ခေါင်းစဉ် – ငါက တကယ်ပဲ ကံကြမ္မာရဲ့သားတော် မဟုတ်ပါဘူး – အခန်း ၄၀ – သိပ်ပြီး အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျလွန်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါကြိုက်တယ်
ရှန်ထျန်း သည် ကောင်းကင်ရေစင်အမတေနေအိမ် ၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အတွင်းပိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဖိနှိပ်အားကြီးလှသော အရှိန်အဝါကြောင့် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။
ထိုနေရာရှိ လေထုမှာ အလွန်အမင်း တင်းမာနေပြီး တစ်စုံတစ်ဦး၏ ကြီးစိုးလိုသည့် ဆန္ဒနှင့် ခြိမ်းခြောက်မှုတို့က ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားလေသည်။
"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..." ရှန်ထျန်း က တိုးတိုးလေး တွေးလိုက်သည်။
သူ့ရှေ့တွင်မူ လန်ကွေ့ဖေး နှင့် အခြားသူများမှာ ထိုဖိအားကို ခံစားနေကြရကာ အမူအရာများ တင်းမာနေကြသည်။ သို့သော် ရှန်ထျန်း ကမူ ဤအခြေအနေကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
နတ်သမီးလေး သည် ရှန်ထျန်း အပေါ် အမြင်ကြည်လင်ကောင်းမွန်လှသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ ကြာသေးသည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း လူယောင်ဆောင်ကာ ဟန်ဆောင်တတ်သူများနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ကြုံဖူးခဲ့သူဖြစ်သည်။
လူ့သဘာဝဆိုသည်မှာ အကျိုးအမြတ်၏ ဆွဲဆောင်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်စမြဲပင်တည်း။
သူမအနေဖြင့် ရှန်ထျန်း စိတ်ထဲတွင် အဘယ်အရာများ တွေးတောနေသည်ကို အသေအချာ မသိနိုင်ပေ။
ထိုစဉ် ရှန်ထျန်း က စကားစပြောလာခဲ့သည်။ "လင်အာ၊ ဒီဖြူစင်တဲ့ ပဒုမ္ကြာပန်းတွေနဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ တွေကို သိမ်းထားလိုက်ပါ!"
နတ်သမီးလေး မှာ သူ၏စကားကြောင့် ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။
နတ်သမီးလေး သည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားကာ ရှန်ထျန်း ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
သို့သော် ထိုသူမှာမူ အလွန်အမင်း တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး နောက်ပြောင်နေပုံ လုံးဝမပေါ်ပေ။
သူမအနေဖြင့် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ "ဒီပဒုမ္ကြာပန်းတွေနဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ တွေက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိရဲ့လားဟင်..."
ရှန်ထျန်း သည် နတ်သမီးလေး ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဘယ်လောက်ပဲများတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ တန်ဖိုးရှိရှိပါ၊ အကုန်လုံးက မင်းအတွက်ပဲလေ။"
ရှန်ထျန်း ၏ ပူပြင်းတောက်လောင်နေသော အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စကားသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နတ်သမီးလေး ၏ မျက်နှာလေးမှာ ရဲတက်လာတော့သည်။
သန်းပေါင်းများစွာသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ တန်ဖိုးရှိသည့် ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်တစ်မျိုးကိုလေ!
ရှန်ကောင်လေးက ဒါမျိုးကို ဒီတိုင်းလွယ်လွယ်လေး ပေးလိုက်တာတဲ့လား။
တကယ်တော့ ရှန်ကောင်လေးက သူမအပေါ် သံယောဇဉ်တွေ ရှိနေတုန်းပဲ မဟုတ်လား။
သူ့ကို သံသယဝင်ကြတာကို မခံနိုင်လို့သာ ကျောက်စွယ်ပေါ်ကနေ ခုန်ချသွားခဲ့တာပေါ့၊ သူမအတွက် တာဝန်မယူချင်လို့ မဟုတ်ဘူးပေါ့လေ။
ဒါပေမဲ့ ရှန်ကောင်လေးက သူမကို အဲဒီလို ချစ်ခင်တွယ်တာတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ဆက်ပြီး စိုက်ကြည့်နေတာကြောင့် တကယ်ကို ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ!
