အခန်း 97

ခေါင်းစဉ်း- ငါက တကယ်ပဲ ကံကြမ္မာရဲ့သားတော် မဟုတ်ဘူး – အခန်း ၉၇- ကဿပလိပ်မင်း ရုပ်သဏ္ဌာန်! | NovelPing

ရှန်ထျန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ဆွံ့အသွားရလေသည်။

သူသည် ကျန်းယွင်ရှီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အင်မတန် အံ့ဩတုန်လှုပ်နေပုံရသော လျိုထိုင်ရီကို ဆက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျုပ်က ဆေးပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲလေ၊ ဒီလိုမျိုး အန္တရာယ်များတဲ့ကိစ္စမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် လုပ်ရဲပါ့မလဲ။"

ရှန်ထျန်းက ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်ရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

လျိုထိုင်ရီမှာမူ သူ၏စကားကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်သည့်ပုံစံ ပေါ်နေသေးသည်။ သူက လက်ကို အသာခါယမ်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်— "သခင်လေး ရှန်ထျန်း၊ အဲဒီလို မပြောပါနဲ့ဗျာ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပင်ကိုစွမ်းရည်ဆိုတာ သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ဆေးပညာမှာလည်း အလားတူပါပဲ၊ တော်တဲ့သူက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ကို တော်နေတာပဲလေ။ ဆေးဝါးသုတေသနပညာရပ်မှာဆိုရင် လူငယ်တွေက အဟောင်းတွေကို ကျော်တက်သွားတာ သဘာဝပါပဲ။ ဆရာသခင်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ကျုပ် ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်ထျန်းမှာ တကယ်ပင် ငိုရခက် ရယ်ရခက် ဖြစ်သွားရတော့သည်။

သူက ဘယ်တော့မှ ဆေးပညာကို သင်ယူခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။ သူ ထုတ်ပြခဲ့သမျှ နည်းလမ်းဟူသမျှမှာ System ဆီမှ အတင်းအကြပ် ဖြည့်သွင်းပေးထားခြင်း သို့မဟုတ် အခြားသူများ၏ အသိဉာဏ်ကို ခိုးယူထားခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်က ဆေးပညာနှင့်ပတ်သက်၍ လုံးဝ နားမလည်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲပင်။

သို့သော်လည်း လျိုထိုင်ရီ ကမူ သူ့အား ထိုသို့ ထင်မှတ်နေပြီးဖြစ်ရာ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ရှင်းပြနေပါစေ အလကားသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဆက်၍ မရှင်းပြတော့ဘဲ ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်တော့သည်။

ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဆက်ထိန်းထားရန်အတွက် ရှန်ထျန်းသည် တိတ်ဆိတ်မှုကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်ရတော့သည်။

"သခင်လေး ရှန်ထျန်း၊ ကျုပ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနေပါပြီ။ ခင်ဗျားရဲ့ ဆေးစွမ်းကြောင့် ကျုပ်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကပါ တက်လာတော့မယ့်ပုံပါပဲ။" လျိုထိုင်ရီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်— "ဒါနဲ့ ကျုပ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို ဆက်ပြီး ကုသဖို့အတွက် လိုအပ်တာတွေ ရှိသေးလားခင်ဗျ။ ကျုပ် အကုန်စီစဉ်ပေးမယ်လေ။"

ရှန်ထျန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်— "အခုလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။ ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်ရာဟောင်းတွေ အားလုံး ကင်းစင်သွားပါပြီ။ ကျန်တာကတော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အနားယူပြီး ပြန်လည်ထူထောင်ဖို့ပဲ လိုတော့တာပါ။"

လျိုထိုင်ရီသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပို၍ပင် ကျေးဇူးတင်ဝမ်းမြောက်သွားတော့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး ရှန်ထျန်း၊ ကျေးဇူးကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ကျုပ် ဒီလိုမျိုး အသက်ဆက်ရှင်ခွင့် ရလာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။" လျိုထိုင်ရီသည် ဦးညွှတ်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

ရှန်ထျန်းက လက်ကို အသာခါယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းယွင်ရှီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျန်းယွင်ရှီး၊ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကိစ္စတွေရော ဘယ်လိုရှိနေပြီလဲ။"

