊ ဟီလင် နဲ့ ရှီချုန် တို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ လူရှစ်ထောင် ကိုးထောင်ခန့် ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ ယွဲ့ကျိန်းခရိုင်စခန်းကို အနိုင်ယူဖို့အတွက် သူတို့လေးယောက်တည်းသာ သွားရောက်ကြတော့မည် ဖြစ်ပါသည်။