အခန်း 69

အခန်း (၆၉) - ခန့်မှန်းကြည့်လေ!

“အဟမ်း…”

တောင်ထွတ်ပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းခုံတန်းလေးပေါ်တွင် ရှန်ထျန်း က ခြောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မတင်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာထားမှာ အလွန်တရာမှပင် တည်ကြည်လေးနက်နေ၏။

သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင်မူ အလွန်တရာ ထူးကဲခမ်းနားလှပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါကြီးမားလှသော ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က ထိုင်နေသည်။ ထိုမင်းကြီးက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို အသာအယာကိုင်ထားရင်း ရှန်ထျန်း ကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း တစ်ခွန်းတစ်ပါးမျှ ဝင်မပြောသေးပေ။

တောင်ထွတ်တစ်ခွင်လုံးတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။ အခြားမည်သူ့ကိုမျှ ဝင်ရောက်ခွင့်မပြုထားဘဲ ကွေ့ကုန်းကုန်း ပင်လျှင် အဝေးတစ်နေရာ၌ အစောင့်အဖြစ် ရပ်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။

ဤလေထုမှာ အလွန်တရာမှပင် တင်းမာနေသဖြင့် သာမန်လူတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် ကြောက်လန့်တကြား ဒူးထောက်မိသွားလောက်ပေသည်။ သို့သော် ရှန်ထျန်း ကမူ မည်သို့မျှ မဖြစ်ပေ။ သူက ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးကို မည်မျှအကြိမ်များစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးပြီနည်း။ သူ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိတော့ပေ။

သို့သော်လည်း သူ စိတ်ထဲ၌ လျှို့ဝှက်စွာ တီးတိုးတွေးနေမိသည်— *‘ဒီ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ကလေ… ဘာလို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဒီအတိုင်း စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ? ငါ့ကို ဖိအားပေးချင်လို့လား? ဟွန့်၊ ငါက အဲဒီလို ဖိအားတွေနဲ့ လန့်သွားမယ့်လူစား လုံးဝမဟုတ်ဘူးကွ!’*

ရှန်ထျန်း က စိတ်ထဲတွင် ကြိတ်၍ ကြွားလိုက်ပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ပြန်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ကာ—

“အရှင်သခင်… ဒီလို တစ်ိတ်တခွင်တည်း ခေါ်တွေ့တာက ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲဗျာ? တစ်ခုခု ပြောစရာရှိရင် တန်းပြောလိုက်ပါ။ ဒီလိုကြီး စိုက်ကြည့်နေတာကတော့ နည်းနည်း… ဟိုဟာဖြစ်တာပေါ့” ဟု တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က ရှန်ထျန်း ၏ တည်ငြိမ်နေပုံကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ကာ တိုးဝင်လာသော အသံဖြင့်—

“ရှန်ထျန်း… မင်း တကယ်ပဲ ဘာမှမသိဘူးလား၊ ဒါမှမဟုတ် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်ထျန်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သွားဟန် အပြည့်ပေါ်လာသည်။ သူက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ—

“အရှင်သခင် ပြောတာက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? ကျွန်တော်မျိုးက ဘာကိုသိသင့်လို့လဲဗျ? တကယ်ပါပဲ… ကျွန်တော်မျိုး တကယ်မသိလို့ မေးနေတာပါ…” ဟု ပြန်လည်ဖြေရှင်းလိုက်သည်။

*‘ဒီလူကြီးကတော့လေ… တကယ်ပဲ စကားဝှက်တွေနဲ့ ပြောဖို့ ဝါသနာပါတာပဲ။ ငါက ဘာကိုသိရမှာလဲ? ဘာဖြစ်လို့လဲ? ငါ့မှာ အပြစ်ရှာဖို့များ ကြံစည်နေတာလား?’* ရှန်ထျန်း စိတ်ထဲတွင် ဆက်လက်တွေးတောနေမိသည်။

ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က ရှန်ထျန်း ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများကို တစ်ခုမကျန် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ရှန်ထျန်း ၏ အမူအရာမှာ အလွန်တရာမှပင် သဘာဝကျနေပြီး မည်သည့်အပြစ်အနာအဆာမျှ မတွေ့ရပေ။

သို့သော်လည်း သူ၏ သာမန်မဟုတ်သော အသိတရားက ဤလူငယ်လေးသည် ရိုးစင်းလှသူတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း အသိပေးနေသည်။

