Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 36 | NovelPing

ဝမ်ချူ မြောင်ဘို သွေးပင်စည်ပန်း လင်မြို့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ခေါင်းစဉ်း- ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲမှာ ဆေးခန်းဖွင့်လိုက်တယ် – အခန်း (၃၆) | NovelPing

URL အရင်းအမြစ်- https://novelping.com/book/i-opened-a-clinic-in-the-ကမ္ဘာပျက်ကပ်/chapter-36

Markdown အကြောင်းအရာ- မင်္ဂလာပါ လူတို့ရေ~~

နောက်ကျမှ အပ်ဒိတ်တင်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ မနေ့က ကျောင်းအလုပ်တွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ဒီမနက်မှပဲ အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့လို့ပါ။

ရှောင်ဟန်သည် လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ အပြင်းအထန် မောင်းနှင်ပြန်လာခဲ့သည်။ စခန်းဝင်းအဝင်ဝတွင် လူအုပ်ကြီး စုဝေးနေသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသောအခါ ယဉ်ကျေးမှု အခြေစိုက်စခန်းများ၏ အသံချဲ့စက်များကို ယူလာပြီး ဇွန်ဘီရေလှိုင်းကြီး ရောက်လာတော့မှာ၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ဆက်ပြီး ကပ်နေကြတုန်းလဲလို့ သူတို့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် အသံနဲ့ အော်ပြောချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဖယ်ကြစမ်း! လမ်းဖယ်ကြ!" ရှောင်ဟန်သည် အရှိန်မလျှော့ဘဲ ဟွန်းကို ဆက်တိုက် တီးနေခဲ့သည်။

စခန်းဝင်းအဝင်ဝတွင် စုဝေးနေကြသော လူများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး လမ်းကြမ်းမောင်းယာဉ်ကြီးက အထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားရာ နောက်မှ စခန်းအစောင့်များက အပြေးအလွှား လိုက်ပါလာကြသည်။

ရှောင်ဟန်သည် ကားကို ဆက်မောင်းရင်း "ဇွန်ဘီရေလှိုင်းကြီး ရောက်လာနေပြီ! အားလုံး အရှေ့ဘက်ကို ထွက်ပြေးကြစမ်း! အရှေ့ဘက်ကို!" ဟု အော်ဟစ်ပြောဆိုသွားခဲ့သည်။

လမ်းပေါ်ရှိ ခြေလျင်ခရီးသည်များသည် သတင်း၏ မှန်ကန်မှုကို သံသယဝင်ကြရင်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရပ်တန့်သွားကြသည်။ ထွက်သွားရန် စဉ်းစားပြီးသားဖြစ်နေသူများမှာမူ တခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ မိသားစုဝင်များကို ခေါ်ရန် အမြန်ဆုံးပြေးကြ သို့မဟုတ် ကိုယ့်ကားကိုယ် မောင်းကာ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ သူတို့သည် ရှောင်ဟန်၏စကားကို နားထောင်ကာ အရှေ့ဘက်ပေါက်မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

စခန်းတစ်ခုလုံး ခဏတာမျှ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်က အခြေအနေများကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့သော မြောင်ဘိုက ၎င်းကို ဖန်ရှန့်လုံထံသို့ တင်ပြပြီးနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဟန်၏ လမ်းကြမ်းမောင်းယာဉ်ကြီး ကွပ်ကဲရေးဌာနချုပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ဖန်ရှန့်လုံ၏ လူများက သူ့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

ဖန်ရှန့်လုံ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ ရုပ်ဆိုးဆိုး ဖြစ်နေသည်။ "ဗိုလ်မှူးကြီး ရှောင်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက လွန်လွန်းအားကြီးတယ်။ သူက စခန်းတစ်ခုလုံးကို ရርဖန်ဖြစ်အောင် လုပ်နေပြီ။ ခင်ဗျား ဘာလုပ်ချင်တာလဲ?!"

ရှောင်ဟန်၏ မျက်နှာက သူထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားနေသည်။ "ဇွန်ဘီရေလှိုင်းကြီးက မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ချက်ချင်း ရွှေ့ပြောင်းပေးဖို့ ခင်ဗျားတို့ကို ကျုပ် တိုက်တွန်းပါတယ်!"

