Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 7: Business | NovelPing

ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဇွန်ဘီက ၎င်း၏လည်ချောင်းထဲမှ အူသံကဲ့သို့ အသံမျိုး ထွက်လာစေသည်။ ၎င်း၏လက်ထဲတွင် ရှိနေသော မိန်းကလေးငယ်လေးကို ရှေ့သို့တွန်းထုတ်ရင်း ဇွန်ဘီက ပုပ်ပွနေသော လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ပြလိုက်ရာ ပုံဆောင်ခဲ အူတိုင်အချို့ ပေါ်လာသည်။ [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဤဇွန်ဘီတွင် လူသားတို့၏ သတိလက္ခဏာ အချို့ အမှန်တကယ်ပင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

၎င်းက [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] အား မိန်းကလေးငယ်လေးကို သတိရှိသော ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်လာစေရန် ကုသပေးစေလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

[[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]]: ပထမဆုံး သူတို့ကို ကုသပေးကြည့်ကြတာပေါ့။ ကုသပြီးသွားမှပဲ ပုံဆောင်ခဲ အူတိုင်တွေနဲ့ ဆေးဖိုးပေးဖို့ တောင်းဆိုကြတာပေါ့လေ။

[[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] က ရုံးခန်းထဲမှ သွေးပင်စည်ပန်း သေးသေးလေး တစ်ပွင့်ကို ယူလိုက်သည်။ "စားချင်လား"

ဟိန်းဟောက်သံပေးရင်း မိန်းကလေးငယ်က ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်လာကာ လက်သီးဆုပ်အရွယ်ရှိ သွေးပင်စည်ပန်းကို ကိုင်ဆွဲပြီး အငမ်းမရ ကိုက်စားလေတော့သည်။ သွေးနံ့များ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဤသွေးနံ့ကြောင့် ဆေးခန်းတံခါးဝအပြင်ဘက်တွင် စုဝေးနေကြသော ဇွန်ဘီများ ရှိလာသည်။ သို့သော် သူတို့က ရှေ့သို့ မတိုးရဲကြဘဲ အဝေးတစ်နေရာမှသာ ရပ်ကြည့်နေနိုင်ကြတော့သည်။

သူ၏မိဘများ လက်ရှိဖြစ်နေသည့် အနေအထားမှာ သူ၏သွေးကြောင့်လော သို့မဟုတ် သွေးပင်စည်ပန်းကြောင့်လောဆိုသည်ကို [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] မသိပေ။ သူ၌ စမ်းသပ်မှုအချို့ ပြုလုပ်ကြည့်ရန်သာ ရှိတော့သည်။

မိန်းကလေးငယ်လေးက အနည်းငယ်မျှ ကိုက်စားပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသေးသော သွေးပင်စည်ပန်း တစ်ဝက်ကို [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၂]] ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။

ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဇွန်ဘီက အလွန်တရာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေပုံရသည်။ ၎င်းက သွေးပင်စည်ပန်းကို လုယူမတတ် ဆွဲယူလိုက်ပြီး ကိုက်ခြောက်ချက်ခန့်ဖြင့် အကုန်စားပစ်လိုက်သည်။

၎င်း၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှုပ်ထွေးနေသော ဦးနှောက်မှာ တစ်စထက်တစ်စ ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ မျက်လုံးထဲမှ မြူခိုးဆိုင်းနေသော အလွှာများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အသက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာ၏။

[[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] က ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို အစအဆုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ ပုပ်ပွနေသော ကိုယ်ခန္ဓာများမှာ ယခုလက်ရှိအချိန်အထိ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသေးသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အမူအရာနှင့် ပြုမူပုံများမှာမူ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဇွန်ဘီက အသံအက်အက်ကြမ်းကြမ်းဖြင့် ရုတ်တရက် စကားပြောလာခဲ့သည်။ "ကျေး... ဇူး... တင်... တယ်။"

ပုပ်ပွနေသော ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း မရှိသေးပေ။ ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဇွန်ဘီမှာ ၎င်း၏ သတိလက္ခဏာကိုသာ ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