“ကောင်းပြီလေ… မင်းက တကယ်မသိဘူးပေါ့။ ဒါဆိုရင် ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် စဉ်းစားကြည့်လေ… မကြာသေးခင်က ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂူ မှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာကိုပေါ့!” ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က အေးစက်စက်အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ရှန်ထျန်း ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။ *‘ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂူ လား? အဲဒီနေရာမှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဟင်… ဒါမှမဟုတ်ရင်… ဟိုနေ့က ငါလုပ်ခဲ့တာတွေ မိသွားတာလား? မဖြစ်နိုင်တာ! အဲဒီတုန်းက ဘယ်သူမှမရှိဘူးလေ!’*

သို့သော် ရှန်ထျန်း က အပြင်ပန်းတွင်မူ တည်ငြိမ်မှုကို တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းထားဆဲပင်။ သူက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်—

“ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂူ မှာလား? အဲဒီနေရာက သာမန်နေရာတစ်ခုပဲ မဟုတ်ဘူးလား အရှင်သခင်? ဟိုမှာ ဘာများထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စ ဖြစ်လို့လဲ? ကျွန်တော်မျိုးကတော့ အဲ့ဒီဘက်ကို ရောက်တာတောင် ကြာလှပါပြီ…” ဟု လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်သည်။

“ရောက်တာကြာပြီ ဟုတ်စ…” ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လက်ကိုယမ်းလိုက်ရာ လေထုထဲတွင် တောက်ပနေသော ပုံရိပ်ယောင်မျက်နှာပြင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ထိုမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည့် မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှန်ထျန်း ၏ မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

*‘ဒါက… ဒါက ဟိုတစ်ခါကဟာကြီး မဟုတ်လား?! ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုမှတ်တမ်းတင်ထားတာလဲ?!’*

ရှန်ထျန်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ ပုံရိပ်ယောင်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သူကိုယ်တိုင် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂူ ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ထုတ်နေပုံ၊ ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်နေပုံနှင့် အခြားသော လုပ်ရပ်များအားလုံးကို အထင်အရှားပြသနေပေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က ရှန်ထျန်း ၏ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်သွားသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်—

“ဘယ်လိုလဲ? ရှန်ထျန်း… အခုရော ဆက်ပြီး မသိချင်ယောင်ဆောင်ဦးမှာလား?” ဟု မေးမြန်းလိုက်ပေတော့သည်။

လူငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် မှာ ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေလေတော့သည်။

“မင်းကတော့လေ! အခုမှပဲ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံတော့တယ်ပေါ့လေ!”

ဆိုင်ရှင်စုန့် က သူ၏သားဖြစ်သူကို တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး—

“ဒီစကားကို ငါ့ဘက်က မင်းကိုပြောတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ။ သတ္တမမင်းသား ဒီဆေးလုံးတွေထဲက တစ်လုံးကို သုံးစွဲပြီးသွားတာနဲ့ မင်းလည်း တစ်လုံးသောက်ရမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်အငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားသည်။

“ဘာလို့လဲ? ကျွန်တော်က ဘာလို့သောက်ရမှာလဲ? ကျွန်တော် ဒါကို လျှို့ဝှက်မထားပေးနိုင်မှာကို စိုးရိမ်လို့လား? စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် လုံးဝပါးစပ်တင်းမှာပါ” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

ဆိုင်ရှင်စုန့် က နှေးကွေးစွာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ကြိမ်လုံးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။

“သာမန်လူဆိုရင်တော့ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ရဲ့ အထောက်အထားကို မင်းသာ မှားယွင်းပြီး မကြားခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီလိုအဖြစ်မျိုး ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့်... သင့်လျော်တဲ့သင်ခန်းစာတစ်ခု မပေးဘဲ ဒီအတိုင်းလွတ်သွားမယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား?”

ဆိုင်ရှင်အငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် မှာ စကားပင်ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ်! ဒီအိုကေကြီးက ငါ့အပေါ် ဘာလို့များ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ? ငါရော သူ့ရဲ့ရင်သွေးအရင်း ဟုတ်ရဲ့လား?!