ဖန်ရှန့်လုံက "ကျွန်တော် လင်မြို့ စခန်းကို လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး! ဗိုလ်မှူးကြီး ယင်ကရော ဘယ်လိုလဲ? သူက လင်မြို့ စခန်းကို ကာကွယ်ဖို့ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ဆက်နေမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လေ!" ဟု ဆိုသည်။

"သူက လူတွေကို ကွပ်ကဲပြီး တောင်ဘက်ကို ဆင်းပြီးသွားပြီ။ သူ လာရင်တောင် ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့ဘူး! လင်မြို့ ထဲက ဇွန်ဘီတွေ အကုန်လုံး အင်တိုက်အားတိုက် လှုပ်ရှားလာကြပြီ။ ခင်ဗျားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ် ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ဒီမှာ ဆက်နေချင်ရင် ဆက်နေလေ၊ တခြားသူတွေကိုတော့ ခင်ဗျားနဲ့အတူ သေဖို့ မဆွဲခေါ်နဲ့! လင်မြို့ စခန်းကို ကာကွယ်လို့ မရတော့ဘူး။ ချက်ချင်း ထွက်သွားကြ!" ဟု ရှောင်ဟန်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဖန်ရှန့်လုံမှာ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားပြီး သွားများကို ကျိတ်မိသဖြင့် အသံထွက်လာသည်။ လင်မြို့ စခန်းသည် သူ အပင်ပန်းခံ တည်ဆောက်ထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ လက်လွှတ်ရဲမည်လော။

ဖန်ရှန့်လုံက မျှော်လင့်ချက်ကို ဆက်လက် ဖက်တွယ်ထားဆဲပင်။ "ဆရာဝန် ဝမ်ကရော ဘယ်လိုလဲ? သူ တကယ်ပဲ ဘာမှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား?"

"ကျုပ်ပြောတာ နားထောင်ပြီး ချက်ချင်း ရွှေ့ပြောင်းဖို့ စီစဉ်စမ်းပါ!" ရှောင်ဟန်က ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချူ ဖော်ပြခဲ့သော စစ်သေနာပတိအကြောင်းကို ရှောင်ဟန် တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။ အဆင့် ၆ ရှိသော ပြောင်းလဲလာသည့် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးတည်းပင်လျှင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီဖြစ်ရာ အဆင့် ၇ ရှိသော ပြောင်းလဲလာသည့် အမြောက်စခန်းက ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းပေသည်။ ဤစစ်သေနာပတိမှာ အသစ်ပြောင်းလဲလာသည့် အဆင့် ၈ သက်ရှိတစ်ခု ဖြစ်လာရန် အလွန်ပင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိနေသည်။

ထိုမျှတရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုက အတိအကျ ဘာလဲဆိုတာကို ယခုအခါ မည်သူမျှ မသိကြပေ။ ရှောင်ဟန်အတွက် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ရွှေ့ပြောင်းခိုင်းရန်သာ ဖြစ်တော့သည်။ ဝမ်ချူ ပြောခဲ့သည်မှာ မိုင် ၁၀၀ ပတ်လည်အတွင်း အသက်ရှင်လျက်ရှိသည့် လူသား တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှိမနေသင့်ကြောင်း ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့သည် မိုင် ၁၀၀ အကွာအဝေးရှိရာသို့ အမှန်တကယ် ထွက်ပြေးကြရမည်ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဟန်သည် ယခုအခါ ဝမ်ချူအတွက် အလွန်တရာ စိုးရိမ်နေမိသည်။ ဝမ်ချူသည် လူသားတစ်ဦး မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်ထားနှင့်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချူ၏ အဆင့်အတန်းကိုမူ သူ မသိပေ။ စစ်သေနာပတိ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် လင်မြို့ ၌ သူ လွတ်လွတ်လပ်လပ် အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်မည်လောဆိုသည်ကိုလည်း သူ မသိပေ။

ဖန်ရှန့်လုံလည်း ဒေါသထွက်နေသည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး! ကျွန်တော့်စခန်းကို ကျွန်တော် လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး!"