[[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] က ပို၍ကြီးမားသော သွေးပင်စည်ပန်း တစ်ပွင့်ကို ယူလိုက်ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးကို စားသုံးရန် အားပေးလိုက်သည်။

သူ၏မိဘများ ယခင်က ခံစားခဲ့ရဖူးသည့် အသားစနှင့် အရိုးများ ပြန်လည်ရှင်သန် ပြုပြင်တည်ဆောက်ခြင်း ဖြစ်စဉ်မျိုးသည် ဤဇွန်ဘီနှစ်ကောင်တွင်လည်း ထပ်မံပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။

ထိခိုက်ပျက်စီးခြင်း မရှိတော့ဘဲ ပြည့်စုံကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်သော ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်ကိုမျှ ဖော်ပြမရသေးသော်လည်း [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၂]] မှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ "ငါ့မှာ ပေးဖို့ ကျန်နေတဲ့ ပုံဆောင်ခဲ အူတိုင်တွေကိုတော့... သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်မှာပါ။"

မျက်နှာတင်းတင်းနှင့် [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၃]] ကလည်း လေးလေးနက်နက်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလေသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး။"

[[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] က ၎င်းတို့အား သတိပေးလိုက်သည်။ "ငါတို့က လူတွေနဲ့ တူတယ်ဆိုပေမယ့် လူသားတွေ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ ဗඩဆာလာရင် ပြောင်းလဲmutate ဖြစ်သွားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကိုပဲ ရှာဖွေစားသောက်ကြ။ လူတွေကို မစားနဲ့၊ လူတွေက မင်းတို့ကို လိုက်လံသုတ်သင်ဖို့ အကြောင်းပြချက် မပေးမိစေနဲ့။"

[[နာမည်လော့ခ်_၀၀၂]] က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သေချာပေါက် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း နေပါ့မယ်။"

[[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] ၏ ယူဆချက်မှာ မှန်ကန်နေပေသည်။ [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၅]] သည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန်နှင့် သတိလက္ခဏာများ ပြန်လည်ရရှိလာစေရန် အမှန်တကယ်ပင် ကူညီပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

[[နာမည်လော့ခ်_၀၀၅]] ကို သက်သက်စားသုံးရုံဖြင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာကြသော ဇွန်ဘီများနှင့် [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၅]] ကို စားသုံးရုံသာမက သူ၏သွေးကိုပါ သောက်သုံးခဲ့ကြသည့် သူ၏မိဘများအကြား မည်သည့်ကွာခြားချက်များ ရှိနေသည်ကို [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] ဆက်လက်သိရှိလိုနေသေးသည်။

နှိုင်းယှဉ်ချက် အချို့ပြုလုပ်ပြီးနောက် ၎င်းအုပ်စု နှစ်ဖွဲ့ကြားရှိ စွမ်းအားကွာဟချက်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူ၏မိဘများ၏ အမြန်နှုန်းနှင့် ခွန်အားမှာ အဆင့်သုံး ပြောင်းလဲလာသော သက်ရှိများနှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်သည်အထိ ရှိနေသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၂]] ၏ အလုံးစုံသော ခွန်အားမှာ သာမန်ဇွန်ဘီများထက် ပိုမိုမြင့်မားသော်လည်း အဆင့်တစ် ပြောင်းလဲလာသော သက်ရှိတစ်ကောင်၏ ခွန်အားထက်မူ အနည်းငယ် လျော့နည်းနေသေးသည်။

သားသတ်သမား (Butcher) တစ်ကောင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရလျှင် [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၂]] ၏ ကိုယ်ကျိုးစစ် ခွန်အားမှာ အနည်းငယ် အားနည်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းမှာမူ သိသိသာသာပင် ပိုမိုမြန်ဆန်နေပေသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့တွင် တူညီသော လက္ခဏာတစ်ရပ် ရှိနေသေးသည် - ၎င်းတို့အားလုံးသည် ဇွန်ဘီများ၏ ပုံဆောင်ခဲ အူတိုင်များကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

