အခန်း ၃၈ - မင်းသားလေး တကယ်ပဲ ကံကောင်းသွားတာလား။
ရှန်ထျန်း သည် စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး အဝေးတစ်နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အတွေးများနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ရောနှောနေသည်။
ဤအဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးက သူ့အား အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် မည်သည့်အခါမျှ ဤကဲ့သို့ ကံကောင်းတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုမူ...
"မင်းသားလေး၊ ဘာတွေများ စဉ်းစားနေတာလဲ..." ကွေ့ကုန်းကုန်း က အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ လေသံအေးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ကွေ့ကုန်းကုန်း ရယ်။ ငါ တကယ်ပဲ ကံကောင်းသွားတာလားလို့ တွေးနေမိရုံပါပဲ။"
ဦးလေးကွေ့ ကလည်း အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကျေနပ်အားရနေသည့် အပြုံးဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည် - "ဒါပေါ့ မင်းသားလေးရဲ့။ မင်းသားလေးရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေက အချည်းနှီး မဖြစ်ရပါဘူး။ အခုဆိုရင် ဒီလောက်ကောင်းမွန်တဲ့ အခွင့်အရေးကြီးကို ရရှိခဲ့ပြီပဲ။"
ချင်းကော ကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံရင်း ဆိုလာသည် - "မှန်ပါတယ်။ ဒီအခြေအနေက ကျွန်တော်တို့အတွက် အင်မတန် အကျိုးရှိပါတယ်။"
ထိုစဉ် နတ်သမီးလေး လည်း ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နားထောင်နေသည်။
ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ပစ္စည်းများကို တစ်ချက် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့အနက်မှ အဖိုးတန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ များသည် တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ဖြာထွက်နေကြသည်။ ထို့အပြင် ဓားသခင်တံဆိပ် ကိုလည်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
"ကဲပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ တကယ်ပဲ ကံကောင်းသွားပုံရတယ်" ဟု ရှန်ထျန်း က ရင်ထဲမှ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။
ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ ယခင်ဘဝက အတုအယောင် အသက်ရှူသွင်းနည်း (artificial respiration) နှင့် ရင်ဘတ်ဖိနှိပ်ပေးခြင်း (chest compressions) ကဲ့သို့သော အခြေခံ ရှေးဦးသူနာပြုစုခြင်း ပညာရပ်များကို အနည်းငယ် သင်ယူခဲ့ဖူးသည်။
လိုအပ်သည့်အခါတွင် အသုံးချနိုင်စေရန်အတွက် ရှန်ထျန်း သည် ဤကျွမ်းကျင်မှုများကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စေရန် အလေးအနက်ထား သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် နတ်သမီးလေး ထံတွင် သူသိထားသည်များကို ခဏမျှ အသုံးချပြီးနောက် သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ တဖြည်းဖြည်း မှန်ကန်တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။
နတ်သမီးလေး သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
"ဟင်?"
ရုတ်တရက်ပင် သူမသည် တစ်စုံတစ်ခု မမှန်တော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည် — အလွန်တရာမှ ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာတစ်ခုက သူမထံသို့ တိုးကပ်လာနေ၏။
၎င်းမှာ ရှန်ထျန်း ပင် ဖြစ်သည်။
နတ်သမီးလေး မှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကာ မျက်နှာငယ်လေး ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးများကို အမြန်ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။
ရှီး!
တော်တော်ဆိုးတဲ့လူပဲ! မေ့နေတုန်းကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ငါ့ကို နမ်းတယ်ပေါ့လေ! ငါ့ပါးစပ်ထဲကိုလည်း လေတွေတောင် မှုတ်သွင်းသေးတာပဲ!
စောင့်ဦး၊ သူ... သူက ငါ့ရင်ဘတ်ကို ဖိနေတာလား! ဒါကတော့ လွန်လွန်းသွားပြီ။ ငါက မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သေးတာလေ!
