အခန်း 67

ခေါင်းစဉ်း - ငါက တကယ်ပဲ ကံကြမ္မာရဲ့သား မဟုတ်ဘူးလား – အခန်း ၆၇ - သူက ငါ့ညီပဲ!

ရှန်ထျန်း ၏ အမူအရာသည် အနည်းငယ် တောင့်သွားခဲ့သည်။

သူက ကျန်းယွင်ရှီး ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

သူသည် ရှန်အို ကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်တွင် နှလုံးသားထဲ၌ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

*ဒီကောင်လေး ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ?*

*သူက ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အဓိကဇာတ်ကောင် မဟုတ်ဘူးလား?*

*သူ့ရဲ့ ပုံမှန်ဇာတ်ကြောင်းအရဆိုရင် အခုလို လူသူရှင်းလင်းပြီး လုံခြုံတဲ့နေရာမျိုးမှာ ရှိမနေသင့်ဘဲ တစ်နေရာရာမှာ အခွင့်အရေးရှာနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား? ဒါမှမဟုတ် ဘယ်သူ့လက်ချက်နဲ့မဆို ဒုက္ခရောက်နေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူးလား?*

*ဒီဇာတ်လမ်းက တကယ်ပဲ လုံးဝ ယိုယွင်းပျက်စီးသွားပြီလား?*

*ဇာတ်လိုက်ကြီးက ရန်သူရဲ့ တပ်မဟာရဲ့ အသည်းနှလုံးထဲကို ကိုယ်တိုင်တိုးဝင်လာတယ်ပေါ့လေ?*

*ဒါ မသေချင်ဇာတ်ခင်းတာပဲ မဟုတ်လား?*

ရှန်ထျန်း ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ ဝင်ရောက်လာပြီး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားရသည်။

ကျန်းယွင်ရှီး ကမူ ရှန်ထျန်း ၏ အံ့သြသွားပုံနှင့် ရှုပ်ထွေးသွားသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်သေးရွံရှာသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူမက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "သူက မင်းကို အသိအမှတ်ပြုပုံ မရပါလား။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ သူ့ကို သတိရနေပုံပဲ။"

"လူငယ်လေး တစ်ယောက်က ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆောင် ရဲ့ အဓိကနေရာထဲကို အလွယ်တကူ ခိုးဝင်လာနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ဒီကောင်လေးရဲ့ စွမ်းရည်က တော်ရုံတန်ရုံ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ။"

"သူ့နောက်ကွယ်မှာ တခြားသူတွေရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေတာ သေချာတယ်။"

ကျန်းယွင်ရှီး ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လူသတ်ချင်စိတ်နှင့် ပြည့်နှက်နေသော အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

သူမက မင်းသား ၁၃ ကို တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည် - "မင်းသား ၁၃၊ ဒီကောင်လေးကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲ ဆိုတာကို ငါ့ကို ဆုံးဖြတ်ခွင့်ပေးပါ။ သူက ရန်သူ့ဘက်က ကင်းထောက် ဒါမှမဟုတ် လူသစ် စုဆောင်းနေတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

မင်းသား ၁၃ သည် ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ရှန်အို ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြوتသော အကြံအစည်များ ပေါ်လာသည်။

သို့သော်လည်း သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသော ရှန်ထျန်း က ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လေသံပြတ်ပြတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် -

"မလုပ်နဲ့!"

ကျန်းယွင်ရှီး နှင့် မင်းသား ၁၃ တို့နှစ်ဦးစလုံး အံ့သြသွားကြပြီး ရှန်ထျန်း ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

မင်းသား ၁၃ က မျက်မှောက်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည် - "သခင်လေး ရှန်၊ ဘာလို့လဲ။ ဒီကောင်လေးက သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေတယ်။ သူ့ကို အလွတ်မပေးသင့်ဘူး။"

ရှန်ထျန်း ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်မူ ချွေးစီးများ ပျံလာသည်။