နတ်သမီးလေး ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင်မူ အဆုံးအစမဲ့သော အတွေးပေါင်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
...
သို့သော်လည်း သူမက အလွန်အမင်း အဓိပ္ပာယ်တွေ လွန်လွန်ကဲကဲ တွေးတောနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။
ရှန်ထျန်း က သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ အားလုံးကို သူမအား ပေးမည်ဟု ပြောဆိုရခြင်းမှာ အကြောင်းပြချက် ရိုးရိုးလေးသာ ရှိပေသည်။ သူသည် နတ်သမီးလေး ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ အလင်းရောင်ဝိုဟိုကို စောင့်ကြည့်နေခြင်းပင်တည်း။
ရှန်ထျန်း စကားဆုံးသွားပြီးနောက် ဝိညာဉ်ပဒုမ္ကြာပန်းများနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ အားလုံးကို နတ်သမီးလေး ထံ ပေးအပ်လိုက်သည့် ထိုခဏ၌ပင် နတ်သမီးလေး ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ အလင်းဝိုဟိုမှာ တောက်ပစွာ လင်းလက်လာခဲ့သည်။
မူလက အနီရောင်အလင်းဝိုဟိုပေါ်တွင် စိမ်းလဲ့လဲ့ အလင်းစင်းအချို့ ရောယှက်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုစိမ်းလဲ့လဲ့ အလင်းစင်းတို့မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ခေါင်းပေါ်ရှိ အလင်းဝိုဟိုမှာ တစ်ခုလုံး အနီရောင်သို့ လုံးဝပြောင်းလဲသွားလေသည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာ ပေါ့ပါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထင်ရှားသည်မှာ သူ၏ ကံကြမ္မာအခွင့်အလမ်း (ပရောဗီဒင့်) မှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုးပွားလာခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်စရာကောင်းလှပေသည်။
သို့သော် ထိုစဉ် နတ်သမီးလေး က "ဒါက မသင့်တော်ပါဘူးရှင်" ဟု ပြောလာခဲ့သည်။
သူမက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ရှန်ထျန်း ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ရှင်က ကျောက်စွယ်ပေါ်ကနေ ခုန်ချပြီးမှ ဒီဂူကို တွေ့ခဲ့တာလေ။ အဲဒီထဲက အများကြီးကို ကျွန်မကို ဘယ်လိုလုပ် ပေးရမှာလဲ" ဟု ဆိုလေသည်။
စဉ်းစားမိသည်များ ရှိသွားပုံရကာ နတ်သမီးလေး က ဆက်ပြောလိုက်သည် – "ရှန်ကော... ဒီ ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ တွေနဲ့ ပဒုမ္ကြာပန်းတွေကို ရှင်ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ!"
သူမ စကားအဆုံးတွင်မူ ခေါင်းပေါ်ရှိ အလင်းဝိုဟိုမှာ စိမ်းလဲ့လဲ့ အလင်းရောင်ဖြင့် တစ်ဖန် ပြန်လည်တောက်ပလာပြီး ပို၍ပင် ကြီးမားလာဟန် ရှိသည်။
ရှန်ထျန်း လည်း သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာ ပိုမိုလေးလံလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူက တည်ကြည်လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် – "ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်ရမှာလဲ။ မင်းသာ သံထည်တံခါးကြီးကို မဖွင့်ပေးခဲ့ရင် ငါတို့ ဒီထဲကို ဝင်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။
မင်းက ဒီဂူရဲ့ ကံပါလာတဲ့သူပဲ၊ ဒါကြောင့် ဒီ ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ တွေက မင်းပိုင်ရမှာပေါ့!"