မင်းသာ ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ခဲ့ရင် နောင်တစ်ချိန် ငါဘယ်လိုလုပ် အိမ်ထောင်ပြုရတော့မှာလဲ။
နတ်သမီးလေး မှာ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားကာ ခုန်ထလာပြီး ရှန်ထျန်း ကို ထိုးကြိတ်ပစ်ချင်စိတ်တွေ ပေါက်သွားသည်။
သို့သော် တစ်ဖက်တွင် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ဤတောရွာကန္တာရထဲတွင် သူမတို့မှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ မရှိပေ။ ရှန်ထျန်း နှင့် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်ကျွန်နှစ်ယောက်သာ ရှိကြသည်။ သူမအနေဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ခုခံချင်သည်ဆိုဦးတော့ ခုခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ!
ဒါဆို... ဒါဆိုရင် ငါသူ့ကို လူမှားသွားတာ တကယ်ပဲလား။
သူက လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ အကျင့်ပျက်စောက်တဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာများလား။
ဤသို့ တွေးမိလိုက်သောအခါတွင် နတ်သမီးလေး မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားကာ လှုပ်ရှားဝံ့ခြင်းပင် မရှိတော့ပေ။
သို့သော် သူမ တစ်ချိန်က မကြုံဖူးခဲ့ဖူးသော ထူးခြားသည့် ခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။ ထိုသို့သော ခံစားချက်မျိုးမှာ အလွန်တရာ အံ့ဖွယ်ကောင်းလှပြီး သူမ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ဖူးပေ။
ရုတ်တရက်ပင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်မှ ထိတွေ့မှုကြီး ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားခြင်းလည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
နတ်သမီးလေး သည် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ တစ်စုံတစ်ခု ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် မျက်လုံးများကို ဆက်လက်မှိတ်ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရှန်ထျန်း နှင့် ကွေ့ကုန်းကုန်း တို့၏ စကားပြောသံများကို ကြားနေရ၏။
"ဦးလေးကွေ့၊ ကျွန်တော် နည်းနည်းတော့ မောနေပြီ။ ခင်ဗျားပဲ အပ်စိုက်ကုသပေးတာကို စမ်းကြည့်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ။"
နတ်သမီးလေး မှာ စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။
အပ်စိုက်ကုသတာ ဟုတ်စွ! ဘာအပ်စိုက်တာလဲ။
"ချောင်း... ချောင်းဆိုးလို့ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက အဲဒီလောက်အထိ မထက်မြက်ပါဘူး။ Miss Ling’er ကိုများ ထိခိုက်မိသွားမလားလို့ စိုးရိမ်မိတယ်။ မင်းသားလေး ဆက်လုပ်တာက ပိုပြီး သင့်တော်မယ် ထင်ပါတယ်!"
ဒါဆိုရင် ရှန်ထျန်း က လူယုတ်မာဆန်ဆန် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘဲ ငါ့ကို ကယ်တင်နေတာပေါ့လေ။
ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မလဲ! အဲဒီလိုလုပ်တာက ဘယ်လိုလုပ် လူကယ်တာ ဖြစ်ရမှာလဲ။
ပြီးတော့ သူက မောနေပြီလို့ တတွတ်တွတ် ညည်းပြနေသေးတယ်...
ဘာလို့လဲ ဟင်? ငါ့ကို ကယ်တာက ခင်ဗျားအတွက် အဲဒီလောက်တောင် ခက်ခဲနေလို့လား။
နတ်သမီးလေး သည် ရင်ထဲတွင် တဆစ်ဆစ်နာကျင်လာကာ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လာရသည်။
...
အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ရှန်ထျန်း၏ ပုတီးစေ့များမှာ တုန်ခါလာကြတော့သည်။
"သခင်၊ သခင်! အဲဒီဘက်က အမျိုးသမီးဆီကနေ အငြိုးအတေးတွေကို ကျွန်တော် ခံစားမိနေရတယ်!"
ရှန်ထျန်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မည်းနက်သွေးက သူမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ နောက်ဆက်တွဲ အစီအမံတစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့တာများ ဖြစ်နိုင်မလား။"
ကွေ့ကုန်းကုန်း ၏ မျက်နှာလည်း တင်းမာသွားလေသည်။ "အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေလည်း ရှိတာပဲ!"