ရှောင်ဟန်သည် အခြားသော အသင်းခေါင်းဆောင်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ရော ဘယ်လိုလဲ? သေဖို့သေမှန်းသိလျက်နဲ့ ဆက်နေမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီကနေ ထွက်သွားပြီး တခြားနေရာမှာ အခြေစိုက်စခန်း အသစ်တစ်ခု ထောင်မှာလား?"

ချန်းဘိုးဟန့်နှင့် ဝမ်ချူတို့က အရင်ဆုံး ထရပ်လိုက်ကြသည်။ "ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး စခန်းကနေ ချက်ချင်း ရွှေ့ပြောင်းသွားမယ်။"

"အရှေ့ဘက်ကို သွားကြ၊ လင်မြို့ ကနေ မိုင်တစ်ရာအကွာအဝေးကို ထွက်သွားကြစမ်း" ဟု ရှောင်ဟန်က ပြောသည်။

ချန်းဘိုးဟန့်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဝမ်ချူနှင့် သူ၏ တပ်စု၊ တပ်ခွဲခေါင်းဆောင်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အခြားသော အသင်းခေါင်းဆောင်များလည်း ချီတုံချီတုံ ဖြစ်နေကြသည်။ အကယ်၍သာ ពួកគេ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အသက်ရှင်လွတ်မြောက်နိုင်ကြပြီး သူတို့၏လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ တခြားနေရာတစ်ခုတွင် စခန်းသစ်တစ်ခု တည်ထောင်ပြီး ကိုယ်တိုင် ခေါင်းဆောင်လုပ်နိုင်မည်ဆိုပါက တခြားသူများအောက်တွင် လက်အောက်ခံအဖြစ် နေရသည်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းမည် မဟုတ်ပါလော။

ချက်ချင်းပင် အဓိက အသင်းခေါင်းဆောင်အချို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့ ထွက်သွားကြသည်နှင့် သူတို့၏ တပ်စုနှင့် တပ်ခွဲခေါင်းဆောင်များပါ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ရှောင်... ဟန်! ဖန်ရှန့်လုံမှာ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် လက်နက်ကို ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ မထုတ်ယူနိုင်မီမှာပင် သူ၏ လက်ယာလက်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ရှောင်ဟန်သည် ဓားကို မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်စွာ ထုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ လူ့မျက်စိဖြင့်ပင် မမြင်လိုက်နိုင်အောင် မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

ဖန်ရှန့်လုံသည် သူ၏ လက်ယာလက်မောင်းကို ဖက်ထားရင်း နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်နေတော့သည်။

မြောင်ဘိုက ဝင်ရောက်လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်က သူ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် တင်ထားနှင့်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ "အသံလွှင့်စက်ကို ဖွင့်စမ်း၊ ချက်ချင်းပဲ!"

ဖန်ရှန့်လုံက "မဖွင့်နဲ့! ငါတို့ သေရင် အတူတူ သေမယ်! ဘယ်သူမှ ထွက်သွားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဖန်ရှန့်လုံမှာ ရူးသွပ်သွားလေပြီ။ ထိုစဉ်က ချီတုံချီတုံဖြစ်နေဆဲဖြစ်သူများမှာ ယခုအခါ မည်သို့မျှ မတွတေးတော့ဘဲ သူတို့၏လူများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်၊ ဖန်ရှန့်လုံ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လူယုံများပင်လျှင် ထွက်သွားကြသည်။

မည်သူမျှ ဤနေရာတွင် မသေလိုကြပေ။ ၎င်းတို့သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်အတွက်သာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲတွင် ယခုအချိန်အထိ ရုန်းကန်ရှင်သန်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မြောင်ဘိုသည် အသံလွှင့်စက်ဆီသို့ သွားရောက်ကာ ချဉ်းကပ်လာနေသည့် ဇွန်ဘီရေလှိုင်းအကြောင်းကို ကြေညာခဲ့ပြီး လူများကို အရှေ့ဘက်သို့ အမြန်ဆုံးပြေးကြရန်၊ ကားရှိက ကားမောင်းကြရန်နှင့် ကားမရှိက ခြေဖြင့် အမြန်ဆုံးပြေးကြရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