ရှန်အို နှင့် ရှန်ထျန်း တို့မှာလည်း ထိုသားအဖနှစ်ဦး ရန်ဖြစ်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း အလွန်တရာမှပင် အနေခက်လှသည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။

ဤ ဆိုင်ရှင်စုန့် ဆိုသည်မှာ အရိုးထဲအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသူတစ်ဦးပင်တည်း! သူ့သားကို ရိုက်နှိပ်တိုင်း အတိတ်မေ့ဆေးလုံး တစ်လုံးကျွေးတတ်သည်ဆိုတော့...

သူ့သားကို လောကကြီး၏ ဒဏ်ချက်များနှင့် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိလာစေရန် ဤကဲ့သို့ တုပ၍ ကြံ့ခိုင်လာအောင် ပြုစုပျိုးထောင်နေခြင်းပင်လော။ မည်မျှတင့်တယ်ခမ်းနားလှသည့် ‘သင်ကြားရေးနည်းလမ်း’ ပေနည်း။

ရှန်အို မှာ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆိုင်ရှင်စုန့် ၏ စဉ်းစားတွေးခေါ်ပုံမှာ သာမန်ထက် အလွန်တရာလွန်ကဲနေသဖြင့် ရှန်အို အနေဖြင့် လုံးဝနားလည်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့အတွက် အကောင်းဆုံးနှင့် အမြော်အမြင်အရှိဆုံးနည်းလမ်းမှာ အတိတ်မေ့ဆေးလုံး ကို အမြန်ဆုံးမျိုချလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်ဟု သူက ယူဆလိုက်တော့သည်။

“ဆိုင်ရှင်စုန့် ဆီမှာ ဆေးလုံးရှိနေပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို အမြန်ဆုံးပြီးပြတ်အောင် ဖြေရှင်းကြတာပေါ့”

ဆိုင်ရှင်စုန့် က ခေါင်းကို တစ်ချက်ခါယမ်းလိုက်ရင်း—

“ဒီ အတိတ်မေ့ဆေးလုံး က အဆင့်နိမ့်တော့ Qi သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေအပေါ်မှာပဲ အလုပ်ဖြစ်တယ်။ သတ္တမမင်းသားက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီလေ။ မင်းလုပ်လိုက်ရင် ဒီဆေးရဲ့အာနိသင် ပျယ်သွားအောင် လွယ်လွယ်လေးလုပ်နိုင်လိမ့်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်အို က အမြန်ပင် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်—

“မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် ကတိပေးတယ်! ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မလုပ်ပါဘူး။ တကယ်ပြောတာပါ!”

ဆိုင်ရှင်စုန့် က တုံ့ပြန်လိုက်သည်—

“သေချာပေါက် ယုံလို့မှမရတာ!”

ရှန်အို က ဆက်လက်ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ၏ခေါင်းပေါ်သို့ တစ်စုံတစ်ရာ ရိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။

ဘုန်း!

“ကဲ၊ အခုတော့ အားလုံးပြီးသွားပြီ။ ငါတို့လုပ်ရမှာက သူ့ကို သတိလစ်သွားအောင် ရိုက်ချလိုက်တာပဲ၊ အလွန်တရာလွယ်ကူတဲ့ကိစ္စပဲလေ”

ရှန်ထျန်း က သူ၏ခရမ်းရောင်ရွှေတူကို တည်ငြိမ်စွာပင် သူ၏ အာခွန်ပင်လယ်လက်စွပ် ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရမည်ဆိုလျှင် ထိုသို့ရိုက်ချလိုက်ရသည့် ခံစားချက်က အလွန်ပင်မိုက်လှပေသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုတူကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားစဉ်က သော်ဘ် (Thor) တစ်ယောက်လို ခံစားချက်မျိုး ရရှိခဲ့ရပြီး ထိုအရသာကို အလွန်တရာနှစ်သက်သဘောကျနေမိလေသည်!