မကောင်းဆိုးဝါး ကျင့်ကြံသူများသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် နည်းလမ်းမျိုးစုံ သုံးတတ်ခြင်းတို့ဖြင့် နာမည်ကျော်ကြားကြသည်။ သူတို့တွင် ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းဟူ၍ မရှိကြသဖြင့် အလွန်တရာ ကိုင်တွယ်ရခက်ခဲသည့် တားမြစ်ပိတ်ပင်ထားသော နည်းလမ်းမျိုးစုံကို အသုံးပြုတတ်ကြပေသည်။
ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားသခင်တံဆိပ် ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ဒီအငြိုးအတေးတွေကို ဖယ်ရှားပစ်လို့ရမယ့် နည်းလမ်းရော ရှိသေးလား။"
ဘေးတွင် ရှိနေသည့် ချင်းကော က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ "သန့်ရှင်းစင်ကြယ်တဲ့ လူပျိုပေါက်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဆီးစပ်ရေက မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ဖယ်ရှားနိုင်စွမ်းရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်—" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ရပ်လိုက်တော့!"
နတ်သမီးလေး သည် ချင်းကော ၏ အကြံဉာဏ်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား မျက်နှာငယ်သွားကာ မြေကြီးပေါ်မှနေ၍ ဖြတ်ခနဲ ခုန်ထလာလေသည်။
"င-င-ငါ အဆင်ပြေပါတယ်!"
နတ်သမီးလေး မည်မျှတုန်လှုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်ထျန်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "မင်း နိုးနေတာ ကြာပြီလား။"
နတ်သမီးလေး အံ့အားသင့်သွားပြီး အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ငါ အခုလေးတင်ပဲ နိုးလာတာပါ။"
"နိုးနေပြီဆိုတာ ဘာလို့ မပြောတာလဲ" ဟု ရှန်ထျန်း က အားမလိုအားမမဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ငါတောင် ပင်ပန်းသွားပြီ။"
နတ်သမီးလေး မှာမူ — "..."
နတ်သမီးလေး သည် အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေသည့် အခြေအနေမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ဒေါသထွက်သည့် အနေအထားသို့ ရောက်သွားလေသည်။
"ရှင် ဒါရိုက်တာ ယုတ်မာတာပဲ! ရှင် ကျွန်မကို နမ်းပြီး ရင်ဘတ်ကိုလည်း ဖိခဲ့တယ်နော်! နောင်ကျရင် ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် အိမ်ထောင်ပြုရတော့မှာလဲ။"
ကွေ့ကုန်းကုန်း မှာ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်အထိ သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း မင်းသားလေးကိုပဲ လက်ထပ်လိုက်လေ။"
ဟီးဟီး! တော်သေးတာပေါ့၊ ငါ အစက အပ်စိုက်ကုသတာကို မသုံးခဲ့မိလို့။ မင်းသားလေးကတော့ တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ!
"ဘယ်သူက အဲဒီကောင်ယုတ်မာကို လက်ထပ်မှာလဲ!?" နတ်သမီးလေး ၏ မျက်နှာလေး ရဲတက်လာကာ ဂျတ်ဂျတ်နဲ့ ရေရွတ်လိုက်သည် - "သတိမေ့နေတုန်းကို ကျွန်မကို အဲဒီလို လုပ်ရက်တယ်ပေါ့လေ..."
ရှန်ထျန်း က အားမလိုအားမမဖြင့် ရှင်းပြသည် - "ငါက မင်းကို ကယ်ဖို့အတွက် လုပ်ခဲ့တာပါ။ တခြား မရိုးမသား စိတ်ကူးတွေ လုံးဝ မရှိခဲ့ပါဘူး။"
နတ်သမီးလေး မှာ ဒေါသထွက်သွားလေသည်။ "မရိုးမသား စိတ်ကူးမရှိဘူး ဟုတ်လား? ငါက အဲဒီလောက်တောင် ရုပ်ဆိုးနေလို့လား။"
ရှန်ထျန်း မှာ တစ်ဖန် ပြန်လည်၍ အားမလိုအားမမ ဖြစ်သွားရသည် — သူမ၏ အာရုံစိုက်ပုံက အနည်းငယ် လွဲနေလေစွ!
သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဘာလုပ်ပေးရရင် ငါ့ကို ယုံကြည်မှာလဲ။"
နတ်သမီးလေး သည် ပို၍ ဒေါသထွက်လာကာ ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။
ကောင်ယုတ်မာ၊ အဲဒီကောင်ယုတ်မာက သူ့မှာ တခြားစိတ်ကူးမရှိဘဲ ငါ့ကို ကယ်ဖို့ သက်သက်ပဲ လုပ်ခဲ့တာလို့ ပြောနေတယ်။
အဲဒီလို လုပ်ပြီးသွားတာတောင် တာဝန်မယူချင်တာက ထင်ရှားနေတာပဲ။
သေစမ်း၊ သူက အရမ်းကို မုန်းစရာကောင်းတာပဲ!
နတ်သမီးလေး မှာ ဒေါသကြောင့် မီးခိုးတထောင်းထောင်း ထွက်နေကာ ဘေးဘက်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"ရှင် တာဝန်မယူချင်ဘူးပေါ့လေ? ဟွန့်၊ ရှင်သာ ဒီကနေ ခုန်ချလိုက်မယ်ဆိုရင် တခြား မရိုးမသားစိတ်ကူး မရှိဘူးဆိုတာကို ကျွန်မ ယုံပေးမယ်!" ဟု သူမက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် ချောက်ကမ်းပါးကို ငေးကြည့်လိုက်ပြီး တံတွေးကို အမြန်မျိုချလိုက်သည်။ "ဒီ-ဒီချောက်ကမ်းပါးကနေ ခုန်ချရမှာလား။"
နတ်သမီးလေး သည် ကျေနပ်အားရနေသည့် အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြုံးလျက် ဆိုလေသည် - "ဘယ်လိုလဲ၊ အခုတော့ ကြောက်သွားပြီလား။"
ဟွန့်၊ ကောင်ယုတ်မာ။
ရှင်က ကျွန်မကို ကယ်ပေးခဲ့တာကို ထောက်ထားပြီး ရှင်နဲ့ပဲ အဆုံးသတ်လိုက်တော့မယ်! တာဝန်မယူဘဲ လွတ်သွားစရာ အကြောင်းကို မရှိစေရဘူး!
ဒါပေမဲ့လေ၊ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ပြီးသွားရင် အိမ်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ တွေကိုရော ဘယ်သူက အုပ်ချုပ်ရမှာလဲ။
နတ်သမီးလေး သည် သူမ၏ အတွေးပေါင်းစုံထဲတွင် နစ်မြုပ်နေစဉ်မှာပင် အရိပ်တစ်ခုက သူမ၏ အနားမှ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သွားပြီး ချောက်ကမ်းပါးဘက်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
"ကျွန်တော် ဒီနေ့ လုပ်ခဲ့တာတွေက မလျော်ကန်ပေမဲ့ မင်းကို ကယ်ဖို့အတွက် သက်သက်ပါပဲ။ မင်းက မယုံဘူးဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြဖို့အတွက် သေရုံကလွဲပြီး တခြားလမ်း မရှိတော့ဘူးပေါ့!"
ရှန်ထျန်း သည် နောက်ဆုံး စကားကို ဆိုလိုက်စဉ်မှာပင် ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ရုတ်တရက် ခုန်ချလိုက်ရာ ကြီးမားလှသော တိမ်လွှာများကြားထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သူ... တကယ်ပဲ ချောက်ကမ်းပါးထဲ ခုန်ချလိုက်တာလား!
ဘေးတွင် ရှိနေကြသော ကွေ့ကုန်းကုန်း နှင့် ချင်းကော တို့ပင်လျှင် ရှန်ထျန်း ကို အချိန်မီ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ကြပေ။
...
နတ်သမီးလေး သည် ဤမြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို အစအဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။
ရှင်-ရှင်က တကယ်ပဲ ချောက်ကမ်းပါးထဲ ခုန်ချလိုက်တာလား? ကျွန်မကို အဲဒီလောက်တောင် မုန်းနေတာလား။
တာဝန်ယူရမယ့်အစား သေဖို့အတွက်ကိုတောင် ချောက်ကမ်းပါးထဲ ခုန်ချဖို့ ဝန်မလေးဘူးပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် ငါပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေက ရှင်ရဲ့ မာနကို ထိခိုက်စေခဲ့လို့လား။
အရူးကောင်၊ ဘယ်သူက တခြားစိတ်ကူးရှိတာ မရှိတာကို ဂရုစိုက်နေလို့လဲ!