*အလွတ်မပေးသင့်ဘူး ဟုတ်လား?*

*မင်းတို့က ဒီဇာတ်လိုက်ကြီးကို သတ်ချင်နေတာလား? မင်းတို့ သတ်လိုက်ရင် ငါ့ဇာတ်ကွက်တွေရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?*

*အဲဒီထက်ဆိုးတာက ဒီကောင်က တကယ်တော့ ငါ့ရဲ့……*

ရှန်ထျန်း သည် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူလိုက်ပြီး အသံကို တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ ပြောလိုက်သည် -

"သူ့ကို မသတ်နဲ့။ မထိနဲ့။"

ကျန်းယွင်ရှီး က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မေးသည် - "အကြောင်းရင်းကို ပြောပါ။"

ရှန်ထျန်း က သက်ပြင်းချလိုက်ကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် အမှန်အတိုင်း ထုတ်ပြောလိုက်ရတော့သည် -

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... သူက ငါ့ညီပဲ!"

*စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့သည်။*

ရှန်ထျန်း ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အကြံကောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ကျန်းယွင်ရှီး ထားရစ်ခဲ့သော ဖီးနစ်အမွေးမျက်နှာဖုံး ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် စွပ်လိုက်သည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် အရွယ်အစားက အတော်လေး ကိုက်ညီနေပြီး အနံ့အသက်လေးတစ်ခုပင် စွဲကျန်နေသေးသည်။

*အဟမ်း၊ ဒီမျက်နှာဖုံးက ငါ့မျက်နှာကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်သွားစေပြီပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက်ညီလေးက ငါ့ကို မသိနိုင်တော့ဘူးပေါ့!*

မျက်နှာဖုံးကို တပ်ပြီးနောက် ရှန်ထျန်း သည် မှန်တစ်ချပ်ကို ထုတ်ကာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ မနေနိုင်ဘဲ ချီးကျူးမိလိုက်သည် - "ဒါက တကယ်ကို အကောင်းဆုံး အသွင်ပြောင်းတာပဲ!"

ထို့နောက် သူသည် ဆိုင်ရှင်စုန့် ၏ နောက်သို့ ပြန်လိုက်သွားကာ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆောင် ၏ အခန်းဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

တံခါးပွင့်သွားသောအခါ လူငယ် ဆိုင်ရှင်စုန့် က တံခါးဘေးတွင် ငိုက်မျဉ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်ဝါးရာများနှင့် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုများပြားလာပုံရသော ရှန်အို ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လက်များကို နောက်ကျောတွင် ကြိုးတုပ်ခံထားရကာ ကားစင်တင်ခံထားရသော ရှန်အို ၏ သနားစရာပုံစံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှန်ထျန်း ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်သွားခဲ့သည်။

"ရှီး! မင်းတို့က သူ့မျက်နှာကိုပဲ အဓိကထားပြီး ရိုက်နှက်ထားကြတာပဲ!"

အစတုန်းက ရှန်အို မှာ စိတ်ဓာတ်ကျဲပါးနေခဲ့သော်လည်း ရှန်ထျန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တკောက်ကောက် တောက်ပလာသည်။ သူသည် ရှန်ထျန်း ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ထင်ဟပ်လာတော့သည်!

"ဒီအသံက အရမ်းရင်းနှီးနေပါလား! ရှီး၊ မင်း ဖြစ်နေတာများလားဟေ့၊ တတိယအစ်ကိုကြီး!?"

*ဘာလို့လဲကွ၊ ငါ့ကို မှတ်မိဖို့ အသံတစ်သံတည်း လိုတာပေါ့လေ!?*

ရှန်ထျန်း ၏ ზურག་ပေါ်တွင် ကြက်သီးမွှေးင်းများ ထသွားခဲ့သည်။ သူ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အမြန်ပင် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည် - "မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မဟုတ်ဘူး။ အလကားလျှောက်မပြောနဲ့!"

