ဒီညကတော့ မုန်တိုင်းထန်မယ့်ညတစ်ညဖြစ်ဖို့ သေချာနေသည်။
တောင်ပိုင်းမြို့တော်ရှိ သွေးစားဇွန်ဘီများမှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်နေကြ၏။ ၎င်းတို့ တစ်စုံတစ်ရာသော အရေးကြီးသည့် အခမ်းအနားတစ်ခုကို လွတ်သွားကြသကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများမှာလည်း အနည်းငယ် မပြည့်စုံကြချေ။
ဝမ်ချင်းလင်က စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို အနောက်မှ သတိပြုမိသော်လည်း သူ၏ ထိုခံစားချက်ကို မည်သို့ဖော်ပြရမည်ကို မသိပေ။
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ဝမ်ချင်းလင်က သွေးပင်စည်ပန်း ဘုရင်မများကို ပြောင်းလဲပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို သီရိဇာတ် သွေးများနှင့် ပြည့်နေသော ကြီးမားသော သိုလှောင်ကန်ကြီးထဲသို့ ထည့်ကာ အကြိမ်ကြိမ်ပင် သူ၏ စွမ်းအားများကို ထိုးသွင်းပေးရင်း ကြီးထွားမှုနှုန်းကို မြှင့်တင်ကာ မျိုးစေ့များ ပေးအပ်နိုင်ရန် လုပ်ဆောင်ပေးနေခဲ့သည်။
နံနက်ခင်းတွင် ကျန်းလန် နိုးထလာသောအခါ သူမအား ဆီးကြိုနေသည်မှာ အနက်ရောင် မျိုးစေ့များ ပြည့်နှက်နေသည့် ကြီးမားသောခြင်းတောင်းကြီး ဖြစ်နေပြီး သူမကို အလွန်တရာပင် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။
သူမက အမြန်လျှောက်သွားကာ သွေးပင်စည်ပန်း ဘုရင်မနှစ်ကောင်၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ တစ်ညလုံး မျိုးစေ့များထုတ်လုပ်ရန် တွန်းအားပေးခံခဲ့ရသော်လည်း အလွန်တရာပင် တက်ကြွလန်းဆန်းနေဆဲပင် ဖြစ်၏။
ကျန်းလန် က ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော စိတ်ဖြင့် ၎င်းတို့၏ လုံးဝန်းနေသော ဝမ်းဗိုက်များကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ကောင် အတော်ပင်ပန်းသွားရှာမှာပဲ၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကလေးတွေ အများကြီး မွေးပေးရတော့လေ။ ငါ့သားကြောင့် အညှစ်ခံလိုက်ရပြီ မဟုတ်လား"
ဝမ်ချင်းလင်မှာကား...
ကျန်းလန် က သူမ၏သားကို စတင်ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့သည်။
"မင်းက ဘာလို့ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ဟိုသွားဒီလာ လုပ်နေရတာလဲ။ သွေးပင်စည်ပန်း ဘုရင်မတွေကို မတော်တဆ သေသွားအောင် လုပ်မိနေဦးမယ်!"
ဝမ်ချင်းလင်။ "ခင်ဗျား... ခင်ဗျားတို့ကော အိပ်လို့ရလို့လား"
ဇွန်ဘီများမှာ အိပ်စက်ခြင်းမရှိကြပေ။ ၎င်းတို့က ခေတ္တမျှ အနားယူကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံး အနားယူချိန်မှာ နေ့ဘက်ဖြစ်သင့်ပေသည်။
လူသားများနှင့် ပိုမိုတူညီစေရန်အတွက် ဝမ်ချင်းလင်၏ မိဘများမှာ ဇီဝနာရီကို ပြောင်းပြန်လှန်ထားခဲ့ကြပြီး ညဘက်တွင် အိပ်စက်ကြကာ နေ့ဘက်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြသည်။
ကျန်းလန်။ "မအိပ်နိုင်ရင်တောင် အိပ်ကိုအိပ်ရမယ်လေ! ငါတို့က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ဇွန်ဘီကောင်းတွေနော်!"