စိမ်းလဲ့လဲ့ အလင်းရောင်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာလည်း တစ်ဖန် ပြန်၍ ပေါ့ပါးသွားသည်။
နတ်သမီးလေး မှာ အလွန်အမင်း ထိရှသွားခဲ့ရသည်။
ဒီလောက် ကောင်းမွန်တဲ့ ယောကျ်ားမျိုးက တကယ်ကို ရှားပါးလှပါတယ်။
ဤသို့ တွေးမိလိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် ရဲတက်လာလေသည်။ "ရှန်ကော... မငြင်းပါနဲ့တော့။ လက်ခံလိုက်ပါနော်!"
စိမ်းလဲ့လဲ့ အလင်းရောင်မှာ တစ်ဖန် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြန်၏...
ဘေးမှ ရပ်ကြည့်နေသော ကွေ့ကုန်းကုန်း မှာ ရုတ်တရက် ရင်ထဲ ကျပ်တည်းလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူက သက်ပြင်းချလျက် ညည်းတွားလိုက်သည် – "လင်အာလေးကို အရှင်သခင်နဲ့ လက်ထပ်ပေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ။ အဲဒါဆိုရင် ဘယ်သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ အရေးမကြီးတော့ဘူးပေါ့!"
အကယ်၍သာ လန်ကွေ့ဖေး သာလျှင် အရှင်သခင်နှင့် လင်အာလေးတို့ကြားက ကိစ္စများကို သိရှိခဲ့မည်ဆိုပါက မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ ရှိနေလျှင်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပြုံးနေမိမည်မှာ သေချာပေသည်။
သို့သော်လည်း ဒီလူငယ်တွေမှာ ချစ်သူရည်းစား ဖြစ်ဖို့က ဘာလို့များ ဒီလောက်တောင် ရှုပ်ထွေးနေကြရတာပါလိမ့်?
ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ တွေကို ဘာလို့ ခွဲနေကြတာလဲ? လက်ထပ်လိုက်ကြရင် အားလုံးက မိသားစုတစ်ခုတည်း ဖြစ်သွားကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား?
ကွေ့ကုန်းကုန်း ၏ စကားကြောင့် နတ်သမီးလေး ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် နီရဲသွားတော့သည်။
သူမသည် ရှန်ထျန်း ထံ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ သူမကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ၏ အကြည့်များမှာ အလွန်တရာမှ ချစ်ခင်တွယ်တာနေသဖြင့် သူမ၏ ပါးပြင်များကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပူနွေးလာစေသည်။ အတော်လေး ထူးဆန်းနေသလိုပင် ခံစားရသည်။
ပြောရမည်ဆိုလျှင် ယောကျ်ားတစ်ယောက်က ချစ်သူရဲ့ မျက်နှာနဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို ကြည့်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား?
ဘာလို့ ရှန်ကောက ကျွန်မရဲ့ နောက်စေ့ကို စိုက်ကြည့်နေသလို ခံစားနေရတာပါလိမ့်?
...
တွေးတောဆင်ခြင်မိပြီးနောက် နတ်သမီးလေး သည် ပို၍ သိုသိုသိပ်သိပ် နေသင့်သည်ဟု ခံစားလာရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယောကျ်ားအများစုက သိုသိုသိပ်သိပ်နေတတ်သော မိန်းကလေးများကို ပိုနှစ်သက်ကြသောကြောင့်ပင်တည်း။
သူမက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည် – "ဘယ်သူက ရှန်ကောနဲ့ လက်ထပ်ရမှာလဲရှင့်!
ဒါဆိုရင်ရော!" နတ်သမီးလေး သည် ရှန်ထျန်း ထံမှ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ "ရှန်ကောက ချောက်ထဲက ပြုတ်ကျပြီးမှ ဒီဂူကို တွေ့ခဲ့တာဖြစ်ပြီး ကျွန်မရဲ့သွေးက ဒီဂူကို ဖွင့်ပေးခဲ့တာလေ။
အဲဒီတော့ ဒီထဲကပစ္စည်းတွေကို ခြောက်ဆယ်-လေးဆယ် ခွဲကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ?
