အခန်း 76

ခေါင်းစဉ် - ငါက တကယ်ပဲ ကံကြမ္မာရဲ့သားတော် မဟုတ်ဘူး – အခန်း ၇၆- အားကောင်းမောင်းသန် တင်ဒါ၊ ကြက်ဖမ်းသိုင်းလံဝက်

ကျန်းယွင်ရှီး က ဤမဟာကျင့်စဉ်၏ နက်နဲလှသော အနှစ်သာရများကို တစ်ခုချင်းစီ စတင်နားလည်လာခဲ့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးကြောများနှင့် ကြွက်သားများထဲတွင် အားမာန်အသစ်တစ်ခု တစတစ တိုးပွားလာနေပြီး မီးတောက်များကဲ့သို့ ပူနွေးကာ တက်ကြွလာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ တင်ဒါကိုယ်ခန္ဓာကျင့်စဉ် ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါက တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားလောက်အောင် အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ..." ကျန်းယွင်ရှီး သည် သူ၏လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားငယ်လေးကပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကို တုန်ခါသွားစေနိုင်သည်။ ယခင်က သူနှင့်ယှဉ်လျှင် ယခုအခါ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုသည် အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် ကြာပန်းနီလာအရှင် ၏အသံက သူ၏စိတ်အသိအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ "ကောင်လေး၊ မင်းအခုမှ တင်ဒါကိုယ်ခန္ဓာကျင့်စဉ် ရဲ့ ပထမအဆင့်ကိုပဲ အောင်မြင်သေးတာ။ လမ်းစ ဒါမှမဟုတ်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ အရှေ့ဘက်တောအုပ် ထဲက ရန်သူတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် အနည်းငယ်တော့ အားကိုးလို့ရသွားပြီပေါ့။"

ကျန်းယွင်ရှီး က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် အချိန်ဖြုန်းနေရန် မရှိတော့ကြောင်း သိပေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် သူ့ကိုစောင့်ကြိုနေသော အန္တရာယ်များစွာ ရှိနေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်..." ကြာပန်းနီလာအရှင် အား ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် သူသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အချို့ကိုထုတ်ယူကာ စွမ်းအင်များကို ဆက်လက်ပြန်လည်ဖြည့်တင်းလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တောင်ပိုင်းနယ်စပ် ဘက်မှ လေထုသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံဒရဂွန်ဆွဲသီး ကို ပိုင်ဆိုင်လိုသူများ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး ကျန်းယွင်ရှီး အတွက်တော့ ဤစွမ်းအားအသစ်သည် သူ၏ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးအတွက် တစ်ခုတည်းသော အကာအကွယ် ဖြစ်လာပေတော့မည်။

"စစ်သူကြီးဦးလေး အဇူရ်လိုတပ်စ်!"

ကျန်းယွင်ရှီး စကားပြောဆိုဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမည်းရောင်မြူခိုးတို့သည် အပြင်းအထန် တုန်ခါလာကြတော့သည်။

ထိုအမည်းရောင်မြူခိုးများအတွင်း ပုန်းအောင်းနေကြသော အထွတ်အထိပ်ပုဂ္ဂိုလ်များမှာမူ မတည်မငြိမ်ဖြစ်လာကြသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

"ဒါက သတ္တမအဆင့် အပြာရောင်သဘာဝ ကြာပန်းရဲ့ မျိုးကွဲတစ်ခုဖြစ်တဲ့ အဇူရ်ဂရင်းစကိုင်း လိုတပ်စ်ပဲ။"

"ဒါက ကြာပန်းနီလာအရှင်၊ ချူလုံဟယ်များ ဖြစ်နေမလား။ အမြန်ဆုတ်ကြစမ်း!"

အမည်းရောင်မြူခိုးများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်ကာ ကွဲလွင့်သွားကြပြီး အထွတ်အထိပ်ပုဂ္ဂိုလ်များစွာမှာ ချက်ချင်းပင် အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားကြသည်။

သူတို့ရှေ့တွင်ရှိနေသော အပြာရောင်ကြာပန်းပွင့်ကြီးက မည်သည့်အရာကို ကိုယ်စားပြုသည်ကို သူတို့ကောင်းကောင်းသိကြပေသည်။ ထိုသူမှာ အရှေ့ဘက်တောအုပ် တစ်ခုလုံးတွင် မည်သူမျှ ရန်စဝံ့ခြင်းမရှိသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပေသည်။