တစ်ပတ်ကြာပြီးနောက် ကုသစရိတ်များ သွားရောက်ကောက်ခံခဲ့သော [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၂]] မှာ ပုံဆောင်ခဲ အူတိုင် ၁၉၄ ခုကို ယူဆောင်ကာ ပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ၎င်းတို့ကြားတွင် ကြွေးမြီဟူ၍ လုံးဝမရှိတော့ပေ။

ထိုတစ်ပတ်အတွင်းမှာပင် ဆေးခန်းသို့ အလည်အပတ်လာရောက်ရန် ဇွန်ဘီ နှစ်ကောင်က ထပ်မံ၍ ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒအလျောက် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၂]] နှင့် [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၃]] တို့ကဲ့သို့ပင် ၎င်းတို့နှစ်ကောင်စလုံးမှာလည်း သတိလက္ခဏာ အချို့ကို အောင်မြင်စွာ ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့ကြသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ၎င်းတို့သည်လည်း ယခင်က [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိခဲ့ဖူးကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုစဉ်က [[နာမည်လော့ခ်_ဖုန်ဘင်]]ကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်ရန်အတွက် အကျယ်လောင်ဆုံး ဟိန်းဟောက်ခဲ့ကြသူများမှာ ဤဇွန်ဘီများပင် ဖြစ်ကြသည်။ [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] မှာ ၎င်းတို့နှစ်ကောင်အပေါ် သူ၏ထိန်းချုပ်မှုကို အတင်းအကျပ် တိုးမြှင့်ရ تر کردن အခြေအနေမျိုး ရှိခဲ့ဖူးပေသည်။

ကုသမှု လုပ်ငန်းစဉ်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း ဤဇွန်ဘီနှစ်ကောင်သည် ပထမဦးစွာ [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၅]] ကို စားသုံးခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် သတိလက္ခဏာများကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့ကြပြီးမှသာ ဆေးဖိုးပြန်လည်ရှာဖွေရန်အတွက် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဖြစ်စဉ်ကြောင့် [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] က ပိုမိုနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောမိလာစေသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားက ၎င်းတို့၏ သတိလက္ခဏာ ပြန်လည်ရရှိလာစေရေးအတွက် အထောက်အကူ ပြုပေးနေခြင်းကြောင့် လော။

ဤသို့ သုံးသပ်ချက်ဖြင့် [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] သည် အလုပ်မအားလပ်သည့် အချိန်များတွင် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားများကို ဖြန့်ကြက်ထုတ်လွှတ်ထားတတ်သည့် အလေ့အထ တစ်ရပ်ကို စတင်ပြုလုပ်လာခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားများကို တောင်မြို့ (South City) ၏ လမ်းမများနှင့် လမ်းကြိုလမ်းကြားများတစ်လျှောက် လှည့်လាត់သွားလာစေပြီး ထိုနေရာရှိ ဇွန်ဘီများ၏ ဦးနှောက်များကို ထိုနေရာတွင်ပင် ဆေးကြောပေးကာ ၎င်းတို့အနေဖြင့် သတိလက္ခဏာများကို ပိုမိုစောစီးစွာ ပြန်လည်ရရှိလာကြရန် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

သူ၏ စိတ်စွမ်းအားများသည် တောင်မြို့ (South City) ၏ အစွန်းဘက်သို့ လွင့်မျောသွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် မိခင်နှင့် သားဖြစ်သူတို့ အသံကုန်ဟစ်ကာ ငိုကြွေးနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း အဝေးသို့ မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားသော မော်တော်ယာဉ် တစ်စီးကိုပါ တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

မိုးချုပ်တော့မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ထိုမိခင်နှင့် သားဖြစ်သူတို့အနေဖြင့် တောရိုင်းပြင်ထဲတွင် ဆက်လက်နေထိုင်နေကြမည်ဆိုပါက နက်ဖြန်မနက်ခင်းကို အသက်ရှင်လျက် မြင်တွေ့ကြရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

[[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] က သူ့လက်ဘေးနားတွင် ရှိနေသော [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၅]] ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ဤအရာများသည် လူသားများအတွက် အသုံးဝင်နိုင်ပါမည်လော။ သို့တတည်းမဟုတ် ၎င်းတို့ကို စားသုံးမိခြင်းကြောင့် လူသားများ ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြမည်လော။

[[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] က ကားကို မောင်းနှင်သွားလိုက်သည်။ သူရောက်ရှိလာချိန်တွင် လူငယ်အမျိုးသမီးမှာ ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"လာပြီး စားကြစမ်းပါကွ၊ ဒီမိစ္ဆာကောင်တွေရေ! လာခဲ့ကြစမ်းပါ! ငါ ဘယ်လိုမှ ဆက်ပြီး မရှင်သန်ချင်တော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကိုတော့ ငါ့နဲ့အတူ ဆွဲခေါ်သွားဦးမယ်!!"