ရှန်အို မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တလှပ်လှပ်မျှ မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ ပြန့်ကြဲလျက် လဲကျနေလေသည်။

ဆိုင်ရှင်စုန့် နှင့် သူ၏သားဖြစ်သူတို့မှာ အချင်းချင်း တိတ်တဆိတ်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် အား တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးနေကြသည်။

ခဏလေးတင်ကမှ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ‘အစ်ကို’ ဟု ချစ်စနိုးခေါ်နေကြပါလျက်နှင့် သူက တစ်စုံတစ်ရာ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ တူဖြင့် ဝုန်းခနဲ ထုချလိုက်လေသည်တကား... ဤမျှပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်မျိုး ခံလိုက်ရပြီးနောက်မှတော့ အတိတ်မေ့ဆေးလုံး ကို တကယ်ကျွေးဖို့ လိုသေးလို့လား? မေ့လိုက်တော့၊ စိတ်ချရအောင်သာ တစ်လုံးလောက် ထိုးကျွေးလိုက်ကြစို့။

ဆိုင်ရှင်စုန့် က ရှန်အို ၏ ပါးစပ်ကို အတင်းဟခိုင်းလိုက်ပြီး အတိတ်မေ့ဆေးလုံး ကို လည်ချောင်းထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

ရှန်ထျန်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး—

“ငါ့အစ်ကိုက ဒီနေ့ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ကို ရောက်လာတာဆိုတော့ သူ ဒါတွေကို မေ့သွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့မျက်နှာနဲ့ ခေါင်းပေါ်က ဒဏ်ရာတွေက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှန်ထျန်း က ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ဟိုတစ်နေ့က ရှန်အို လက်ဆောင်ပေးခဲ့ဖူးသော ဒဏ်ရာပျောက်ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ကံတရားဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင်ရှိပေသည်။ ငါ့အစ်ကိုက ငါ့ကို တစ်စုံတစ်ရာ လက်ဆောင်ပေးခဲ့ဖူးပြီး၊ အခုတော့ ငါကလည်း အဲဒီပစ္စည်းနဲ့ပဲ သူ့ကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ပေးနေရပြီ။ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလိုက်တာ...

ဒဏ်ရာပျောက်ဆေးလုံးကို အတင်းအကျပ် မျိုချခိုင်းပြီးနောက် ရှန်အို ၏ ဒဏ်ရာများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတော့သည်။

“ငါ့ကို ဆက်ပြီး မစိုက်ကြည့်နဲ့တော့၊ သူ့ကို သယ်ထုတ်သွားတော့” ဟု ရှန်ထျန်း က အားမလိုအားမမ ပြောလိုက်သည်—

“ဒီနေ့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့တဲ့အတိုင်း ဟန်ဆောင်ကြတာပေါ့”

ဆိုင်ရှင်စုန့် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်—

“ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်သားကို ကောင်းကောင်းမဆုံးမမိတာ ကျွန်တော့်အပြစ်ပါ။ အခုလို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။

“ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင်… စိတ်ချပါ။ သတ္တမမင်းသားကိစ္စ ပြီးသွားတာနဲ့ ကျွန်တော့်သားကို ထိုက်သင့်တဲ့သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးပါ့မယ်။ သူ့ကို အတိတ်မေ့ဆေးလုံး ကျွေးထားလိုက်ပါမယ်။ ဒီနေ့ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူ့မှသိလာမှာမဟုတ်ဘူး!”

ဆိုင်ရှင်အငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့်: “...”

ဆိုင်ရှင်စုန့် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အသံမာမာဖြင့် အော်လိုက်သည်—

“ဘာလဲ? မင်းမှာ ပြောစရာရှိသေးလို့လား? မင်းသာမရှိရင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က သူ့အစ်ကို့ကို ဘယ်လိုလုပ် လက်ပါလာမှာလဲ? မင်း တုတ်နဲ့ အထုခံရသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား?”

ဆိုင်ရှင်အငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် က ထိုစကားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ဆက်လက်ငြင်းခုံမနေတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ “ဖေဖေ... ဖေဖေပြောတာ မှန်ပါတယ်”

ဆိုင်ရှင်စုန့် က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး—

“ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှတွေက ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ရဲ့ အထောက်အထားနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်။ မင်း မေ့ထားလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ!

“ငါ လုပ်ငန်းလုပ်လာတာ နှစ်နဲ့ချီပြီ၊ ပါးစပ်လည်း သိပ်တင်းတယ်။ နောင်ကျရင် ဒီနေ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း ဘာတွေထပြောမိမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ? အဲဒီအခါကျရင် ဖြစ်လာမယ့်တာဝန်တွေကို မင်းတာဝန်ယူနိုင်လို့လား?”