ရှန်အို သည် ရှန်ထျန်း ကို စိုက်ကြည့်လေလေ၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသော စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ပိုမိုဆိုးရွားလာလေလေ ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့်ကိုး! ဒီလောက် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေတဲ့ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွတ်မြောက်နိုင်မှာလဲ! မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ထဲကို ခြေချလိုက်တာနဲ့ တပြိုင်နက် ဘာလို့ ဒီလို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြန်ပြီး ပြန်ပေးဆွဲခံရတာလဲဆိုတာ အခုတော့ သဘောပေါက်ပြီ! ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ အစွန်းရောက် ကံဆိုးမလှတဲ့ မင်းသား ၁၃ ကလည်း ဒီမှာ ရှိနေလို့ပေါ့!

သာမန်အချိန်သာဆိုရင် ဒီလိုနေရာမျိုးကို လာရဲဖို့ မပြောနဲ့၊ ခြေတောင် မချရဲလောက်ဘူး။ ဟူး၊ ဒါ တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲပေါ့!

ရှန်အို သည် ရှန်ထျန်း ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် တခါးတခါး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည် - "မင်းသား ၁၃၊ မင်း ဆက်ပြီး မငြင်းနဲ့တော့။ မင်း စီးထားတဲ့ ဖိနပ်ကို ကြည့်လိုက်ဦး။ အဲဒါ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေအတွက် သီးသန့် ချုပ်လုပ်ထားတာလေ။"

အံ့သြမှင်တက်နေသော ရှန်ထျန်း သည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ သေချာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ရွှေချည်မျှင်များ ထိုးထားသည့် မည်းနက်သော ရေမွှေးဖိနပ်တစ်ရံကို စီးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖိနပ်၏ ဘေးဘက်တွင် စိမ်းလန်းသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ပွင့် ချိတ်ဆွဲထားပြီး “၁၃” ဆိုသည့် ဂဏန်းကို ထွင်းထုထားလေသည်။

ဟူး၊ ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုကတော့ ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုပါပဲ။ သူက တကယ်ပဲ မီးနိုင်ငံ ရဲ့ ရာစုနှစ်နဲ့ချီမှ တစ်ခါပေါ်တတ်တဲ့ ရှားပါးပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ထိုက်ပါတယ်။ သူ့မျက်နှာတွေက မျက်လုံးတောင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် ယောင်ကိုင်းနေပေမယ့် အကြည့်တွေကတော့ အရင်အတိုင်း ထက်မြက်နေဆဲပါပဲ။

ရှန်ထျန်း သည် ရှန်အို ကို စိတ်ထဲတွင် မည်မျှပင် ချီးကျူးနေပါစေ၊ သူ့အထောက်အထားကို ပေါ်သွားစေရန် လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ရှန်ထျန်း သည် အသံကို တိုးလိုက်ကာ ရှန်အို ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးသွားလိုက်သည် - "မင်း ပြောနေတာတွေကို ငါ နားမလည်ဘူး။"

"ရပ်လိုက်တော့! ရပါတယ်၊ ကိစ္စမရှိဘူး။ မင်း နားမလည်ရင်လည်း အဲဒီနေရာမှာပဲ ရပ်ပြီး ပြောကြတာပေါ့" ဟု ရှန်အို က အسرမြန် အပြာသတ္တဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ငါ နားလည်ပါတယ်။ မင်းက ငါ့ရဲ့ မင်းသား ၁၃ မဟုတ်ဘူးပေါ့၊ ဟုတ်လား။ မင်းက နှလုံးသားမဲ့တဲ့ လူသတ်သမား တစ်ယောက်ပေါ့လေ?"

ရှန်အို က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည် - "အစ်ကိုကြီးရာ၊ ဘာလို့ ငါ့ကို ပြန်ပေးဆွဲရတာလဲဆိုတာကို များ ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား။ ပထမအချက်အနေနဲ့က ငါက ပလ္လင်ကို လုယက်ဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး၊ ဒုတိယအချက်က ငါ မင်းကို တစ်ခါမှ အနိုင်မကျင့်ဖူးဘူး! ပြီးတော့ မင်းသာ ငါ့ကို သတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တောင် မင်းအတွက် ဘာ အကျိုးအမြတ်မှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ!"