[[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] က ကားကို ရပ်လိုက်ပြီး မှန်ဘောင်မှတစ်ဆင့် ၎င်းတို့ကို ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။

အမျိုးသမီး၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး ကလေးငယ်ကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်ကာ ငိုကြွေးတောင်းပန်ရင်း သူ၏ထံသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။

"ကျွန်မတို့ကို ကယ်ပါဦး၊ ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲရှင်။ ကျွန်မတို့ကိုပါ လိုက်ပို့ပေးလို့ ရမလား။ ကျွန်မတို့ [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၇]] ကို သွားမလို့ပါ။ ဒီအရာတွေ အားလုံးကို ရှင့်ကို ပေးပါ့မယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို ကယ်ပါဦး။"

တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် အမျိုးသမီးက သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အနီးဆုံးနေရာတွင် ဝှက်ဖخ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော ပုံဆောင်ခဲ အူတိုင်များကို ထုတ်ယူပြလိုက်သည်။ ဤပုံဆောင်ခဲ အူတိုင်များမှာ စုစုပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရှိနေသည်။

[[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] က ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး သူ၏ အကြည့်တို့မှာ ကလေးငယ်လေးထံသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

"သူ အသွင်ပြောင်းတော့မယ်။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသချိန်တွင် အမျိုးသမီးမှာ ကလေးငယ်ကို အسرပ်ပြေး ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားလေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ အဆင်ပြေပါတယ်။ [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၇]] ကိုသာ ပြန်ရောက်သွားမယ်ဆိုရင် သူ ကုသလို့ ရပါတယ်။"

[[နာမည်လော့ခ်_၀၀၇]] သည် အခြေစခန်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၆]] အနီးတွင် တည်ဆောက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၇]] ဟု အမည်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

[[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] လက်ရှိရောက်ရှိနေသည့် တောင်မြို့ (South City) အခြေစခန်း ဆိုသည်မှာ [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၆]] ၏ တောင်ဘက် နယ်စပ်အစွန်းတွင် တည်ရှိသော အခြေစခန်းငယ်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုနေရာတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လူဦးရေ တစ်ရာကျော်ခန့်သာ ရှိပြီး [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၆]] ကဲ့သို့သော ကြီးမားခိုင်မာသည့် အခြေစခန်းကြီးများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

[[နာမည်လော့ခ်_၀၀၁]] အံ့အားသင့်သွားသည်။

"[[နာမည်လော့ခ်_၀၀၇]] မှာ ကာကွယ်ဆေး ရှိလို့လား။"

အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ပုံစံဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့၊ [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၇]] ထဲမှာ လူတစ်ယောက် ဇွန်ဘီ အကိုက်ခံခဲ့ရပေမဲ့ ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ဖူးလေ။ သူ့မှာ ပဋိပစ္စည်း antibodies တွေ ရှိနေလို့ ဖြစ်နိုင်သလို ကာကွယ်ဆေး ထိုးထားပြီးသားလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မ သေချာတော့ မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ [[နာမည်လော့ခ်_၀၀၇]] ကိုသာ ပြန်ရောက်သွားမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့မှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိလာမှာပါ။"