ဝမ်ချင်းလင်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ကျွန်တော် အမှားကို ပြန်သုံးသပ်ပြီး ပြင်ဆင်ပါ့မယ်။ နောင်ကို သွေးပင်စည်ပန်း ဘုရင်မတွေကို ဘယ်တော့မှ အမြတ်ထုတ်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"
ဤစကားကို ကြားရသောအခါမှသာ ကျန်းလန် က သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။
ထိုကြီးမားသော သွေးပင်စည်ပန်း ဘုရင်မနှစ်ကောင်မှာ သူတို့မိသားစုအတွက် ဥစားသည့် ကြက်မကြီးများကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး သေချာဂရုစိုက် စောင့်ရှောက်ရမည် ဖြစ်သည်။
သွေးပင်စည်ပန်း ဘုရင်မများအနေဖြင့် သူတို့၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် သေဆုံးသွားလျှင်တောင် ကိစ္စမရှိကြောင်း ဝမ်ချင်းလင်က ပြောချင်ခဲ့သေးသည်။
သူ့အနေဖြင့် သူ့သွေးကိုသုံးကာ နောက်ထပ်အနည်းငယ်ကို ထပ်မွေးမြူလိုက်ရုံသာ ရှိပေသည်။ သို့သော် သူသည် ထိုသို့ပြောရန် မဝံ့ရဲဘဲ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကာ နောင်တွင် ဤကဲ့သို့ အမှားမျိုး ထပ်မံမလုပ်တော့ရန် ကတိပေးရုံမှလွဲ၍ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။
တောင်ပိုင်းမြို့တော် အခြေစိုက်စခန်းကို ဇွန်ဘီများ သိမ်းပိုက်သွားပြီဆိုသည့် သတင်းမှာ အကြီးအသေး အခြေစိုက်စခန်းများဆီသို့ အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
ငယ်ရွယ်သော အခြေစိုက်စခန်းများစွာမှာ စိုးရိမ်ပူပန်လာကြသည်။ ဇွန်ဘီများ တိုက်ခိုက်မည့် နောက်ထပ် အခြေစိုက်စခန်းမှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဖြစ်လာမည်လော။
မိမိတို့ဘာသာ အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးဝံ့သူများမှာ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာလိုသူများချည်းသာ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်နေပြီလေ။ အကယ်၍ သူတို့သာ စွမ်းအားထက်မြက်နေမည်ဆိုပါက မည်သူက အခြားသူ၏ အမိန့်ကို နာခံလိုကြမည်နည်း။
လင်မြို့ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် အကြီးဆုံး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ အခြေစိုက်စခန်းမှာ လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြေစိုက်စခန်းငယ်တစ်ခုအနေဖြင့် လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း သို့ ဝင်ရောက်လိုပါက သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုမှာ နယ်မြေသိမ်းသွင်းခံရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
လင်မြို့ ရှိ အခြေစိုက်စခန်းငယ်တစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်မှာ တပ်စုငယ်တစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ်တောင် မသတ်မှတ်နိုင်လောက်ပေ။
တောင်ပိုင်းမြို့တော် အခြေစိုက်စခန်း ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရခြင်းက လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း အနေဖြင့် အသေးစားနှင့် အလတ်စား အခြေစိုက်စခန်းများကို စုဆောင်းကာ အတူတကွ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေပြီး လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ကို ချဲ့ထွင်နိုင်ရန် လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အပြင်ဘက်တွင် မည်မျှပင် မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေစေကာမူ တောင်ပိုင်းမြို့တော်ရှိ ဝမ်ချင်းလင်အပေါ်သို့မူ မည်သို့မျှ သက်ရောက်မှု မရှိနိုင်ပေ။
သူက ဆေးခန်းထဲတွင်သာ ဆက်လက်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ဦးနှောက်ဆေးကြောခြင်း အာနိသင်မှာ ကောင်းမွန်လှပေသည်။ တောင်ပိုင်းမြို့တော်ရှိ သာမန်ဇွန်ဘီတိုင်းနီးပါးမှာ အသိစိတ်အနည်းငယ်ကို ရရှိသွားကြပြီး ကားများကို ရှောင်ရှားတတ်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဇွန်ဘီအချို့မှာ အကြိမ်ကြိမ် ထိန်းချုပ်ခံရပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ အသိစိတ်များ ပိုမိုပြန်လည်ရရှိလာကြကာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်ခြင်း၏ အရေးပါပုံကို နားလည်လာကြသည်။
ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည့်အခါတိုင်းတွင် ဇွန်ဘီများက ၎င်းတို့၏ ဆန္ဒအလျောက် ဆေးခန်းဆီသို့ လာရောက်ကာ နေထိုင်မှုပုံစံကို ပြောင်းလဲကြသည်။
ဤအချက်ကြောင့်ပင် ဝမ်ချင်းလင်သည် ပုံဆောင်ခဲ အမြောက်အမြားကို ရရှိခဲ့သည်။ ဆေးခန်း၏ မူဝါဒအရ ကုသပြီးမှ ငွေပေးချေခွင့်ပြုထားသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ငွေပေးချေရန် ငြင်းဆန်သည့် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်မျှကိုမျှ သူ မတွေ့ရသေးပေ။
ဇွန်ဘီများအနေဖြင့် ထိုသို့လုပ်ဝံ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖေဖေဝမ်က ဇွန်ဘီကောင်းတစ်ကောင် ဖြစ်ရန် မည်သို့နေထိုင်ရမည်ကို အမြန်ဆုံး သင်ခန်းစာပေးလိုက်မည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ဤနေ့တွင် ကားတစ်စီးသည် လေထဲတွင် လမ်းပျောက်နေသော ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှည့်ပတ်မောင်းနှင်ရင်း တောင်ပိုင်းမြို့တော်ဆီသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းဝင်လာခဲ့သည်။ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံပေါ်ရှိ လူငယ်လေးမှာ ချွေးများရွှဲနေပြီး အလွန်တရာပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသည်။
သူက ထိုအမျိုးသမီး ပြောပြခဲ့သည့် တောင်ပိုင်းမြို့တော်ရှိ ဆေးခန်းကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးမှာ သူမ၏သားကိုခေါ်ကာ မြို့ပြင်သို့ ဆက်လက်မထွက်တော့ဘဲ အမဲလိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော ဘဝကိုဖြတ်သန်းလိုပြီး သတင်းအချက်အလက်များ ရောင်းချခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
သို့သော် မည်သူကမျှ သူမကို မယုံကြည်ကြပေ။ လူတိုင်းက သူမကို လိမ်ညာနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ဇွန်ဘီအဆိပ်ကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်သည့်နည်းလမ်း မရှိသောကြောင့်ပင်။
ထိုစဉ်က မိခင်နှင့် သားဖြစ်သူတို့သည် ချန်ဘိုဟင်နှင့် ဝမ်ချူ တို့ကို ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မစတင်မီကတည်းက အတူတကွရှိနေခဲ့ကြသော စုံတွဲတစ်တွဲ ဖြစ်ကြသည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ယခုအချိန်အထိ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားကိုးလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဝမ်ချူ မှာ တိုက်ပွဲအတွင်း အကိုက်ခံခဲ့ရသည်။
ချန်ဘိုဟင်မှာ ရူးသွပ်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်တရာ ကြီးမားသော တန်ဖိုးပေးကာ သတင်းအချက်အလက်ကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ထိုမျှော်လင့်ချက်အစအနလေးကို အမှီပြုကာ လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ချန်ဘိုဟင်သည် ကားကို လမ်းပြီးလမ်း မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ သူမြင်တွေ့ရသမျှမှာ ဇွန်ဘီများသာ ဖြစ်သည်။ တောင်ပိုင်းမြို့တော်ဆေးခန်း၏ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရပေ။
ချန်ဘိုဟင်က ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"တောင်ပိုင်းမြို့တော် ဆေးခန်းက ဘယ်မှာလဲ။ တောင်ပိုင်းမြို့တော် ဆေးခန်းက ဘယ်မှာလဲ!!"
ဝမ်ချူ မှာ ကားနောက်ီမှီပေါ်သို့ မှီလျက်သား အားယော့နေရှာသည်။ ဇွန်ဘီအဆိပ်မှာ သူမ၏ လည်ပင်းအထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး အသားအရေများမှာ အစိမ်းရောင်နှင့် အမည်းရောင် အကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချန်ဘိုဟင်၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ရုပ်ပုံလွှာကို သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ထည့်သွင်းထားလိုသည့်အနှီသို့ပင်။
အားမလိုအားမရဖြင့် သူမက ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဘိုဟင်... ဘိုဟင်..."
"ကိုယ်ဒီမှာရှိတယ် အချစ်ရယ်၊ ကိုယ်ဒီမှာရှိပါတယ်။ မကြောက်နဲ့၊ ဆေးခန်းကို မကြာခင် ရှာတွေ့တော့မှာပါ၊ နည်းနည်းလောက် သည်းခံပေးပါနော်"
ချန်ဘိုဟင်က သူ့မျက်နှာပေါ်မှ ကျဆင်းလာသော မျက်ရည်များကို လက်ဖြင့် ရမ်းသန်းကာ သုတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ အလုံးစုံ ပြောင်းလဲသွားတဲ့အခါ ကျွန်မကို သတ်ပေးပါ။ ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်မသွားစေနဲ့နော်၊ ဟုတ်လား"
"မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး၊ အဲ့လို ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ဘူး။ ဘာမှ မဖြစ်စေရဘူး!"
ဝမ်ချူ ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ရီလာသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်မှ အနက်ရောင် သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့ပြီး ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးဆုံးတော့မည့် လက္ခဏာပင် ဖြစ်ပေသည်။
ချန်ဘိုဟင်က အရှိန်တင်စက်ကို ရက်စက်စွာ နင်းချလိုက်ကာ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ကိုယ့်မှာ မင်းကို မသတ်ရက်ဘူး။ မင်းကို သတ်ပစ်လို့ မရဘူး။ အကယ်၍ မင်းသာ ဇွန်ဘီဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင်တောင် ကိုယ် မင်းဘေးမှာ ဆက်နေမယ်။ အတူတူ ဇွန်ဘီဖြစ်သွားကြမယ်!"
ထိုအချိန်တွင် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး လမ်းငယ်လေးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်ကြသည်။
ချန်ဘိုဟင် အနည်းငယ် မိန်းမောသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် အရှိန်ကို ပိုမြှင့်တင်ကာ ရှေ့သို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။ ဇွန်ဘီများမှာ သူ့အတွက် အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးကြကာ ကားဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခဲ့ကြသည်။
ဇွန်ဘီများ ဖန်တီးပေးထားသည့် လမ်းကြောင်းမှာ ဆေးခန်း၏ အဝင်ဝအထိ ရှည်ထွက်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က အဝင်ဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။ ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့ကိုမူ ရုံးခန်းထဲတွင် သော့ခတ်ထားခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ၎င်းတို့အား လူသားများနှင့် အနီးကပ် ထိတွေ့မှုရှိစေရန်နှင့် ခုန်အုပ်ကိုက်လိုသည့် ဆန္ဒကို တွန်းလှန်နိုင်ရန် လေ့ကျင့်ပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
_တောင်ပိုင်းမြို့တော် ဆေးခန်းက တကယ်ရှိတာပဲ! ပြီးတော့ ဒီမှာ အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ လူသားတွေလည်း ရှိနေသေးတယ်!_
ချန်ဘိုဟင်က ကားပေါ်မှ အမြန်ဆင်းလာကာ ဝမ်ချူ ကို ပွေ့ချီပြီး ပြေးလာခဲ့သည်။
ဝမ်ချူ မှာ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တိုက်ထုတ်နေရှာသည်။ သူမ အကိုက်ခံရမည့် ပထမဆုံးလူသားမှာ သူမ၏ ချစ်သူဖြစ်လာရန် သူမ မလိုလားပေ။
"ချူချူ၊ ရောက်ပြီလေ၊ နည်းနည်းလောက် သည်းခံပေးပါဦး၊ နည်းနည်းလေးပါပဲ… ဆရာဝန်ကြီး! ဆရာဝန်ကြီး၊ ကယ်ပါဦးရှင်! သူမ အလွန်အမင်း ခံနိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး! မြန်မြန်လုပ်ပေးပါ!"