ယခုအခါ ရှန်အို ၏ အသက်ရှင်လိုစိတ်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်နေသဖြင့် ရှန်ထျန်း ကို စေတနာအပြည့်ဖြင့် လေသံချိုချိုသုံးကာ နားချရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူသည် ဤနေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားချင်လှပြီဖြစ်ပြီး ဤနေရာနှင့် အဝေးဆုံးသို့ ထွက်သွားချင်နေတော့သည်။

နောင်လာမည့် အနာဂတ်မှာတော့ ဒီလိုနေရာမျိုးကို လုံးဝ လာဝံ့တော့မှာ မဟုတ်ဘူး!

အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဒါ ငါ့အပြစ်လည်း ပါတာပေါ့! လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ မင်းသား ၁၃ နဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီးသားဘဲ၊ ဘာလို့ နန်းတော်ထဲကနေ ထွက်လာဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့မိတာလဲ!

ဒါက သွယ်ဝိုက်ပြီး ဆက်သွယ်မိတာမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ရိုက်ဆုံတွေ့ရတာ ဖြစ်နေပြီ! ဘာလို့ ဒီအခန်းထဲကနေ အကောင်းအတိုင်း ထွက်သွားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုးက ငါ့ရင်ထဲမှာ ရုတ်တရက် ဝင်လာရတာပါလိမ့်?

ဆဋ္ဌမမင်းသား၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်ထျန်း သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

ဆဋ္ဌမအစ်ကိုရေ... မင်းက ငါ့ကို လူမိုက်လို့ ထင်နေတာလား? ငါက မင်းသား ၁၃ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်းက ပြောနေပေမယ့် တစ်ဆက်တည်းမှာပဲ ငါ့ကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်နေပြန်ရောလား? မင်းက ငါ့ရဲ့ အဆင့်မြှင့်တင်ထားတဲ့ အသွင်ပြောင်းဝတ်စုံကို ဖောက်ထွင်းမြင်သွားပြီဆိုတာ အလွန်တရာ ထင်ရှားနေတာပဲဟာ။

ဒီလိုနဲ့မှတော့ ငါက စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာမလိုဘဲ မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်ပေးရဲမှာလဲ? ငါ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးမှ မင်းက ငါ့ကို ရန်ငြိုးဖွဲ့ပြီး နောက်ကျောကနေ ဓားနဲ့ထိုးရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?

ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာဝန်းကျင်က အခုတော့ အစိမ်းရောင် ပြောင်းသွားပြီဖြစ်ပြီး အရင်လို မကံဆိုးတော့ဘူး ဆိုပေမယ့်လည်း ရှေးလူကြီးတွေ ပြောကြသလိုပေါ့လေ၊ “ခိုးသူ့စိတ်နဲ့ လူကို စိုးရိမ်” ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲပေါ့!

စိမ်းလန်းပြီး နီရဲနေတဲ့ ကံကြမ္မာဝန်းကျင် ပိုင်ရှင် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်က သူ့ကို ရန်ငြိုးဖွဲ့နေတယ်ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့တင် ရှန်ထျန်း လန့်ဖြန့်သွားရသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဆိုင်ရှင်စုန့် မှာမူ အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ဂရုတစိုက်ဖြင့် မေးလိုက်သည် - "ဒါဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က ရှန်အို မဟုတ်ဘဲ ရှန်ထျန်း ပေါ့လေ?"

ရှန်ထျန်း သည် မျက်လုံးများကို လှန်ပြလိုက်မိသည်။ "မင်း ဘယ်လို ထင်လို့လဲ?"