ကျန်းယွင်ရှီးက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်— "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး၊ ကျုပ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေကလည်း တိုးတက်လာနေပါပြီ။ ခင်ဗျား ပေးထားတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ဆိုတော့ ပိုတောင် လွယ်ကူသလို ခံစားရပါတယ်။"

ရှန်ထျန်းက စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

*အင်းလေ… ငါ့မှာ ဘာမှမရှိပေမယ့် System က အကုန်ထုတ်ပေးနေတာပဲဟာ။ ဒီလူတွေက ငါ့ကို တကယ်ကြီး ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ယောက်လို ကိုးကွယ်နေကြတော့ ငါလည်း တော်တော်လေး ဟန်ဆောင်နေရတာပေါ့လေ။*

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသည် သူ့အတွက် လုံးဝ ဆိုးရွားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ဘေးနားတွင် အစွမ်းထက်သော လက်ထောက်ကောင်းများ ရှိနေခြင်းက နောင်လာမည့် အန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည်ဖြစ်သည်။

ထိုစဥ်းစားခန်း ဝင်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် ရှန်ထျန်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် System ၏ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

[叮! ကျေးဇူးရှင်၏ လျှို့ဝှက်ချက် ထုတ်ဖော်မှုနှုန်း မြင့်တက်လာခြင်း၊ ကဿပလိပ်မင်း ရုပ်သဏ္ဌာန် (Black Tortoise Avatar) စွမ်းရည်ကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ!]

ရှန်ထျန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

စနစ်မှ ပေးအပ်လိုက်သော ဤစွမ်းရည်သစ်ကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးကြောများနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ လှည့်ပတ်သွားကြသည်။ မဟာစွမ်းအားကြီးမားသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

*ကဿပလိပ်မင်း ရုပ်သဏ္ဌာန်တဲ့လား?*

ရှန်ထျန်းသည် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားတိရစ္ဆာန်ကြီးများအနက် တစ်ပါးဖြစ်သော ကဿပလိပ်မင်း၏ စွမ်းအားပင်တည်း။ ကာကွယ်မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုတို့တွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ထိုစွမ်းရည်သည် သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့ဘေးနားရှိ ကျန်းယွင်ရှီးနှင့် လျိုထိုင်ရီတို့မှာလည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရှန်ထျန်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့် ဖိအားတစ်ရပ်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ဒီ… ဒီစွမ်းအင်က…" လျိုထိုင်ရီ၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားလေသည်။

သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသော လူငယ်လေးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် တည်ငြိမ်ပြီး အနန္တစွမ်းအားကြီးမားလှသော ပုံစံသည် သာမန်လူသားတစ်ဦး၏ နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်ထျန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ထိုစွမ်းအင်အသစ်ကို မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အမြန်ဆုံး အနေအထားရောက်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

*တော်သေးတာပေါ့၊ အပြင်ကို လုံးဝ ပေါက်ကွဲထွက်မသွားအောင် ထိန်းနိုင်လိုက်လို့… မဟုတ်ရင် ဒီလူတွေရှေ့မှာ ငါ့ပုံစံ ပျက်ကုန်တော့မှာပဲ။*

ရှန်ထျန်းက အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်လျက် ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်— "ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့အတွက်ကတော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ တော်ကြရအောင်။ မင်းတို့လည်း ကိုယ့်ဘာသာ ဆက်ပြီး အနားယူကြတော့လေ။"

ကျန်းယွင်ရှီးနှင့် လျိုထိုင်ရီတို့က လေးစားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး၊ ကျုပ်တို့ သွားနှင့်ပါ့မယ်။"

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားကြပြီးနောက် ရှန်ထျန်းသည် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ လက်ဖဝါးကို ငေးကြည့်လိုက်ရင်း အသစ်ရရှိလာသော မိစ္ဆာ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်၏ အနှစ်သာရများကို ခံစားကြည့်လိုက်သည်။

ဤကဿပလိပ်မင်း ရုပ်သဏ္ဌာန်ကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ခုခံအားတို့မှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နောင်လာမည့် မည်သည့်တိုက်ပွဲတွင်မဆို သူသည် အလွန်တရာ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ကာကွယ်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရလေတော့သည်။