ဆိုင်ရှင်အငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် က ခေါင်းကို အပြင်းအထန်ခါယမ်းလိုက်ပြီး—

“ဖေဖေ၊ တော်တော့။ ကျွန်တော် ဆေးလုံးသောက်လိုက်ပါ့မယ်၊ ရပြီလား?” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ထျန်း က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“မင်းတို့ သတ္တမမင်းသားကိစ္စကို အရင်ဖြေရှင်းကြပေတော့။ ငါ့မှာ အခုလုပ်စရာရှိသေးလို့ သွားစရာရှိတယ်”

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ရှန်ထျန်း က အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကွေ့ကုန်းကုန်း က အမြန်ပင် ရှေ့သို့တိုးလာကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်—

“အရှင်သခင်… ပြန်လာပြီလားရှင်။ ဆိုင်ရှင်စုန့် က အရှင်သခင်ကို ဘာမှမလုပ်ရဲဘူးမို့လား?”

ရှန်ထျန်း က ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်။ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆောင် မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ကွေ့ကုန်းကုန်း နှင့် ချင်းကော တို့သည် အချင်းချင်း တစ်ချက်စီကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်စုံတစ်ရာ မမှန်ကန်တော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရကြသည်။ သူတို့လည်း အမြန်ပင် ရှန်ထျန်း ၏နောက်သို့ လိုက်သွားကြကာ မေးမြန်းကြသည်—

“အရှင်သခင်… တစ်ခုခုမှားယွင်းနေလို့လားရှင်?”

ရှန်ထျန်း က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်—

“ကောင်းကင်ဘုံဒရဂွန်ဆွဲသီး နဲ့ ယင်ယန် ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး က လက်ထဲကိုင်ထားရခက်ခဲတဲ့ ပူအိုက်နေတဲ့အာလူးလို ဖြစ်နေပြီ။ ဒါကြောင့် ငါတို့ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် မှာ ဆက်နေလို့မဖြစ်တော့ဘူး။ ပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီး နန်းတော်ကို ပြန်ကြမယ်”

ကွေ့ကုန်းကုန်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်—

“မှန်လှပါ, အရှင်သခင်”

အမှန်တရားမှာ ကွေ့ကုန်းကုန်း ကိုယ်တိုင်လည်း ရှန်ထျန်း အား ဤကဲ့သို့ပင် အကြံပြုလိုနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်ယန် ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး က အလွန်တရာတန်ဖိုးကြီးမားလွန်းသဖြင့် မလိုလားအပ်သော အာရုံစိုက်မှုများကို ဆွဲဆောင်မိလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ရှန်ထျန်း သည် ဤနှစ်ရက်အတွင်း ငြိမ်ငြိမ်ကုပ်ကုပ်နေခဲ့သည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် မည်းနက်သောသွေးကဲ့သို့သော အခြားအင်အားစုကြီးများသည် မကြာမီ သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားလာနိုင်ခြေရှိပေသည်။

ငါ မသတိပေးရသေးခင်မှာတင် မင်းသားလေးက အရင်သတိထားမိသွားပြီပဲ... သူ တကယ်လူလားမြောက်လာပါပြီလား။ တကယ်လို့ လန်ကွေ့ဖေး သာသိရင် အရမ်းဝမ်းသာနေမှာ သေချာတယ်!

သူတို့သည် ပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာသိမ်းဆည်းလိုက်ကြပြီး တည်းခိုခန်းမှထွက်ခွာကာ ညဘက်တွင် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။

...

ဆိုင်ရှင်စုန့် နှင့် သူ၏သားတို့သည် အိမ်နီးနားချင်းများအားလုံး အိပ်ပျော်သွားကြသောအခါ ရှန်အို အား ကြီးမားသောသေတ္တာကြီးတစ်ခုထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ပြင်ပသို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ရှန်အို အား သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် ထားခဲ့ကြပြီး အဝေးမှနေ၍ ချောင်းမြောင်းစောင့်ကြည့်နေလိုက်ကြသည်။

နာရီအနည်းငယ်ကြာသောအခါ ရှန်အို တစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွတ်သဘောစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ? ငါ ဘာလို့ဒီရောက်နေရတာလဲ? ဘာမှ လုံးဝသတိရလို့မရတော့ဘူး။ ငါ တကယ်ပဲ မူမမှန်မှု (Qi Deviation) ဖြစ်သွားတာလား?

“ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့တန်ထียน (Dantian) ထဲမှာ နာကျင်ကိုက်ခဲနေတာမျိုး ရှိသင့်တယ်မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ ဘာမှမဖြစ်သလို ခံစားနေရတာလဲ?

“အဲဒီအစား မျက်နှာက ထိုးအောင့်ပြီး နာကျင်နေသလိုပဲ... တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို အဆက်မပြတ်ပါးတွေ လိုက်ရိုက်နေသလို ခံစားရတယ်... ခေါင်းလည်း အလွန်တရာကိုက်နေတာပဲ...”

ရှန်အို က မည်သည့်အရာကိုမျှ မမှတ်မိဘဲ သတိပြန်ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆိုင်ရှင်စုန့် သားအဖနှစ်ဦး စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။

အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ဆိုင်ရှင်စုန့် က အတိတ်မေ့ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ သူ့သားဖြစ်သူအား လှမ်းပေးလိုက်သည်—

“ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို မရိုက်တော့ပါဘူး၊ ဒီဆေးလုံးကို သောက်လိုက်တော့”

ဆိုင်ရှင်အငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ “ဖေဖေ! တကယ်ပြောတာလား?”

ဆိုင်ရှင်စုန့် က သူ့သား၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း—

“ဖေဖေက မင်းကို ဘာလို့လိမ်ရမှာလဲ? မင်းက ဖေဖေရဲ့သားပဲဟာ။ ပြဿနာတွေ အကုန်ရှာခဲ့တာ မင်းဆိုတော့ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ခွင့်လွှတ်နိုင်အောင် ဖေဖေက ဟန်ဆောင်ပြီး အသံမာမာနဲ့ ပြောခဲ့ရတာပေါ့။ ဒီဆေးလုံးကို သောက်ပြီးရင် အခန်းထဲပြန်ပြီး အနားယူတော့”

ဆိုင်ရှင်အငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် မှာ တစ်စုံတစ်ရာ မမှန်ကန်သည်ဟု ခံစားနေရဆဲဖြစ်သော်လည်း အထုအနှက်မခံရတော့သည့်အတွက် အလွန်တရာဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အတိတ်မေ့ဆေးလုံး ကို ယူဆောင်ကာ မျိုချလိုက်လေသည်။

သူ့သား ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်စုန့် သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သူ့သားကို သူ အချိန်မရွေးရိုက်နှက်နိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ဦးစားပေးအလုပ်မှာ ဆိုင်ရှင်အငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် ကို အတိတ်မေ့ဆေးလုံး သောက်စေရန် သေချာလုပ်ဆောင်ခြင်းပင်တည်း— ၎င်းက အအရေးအကြီးဆုံးကိစ္စပေလ။

“နောက်ဆုံးတော့လည်း ငါ သေသေချာချာ အနားယူလို့ရပြီပဲ”

ဆိုင်ရှင်စုန့် က အလုပ်တွေအားလုံး ပြီးစီးသွားသည့်နောက်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ တဟုန်ထိုးစီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူရေချိုးလိုက်ပြီးနောက် အိပ်ရာပေါ်တွင် ပက်လက်လန်ကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဆိုင်ရှင်စုန့် က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်ကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဆိုင်ရှင်အငယ်လေး ဆိုင်ရှင်စုန့် ပင်ဖြစ်လေသည်။

“ဖေဖေ! ဘာလို့ဒီနေ့မှ ဒီလောက်နောက်ကျမှ ထလာရတာလဲ? နေ့ခင်းတောင် ရောက်နေပြီ။

“ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး! ဒီနေ့ လုယက်သူလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ သူက သိပ်ပြီးတုံးအတာပဲ၊ ငါ့ရှေ့မှာ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ပါလို့ လိမ်ပြောရဲတယ်ပေါ့!

“ဟာဟား၊ ငါကလည်း စီလီဘရစ်ဗာ (Celebeliver) တစ်ယောက်ပဲလေ! သူက အတုမှန်း ငါသိတာပေါ့! ငါတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ကို ဒီလိုလူတစ်ယောက်က လူလုပ်ပြောင်နေတာကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် ထိုင်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ? ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး၊ အဲဒီခိုးသူကို ငါ ဘာလုပ်လိုက်လဲဆိုတာ?”

ဆိုင်ရှင်စုန့် မှာ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားရတော့သည်!