နက်သန်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်တရာအားကောင်းလှပေရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီတာသောင်းပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်ကြသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ဟာလာပြင်ထဲမှ တခစ်ခစ်ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့တူမလေးကို ဝင်ရောက်စော်ကားရဲပြီးမှ မင်းတို့တွေ ဆုတ်ခွာလို့လွတ်မယ်လို့ ထင်နေကြတုန်းပဲလား။"

သူ့စကားဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပြာရောင်ကြာပန်းပွင့်ကြီးသည် မီးတောက်မျှင် ဆယ်သွယ်ကျော်ကို ရုတ်တရက်လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏အရောင်မှာ ကျောက်စိမ်းရောင်နှင့်ဆင်တူပြီး ကြည်လင်တောက်ပကာ အလွန်ပင်လှပနေပေသည်။

၎င်းတို့သည် လေထုကိုဖောက်ထွင်းကာ အမည်းရောင်မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံထားရသူများဆီသို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အပြာရောင်စိမ်းစိုစို မီးတောက်မျှင်တို့သည် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံထားရသော ကျင့်ကြံသူများကို မှီသွားကြပြီး ပေါက်ကွဲကာ မီးတောက်များ တဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်လာသဖြင့် ၎င်းတို့ကို မီးလျှံများက လွှမ်းခြုံသွားစေတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမည်းရောင်မြူခိုးများအတွင်းမှ စူးရှသော အော်သဟေမြည်တမ်းသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ခဏတာအတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် အမည်းရောင်မြူခိုးများနှင့် ပုန်းအောင်းနေကြသော အထွတ်အထိပ်ပုဂ္ဂိုလ်များကို ပြာပုံဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် အပြာရောင်စိမ်းစိုစို မီးတောက်များက သူတို့၏သိုလှောင်လက်စွပ်များကို ဝါးမြိုသွားပြီးနောက် ပြန်လည်ပျံသန်းလာကာ စုဝေးမိကြကာ လူ့ရုပ်သွင်အဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သူမှာ တာအိုကျင့်သူ ရဟန်းအိုတစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ဆံပင်များမှာ ဖြူရော်နေသော်လည်း မျက်နှာသွင်ပြင်မှာမူ နီမြန်းစိုပြည်နေပြီး ရင်ဘတ်နေရာတွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ရှစ်ခွင်သင်္ကေတပုံပါရှိသော တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏မျက်နှာထက်တွင်မူ သီလရှင် သို့မဟုတ် ရသေ့စင်စစ်ကဲ့သို့ သိမ်မွေ့နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆောင်ထားပေသည်။

အကယ်၍သာ သူ့လက်များတွင် သိုလှောင်လက်စွပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခြင်းမရှိပါက လူသူကင်းဝေးရာတွင် ကျင့်ကြံနေထိုင်သည့် ထူးကဲသောပညာရှင်တစ်ဦးဟူသော သူ၏ပုံစံမှာ ပို၍ပင်ယုံကြည်ဖွယ်ကောင်းပေလိမ့်မည်။

ကျန်းယွင်ရှီး သည် ထိုတာအိုကျင့်သူ ရဟန်းအိုကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှသာ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်တော့သည်။

သူ့လုပ်ရပ်များတွင် တည်ငြိမ်မှုမရှိဟု နာမည်ဆိုးဖြင့်ကျော်ကြားသော်လည်း သူ၏စွမ်းအားမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေကြောင်းကိုမူ မငြင်းနိုင်ပေ။ သူတစ်ဦးတည်းဖြင့်ပင် သန့်ရှင်းသောနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိပေသည်။

တစ်နည်းဆိုရသော် သူရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ကောင်းကင်ဘုံဒရဂွန်ဆွဲသီး မှာလည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘေးကင်းလုံခြုံသွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

တာအိုကျင့်သူ ရဟန်းအိုသည် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တင်ဒါကိုယ်ခန္ဓာကျင့်စဉ် ကျန်းယွင်ရှီး ၏ဘေးတွင် ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ခြေဖြင့်ကန်ချလိုက်လေသည်။ "ရှောင်အာ၊ မကြောက်နဲ့။ ဒီကြက်ဖက မင်းကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ပါဘူး။"

ဘုန်း!

တာအိုကျင့်သူ ရဟန်းအို၏ကန်ချက်မှာ ရိုးစင်းသည်ဟုထင်ရသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အားကောင်းလှပေသည်။ သူ၏ကန်ချက်သည် ကြီးမားလှသော ရွှေရောင်အတောင်ပံကြီးရှိရာသို့ ကျရောက်သွားသောအခါ ထိုလင်းယုန်ကြီးအား မီတာထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးလံသည့်ဆီသို့ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

သွေးနီရောင်များစွန်းထင်းနေသော ရွှေရောင်အမွှေးအတောင်များသည် ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်ပျံနေကြသည်။

ကြီးမားလှသော ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်ကြီး၏မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ!?"

ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်မျိုးနွယ်စုတွင် အစွမ်းထက်လှသော သတ်ဖြတ်ရေးလက်နက် သုံးခုရှိကြောင်း သိထားရပေမည်။

ပထမအချက်မှာ အာကာသကိုပင် ဖောက်ထွင်းနိုင်သည့် ၎င်းတို့၏ထက်မြက်သော လက်သည်းများပင် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ မည်သည့်အရာကိုမဆို ထိုးဖောက်နိုင်သည့် ၎င်းတို့၏ထက်မြက်သော နှုတ်သီးများပင် ဖြစ်သည်။

တတိယအချက်မှာမူ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမြန်ဆုံးဟုကျော်ကြားပြီး အစွမ်းထက်သော တိုက်ခိုက်စွမ်းရည်ရှိသည့် ၎င်းတို့၏အတောင်ပံများပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏အတောင်ပံများပေါ်ရှိ အမွှေးအတောင်များသည် သံမဏိထက်ပို၍ခိုင်မာပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းဓားသွားများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။ တိုက်ခိုက်ကြသည့်အခါ ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်၏အတောင်ပံများကို ဓားများကဲ့သို့ အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။ ၎င်းတို့မျိုးနွယ်စု၏ အမွေအနှစ်မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ရွှေအတောင်ပံ ကိုးချက်ခုတ်သိုင်း ဟူသော အတောင်ပံဓားသိုင်းပင်ရှိနေပေသည်။

ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်တစ်ကောင်၏အတောင်ပံများသည် မူလကမယှဉ်နိုင်သော သတ်ဖြတ်ရေးလက်နက်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ လူသားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ကန်ချက်ကြောင့် အက်ကြောင်းများပင် ပေါ်လာခဲ့ရလေပြီ။

ဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းလှသော ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်မျိုးနွယ်စုအတွက်မူ ဤသည်မှာ စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် အရှက်ကွဲစရာပင် ဖြစ်ပေသည်!

"လူသား၊ မင်းငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင်လုပ်လိုက်ပြီ။ အရှေ့ဘက်တောအုပ် ကို ငါရောက်လာကတည်းက ဝိညာဉ်ဖြစ်တည်မှုအဆင့်မှာ ပထမဆုံးသတ်မယ့်သူ မင်းပဲဖြစ်လိမ့်မယ်။"

"ရွှေအတောင်ပံ ကိုးချက်ခုတ်သိုင်း၊ ပထမအချက်— တောင်များနှင့် မြစ်များကို ခုတ်ပိုင်းခြင်း!"

ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်ကြီးသည် အမျက်ဒေါသဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး သူ၏ကြီးမားလှသော ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ မြေပြင်ဧရိယာ သိန်းပေါင်းများစွာကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။

အလျား မီတာတစ်သောင်းခန့်ရှိလောက်သော ကြီးမားလှသော ဘုရားဓားကြီးတစ်လက် ပေါ်ထွက်လာပြီး တာအိုကျင့်သူ ရဟန်းအိုဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။ ဓားသွားဖြတ်သန်းရာ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် အာကာသပင် ပြိုကွဲသွားခဲ့ရသည်!

အမည်နှင့်အညီပင် ၎င်းသည် တောင်များနှင့်မြစ်များကိုပင် ခုတ်ပိုင်းနိုင်စွမ်းရှိသည်။ အကယ်၍သာ ဤတိုက်ကွက်ကို အစွန်းရောက်သည်အထိ လေ့ကျင့်နိုင်မည်ဆိုပါက တောင်များနှင့်မြစ်များကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေသည်!

တာအိုကျင့်သူ ရဟန်းအိုသည် ကောင်းကင်ယံရှိ ကြီးမားလှသော ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်ကြီးကို တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူက တောင်ပိုင်းနယ်စပ် ၏ လင်းယုန်မျိုးနွယ်စုထဲက တော်ဝင်မျိုးနွယ် ကိုယ်တိုင်ပဲဖြစ်နေပါလား၊ ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်...