"အံ့သြစရာ မရှိတော့ပါဘူး၊ အခုတော့ ငါ နားလည်ပါပြီ။" ဆိုင်ရှင်စုန့် ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားပြီးနောက် လှည့်ထွက်လာကာ သူ၏ သားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို တնာ တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ဒီ အသုံးမကျတဲ့ကောင်! ရိုက်နှက်ခံထားရတာတောင် ဘာသင်ခန်းစာမှ မရသေးဘူးလား!" ဟု သူက ကြိမ်းဝါးလိုက်သည် - "ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က မင်းကို ရိုက်နှက်ပြီးသွားတဲ့အခါ သူဟာ မင်းသား ၁၃ ဖြစ်တဲ့ ရှန်ထျန်း ပါလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့သားပဲ! ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နားမှားပြီး ဆဋ္ဌမမင်းသားလို့ ထင်သွားရတာလဲ? မင်းက ဘေးအိမ်က ဆိုင်ရှင်စုန့် ထက်တောင် နားပင်းနေပါလား!"

လူငယ် ဆိုင်ရှင်စုန့် မှာ အတက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ဗြုံးစားကြီး မှင်တက်သွားသည်။ သူသည် ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်ပြောင်းတွေးတောရင်း ရှန်ထျန်း ကို မှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ မှတ်မိနေသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က သူသည်... ဆဋ္ဌမမင်းသားဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော!

"ငါ နားမမှားဘူးဆိုတာကို သေချာမှတ်မိနေတာပဲ! ဒါမှမဟုတ် ငါ့ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်မိလို့ နားကြားမှားသွားတာများလား?"

တွေဝေပျံ့လွင့်နေသော ရှန်ထျန်း က တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ လူငယ် ဆိုင်ရှင်စုန့် ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည် - "မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ?"

လူငယ် ဆိုင်ရှင်စုန့် မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သွားလေသည်။

ငါ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိပြီ!

သူသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းကို ချက်ချင်း ငုံ့ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် - "ကျွန်တော်... နားကြားမှားသွားလို့ ဖြစ်ရမှာပါ..."

"အဲဒီလိုဆိုရင် ဒီလူကရော ဘယ်သူလဲ?"

"သူက တကယ်ပဲ ဆဋ္ဌမမင်းသား ဖြစ်နေနိုင်မလား?"

ထိုသို့သော ဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ထိုဖအေသားနှစ်ဦးစလုံး စတင် တုန်လှုပ်လာကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် လူငယ် ဆိုင်ရှင်စုန့် ၏ စကားကြောင့် ရှန်အို မှာ ပို၍ပင် မတရားသဖြင့် ခံစားလိုက်ရတော့သည်။ သူက သူတို့ကိုယ့်ကို မီးနိုင်ငံ ၏ ရာစုနှစ်နှင့်ချီ၍ တစ်ခါပေါ်တတ်သော ရှားပါးပါရမီရှင်အား ပစ်မှတ်ထားသည့် ကြီးမားသော ကြံစည်မှုတစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ပြန်ပေးဆွဲခဲ့သည်ဟု အမြဲတမ်း ထင်မှတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆိုင်ရှင်ကောင်လေးက နားမရှင်းတာကြောင့်နဲ့တင် ငါ ဒီလောက်တောင် ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ ခံစားခဲ့ရတယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမှာလဲ! ဒါဆိုရင် ငါ ခံစားခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရတဲ့ အချက်တွေ အားလုံးက အလကား ဖြစ်သွားတာပေါ့လေ?

ငါ့ရဲ့ မင်းသား ၁၃ နဲ့ ပတ်သက်လာပြီဆိုရင် ဘယ်တော့မှ ကောင်းတဲ့အရာ ဆိုတာ မရှိလာဘူးပေါ့လေ!

ငိုချင်စရာပါပဲ၊ ငါ အရင်ကတည်းက ပိုပြီး သတိထားသင့်တာ! နန်းတော်ထဲကနေ မထွက်လာဘဲ ဒီကို မလာခဲ့သင့်ဘူး! အဲဒီလိုသာ မဟုတ်ရင် ဒီလောက် ရစရာမရှိအောင် ရက်စက်တဲ့ ဆက်ဆံမှုကို ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး!