ရှန်ကောနဲ့ ကျွန်မက ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းစီ ယူကြမယ်။ ဦးလေးကွေ့ နဲ့ ချင်းကော တို့ကတော့ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းစီ ယူကြပေါ့။"
ရှန်ထျန်း က တထစ်ချ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "အဲဒီလို ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်ရမှာလဲ။ ဦးလေးကွေ့ နဲ့ ချင်းကော ရဲ့ ဝေစုကို ငါ သေချာပေါက် ပေးမှာပေါ့။ မင်းရဲ့ဝေစုထဲကနေ ဘယ်လိုလုပ် ဖြတ်ထုတ်ရမှာလဲ။"
"ဒါဆိုရင်ရော! ငါးဆယ်-ငါးဆယ်ပဲ လုပ်ကြရအောင်။ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ယူလိုက်။ ပြီးပြီ!"
ရှန်ထျန်း ၏ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းစရာ မလိုလောက်အောင် အာဏာဆန်လှသော စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နတ်သမီးလေး မှာ အသိအမှတ်ပြု ရပ်တန့်သွားရတော့သည်။
အလွန်တရာမှ အာဏာဆန်တယ်၊ ခက်ထန်တယ်၊ ယောကျ်ားပီသလိုက်တာ! ငါ သဘောကျတယ်!
သူမအနေဖြင့် သိုသိုသိပ်သိပ်နေကာ ငြင်းပယ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ပါးစပ်ကနေ ထွက်မလာခဲ့ပေ!
...
ဤကဲ့သို့ အာဏာဆန်လှသော ရှန်ထျန်း ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် နတ်သမီးလေး မှာ အတွေးလွန်ကာ တဖန် စိတ်ကူးယဉ်လာပြန်လေသည်။
ရှန်ထျန်း ကမူ သူမ၏ခေါင်းပေါ်မှ အကြည့်များကို လွှဲပြီးဖြစ်သည်။
ယခုတလော ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အဖြစ်အပျက်များအရ ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ ယူဆချက်တစ်ခုကို အခိုင်အမာ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အဆိုပါအချက်မှာကား – သက်ဆိုင်ရာ ပုဂ္ဂိုလ်၏ ကံကြမ္မာအခွင့်အလမ်း (ဖော်ကျူးကျိနွန်) ၏ အများဆုံးမှ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုသာ သူ ရယူနိုင်သည်ဟူသော အချက်ပင်တည်း။
ဤသည်မှာ အလွန်အရေးကြီးသော အချက်တစ်ချက် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍သာ သူက အကျိုးအမြတ်၏ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း သို့မဟုတ် ထိုထက်နည်းသည်ကိုသာ ယူမည်ဆိုပါက နှစ်ဖက်စလုံး ကံကြမ္မာအခွင့်အလမ်းမှ ရရှိမည့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများမှာ အမြင့်ဆုံးအထိ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အကျိုးရှိပေသည်။
အကယ်၍ ရှန်ထျန်း ရရှိသွားသော အကျိုးအမြတ်က ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းထက် ကျော်လွန်သွားမည်ဆိုပါက ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ တိုးပွားလာမှုမှာ အားနည်းသွားတော့မည်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍သာ ရှန်ထျန်း က အခွင့်အလမ်းအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း သိမ်းပိုက်လိုက်မည်ဆိုပါက သူ၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ တိုးလာမည် မဟုတ်ပေ။
ထိုကြီးမားသော ကံကြမ္မာအခွင့်အလမ်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူမှာပင် ကျဆင်းသွားနိုင်ချေ ရှိသည်။
ချင်းကော ပင်လျှင် သန့်စင်သော အနီရောင်အလင်းဝိုဟိုမှ စိမ်းလဲ့လဲ့ အစက်အပြောက်များပါရှိသော အနီရောင်အလင်းဝိုဟိုသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။
နတ်သမီးလေး ထံမှ စိမ်းလဲ့လဲ့ အလင်းရောင် တိုးလာခြင်းက ဤအချက်ကို သက်သေပြနေပေသည်။
ဤအချက်ကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ၏ အထူးစွမ်းရည်များကို အသုံးချကာ နေရာတိုင်းတွင် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးများ တည်ဆောက်ခြင်းကသာ မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။
ဤသို့ တွေးမိလိုက်သောအခါ ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ဉာဏ်ရည်ကို သူပင် ချီးကျူးမိမဆုံး ဖြစ်သွားရသည်။
...