သင်္ဘောပေါ်ရှိ ကုန်းပတ်ထက်တွင်မူ ကြာပန်းနီလာအရှင် ဖြစ်သော ချူလုံဟဲ့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်စုန့်၊ လျိုထိုင်ရီ၊ ကျန်းကျီကျား နှင့် ရှုံမုန် တို့ကတော့ နောင်လာမည့်ရက်များတွင် သခင်လေးရှန်ထျန်းကို မည်သို့ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုကြရမည်နည်း ဆိုသည့်အကြောင်းကို အုပ်စုဖွဲ့ကာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ကွေ့ကုန်းကုန်း နှင့် ချင်းကော တို့ကမူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ကျင့်ကြံနေကြ၏။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မိုးကြိုးစွမ်းအင်များကို အားကောင်းလာစေရန် အားထုတ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တဲအိမ်ခန်းငယ်လေးထဲမှ ကျယ်လောင်သော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်အထိ အရာရာတိုင်းသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် လည်ပတ်နေခဲ့သည်။

"အားဟား၊ ထွက်လာပြီဟေ့!"

ထိုအသံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းက ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားကြသည်။

ထိုအသံရှင်မှာ သူတို့၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော သခင်လေး ရှန်ထျန်းပင်တည်း။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ရာကို လုပ်ဆောင်နေပေလိမ့်မည်။

ချင်းကော က သူ၏ဓားကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်— "သခင်လေး အန္တရာယ်ရှိနေပြီ!"

ထို့နောက် သူသည် နီရဲမည်းမှောင်နေသော အရိပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ အခန်းရှိရာဘက်သို့ အမြန်ဆုံး ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကွေ့ကုန်းကုန်း မှာမူ စကားပင် မပြောနိုင်အောင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ခံပညာလှုပ်ရှားမှု အတတ်ပညာကို ချက်ချင်း အသုံးပြုကာ ချင်းကော ၏ လမ်းကြောင်းကို အမြန် ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။ "ချင်းကော၊ စိတ်အေးအေးထားစမ်းပါ!"

ချင်းကော ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ဟျူးဂါးမိစ္ဆာကျမ်း ကို ကျင့်ကြံရန် အလွန်ပင် ကိုက်ညီမှုရှိပေရာ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူ၏ စွမ်းရည်မှာ သိသိသာသာကြီး တိုးတက်လာခဲ့သည်။ အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သော ဆိုင်ရှင်စုန့် ပင်လျှင် သူ့ကို အားကျနေရသည်အထိ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ကွေ့ကုန်းကုန်း လောက် လေ့ကျင့်မှု မလုပ်ရသေးဘဲ ခြောက်သွေ့နေဆဲဖြစ်သဖြင့် ကွေ့ကုန်းကုန်း လောက် အမြန်နှုန်း မကောင်းပေ။

"ဦးလေးကွေ့၊ သခင်လေး အခက်တွေ့နေပြီလေ။ ကျုပ်တို့ သွားကြည့်သင့်တာပေါ့ဗျာ!"

ချင်းကော ကို ငေးကြည့်ရင်း ကွေ့ကုန်းကုန်း က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ "စိတ်အေးအေးထားစမ်းပါကွာ၊ မင်းထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါက ကျုပ်တို့ ဘယ်တော့မှ ခံစားရမှာ မဟုတ်တဲ့ ကိစ္စမျိုးပါကွာ။"

ချင်းကော သည် တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဦးလေးကွေ့ ဆိုလိုသည်ကို ရိပ်မိသွားကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်သည်။

ဦးလေးကွေ့ က တကယ်ပဲ အရာရာကို အတန်အသင့် နားလည်သဘောပေါက်တဲ့သူပါတကား။ ငါသာ မတွေးမိခဲ့တာ။ အဲ့ဒီတော့ သခင်လေးက အခု သူ့အခန်းထဲမှာ 'အဲ့ဒါ' ကို လုပ်နေတာပေါ့လေ။

ချင်းကော ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးစမ်းချင်စိတ်များနှင့် မနာလိုဝန်တိုမှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့များတော့ ဘယ်တော့မှ အမှန်အတိုင်း သိရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး!

"သခင်လေးကတော့ ဟုတ်မှ ဟုတ်ရလေရဲ့! မြင့်မြတ်သော မိုးကုဋေကျောင်းတော်ကြီးရဲ့ သန့်စင်ရှင်ပျိုမင်ကိုယ်တိုင်တောင် သူ့ရဲ့ဆွဲဆောင်မှုကို မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ဘူး။"

"သခင်လေးက သန့်စင်ရှင်ပျိုမင်ကိုပါ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ ဘယ်လိုများ စည်းရုံးနိုင်ခဲ့လဲဆိုတာ တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲကွာ။"

"ညီအစ်ကိုတို့၊ ကြည့်ရတာ နောင်ကျရင် ကျုပ်တို့လည်း သန့်စင်ရှင်ပျိုမင်ကို မြှောက်ပင့်ပြောဆိုရတော့မယ့်ပုံပဲ။"

"နောက်ဆုံးတော့လည်း ဒီလိုနေ့ရက်မျိုး ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ။ အရှင်မသာ သိမယ်ဆိုရင် အရမ်း ဝမ်းသာနေမှာ သေချာတယ်!"

လူအချို့က ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ စကားဆက်မပြောတော့ပေ။

ထိုစဥ်အချိန်၌ပင် ရှန်ထျန်း ၏ အခန်းထဲတွင်...

ရှန်ထျန်း သည် ကျန်းယွင်ရှီး က သူ့အား ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်စဥ် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားခဲ့သည်။

သိုၵ်း... ငါ့မှာ ကဿပလိပ်မင်း ရုပ်သဏ္ဌာန် ပေါ်လာတာကို သူ မြင်သွားပြီထင်တယ်။ အခုတော့ ဖုံးကွယ်လို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ငါ ဘာလို့ တစ်ခါလောက်များ တိတ်တဆိတ် မနေနိုင်ရတာလဲ? ငါ့ရဲ့ ရုပ်ရည်က ဆွဲဆောင်မှု ရှိတာတင် မကဘဲ ကျင့်ကြံရာမှာလည်း အရည်အချင်း ရှိနေရတယ်လို့!

ရှန်ထျန်း သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ သခင်မကြီးက ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို သိသွားပြီဆိုမှတော့ သူ အခု ဘာလုပ်ရတော့မည်နည်း။

ရှန်ထျန်း တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ အံ့သြသွားဟန် ဆောင်ရတော့သည်— "ကျွန်တော်လည်း ဘာမှန်း မသိပါဘူး။"

ကျန်းယွင်ရှီး က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဆက်မမေးတော့ပေ။ သူမသည် ရုပ်သဏ္ဌာန်ဆီသို့ တိုးကပ်သွားကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်— "ငါ ဒါကို ထိလို့ရမလား?"

ရှန်ထျန်း စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

အဲဒါက လိပ်မင်းလေး တစ်ကောင်တည်းပါ။ ထိစရာ ဘာရှိလို့လဲ?

သို့သော် ရလဒ်က ဘယ်လိုမှ ထူးခြားလာမည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားသည်နှင့်အမျှ ကျန်းယွင်ရှီး ကို ငြင်းပယ်နေရန် သူမလိုတော့ပေ။

"ကိုင်လိုက်လေ၊ သခင်မကြီး။ ထိလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖွဖွလေးသာ ကိုင်နော်။"

ကျန်းယွင်ရှီး သည် သူမ၏ လက်ယာလက်ဖြင့် ကဿပလိပ်မင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူမ ထိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည်လည်း ရုပ်သဏ္ဌာန်ဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကျန်းယွင်ရှီး ၏ စွမ်းအားပင်ဖြစ်ပြီး ကဿပလိပ်မင်းနှင့် ပေါင်းစပ်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ခဏအကြာတွင် အလွန်သေးငယ်သော လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိ ကဿပလိပ်မင်းသည် ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ အလွန်တရာ သိသာထင်ရှားလှခြင်း မရှိသေးသော်လည်း ယခင်ကထက်မူ များစွာ ကြီးမားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းယွင်ရှီး ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်— "မြင်လား? အခုဆို ကြီးလာပြီလေ။"

ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ မိုးကြိုးဝိညာဉ်အရင်းအမြစ်ကို တိုးပွားစေသည့် ခန္ဓာကိုယ်တွင်းမှ စွမ်းအင်ဒီရေ တက်လာခြင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ကျန်းယွင်ရှီး ကမူ အလွန်ပင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါ်နေသည်။

ကျန်းယွင်ရှီး ကို ငေးကြည့်ရင်း ရှန်ထျန်း က ပြောလိုက်သည်— "သခင်မကြီး၊ မျက်နှာတွေ အရမ်း ဖြူဖပ်နေပြီ။ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်ကြရအောင်!"

ကျန်းယွင်ရှီး က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်— "ရပါတယ်၊ ဆက်လုပ်ကြရအောင်။ ဒါက ကိုယ့်အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတော့ သုံးစွဲရတာ အကျင့်မဖြစ်သေးလို့ပါ။ ကိုယ့်အတွက် စိတ်မပူနဲ့။ မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားလိုက်။ ကိုယ်လိုချင်တာက နောက်မှ တစ်ညလောက် အနားယူလိုက်ရုံပါပဲ။"

ကျန်းယွင်ရှီး သူ၏အပေါ် မည်မျှအထိ ကူညီပေးနေသည်ကို တွေးမိကာ ရှန်ထျန်း အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

သူမက တကယ်ကို ကိုယ့်ရဲ့ အစ်မတစ်ယောက်လိုပါပဲလား!

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ပျံသန်းနေသော သင်္ဘောကြီးသည် အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

ရှန်ထျန်း သည် ဗီဇအရပင် အခန်းဘောင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။ သူ မြေငလျင်လှုပ်သည်ဟု ထင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်!

ကျန်းယွင်ရှီး လည်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်သွားခဲ့သည်။

မိုးကုဋေ ပျံသန်းရေးသင်္ဘောကြီးသည် ထိပ်တန်း အဆင့်မြင့် ဓမ္မပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် မြင့်မားသော ကာကွယ်မှုတန်ဖိုးနှင့် တုန်ခါမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိစွမ်း အပြည့်အဝ ရှိပေသည်။ အစပျိုးဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် သင်္ဘောကြီးကို ဤမျှပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားစေရန် ခက်ခက်ခဲခဲ လုပ်ဆောင်ရပေမည်။

ကောင်းကင်ဘုံမြတ်လူကြီးတစ်ဦးကများ တိုက်ခိုက်နေတာလား? ကောင်းကင်ဘုံမြတ်လူကြီး မြစ်ရှည်ကြီး ဖြစ်နေမလား?

ကျန်းယွင်ရှီး သည် အခန်းထဲမှ အမြန်ဆုံး ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

ကျန်းယွင်ရှီး က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်— "ဦးလေးတော် အဇူရာလိုတပ်စ်၊ တပ်ဆင်ထားတဲ့ အစီအရင်တွေ အားလုံးကို ဘယ်သူက ပိတ်ပစ်လိုက်တာလဲ!?"

အစီအရင်အားလုံးကို မည်သည့်အချိန်က ပိတ်လိုက်သည်ကို ကျန်းယွင်ရှီး လုံးဝ မသိလိုက်ပေ။ အစပိုင်းတွင် ၎င်းတို့ကို ဖုံးကွယ်မှုအသွင်ဖြင့် ထားရှိခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အမြန်နှုန်းအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ၏ ကုန်ကျစရိတ်များ လျော့နည်းသွားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူတို့မှာ အလွန်တရာ အကာအကွယ်မဲ့ ဖြစ်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် သေးငယ်သော ထိခိုက်မှုလေးတစ်ခုကြောင့် ပျံသန်းရေးသင်္ဘောကြီးမှာ ဤမျှပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လေထုထဲတွင် အပြာရောင် မီးတောက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကြာပန်းနီလာအရှင် ဖြစ်သော ချူလုံဟဲ့ ပုံစံပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်— "ဟိုလေ... ကိုယ်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ တွေကို ချွေတာချင်လို့ပါ။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်လည်း ရှိနေတာပဲဟာ၊ ဘယ်လို ကာကွယ်ရေးအစီအရင်မှ ထပ်လိုတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ကျန်းယွင်ရှီး က တစ်စုံတစ်ရာမျှ အမူအရာမပြဘဲ သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ "ဒါဆိုရင်၊ ခုနက တုန်ခါမှုက ဘာလဲဆိုတာကို ရှင် ရှင်းပြလို့ရမလား? ကိုယ်က ကိုယ့်ရဲ့ ညီငယ်လေးကို ကျင့်ကြံပေးနေတာလေ!"