ကျန်းလန် က ကလေးငယ်၏ အဝတ်များကို လှန်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အမျိုးသမီးက သူ၏လက်ကို အမြန်ဆွဲကိုပ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ကျန်းလန် ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်— ကလေးငယ်မှာ ဇွန်ဘီ အကိုက်ခံခဲ့ရပြီး ထိုငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် အဖွဲ့သားများက သူ့ကို စွန့်ပစ်ရန် ကြံစည်နေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောင်းပန်ခဲ့သော်လည်း ထိုအဖွဲ့သားများက သူမ၏ လက်နက်များကို လုယူကာ မိခင်နှင့် ကလေးငယ်ကို ကားပေါ်မှ အတင်းအကျပ် ဆွဲချခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ စိတ်စွမ်းအားရှင်တို့ ပိုင်ဆိုင်သော စွမ်းရည်တစ်ရပ်ဖြစ်သည့် အတိတ်ကို ဆန်းစစ်ခြင်း (Appraisal of the Past) ပင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့သည် ထိတွေ့မှုမှတစ်ဆင့် တစ်ဖက်လူအတွက် အမှတ်ရစရာအကောင်းဆုံး အခိုက်အတန့် သို့မဟုတ် တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ခံစားချက်များ အပြင်းထန်ဆုံး လှုပ်ခတ်ခဲ့ဖူးသည့် အချိန်ကာလကို ငုံ့ကြည့်ခွင့် ရရှိကြသည်။

ကျန်းလန် - "ဇွန်ဘီ အဆိပ်က သူ့ကိုယ်ခန္ဓာ အနှံ့ ပျံ့နှံ့တော့မယ်။ ခင်ဗျားတို့ အခြေစခန်းကို ပြန်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမျိုးသမီးမှာ မြေပေါ်သို့ ပျိုလဲကျသွားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မြန်မြန်မောင်းရင်တော့ ကျိန်းသေပေါက် ပြန်ရောက်နိုင်ပါတယ်။"

ကျန်းလန် - "ဒါဆိုရင် ပဋိပစ္စည်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ကာကွယ်ဆေးတွေ ရှိတဲ့လူတွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိရဲ့လား။ ရှာတွေ့နိုင်မလား။ အချိန်မီ ရောက်နိုင်ပါ့မလား။"

အမျိုးသမီးမှာ ပို၍ပင် အသံကုန်ဟစ်ကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ သူမသည် မျှော်လင့်ချက်ကိုသာ မြင်ခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းက မည်မျှ ရွေ့လျားပျောက်ကွယ်လွယ်သည်ကိုမူ မသိခဲ့ပေ။

ကျန်းလန် က သူ၏ အိတ်ထဲမှ သွေးပင်စည်ပန်း တစ်ပွင့်ကို နှိုက်ယူလိုက်ပြီး ကလေးငယ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။

"စားချင်သလား။"

ကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့နေပြီး သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း အဆက်မပြတ် တွန့်လိမ်နေခဲ့သည်— ၎င်းတို့မှာ အသွင်ပြောင်းတော့မည့် လက္ခဏာများပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းလန် က ကလေးငယ်အနေဖြင့် သွေးပင်စည်ပန်း ကို စားလိုခြင်း ရှိမရှိ မသိခဲ့သော်လည်း သွေးပင်စည်ပန်း ကမူ ကလေးငယ်ကို စားလိုနေကြောင်းကိုတော့ သူသိနေခဲ့သည်။

၎င်း၏ ခံတွင်းပြားပေါ်ရှိ စမ်းသပ်စုပ်ယူသည့် အမျှင်တန်းများမှာ ကလေးငယ်၏ လည်ပင်းဆီသို့ ရုတ်တရက် ထိုးစိုက်ဝင်သွားခဲ့ပြီး အမျှင်တန်း တစ်ခုချင်းစီတိုင်းက ကလေးငယ်၏ သွေးများကို စုပ်ယူနေသကဲ့သို့ တွတ်တွတ် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသော အမျိုးသမီးက သွေးပင်စည်ပန်း ကို ရိုက်ထုတ်ရန် အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်ကာ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကျန်းလန် က သူမကို တားဆီးထားခဲ့သည်။

"မလှုပ်နဲ့။"

အမျိုးသမီးက အူလှိုက်သည်းလှိုက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သူ့ကို... ရှောင်ဝမ် ရဲ့ သွေးတွေကို စုပ်နေပြီလေ!"