"ကဲပါ၊ မငြင်းနဲ့တော့။"
နတ်သမီးလေး မှာ သူ၏ရှေ့တွင် အာမေဍိတ်သံဖြင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေဟန် ရှိသည်။
ရှန်ထျန်း ကလည်း ဤမိန်းကလေး ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။ သူက တောင်ကြားအနက်ပိုင်းရှိ ကျောက်အိမ်ငယ်လေးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"ဒီဆေးမြစ်တွေက ဘေးထွက်ပစ္စည်း သက်သက်တွေပဲ ရှိသေးတယ်။ ငါမှားမတွက်ဘူးဆိုရင် အကြီးမားဆုံး ကံကြမ္မာအခွင့်အလမ်းက အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေတာပဲ!"
တောင်ကြားအနက်ပိုင်းရှိ ကျောက်အိမ်ငယ်လေးမှာ အလွန်တရာမှ ရိုးစင်းပုံရသည်။ တစ်ခုလုံးကို ရုပ်လုံးကြွ ပုံဖော်ထားခြင်း မရှိသည့် မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးများဖြင့်သာ ဆောက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း စိုက်ကြည့်လေလေ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ကျက်သရေတစ်ခု ပါဝင်နေသည်ကို ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။
ထိုအိမ်လေးမှာ တစ်တောင်ကြားလုံးနှင့် ချိတ်ဆက်နေသကဲ့သို့ တောင်ကြားတစ်ခုလုံး၏ ဗဟိုချက်မလည်း ဖြစ်နေပုံရသည်။
တောင်ကြားအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကျောက်အိမ်ငယ်ဆီသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာသည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။
ထင်ရှားသည်မှာ ဤနေရာသည် ကောင်းကင်ရေစင်အမတေနေအိမ် ၏ သခင်အစစ်အမှန် စံမြန်းခဲ့ရာ နေရာပင်တည်း။
"ဒီသခင်က သာမန်ရသေ့ သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်ပုံရတယ်!"
ရှန်ထျန်း က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ကျောက်အိမ်ငယ်လေးဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။
တောင်ကြားထဲက ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ တွေချည်းတင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ သိန်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောက်အိမ်ထဲက စစ်မှန်တဲ့ အမွေအနှစ်ကျတော့ ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိမလဲ။
ရှန်ထျန်း ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
ဤဝါရင့်သူတော်စင်ကြီး ချန်ရစ်ခဲ့သော အခွင့်အလမ်းက သူ့ရဲ့အလင်းဝိုဟိုကို အဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်း ရှိမရှိကို သူ သိချင်နေမိသည်။
လူတိုင်း ကျောက်အိမ်ငယ်လေးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသောအခါ တံခါးပေါ်တွင် လက်ဝါးရာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထင်ရှားသည်မှာ ဤနေရာတွင်လည်း သွေးဆက်လက် ပေးလှူရဦးမည် ဖြစ်ပေသည်...
နတ်သမီးလေး က မတတ်သာဘဲ သူမ၏ လက်ယာလက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုနေရာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိကပ်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် သွေးစက်ငါးစက်မှာ သေးငယ်သော သံထည်တံခါးကြီးထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။
ကျောက်အိမ်၏ တံခါးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာပြီး ငြိမ်သက်အေးချမ်းလှသော ကျင့်ကြံရာ အခန်းငယ်တစ်ခုကို ပေါ်ထွက်လာစေသည်။
ထိုအရာမှာ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် အထင်အရှား ပေါ်လာတော့သည်။
အခန်း ၄၁ – ကျောက်စိမ်းကန် သန့်ရှင်းသောနယ်မြေ ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်မလာဘူးဆိုရင်တော့