ဒီလိုမျိုး အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ဟင်းချက်စရာကြီးကို ငါဘယ်လိုချက်ပြုတ်ရမလဲ။ ဆုံးဖြတ်ရတာ တကယ်ကိုခက်ခဲတာပဲ! နေပါဦး၊ အရင်ဆုံးဖမ်းလိုက်ရအောင်!

အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် တာအိုကျင့်သူ ရဟန်းအိုသည် လက်များကို ပွတ်သပ်ကာ လက်စွပ်များကို တင်လိုက်သည်။ သူ၏ရှေ့တွင်ရှိနေသော ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် သူ၏ညာလက်ကို ကောင်းကင်ဘုံဆီသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။

"ငါ့ရဲ့အစွမ်းထက် တင်ဒါကိုယ်ခန္ဓာကျင့်စဉ်— ကြက်ဖမ်းသိုင်းကို ကြည့်လိုက်စမ်း!"

သူ့စကားဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိုးတိမ်များအထက်ရှိ အာကာသသည် စတင်ကွေ့ကောက်တွန့်လိမ်လာတော့သည်။

မီတာရာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်ကြီး၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အမှန်တကယ်ပင် လျင်မြန်စွာကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်တာ! တာအိုကျင့်သူ ရဟန်းအို၊ မင်းက တကယ်ပဲ အာကာသဆိုင်ရာ အထွတ်အထိပ်စွမ်းအင်ဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံမော့သိုင်းကို တတ်မြောက်ထားတာကိုး!"

ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်ကြီးသည် အံ့သြထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ သူ မယှဉ်နိုင်သော ရန်သူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဟု သူခံစားလိုက်ရသည်။

တာအိုကျင့်သူ ရဟန်းအိုသည် သူ၏ညာလက်ကို တဖြည်းဖြည်းရှေ့သို့တွန်းထုတ်ရင်း နှုတ်ခမ်းကိုသပ်လိုက်ကာ ပြုံးစစလုပ်လိုက်သည်။

"ဘာကောင်းကင်ဘုံမော့သိုင်းလဲ။ ဒါက ကြက်ဖမ်းသိုင်းလို့ ခေါ်တာဟေ့! ရွှေအတောင်ပါ ကြက်ပေါက်စလေး၊ မြန်မြန်ငါ့ဆီလာခဲ့စမ်း!"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ညာလက်ကို ရုတ်တရက်ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရာ သူ၏ရှေ့ရှိ အာကာသမှာ လျင်မြန်စွာဖြင့် ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။

ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်ကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် တစ်မီတာခန့်အရွယ်အစားအထိ ဖိသိပ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းကိုကြည့်ရသည်မှာ သာမန်အိမ်မွေးကြက်ဖတစ်ကောင်နှင့်ပင် အရွယ်အစားတူညီနေတော့သည်။

ထိုအာကာသအတွင်း ပိတ်လှောင်ခံထားရသော်လည်း ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်ကြီးမှာ ဆက်လက်ရုန်းကန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏အသံမှာ အလွန်တရာမှပင် စူးရှနေသည်။ "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ၊ ဒါက သေချာပေါက် ကောင်းကင်ဘုံမော့သိုင်းပဲ!"

တာအိုကျင့်သူ ရဟန်းအိုက ပြုံးစစဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက သေတော့မယ့်ကြက်တစ်ကောင်ပဲဟာ၊ ဘာလို့များ ဆက်ပြီးငြင်းခုံနေသေးတာလဲ?"

ထို့နောက် တာအိုကျင့်သူ ရဟန်းအိုသည် သူ၏ကျောနောက်မှ ရွှေရောင်သံတုတ်တစ်ချောင်းကို ဖြည်ချလိုက်သည်။ ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်ကြီးကို သေချာဆန်းစစ်ကြည့်ရင်း ဤဟင်းချက်စရာကို မည်သို့ချက်ပြုတ်ရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ "မင်းငါ့ကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ? ငါက လင်းယုန်မျိုးနွယ်စုရဲ့ တတိယအကြီးအကဲရဲ့သားပဲ။ မင်းသာငါ့ကိုသတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ငါ့အဖေက မင်းကိုအလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!"

တာအိုကျင့်သူ ရဟန်းအိုမှာ အနည်းငယ်မိန်းမောသွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာတစ်ခုပေါ်လာခဲ့သည်။ "မင်းအဖေက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ?"

ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်ကြီးက မာန်တင်းကာပြောလိုက်သည်။ "ငါ့အဖေက အသက်ငါးထောင်ရှိပြီ၊ သူတော်စင်နယ်ပယ်ထဲကို ဝင်ရောက်ခါနီးနေပြီ။ မင်းက ငါ့ကိုဒဏ်ရာရဲအောင်လုပ်ရဲတယ်၊ လင်းယုန်မျိုးနွယ်စုနဲ့ မြင့်မြတ်သောဖန်ဆင်းခြင်း သန့်ရှင်းသောနယ်မြေတို့ကြား စစ်ပွဲဖြစ်လာမှာကို မကြောက်ဘူးလား?"

တာအိုကျင့်သူ ရဟန်းအိုမှာ နက်နဲစွာစဉ်းစားနေဟန်တူပေသည်။

"အသက်ငါးထောင်ရှိတဲ့ ကြက်အိုကြီးဆိုတော့ သူ့အသားတွေလည်း သိပ်ပြီးနူးညံ့တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ဟား၊ မင်းအဖေ လာရှာရင်တောင်မှ ဟင်းရည်ချက်ဖို့ပဲသုံးလို့ရတော့မှာဖြစ်မယ် ထင်တယ်လေ။"

ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်ကြီးမှာ အံ့သြင်္ငေးသွားပြီး သူ၏ရွှေရောင်အမွှေးအတောင်များမှာ တစ်ကိုယ်လုံးထောင်ထသွားကြသည်။ သူသည် အလွန်အမင်းဒေါသထွက်သွားကာ ဒေါသဒက္ခကြောင့် ရူးသွပ်မတတ်ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဒီရူးသွပ်နေတဲ့ ဖရိုဖရဲ လူသတ်ကောင်! သူက ငါ့အဖေကိုပါ ဖမ်းပြီး ဟင်းရည်ချက်ချင်နေတာပဲ!

ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်ကြီး တိုင်တန်းပြောဆိုရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် သူ၏ဒေါသများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ အကြောင်းမှာ တာအိုကျင့်သူ ရဟန်းအိုသည် သူ၏သံတုတ်ကြီးကိုကိုင်ကာ သူရှိရာသို့ ဦးတည်လာခဲ့သောကြောင့်ပင်တည်း။

တာအိုကျင့်သူ ရဟန်းအိုသည် ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်ကြီးကို ဆွဲကိုင်ကာ ပက်လက်လှန်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ထိုရှည်လျားသော ရွှေရောင်သံတုတ်ကြီးကို ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်ကြီး၏ စအိုဝထဲသို့ အတင်းအကျပ်ထိုးထည့်လိုက်တော့သည်။

တာအိုကျင့်သူ ရဟန်းအို - "မင်းက တော်တော်လေးနူးညံ့သားပဲ၊ နာတာကိုသည်းခံလိုက်ပေတော့။"

ရွှေအတောင်ပါ ရွှေလင်းယုန်ကြီး - "မလုပ်နဲ့၊ ဟင့်အင်း၊ အား!"

...

"အားဟားဟား!"

နာကျင်ဝမ်းနည်းဖွယ် အော်သံကြီးတစ်ခုမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်လုံး ပျံ့နှံ့သွားပြီးမှ ရုတ်တရက်တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တော့သည်။

တာအိုကျင့်သူ ရဟန်းအိုသည် မီးကင်စင်ကိုလှန်လိုက်ပြီး လင်းယုန်သားကိုကင်ရန် အပြာရောင်စိမ်းစိုစို မီးတောက်များကို အသုံးပြုလိုက်လေတော့သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အာကာသနေရာလပ်များကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာပြောလိုက်သည် - "ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဘာမှမလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေကြတာကို ကြည့်ရတော့... လူတိုင်းလူတိုင်း ကိုယ်စီအနေနဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ၁,၀၀၀,၀၀၀ စီပေးကြပါ။ ဒါဆိုရင်တော့ အရင်ကိစ္စတွေကို ငါအလွတ်ပေးပြီး လွှတ်ပေးမယ်။

တကယ်လို့ အဲဒီလိုမဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါကိုယ်တိုင် အာကာသကိုဖောက်ခွဲပြီး ခင်ဗျားတို့ဆီလိုက်လာပြီး အတင်းအကျပ်တောင်းယူရလိမ့်မယ်။"

သူ့စကားဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အာကာသများ ပြိုကွဲသွားပြီး မိုးရွာချလာခဲ့သည်။ စိမ်းလန်းစိုပြေပြီး ဖန်သားကဲ့သို့ကြည်လင်နေသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ များ မိုးရွာသကဲ့သို့ကျဆင်းလာကာ အလွန်တရာမှပင် ခမ်းနားလှပနေလေတော့သည်!