ရှင်က ရှင်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြဖို့အတွက် ခုန်ချလိုက်တာပေါ့လေ။ ရှင်က တကယ်ပဲ အရူးကောင်ပဲ၊ ဟုတ်လား။
နတ်သမီးလေး သည် သူမ၏ မျက်နှာပြင် စိုစွတ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လက်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သည့်အချိန်ကတည်းကမှန်း မသိတော့ပေ၊ သူမ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ အပြည့် စီးကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မကြာမီမှာပင် နတ်သမီးလေး သည် ယခုည ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ပြန်လည်ဆက်စပ်မိသွားသည်။
စွမ်းအားရှင် မည်းနက်သွေးက သူမကို ပြန်ပေးဆွဲသွားခဲ့ပြီး ဆေးမိ၍ သတိလစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ သတိရလာ၏။
ဒါဆိုရင် သူလုပ်ခဲ့သမျှ အရာရာတိုင်းက ငါ့ကို ကယ်ဖို့အတွက်ပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါက အကြောင်းမဲ့ စိတ်ဆိုးပြီး သူ့ကို ချောက်ကမ်းပါးထဲ ခုန်ချ သတ်သေအောင် တွန်းပို့မိသလို ဖြစ်သွားတာပေါ့လေ။
နတ်သမီးလေး သည် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အင်အားများ အကုန်အစင် စုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် ထိုချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ဟားဟား၊ ရှန်ထျန်း အကိုကြီးရယ်၊ သေဖို့ မကြောက်တာ ရှန်ထျန်း တစ်ယောက်တည်းပဲ လို့ ထင်နေတာလား။
ငါ့ကို စောင့်ဦးလေ ရှန်ထျန်း အကိုကြီး။ လင်အာ လိုက်ခဲ့မယ်၊ အဖော်ပြုပေးမယ်!
နတ်သမီးလေး သည် ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ နှေးကွေးစွာ လျှောက်သွားပြီး ထူထဲလှသော တိမ်လွှာများကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဘယ်ဘက်ជើងကို တင်းမာပြတ်သားစွာဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းချလိုက်သည်။ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး သေခြင်းတရားထဲတွင် အတူတကွ ပေါင်းစည်းသွားကြတော့မည် ဖြစ်သည်!
ထိုစဉ် ထင်ရှားသော အောက်ခြေမမြင်ရသည့် ချောက်ကမ်းပါးကြီးထဲမှ ရှန်ထျန်း ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ဟားဟား၊ ဒီချောက်ကမ်းပါးရဲ့ အလယ်နားမှာ ဆွဲလွဲကျောက်ပြားလေးတစ်ခု ရှိနေတာပဲ။
"ဦးလေးကွေ့၊ ချင်းကော၊ Miss Ling’er၊ ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေပါသေးတယ်!
"ကျွန်တော် ကျောက်ပြားပေါ်ကို ကျသွားတာဆိုတော့ အသက်ဘေးက လွတ်သွားပြီ။
"ဒီမှာ ကျောက်ဂူတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်! ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဂူကျောင်းတော်လိုပဲ။
"အမြန်ဆုံး ကြိုးတစ်ချောင်း ရှာပြီး ဆင်းလာကြစမ်းပါ!"
ရှန်ထျန်း ၏ အသံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချောက်ကမ်းပါးစွန်းတွင် ခြေတစ်ဖက် ချထားပြီးဖြစ်သော နတ်သမီးလေး မှာ အလုံးစုံ အံ့အားသင့်သွားကာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးဆင်းမရှိတော့လောက်အောင် ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသော ကွေ့ကုန်းကုန်း မှာလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ငိုကြွေးလိုက်လေတော့သည် -
"ချောက်ကမ်းပါးထဲ ခုန်ချတာတောင် မသေဘဲ ကျင့်ကြံသူရဲ့ ဂူကျောင်းတော်နဲ့ ဆုံတွေ့ရတယ်ပေါ့? မင်းသားလေးကတော့ ၁၅ နှစ်တိုင်တိုင် တိတ်တဆိတ် နေလာပြီးတဲ့နောက်မှာ တကယ်ပဲ ကံကောင်းသွားပြီပဲ ထင်တယ်!"
သို့သော် အမှန်တရားမှာ ဤမျှလောက်အထိ ရိုးစင်းလွယ်ကူလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ!