ဖခင်ဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းယွင်ရှီး ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဖခင်အပေါ်ထားရှိသည့် လေးစားမှုတို့ ထင်ဟပ်လာသည်။
သူမသည် ဖခင်၏ပုံပြင်များကို နားထောင်ရင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသူဖြစ်ရာ ဤဒဏ္ဍာရီလာပုဂ္ဂိုလ်ကို အထူးပင် အားကျလေးစားခဲ့ပေသည်။
ကျန်းယွင်ရှီး က လေးစားသမှုဖြင့် အရိုအသေပေးလျက် “သမီးတော် တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ထမ်းဆောင်ပြီး မြတ်သောပစ္စည်းကို ပြန်လည်ယူဆောင်လာခဲ့ပါပြီ” ဟု လျှောက်တင်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ “လုပ်ဆောင်ချက် ကောင်းတယ်။” သူ၏အသံတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပါဝင်ပေ။
ကျန်းယွင်ရှီး က ခဏတာ ချင့်ချိန်ပြီးနောက် “လေးစားရပါသော ဖခင်... ဤ ကောင်းကင်ဘုံဒရဂွန်ဆွဲသီး ပေါ်ထွက်လာစဉ်က ကောင်းကင်လျှပ်စီး မူလအစမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကံကြမ္မာပါလာသူ အချို့၏ ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပါတယ်။
“အကယ်၍သာ သူတို့က ကျွန်ုပ်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ လျှပ်စီးပညာရပ်များကို လေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင် အောင်မြင်မှုကြီးများကို သေချာပေါက် ရရှိလာကြမှာပါ။ ဒါကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ဘက်က လူတွေစေလွှတ်ပြီး သူတို့ကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်တဲ့ မြေနေရာဆီ လမ်းညွှန်ခေါ်ဆောင်လာကာ လေ့ကျင့်ပေးသင့်တယ်လို့ သမီးတော် ထင်ပါတယ်” ဟု လျှောက်တင်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်မှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ တည်ငြိမ်အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ “ခွင့်ပြုတယ်။”
သူ၏အသံမှာ အေးစက်ခြင်းမရှိသော်လည်း ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေဆဲပင်။ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသူမှာ သက်ရှိလူသားတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
ကျန်းယွင်ရှီး သည် ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ကြာရှည်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် သမီးတော် ပြန်နှင့်ပါဦးမယ်။”
ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်က ဘာမှပြန်မပြောသဖြင့် ကျန်းယွင်ရှီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်၏ နန်းတော်တံခါးများမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ ပိတ်သွားလေတော့သည်။
အစအဆုံးတိုင်အောင်ပင် ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်သည် သမီးဖြစ်သူအပေါ် မည်သည့်ဂရုစိုက်မှုကိုမျှ ပြသခဲ့ခြင်းမရှိပေ။
道士 (တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်) ကြီးက ဦးခေါင်းကို စောင်းကာ ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း “မင်း အဲဒီယုတ်မာတဲ့ကျင့်စဉ်ကို တစ်ဖန်ပြန်ပြီး တိတ်တဆိတ် ကျင့်သုံးခဲ့ပြန်ပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်က တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို ကြည့်ကာ “သခင်ကြီး... ဒါက ယုတ်မာတဲ့ကျင့်စဉ် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကိုယ်တော် သိပြီးသားပါ” ဟု တုံ့ပြန်သည်။
တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ခံစားချက်နဲ့ ဆန္ဒမှန်သမျှကို ဖြတ်တောက်နေတာလေ။ ဒါတောင် ယုတ်မာတဲ့ကျင့်စဉ်လို့ မခေါ်သေးဘူးလား။”
ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်က တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြောသည်မှာ “သခင်ကြီးက အလွန်အမင်း ခေါမာနေလို့ပါ။”
တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “ဘေးဒုက္ခဖယ်ရှားခြင်း ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ချင်ရုံသက်သက်နဲ့များလား! အလွန်အမင်း ခေါမာနေတာက မင်းကိုယ်တိုင်ပဲလေ!”
ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်က “ယွင်ရှီး ပြောတာတော့ ကောင်းကင်ဘုံဒရဂွန်ဆွဲသီး က သခင်ကြီးလက်ထဲမှာ ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ဟုတ်ပါသလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်းရဲ့သမီးလေးက ငါ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုထားလို့လေ။”
ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်က “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး။ အဲဒီကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို အခု ကိုယ်တော့်ဆီ ပေးအပ်နိုင်ပါပြီ” ဟု ဆိုသည်။
တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက တရားသဖြင့် လေသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “မပေးနိုင်ဘူး၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါ့လက်ထဲကနေ အလုခံခွင့်မပြုဘူးလို့ လူငယ်လေး ရှောက်အာကို ငါ ကတိပေးထားပြီးသား။”
ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်- “???”
ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်ကို ဝန်းရံထားသော လျှပ်စီးကြောင်းများမှာ တဖျပ်ဖျပ် တလက်လက်နှင့် မြည်ဟည်းနေပြီး တက်လာလိုက် ကျဆင်းသွားလိုက် ဖြစ်နေသော ထူထဲသည့် ကောင်းကင်စွမ်းအင်များမှာလည်း မရပ်မနား လှိုင်းထန်နေသည်။ ဤအချက်က သူ၏ခံစားချက်များ လှုပ်ခတ်သွားကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။
“သခင်ကြီး... ဒီဒရဂွန်ဆွဲသီးဆိုတာ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ တံဆိပ်သင်္ကေတ ဖြစ်ပါတယ်။”
တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ပြုံးလျက် “ဖြစ်လေ၊ ဘာဖြစ်လဲ။ တံဆိပ်သင်္ကေတ မရှိတဲ့ ပထမဆုံး ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်မှ မဟုတ်တာ!” ဟု ပြောသည်။
ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်က ပြန်ပြောသည်မှာ “ဒရဂွန်ဆွဲသီးက ကျွန်ုပ်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ တက်ကြွမှု၊ ယိုယွင်းမှုတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေပါတယ်။ သခင်ကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်ပြောင်တာ ရပ်ပေးပါ။”
တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ “အိုဗျာ၊ ညီငယ်... မင်း နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ပူလာပြီပေါ့လေ။ ကောင်းပြီလေ၊ ငါ ကောင်းကင်ဘုံဒရဂွန်ဆွဲသီး ကို မင်းကို ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ရဲ့ အချက်အလက်အချို့ကို ကတိပေးရမယ်။”
ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် “သခင်ကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး တည့်တည့်ပဲ ပြောပါ” ဟု ဆိုသည်။
တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ “အရင်ဆုံး ငါ့အတွက် တစ်ချက်လောက် ရယ်ပြစမ်းပါ။”
ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်နေသော လျှပ်စီးများမှာ ပို၍ပင် အဟုန်ပြင်းလာပြီး ကောင်းကင်စွမ်းအင်များမှာလည်း ပြိုကွဲစပြုလာသည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်ကာ တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သခင်ကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်ပြောင်တာ မလုပ်ပါနဲ့။”
တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်သည်။ “မင်းက ဘေးဒုက္ခဖယ်ရှားခြင်း ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဖို့အတွက် 《ကောင်းကင်ဘုံတာအိုကျမ်း》 ကို ကျင့်သုံးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ရှောက်အာက ဒရဂွန်ဆွဲသီးကို ပြန်ယူလာပေးပြီးပြီပဲ။ အဲဒီကျင့်စဉ်ကို ဘာလို့ ဖယ်ရှားမပစ်သေးတာလဲ။ မင်း ဘာကို စောင့်နေတာလဲ!?”
ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်က အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်သည်မှာ “သခင်ကြီး နားမလည်ပါဘူး။ ကိုယ်တော်က နယ်ပယ်အသစ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးပါပြီ။”
“ဓမ္မတာအိုကို လိုက်နာပြီး ထိပ်ဆုံးကိုရောက်ဖို့ ဆိုတာ ခက်ခဲလှပါတယ်။ ကိုယ်တော်က တာအိုလမ်းစဉ်အသစ်တစ်ခုကို လျှောက်လှမ်းချင်တာပါ။ 《ကောင်းကင်ဘုံတာအိုကျမ်း》 က အလွန်အရေးပါနေလို့ အဲဒါကို လက်လွှတ်လိုက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး!”
“ဩော်!” တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင်လည်း သွားပြီး မင်းရဲ့တာအိုအသစ်ကို လျှောက်လှမ်းပေတော့! စိတ်ဖောက်ပြန်မှုဒဏ် ခံရတာမျိုး မဖြစ်အောင် ဒီဆွဲသီးကို ငါ ဆက်ထိန်းသိမ်းပေးထားမယ်။ မင်းက ဆွေမျိုးတွေနဲ့ မိတ်ဆွေတွေကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ ငြင်းပယ်လာရင်တောင် ဒီဆွဲသီးက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ဆုံးရှုံးသွားမှာ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့။”
စကားပြောဆိုဆုံးသည်နှင့် တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသည် လှည့်ထွက်ကာ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်၏ နန်းတော် အထွက်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ထိုခဏချင်းမှာပင် ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်၏ နန်းတော်တစ်ခုလုံး လျှပ်စီးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ကောင်းကင်စွမ်းအင်များမှာ ဆူနာမီလှိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ကြီးထွားလာသည်။
တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသည် ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်၏ နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း စတင်လှမ်းလိုက်ချိန်တွင်ပင် မြူခိုးများထဲမှ ထူးဆန်းသော ရယ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဟယ်ဟယ်ဟယ်ဟယ်~”
_၁_
မှန်ပေသည်၊ ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင် ရယ်မောနေခြင်းပင်တည်း!
တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း အောင့်အည်းထားရသဖြင့် နှုတ်ခမ်းပင် စောင်းသွားရသည်အထိ ဖြစ်သွား၏။
ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် “ကိုယ်တော် ရယ်မောခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ ကျော်ပြီဖြစ်လို့ အကျင့်မရှိတော့ပါဘူး။ သခင်ကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ်တော့်ကို မရယ်ပါနဲ့။ သခင်ကြီးပြောတဲ့အတိုင်း ကိုယ်တော် လုပ်ပြီးပါပြီ၊ ဒါကြောင့် အဲဒီဆွဲသီးကို အခု ကိုယ်တော့်ဆီ ပေးနိုင်ပါပြီ!” ဟု ဆိုသည်။
တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ပြန်ပြောသည်မှာ “ဒါက ပထမဆုံး အချက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ နောက်ထပ် သုံးချက် ကျန်သေးတယ်!”
ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်က အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်သည်မှာ “သခင်ကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး တည့်တည့်ပဲ ပြောပါ။”
တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက လက်ချိုးရေတွက်လိုက်သည်။ “ပထမအချက်! ငါ့သမီးလေးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ငါ လုပ်ခလစာ ရရမယ်။ မှောင်ခိုဈေးကွက်ထဲက ငါ့ရဲ့ဈေးနှုန်းအရ အကြိမ်တိုင်း လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ၁,၀၀၀,၀၀၀ ကျသင့်တယ်။
“ရှောက်အာလေးကို ကယ်တာဖြစ်လို့ ၁၂ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးမယ်။ ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့သမီးက ရွှေရောင်အတောင်ပါတဲ့ သိမ်းငှက်ကြီးရဲ့ ပေါင်သားကိုလည်း စားခဲ့သေးတယ်။
“လျှော့ဈေးပြီးသွားရင်တော့ လုပ်ခလစာက အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ၅၀၀,၀၀၀ တော့ ရှိရမယ် မဟုတ်လား။ မင်း ဒီအချက်ကို ငြင်းလို့မရဘူးနော်!”
ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်မှာ “ဝိညာဉ်သလင်းကျောက် ဝိညာဉ်သလင်းကျောက် ၁,၅၀၀။ သခင်ကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒုတိယအချက်ကို ဆက်ပြောပါ!”
“ကောင်းပြီလေ!” တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်မှာ “သခင်ကြီး မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါက ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဝိညာဉ်တောင်မှ မရှိဘူး။ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် ဝိညာဉ်တောင်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ခွင့် ပေးနိုင်မလား။”
“ဒါတော့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး၊ လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်တာ!”
ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်က တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ပတ်လည်ရှိ ကောင်းကင်စွမ်းအင်များမှာ အပြင်းအထန် လှိုင်းထန်လာတော့သည်။
ခေါ်ဆိုကြသည့် ဝိညာဉ်တောင် ဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကြောကို ပေါက်ဖွားပေးနိုင်သော တောင်ထိပ်များကို ဆိုလိုခြင်းပေတည်း။ မြင့်မြတ်သောကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာငယ် ထဲတွင် ဝိညာဉ်တောင် စုစုပေါင်း (၃၆) တောင် ရှိသည်။ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်သို့ ကျင့်ကြံရောက်ရှိသမျှ ကာလပတ်လုံး မည်သူမဆို ဝိညာဉ်တောင်တစ်ခု၏ ဦးဆောင်သူ ဖြစ်လာနိုင်ပြီး တပည့်များကိုလည်း လက်ခံသင်ကြားပေးနိုင်ပေသည်။
မူလက ဇူလုန့်ဟယ် ဟုခေါ်သော စိမ်းလန်းသောကြာပန်း သက်ကြီးရွယ်အိုတွင်လည်း သူပိုင်ဆိုင်သည့် ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်တောင် ရှိခဲ့ပြီး ၎င်း၏ အရည်အသွေးမှာလည်း အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။ ပြဿနာမှာ ဤလူ့မိုက်က အထီးကျန်တရားကျင့်ကြံစဉ်အတွင်း 《မီးတောက်ကျမ်း》 ကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းနှစ်မြှုပ်ခဲ့သဖြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကြောကို ခန်းခြောက်သွားသည်အထိ စုပ်ယူပစ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ဝိညာဉ်တောင်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ နှင့် ဝိညာဉ်ပန်းများမှာ တိုက်ရိုက်ပင် ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့သွားကာ ယင်းတောင်မှာ ဆိတ်ညံပျက်စီးနေသော တောင်ကုန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ပင် ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်း တန်ဖိုးဖြတ်သူများ၏ အဆိုအရ ဤဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကြောသည် အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း (၁,၀၀၀) ကြာမှသာလျှင် ၎င်း၏ အသက်စွမ်းအင်ကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကြောများသည် ကျင့်စဉ်ဂိုဏ်းများ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်များ ဖြစ်ကြပေရာ ၎င်းကို လူတိုင်း သတိပြုရပေမည်။
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကြော တစ်ခု သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ကျင့်စဉ်ဂိုဏ်းများသာလျှင် ကောင်းချီးခံစားရသော နယ်မြေ ဟု ခေါ်ဆိုရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီကြသည်။
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကြော သုံးခု သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ ရှိကြသူများသာလျှင် နတ်သမီးတို့စံရာ ဂူအောင်းဗိမာန် ဟု ခေါ်ဆိုထိုက်ကြသည်။
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကြော (၁၀) ခု သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ ပိုင်ဆိုင်ထားသူများသာလျှင် မြတ်နိုးရာ သန့်စင်နယ်မြေ ဟု ခေါ်ဆိုခွင့် ရှိကြသည်။
ဤအချက်မှာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရာတွင် အဓိကအချက်တစ်ချက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကြောတစ်ခု၏ အရေးပါပုံကို ပြသရန်မှာမူ လုံလောက်နေဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဇူလုန့်ဟယ် သည် ထိုမျှလောက်အထိ အရေးပါလှသော မဟာဗျူဟာမြောက် အရင်းအမြစ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ကာ ယခုအခါတွင် ဒုတိယမြောက် တောင်တစ်ခုကိုပါ ထပ်မံတောင်းဆိုနေပြန်ပြီလော။ ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် မည်သို့လက်ခံနိုင်မည်နည်း။
ကောင်းကင်ဘုံဘိသိက်မြှောက်မဏ္ဍိုင်၏ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်က သက်ပြင်းချလျက် “သခင်ကြီး... တတိယအချက်ကို ဆက်ပြောပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
တာအိုရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ပြုံးစစဖြင့် “တတိယအချက်က အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ကောင်းကင်ဘုံဒရဂွန်ဆွဲသီး ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး 《လျှပ်စီးမင်းကျမ်း》 ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်မယ့် ကံပါလာသူဟာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ သန့်စင်နယ်မြေရဲ့ သူတော်စင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ကတိပေးထားခဲ့ကြတယ်။ သူသာ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် သူတော်စင်မလေးနဲ့တောင် လက်ထပ်နိုင်ပါတယ်။
_၁_
“ညီငယ်... မင်းမှာ သားရော သမီးပါ ရှိပြီးသားလေ၊ မျက်နှာရှည်ရှည်နဲ့ ဖាងချန် တောင် မင်းရဲ့တပည့် ဖြစ်နေပါပြီ။
“ဒါကြောင့် မင်းက အဲဒီကံပါလာတဲ့သူအတွက် ငါ့ကို လုလို့မရဘူး။ သူက ငါ့ရဲ့တပည့် ဖြစ်လာရမယ်။ ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့လစဉ် သူတော်စင် လစာကိုလည်း ငါပဲ ကူပြီး ထုတ်ပေးမယ်။ ဟုတ်ပြီ၊ မင်းရဲ့သမီးနဲ့ လက်ထပ်တဲ့အခါမှာလည်း မင်းက လက်ထပ်လက်ဆောင် ပစ္စည်းတွေ တောင်းလို့မရဘူးနော်။
“အင်း၊ အဓိကအားဖြင့် ဒီသုံးချက်ပါပဲ။ အရမ်းများသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး နော်။”
မြူခိုးကဲ့သို့ ကောင်းကင်စွမ်းအင်များထဲမှ ကျင့်စဉ်ခေါင်းဆောင်၏ မဆန္ဒအလျောက် ပြောလိုက်သည့် အသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ “ခင်ဗျားက ကျွန်ုပ်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင်ရဲ့ ဆရာ လုပ်ချင်တာပေါ့လေ။”
ထိုခဏ၌ တလက်လက်တောက်ပနေသော လျှပ်စီးများမှာ တဖျပ်ဖျပ် မြည်ဟည်းနေပြီး ကောင်းကင်စွမ်းအင်များမှာလည်း လှိုင်းထန်နေခြင်းမှ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
“သခင်ကြီး... ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တောင်တွေရဲ့ မြေပုံကို ယူလာခဲ့ပါ။ ခင်ဗျား ဘယ်ဝိညာဉ်တောင်ကို သဘောကျလို့လဲ။”