ဝမ်ချင်းလင်က စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်း မရှိပေ။ "စိုးရိမ်မနေပါနဲ့၊ ကုတင်ပေါ် တင်လိုက်ပါ"
ချန်ဘိုဟင်က သူ၏ချစ်သူကို ပွေ့ချီကာ ကုတင်ပေါ်သို့ သေချာဂရုတစိုက် တင်ပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က သူမ၏ အဝတ်စွန်းကို လှန်လိုက်ပြီး အကိုက်ခံရသည့်နေရာကို အတိအကျ ရှာဖွေတွေ့ရှိကာ သွေးပင်စည်ပန်း တစ်ပင်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ချက်ချင်းပင် သွေးပင်စည်ပန်း ပေါ်ရှိ အမှင်စုပ်စက်ငယ် အားလုံးသည် ဒဏ်ရာထဲသို့ ထိုးဆိုက်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ *ဂူလူ… ဂူလူ…*
သွေးပင်စည်ပန်း သည် ဇွန်ဘီအဆိပ်ကို စုပ်ယူလိုက်ပြီး အလွန်တရာ ကျေနပ်နေပုံရသည်။
တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေခဲ့သော ဝမ်ချူ မှာ နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်ကျသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အစိမ်းရောင်နှင့် အမည်းရောင် ရောနှောနေသော မျက်နှာအဆင်းမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာသည်။ ဇွန်ဘီအဆိပ်များ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။
ဝမ်ချင်းလင် လှည့်ထွက်လာပြီး ရုံးခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နံရံနှင့် ကပ်လျက်သား တည့်မတ်စွာ ရပ်နေကြသည့် သူ့မိဘများကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကျန်းလန် က သွားများကို တကျိတ်ကျိတ်ကြိတ်ကာ ကြေညာလိုက်သည်— "ဒီအဘွားကြီး သည်းခံနိုင်တယ်! အိမ်မှာ စားလို့တောင် မကုန်နိုင်တဲ့ အသားတွေ အများကြီးရှိနေတာပဲဟာ၊ မူတန်ဝက်သားက ဘာလို့ ဒီလောက်ကောင်းနေရတာလဲ?! ငါ ဘာလို့ ဒီလို အစိမ်းလိုက်၊ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် အသားတွေကို စားရမှာလဲ?!"
ဝမ်ကျန့် က ရင်ကော့ကာ ဗိုက်ကို သိမ်းတင်ထားလိုက်သည်။
*ဒီဘိုးတော်က* အလေးချိန် လျှော့ချင်နေတာ! အစိမ်းလိုက်အသားတွေ ငါ မစားနိုင်ဘူး! ဘက်တီးရီးယားပိုးတွေ၊ ကပ်ပါးပိုးတွေ… ဘက်တီးရီးယားပိုးတွေ…
ဝမ်ချင်းလင်—
သူသည် ရုံးခန်းတံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ သူ့မိဘများ လူသားများနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံရန်မှာ ယခုထက်ထိ အနည်းငယ် ခက်ခဲနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချင်းလင် ပြန်ထွက်လာပြီး သွေးပင်စည်ပန်း ဖြင့် ကုသပေးခြင်း ပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက နှုတ်ခမ်းကို ဟလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်— "သာမန်ဇွန်ဘီ ပုံဆောင်ခဲ တစ်ရာ"
ဝမ်းဝအောင် သောက်သုံးပြီးနောက် သွေးပင်စည်ပန်း သည် တစ်ကျော့ပြန် ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ ဝမ်ချင်းလင်သည် ကုသမှုအတွက် ထိုပင်ကိုပင် ဆက်လက်အသုံးပြုခဲ့သည်။ ပထမအကြိမ်ပြီးကတည်းက ဇွန်ဘီအဆိပ်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် သွေးပင်စည်ပန်း သည် အနည်းငယ် ပိုကြီးလာကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမည်းစက်များ ပေါ်လာတတ်သည်ကို သူ သတိထားမိခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်းလင် သိချင်နေသည်မှာ ဤ သွေးပင်စည်ပန်း သည် နောက်ဆုံးတွင် မည်သို့သော အရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည်နည်း။
ချန်ဘိုဟင်က သူ့လက်ထဲရှိ လုံးဝန်းသော အရာကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူကိုယ်တိုင်တွင် ရှိသမျှ ပုံဆောင်ခဲ အားလုံးကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် ရေတွက်ပြလိုက်သည်။
သူ့တွင် သာမန်ဇွန်ဘီ ပုံဆောင်ခဲ တစ်ရာ မရှိသော်လည်း ပြောင်းလဲပြီးဇွန်ဘီ၏ ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခုတော့ ပါလာခဲ့သည်။
ချန်ဘိုဟင်မှာ အလွန်တရာ အားနာသွားခဲ့သည်။
"ပြောင်းလဲပြီးဇွန်ဘီတွေရဲ့ ပုံဆောင်ခဲကို လက်ခံပါသလား ခင်ဗျ"