အသံလွှင့်သံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ စခန်းအဝတွင် ရှိနေကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် သူတို့ဆီသို့ မုန်တိုင်းလို မည်းမှောင်ကာ ပြေးလာနေကြသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို မြင်တွေ့ပြီးနှင့်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း အော်ဟစ်ရင်း စခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာကြပြီး စခန်းအစောင့်များမှာလည်း အရှေ့ဘက်ပေါက်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရင်း တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကြသည်။

ရှောင်ဟန်သည် သူ၏ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်ပြီး လမ်းကြမ်းမောင်းယာဉ်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အရှေ့ဘက်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

လူတွေက များလွန်းလှသဖြင့် အရှေ့ဘက်ပေါက်ဝတွင် လူအုပ်ကြီး ကျပ်ညပ်နေကာ တစ်လှမ်းချင်းတောင် ရွှေ့ရန် မလွယ်ကူတော့ပေ။

ရှောင်ဟန်က ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် "မြေဓာတ်စွမ်းအင်သုံးသူတွေ ရှိလား? နံရံကို ဖြိုချစမ်း!" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

နံရံကို ဖြိုဖျက်ရန် နည်းလမ်းရှိသေးကြောင်း နောက်ဆုံးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိရသွားကြသည်။

ဇွန်ဘီအုပ်ကြီး ရောက်လာပြီပဲ၊ ကောင်းမွန်နေသေးတဲ့ နံရံကို ဆက်ထားပြီး ဘာလုပ်ဖို့လဲ?! နှစ်သစ်ကူးအတွက် သိမ်းထားမလို့လား?!

လူအုပ်ထဲတွင် မြေဓာတ်စွမ်းအင်သုံးသူများ ပါရှိနေကြပြီး ၎င်းတို့သည် သူတို့၏စွမ်းအင်များကို ချက်ချင်း အသုံးပြုကာ နံရံကို တွန်းလှဲပစ်လိုက်ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နောက်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည် — ၎င်းမှာ ပေါက်ကွဲသံပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဟန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဒီဇွန်ဘီတွေ လက်ထဲမှာ လက်ပစ်ဗုံးတွေ ပါလာတာလား?! ဝမ်ချူ သွေးအလောင်းကောင်တွေဆီကနေ လုယူခဲ့တဲ့ လက်နက်ခဲယမ်းမီးကျောက်တွေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ ၎င်းတို့လက်ထဲမှာ လက်ပစ်ဗုံးတွေ ရှိနေတာကို ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ရတော့ပေ။ သို့သော်လည်း ဇွန်ဘီတွေက နံရံကို ဖောက်ခွဲဖို့အတွက် အဲ့ဒီဟာတွေကို သုံးတယ်ဆိုတာကတော့ ထူးဆန်းနေသည်။

"ပြေးကြ၊ ပြေးကြ၊ ပြေးကြ!!! အမြန်လုပ်၊ အမြန်လုပ်၊ အမြန်လုပ်!!!" ရှောင်ဟန်က အဆက်မပြတ် တိုက်တွန်းနေခဲ့သည်။

လူတိုင်း အော်ဟစ်ရင်း ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာကြပြီး၊ အထူးသဖြင့် စခန်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အော်သံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့မှာ ပို၍ပင် တחွှန်တည်း တက်ကြွလာကြသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သတ်ဖြတ်ကာ ကားများကို လုယူကြတော့သည်။ မိမိတို့၏ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးအတွက် သူတို့သည် တခြားသူများ သေသွားစေကာမူ ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။

လူတစ်ဦးက ရှောင်ဟန်၏ကားကို လုယူရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ၏ လက်ကောက်ဝတ် ကျိုးသွားခဲ့ကာ ရှောင်ဟန်၏ ပစ်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် အီလက်ထရွန်နစ် အရှိန်တင်စက်ကို နင်းကာ ပြိုကျနေသော နံရံ အကျိုးအပဲ့များကို ကျော်ဖြတ်မောင်းနှင်ကာ ကားဖြင့် အရှေ့ဘက်ဆီသို့ အပြင်းအထန် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်!