ကျန်းလန် ၏ မျက်လုံးများက ကလေးငယ်ထံသို့ တစိမ့်စိမ့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ဇွန်ဘီ အဆိပ်ကို စုပ်ထုတ်နေတာ။"

အမျိုးသမီးမှာ တခဏမျှ တောင့်သွားခဲ့သည်။ ကလေးငယ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ အနှံ့ ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီးဖြစ်သော ဇွန်ဘီအဆိပ်များမှာ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားနေသည်ကို ယခုမှသာ သူမ သတိပြုမိတော့သည်။

ဇွန်ဘီအဆိပ်၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းအစပါ မကျန်အောင် ဖယ်ရှားပြီးသွားချိန်တွင် သွေးပင်စည်ပန်း က ၎င်း၏ အမျှင်တန်းများကို အလိုအလျောက် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့သည်။ သွေးအနည်းငယ် သောက်သုံးခဲ့ရသဖြင့် ၎င်း၏ အလွန်သေးငယ်သော ခေါင်းလေးမှာ အနည်းငယ် ပို၍ ကြီးလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကလေးငယ်မှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အားအင်မရှိသော အသံဖြင့် "မေမေ..." ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ငိုလိုက် ရယ်လိုက် ဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးက သူမ၏ သားငယ်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး မရပ်မနား နမ်းရှိုက်ကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ မျက်ရည်ရော တံတွေးပါ စွန်းထင်းစေခဲ့သည်။

ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေရန် မသင့်တော့ဟု ယူဆသဖြင့် ကျန်းလန် က သွေးပင်စည်ပန်း နှင့် ပုံဆောင်ခဲ အူတိုင်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးမှ...

"ကားမောင်းတတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မောင်းတတ်ပါတယ်"

ကျန်းလန် က ကားသော့ကို သူမထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီကား ခင်ဗျားအတွက်ပဲ၊ အခြေစခန်းကို အမြန်ဆုံးသာ ပြန်တော့၊ မကြာခင် မိုးချုပ်တော့မယ်။"

ကျန်းလန် က လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူသွားမည့် လမ်းကြောင်းမှာ မထင်မှတ်ဘဲ တောင်မြို့ (South City) ဘက်သို့ ဦးတည်နေခဲ့သည်။

စိုးရိမ်တကြား ဖြစ်သွားသော အမျိုးသမီးက သူ့ကို အပြေးအလွှား ဆွဲတားလိုက်သည်။

"ရှင် ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

ကျန်းလန် - "အိမ်ကို။"

အမျိုးသမီးက တောင်မြို့ (South City) ဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်ပြီး ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရှင့်အိမ်က တောင်မြို့မှာလား။"

ကျန်းလန် က သူမ၏ မေးခွန်းကို ပြန်လည် မဖြေကြားခဲ့ပေ။

"ပြန်တော့လေ။"

ထိုစကားများကို ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် သူက လျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူ့နောက်မှ လိုက်လာရင်း အမျိုးသမီးက အသံကုန် ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"တောင်မြို့ထဲမှာ ဇွန်ဘီတွေ အပြည့်ပဲ၊ ညဘက်ဆို ပိုတောင် အန္တရာယ်များတယ်။ ကျွန်မနဲ့အတူ လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ကို လိုက်ခဲ့ပါလားရှင်။"

အဖြေစကား တစ်ခွန်းမှ ပြန်မရသည့်အဆုံး အမျိုးသမီးက ထပ်မံ၍ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို တကယ်ပဲ ထပ်တွေ့ရဦးမလားဟင်။"

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းလန် ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။

"ငါ တောင်မြို့မှာ ဆေးခန်း ဖွင့်ထားတယ်။"

သူသည် ဆေးခန်းအတွက် ကြော်ငြာကို နောက်ဆုံးတွင်တော့ အောင်မြင်စွာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နောင်လာမည့် အနာဂတ်တွင် ပုံဆောင်ခဲ အူတိုင်များ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

အမျိုးသမီးမှာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တောင်မြို့ (South City) ၏ မြို့ပြရှုခင်းများကြားထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုမှသာ သူမသည် ကားကို စတင်မောင်းနှင်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။