ဝမ်ချင်းလင်— "လက်ခံပါတယ်။ ဈေးကွက်လဲလှယ်နှုန်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်ပေးပါတယ်"
ပထမအဆင့် ပြောင်းလဲပြီးဇွန်ဘီ ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခုလျှင် သာမန်ဇွန်ဘီ ပုံဆောင်ခဲ တစ်ရာနှင့် လဲလှယ်နိုင်သည်။
ဒုတိယအဆင့် ပြောင်းလဲပြီးဇွန်ဘီ ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခုလျှင် ပထမအဆင့် ပြောင်းလဲပြီးဇွန်ဘီ ပုံဆောင်ခဲ ၁၀ ခုနှင့် လဲလှယ်နိုင်ပြီး ဤကဲ့သို့ ဆက်လက်သွားမည် ဖြစ်သည်။
ဤလဲလှယ်နှုန်းကို ပုံဆောင်ခဲများအတွင်းရှိ စွမ်းအင်ပမာဏအပေါ် မူတည်၍ တွက်ချက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန်ဇွန်ဘီ ပုံဆောင်ခဲနှင့် ပြောင်းလဲပြီးဇွန်ဘီ ပုံဆောင်ခဲတို့ကြားတွင် ကွာခြားချက်မှာ မိုးနှင့်မြေကဲ့သို့ပင် ကြီးမားလှပေသည်။
ချန်ဘိုဟင်က ပထမအဆင့် ဇွန်ဘီ ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခုကို ဝမ်ချင်းလင်အား ပေးအပ်လိုက်သည်။
ဝမ်ချူ မှာ ထိုအချိန်တွင် သတိရလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်ကို ကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရှာသည်။
ချန်ဘိုဟင်က သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
"အခုဆို အားလုံး အိုကေသွားပြီ ချစ်ရမယ်။ ကိုယ်တို့ ကုသပြီးပြီလေ၊ ဇွန်ဘီလည်း ထပ်ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်တို့ အားလုံး ကယ်တင်ခံလိုက်ရပြီ"
ထိုမှသာ ဝမ်ချူ မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကို စတင်ခံစားလာရတော့သည်။ သူမသည် ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ရောက်ခါနီးအထိ ဖြစ်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။
သူမသည် ဝမ်ချင်းလင်ကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က သွေးပင်စည်ပန်း ကို ပွေ့ချီရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိဘဲ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။
"လာရောက်အားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ချန်ဘိုဟင်—
ဝမ်ချူ—
ထိုလူငယ်စုံတွဲတွင် ပြောစရာစကားများစွာနှင့် မေးစရာမေးခွန်းများစွာ ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ဆရာဝန်ကြီးကမူ ၎င်းတို့အား တိုက်ရိုက်ပင် အပြင်သို့ နှင်ထုတ်လိုက်သည်။
ထိုစုံတွဲမှာ ဝမ်ချင်းလင်အား ထပ်မံကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြပြီး လက်ချင်းချိတ်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ ချန်ဘိုဟင်က ဆက်လက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်လာကာ ဝမ်ချင်းလင်ကို မေးလိုက်သည်— "ရှင်တို့လက်ထဲက ဟာက ဘာလဲ"
ဝမ်ချင်းလင်— "သွေးပင်စည်ပန်း"
၎င်းမှာ သူ၏ အဖိုးတန် သွေးပင်စည်ပန်း ဖြစ်သောကြောင့် သူက *သွေးပင်စည်ပန်း* ဟု အမည်ပေးထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ချန်ဘိုဟင်— ???
ဆရာဝန်က ဆက်လက်ပြောပြလိုစိတ် မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချူ က သူမ၏ ချစ်သူကို ဆွဲခေါ်ကာ ကားပေါ်သို့တက်ပြီး ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
ပြန်သည့်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ၎င်းတို့အား လမ်းဆီးတားသည့် သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်သည့် ဇွန်ဘီ တစ်ကောင်မျှကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ ထိုကဲ့သို့ပင် ၎င်းတို့သည် လုံခြုံစွာဖြင့် တောင်ပိုင်းမြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဤအဖြစ်အပျက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို အိမ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ တောင်ပိုင်းမြို့တော်ရှိ ဇွန်ဘီများအားလုံး အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြပါသနည်း။