ဤသို့ တွေးတောမိပြီးနောက် ရှန်အို သည် မျက်နှာကို တင်းထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် - "အရာရာက အထင်အမြင်လွဲမှားမှု သက်သက်ဆိုတော့လည်း ပြီးသွားပါစေတော့။ မင်းသား ၁၃၊ သူတို့ကို ငါ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ ပြောလိုက်ပါ။ ငါ ဘယ်လို ရန်ငြိုးမှ မဖွဲ့ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။"

ရှန်အို ၏ အာမခံချက်ကြောင့် လူငယ် ဆိုင်ရှင်စုန့် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး မေးလိုက်သည် - "ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင်၊ အဖေ၊ ဆဋ္ဌမမင်းသားက ဘယ်လိုရန်ငြိုးမှ မဖွဲ့ဘူးလို့ ကတိပေးတော့၊ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ကြရအောင်လား?"

ဆိုင်ရှင်စုန့် က ရှန်ထျန်း ကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် - "ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင်၊ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ?"

ရှန်ထျန်း သည် သူပြောခဲ့သမျှ စကားများသည် အမှန်တကယ် ဟုတ်မဟုတ် စစ်ဆေးလိုသည့်အလား ရှန်အို ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ဆိုင်ရှင်စုန့် အား မေးခွန်းတစ်ခုဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည် - "ဆိုင်ရှင်စုန့်၊ ငါ့ရဲ့ ဆဋ္ဌမအစ်ကိုက ရန်ငြိုးမဖွဲ့ဘဲ နေမယ်လို့ မင်း ထင်လို့လား?"

ဆိုင်ရှင်စုန့် သည် ရှန်ထျန်း ၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် “သဘောပေါက်သွားပြီ” ဟူသော အမူအရာကို ပြသလာခဲ့သည်။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ရှန်အို ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ ဒီလိုအဖြစ်အဆိုးကြီး ဖြစ်ပျက်သွားမှတော့ တစ်ဖက်လူက ရန်ငြိုးမဖွဲ့တော့ဘူးလို့ မျှော်လင့်နေတာထက်စာရင် ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် ရှင်းထုတ်လိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။"

"ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ဆိုလိုတာက ကျွန်တော်တို့က အမှားတစ်ခု လုပ်မိပြီးသားဖြစ်နေပြီဆိုတော့ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေကို ဘာမှ ဆက်မတွေးဘဲ ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်သင့်တယ် ဆိုတဲ့သဘောပါပဲ။"

"ဒါကြောင့် ဘယ်သူမှ မသိသေးတဲ့ အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူ့ကို တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ မဟုတ်လား? နောင်တစ်ချိန် မင်းနဲ့ ပလ္လင်အတွက် လာယှဉ်ပြိုင်တာမျိုး မဖြစ်အောင် တားဆီးတဲ့အနေနဲ့ပေါ့!"

ရှန်အို ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးဆုတ်သွားကာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်ထျန်း မှာမူ မျက်လုံးများကို လှန်ပြလိုက်မိပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်ရသည့် အမူအရာများ ခြုံလွှမ်းသွားခဲ့ရလေသည်။

မေးခွန်းလေ! ငါ အခု မေးခဲ့တာက မေးခွန်းတစ်ခုလေ!

ငါ့ကို သူ့ကို သတ်ခိုင်းချင်နေတယ်လို့ မင်း ဘယ်လိုနားလည်လိုက်တာလဲဟေ့!

ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလောက်ထိ ရက်စက်လို့ ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဆဋ္ဌမအစ်ကိုကို သတ်ခိုင်းရဲမှာလဲ? သူက ငါ့ရဲ့ အချစ်ရဆုံး အစ်ကိုလေ!

မှတ်ချက်များ

အမျိုးအစားခွဲမည်

နောက်ဆုံးပေါ် အကြိုက်ဆုံးအများဆုံး အဟောင်းဆုံး

မှတ်ချက်တစ်ခု ရေးရန်...