ဝမ်ချူ သည် သစ်သားမြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်လျක් အရှေ့ဘက် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။ အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းရှိ ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများအားလုံး လမ်းမများပေါ်တွင် ရပ်နေကြပြီး လူတိုင်းမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။ အဆင့်မြင့်ဇွန်ဘီများ၏ ဖိနှိပ်မှုက သူတို့ကို လွှမ်းခြုံထားသဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် အနားယူ၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဝမ်ချူ သည် မြို့ရိုးပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။ စခန်းပိုင်သေနာပတိကတော့ အဆင့်မြှင့်တင်မှုကို ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချူ အံ့အားသင့်သွားသည်မှာ အဆင့် (၈) သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သော အဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် စခန်းပိုင်သေနာပတိပင်လျှင် သူ့ကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းမရှိပေ။

ဝမ်ချူ သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အထောက်အထားကို သံသယဝင်လာပြန်သည်။ သူက တကယ်ပဲ ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဟုတ်ရဲ့လား။ အဆင့် (၈) ဇွန်ဘီကတောင် သူ့ကို မဖိနှိပ်နိုင်ပေ။ သူက ဘုရားဖြစ်မည့်လမ်းပေါ်ကို လျှောက်လှမ်းနေတာများ ဖြစ်နေမလား။

စခန်းပိုင်သေနာပတိသည် ဝမ်ချူ ကို မဖိနှိပ်နိုင်သော်လည်း တခြားဇွန်ဘီအားလုံးကိုမူ တောင်မြို့ (ဆောက်သ်စီးတီး) ရှိ ဇွန်ဘီများအပါအဝင် အားလုံးကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဝမ်ချူ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ၏ ဇွန်ဘီလက်အောက်ငယ်သား အားလုံးကို စခန်းပိုင်သေနာပတိက အပြင်သို့ စေလွှတ်လိုက်ရာ သူသည် တပ်သားမရှိတော့သည့် စစ်သေနာပတိတစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့ရလေပြီ!

မြို့တွင်းတွင် ပိတ်မိနေပြီး ခေါ်သံကို မတုံ့ပြန်နိုင်ကြသော ဇွန်ဘီစစ်သားများမှာ ရူးသွပ်လုမတတ်ဖြစ်ကာ နံရံများကို ခြစ်ခြောက်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လက်နက်ခဲယမ်းများကိုပင် မလိုချင်ကြတော့ဘဲ အပြင်သို့ထွက်ကာ ခေါ်သံကို တုံ့ပြန်လိုကြပြီး သစ္စာရှိသော ဇွန်ဘီခွေးလေးများ ဖြစ်လာလိုကြရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချူ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေမိသည်။ သူ အနိုင်နိုင် ထိန်းချုပ်ကာ စခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရခြင်းဖြစ်သော်လည်း စခန်းပိုင်သေနာပတိကြောင့် လက်လွှတ်ရမလို ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ယခုအခါတွင်မူ ကျေးဇူးတင်ရမည့်အစား အပြင်သို့ထွက်ကာ လူစားရန် ယားယံနေကြပြန်သည်။ ဦးနှောက်မရှိသော ဇွန်ဘီများကို လုံးဝ အားကိုး၍ မရပေ။

ဝမ်ချူ သည် လူတိုင်းကို မိမိတို့အိမ်သို့ ပြန်ခိုင်းလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ အပြင်ထွက်မရှာကြရန် ပြောကြားခဲ့သည်။ သူသည် အိမ်သို့ပြန်ကာ သွေးပင်စည်ပန်း ကြီးများစွာကို ယူလာပြီး လူအချို့နှင့်အတူ ပြင်ပမြို့သို့ သွားရောက်ကာ ဇွန်ဘီစစ်သားများကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးလိုက်ရာ ၎င်းတို့သည် အသိစိတ်ရှိပြီး သိက္ခာရှိသော ကောင်းမွန်သည့် ဇွန်ဘီများ ဖြစ်လာကြသည်။ ၎င်းတို့ အပြင်ထွက်ပြီး လူစားချင်သေးသလား ဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့!

ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အသိစိတ်များ ပြန်လည်ရရှိလာကြသည့် ဇွန်ဘီစစ်သားများက "မဟုတ်တော့ပါဘူး၊ လူစားဖို့ဆိုတာကို မေ့လိုက်ပါတော့မယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခေါ်သံကို တုံ့ပြန်ပြီး ဆိုရှယ်လစ်စနစ်ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဇွန်ဘီတွေ ဖြစ်လာပါမယ်" ဟု ပြောကြသည်။

စခန်းပိုင်သေနာပတိ အာဏာရနေသည့် ကာလအတွင်းတွင် ယဉ်ကျေးမှုအခြေစိုက်စခန်းမှ ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများသည် အိမ်တွင်သာ နာခံမှုရှိရှိ နေထိုင်ကြပြီး အပြင်မထွက်ကြပေ။ အထူးသဖြင့် သူတို့၏ အလုပ်များကို တက်ကြွစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။

မိုင် ၁၀၀ ပတ်လည်အတွင်းရှိ အသက်ရှင်နေသူများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ဇွန်ဘီများအားလုံး လင်မြို့ သို့ ပြန်လာကြသည်။

လူတိုင်း မိမိတို့၏ အိမ်သို့ ပြန်ကြပြီး မိမိတို့၏ አለိများနှင့် ပြန်လည်တွေ့ဆုံခဲ့ကြသော်လည်း ပြန်လာကြသူ အရေအတွက်မှာ အပြင်သို့ ထွက်သွားစဉ်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများနေခဲ့သည်။

စခန်းပိုင်သေနာပတိက သူ၏ အာဏာကို ပြသပြီးနောက် လင်မြို့ သည် ဘာမှ မပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းရေးဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် မြို့လယ်ခေါင်တွင်သာမက လင်မြို့ ၏ မည်သည့်နေရာသို့ သွားသည်ဖြစ်စေ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ဇွန်ဘီများကို မြင်တွေ့နိုင်သည် ဆိုသည့် အချက်ကလွဲလျှင်ပေါ့။

ယဉ်ကျေးမှုအခြေစိုက်စခန်း၏ ပိတ်ပင်တားဆီးချက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများကို အပြင်သို့ ထွက်ကာ အမဲလိုက်ခွင့် ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ကောက်ပဲသီးနှံအချို့ကို စားသုံးနိုင်သော်လည်း အလွန်အကျွံ မစားနိုင်ကြပေ၊ ထို့အပြင် ၎င်းတို့အတွက် အဓိက အစားအစာလည်း မဟုတ်နိုင်ပေ။ ၎င်းတို့သည် အသားကို ဆက်လက်စားသုံးရဦးမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နှစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးမီမှာပင် ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများ သေဆုံးသွားကြသည့် သတင်းများ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ဝမ်ချူ သည် သွေးပင်စည်ပန်း များကို စိုက်ပျိုးပျိုးထောင်နေစဉ် လူအချို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြပြီး အာဒေါင်နှင့် သူ့ဇနီးတို့ အရုပ်ဆိုးအမေရိကန်မိစ္ဆာ၏ စားသုံးခြင်းကို ခံလိုက်ရကြောင်း လာရောက် သတင်းပို့ကြသည်။ ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်ခံရသူမှာ အာဒေါင်၏ ဇနီး ဖြစ်သည်။ အာဒေါင်က သူမကို ကယ်တင်ရန် ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ဦးစလုံး အစားခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှေးယခင်က ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများသည် အပြင်သို့ ထွက်ကာ အမဲလိုက်ကြစဉ် တစ်ခါတစ်ရံ ဒဏ်ရာရရှိတတ်ကြသည်။ သို့သော် ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများတွင် ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်း ရှိကြရာ ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းများ မပျက်စီးသမျှ ကာလပတ်လုံး သေဆုံးမည် မဟုတ်ပေ။ မည်မျှပင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာဖြစ်စေ အနားယူပြီးနောက် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်သည်။

သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင်မူ အခြေစိုက်စခန်းသည် လူနှစ်ဦးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီး အရုပ်ဆိုးအမေရိကန်မိစ္ဆာ၏ တိုက်ရိုက်စားသုံးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ဝမ်ချူ ဤအတိုင်း လွှတ်ထား၍ မဖြစ်တော့ပေ။ သူသည် မိမိ၏အဖွဲ့နှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ အမြန်ဆုံး ပျံသန်းသွားခဲ့ရာ အရုပ်ဆိုးအမေရိကန်မိစ္ဆာမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခေါင်းမပါတော့သည့် အလောင်းနှစ်လောင်း ရှိနေပြီး ၎င်းတို့မှာ အာဒေါင်နှင့် သူ့ဇနီးတို့ ဖြစ်ကြကာ ဦးခေါင်းများကိုမူ ဘေးသို့ ပစ်ချထားပြီး သေဆုံးကာ မြှုပ်နှံခြင်းပင် မရှိသေးပေ။

ဝမ်ချူ ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး "သတ်ပစ်လိုက်!" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရောက်ရှိလာကြသော ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများသည် အရုပ်ဆိုးအမေရိကန်မိစ္ဆာကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီး လက်နက်များကို အတူတကွ မြှောက်ကာ ပစ်ခတ်ကြသည်။

၎င်းတို့၏ ပစ်မှတ်ထားမှုမှာ အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် ပစ်မှတ်က ကြီးမားလွန်းသဖြင့် အလွယ်တကူပင် ထိမှန်စေနိုင်သည်။

အရုပ်ဆိုးအမေရိကန်မိစ္ဆာ၏ ဦးခေါင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားကြပြီး ပြန်လည်မပေါက်ဖွားလာနိုင်မီမှာပင် ထပ်မံ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ကြသည်။ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်ပစ်နိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး ၎င်းကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မြို့လယ်ခေါင်မှ ဒေါသတကြီး ဟိန်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီအားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကျသွားကြရသည်။ ဒေါသထွက်နေသော အရုပ်ဆိုးအမေရိကန်မိစ္ဆာသည် နံရံတစ်ခုကို မတင်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများဆီသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် နွယ်ပင်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားသည့် ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အရုပ်ဆိုးအမေရိကန်မိစ္ဆာနှင့် နံရံ၏ တစ်ဝက်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ နောက်သို့ ဆွဲငင်လိုက်သဖြင့် နံရံသည် အရုပ်ဆိုးအမေရိကန်မိစ္ဆာဆီသို့ ပြန်လည်ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။ ဝမ်ချူ သည် မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အရုပ်ဆိုးအမေရိကန်မိစ္ဆာ၏ ဦးခေါင်းအားလုံးကို လက်နက်ဖြင့် ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်ကာ ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများ ပစ်ချပေးသည့် ဓားကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး အရုပ်ဆိုးအမေရိကန်မိစ္ဆာ၏ ရှည်လျားသော လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်ပစ်ကာ လုံးဝ ရှင်းလင်းအောင် ဖယ်ရှားလိုက်လေတော့သည်။

စခန်းပိုင်သေနာပတိ၏ မာန်မာနကို စော်ကားခံလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ဇွန်ဘီအားလုံး ကြောက်ရွံ့ကာ နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး အညံ့ခံလိုက်ကြရသည်။

ဝမ်ချူ လည်း စော်ကားခံလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသတကြီး ပြန်လည်ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများအပေါ် ကျရောက်နေသော ဖိအားများ ကင်းစင်သွားကြပြီး လူတိုင်း ခေါင်းမော့လိုက်ကြကာ မတ်မတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ကျောရိုးများကို တည့်မတ်လိုက်ကြသည်။

ဝမ်ချူ သည် အရုပ်ဆိုးအမေရိကန်မိစ္ဆာ၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုချင်းစီမှ ပုံဆောင်ခဲများကို တူးထုတ်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများသည် လက်နက်များ၊ ဗုံးများနှင့် လက်ပစ်ဗုံးများကို အသုံးပြုကာ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော သက်ရှိအားလုံးကို စုပေါင်း အမဲလိုက်သုတ်သင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော သက်ရှိများသည် စခန်းပိုင်သေနာပတိ၏ တိုက်ရိုက်လက်အောက်ငယ်သားများ ဖြစ်ကြပြီး သာမန်ဇွန်ဘီများထက် တစ်ဆင့် ပိုမိုမြင့်မားကြသည်။ သာမန်ဇွန်ဘီများကို ခေါင်းဆောင်က ထိန်းချုပ်ပြီး၊ ခေါင်းဆောင်ကိုမူ စခန်းပိုင်သေနာပတိက ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝမ်ချူ မှာ အထူးခြွင်းချက် တစ်ရပ်ဖြစ်နေပြီး ယဉ်ကျေးမှုအခြေစိုက်စခန်းအတွင်းရှိ ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများအားလုံးမှာလည်း အထူးခြွင်းချက်များပင် ဖြစ်ကြသည်။

ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများအားလုံးသည် စခန်းပိုင်သေနာပတိကြောင့် သူတို့၏အသက်များကို အမြဲတမ်း ခြိမ်းခြောက်ခံနေရသည့် အန္တရာယ်ကို ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့ သိမ်းဆည်းထားသော ပုံဆောင်ခဲများကို ဆန္ဒအလျောက် ထုတ်ယူကာ အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် ဝမ်ချူ ထံသို့ ပေးအပ်ကြသည်။ ဤသို့ပြုလုပ်မှသာ စခန်းပိုင်သေနာပတိ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ပုံဆောင်ခဲအားလုံးကို စုပ်ယူပြီးနောက် ဝမ်ချူ ၏ စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထပ်မံ တိုးပွားလာခဲ့သည်။ သူ၏ သွေးစွမ်းအင်များ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီအားလုံး၏ စွမ်းအားမှာလည်း အဆင့် (၂) နှင့် နီးစပ်နေရာမှ အဆင့် (၂) ၏ စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်လာသည်အထိ တစ်ဆင့် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

အရေးအကြီးဆုံး ပြောင်းလဲမှုမှာ စခန်းပိုင်သေနာပတိ၏ ဖိနှိပ်မှုသည် ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများအပေါ် ထပ်မံသက်ရောက်မှု မရှိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့သည် အဆင့်မြင့်ဇွန်ဘီများ၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံရတော့မည် မဟုတ်ပေ!

ဤ အောင်မြင်မှုကြီးကြောင့် ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများအားလုံး အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

ဤပျော်ရွှင်မှုက ၎င်းတို့အား ပို၍ပင် အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည့် အချက်တစ်ချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိစေခဲ့သည် — ၎င်းတို့သည် ယခုအခါတွင် မျက်နှာပေါ်၌ အမူအရာများ ပြုလုပ်နိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်!

သို့သော် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ ရေရှည်မျက်နှာလေဖြတ်ထားသကဲ့သို့ အတော်လေး တောင့်တင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အသက်ဝင်သော အမူအရာများကို မည်သို့ ဖန်တီးရမည်ကိုမူ မသင်ယူရသေးပေ။

ဤအချက်ကပင် ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများအတွက် မျှော်လင့်ချက်ကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။ ဝမ်ချူ၏ စွမ်းအားများ ဆက်လက် တိုးတက်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ၎င်းတို့သည် လူသားများနှင့် ပိုမို နီးစပ်လာကြလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ချူ ကိုယ်တိုင်ကမူ မျက်နှာတွင် အမူအရာကင်းမဲ့နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူက အခြားသူများကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ့ကိုယ်သူမူ မကယ်တင်နိုင်သေးပေ။

အို... ကိုယ့်ရဲ့ သနားစရာ ကလေးငယ်လေး~

မင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေ ပြန်လည် ရရှိလာလိမ့်မယ်လို့ ကိုယ် မျှော်လင့်ပါတယ်ကွယ်။