အခန်း ၃၇၈။ စိတ်ကူးယဉ်ဆေးပင်ရာပေါင်းများစွာ၊ ရွှေကျီးမင်းသား
ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း အတွင်း၌ ရှုခင်းများမှာ အလွန်တရာမှ ထူးခြားဆန်းပြားလှသည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် အဖိုးတန်ဆေးပင်များ၊ ရှားပါးသော အပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းတို့မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဆေးရနံ့များမှာ လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။ ရှူရှိုက်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ချီစွမ်းအင်များ လည်ပတ်မှု ပိုမိုသွက်လက်လာပြီး စိတ်ဝိညာဉ်များ ကြည်လင်လာစေသည်။
ရှန်ထျန်း သည် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ သူသည် အလွန်ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားကာ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။
"သခင်လေးရှန်၊ ကြည့်စမ်းပါဦး။ ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်စမ်း။ အဲဒါ နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီအပင်က အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းလောက် သက်တမ်းရှိနေပြီ!" ဖက်တီးတာအိုဆရာ က အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ရွှေဒင်္ဂါးပြားများကဲ့သို့ အရောင်တောက်နေပြီး တံတွေးပင် မြိုချလိုက်မိသည်။
ရှန်ထျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည်လည်း အလွန်အံ့ဩသွားသည်။ ဤနေရာသည် ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း ဖြစ်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။ ဤမျှ များပြားလှသော ဆေးပင်များမှာ အပြင်လောကတွင် ရှာဖွေရ ခက်ခဲလှသည်။
"ငါတို့ အခုချက်ချင်း စုဆောင်းရမယ်။ ဒီအခွင့်အရေးကို လွတ်သွားလို့မဖြစ်ဘူး။" ရှန်ထျန်း က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် အလုပ်ရှုပ်သွားကြသည်။ ရှန်ထျန်း သည် သူ၏စွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ ဆေးပင်များကို စနစ်တကျ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်ဆောင်နေပြီး တစ်ပင်မျှပင် ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိစေရ။
ရုတ်တရက် အဝေးမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဟေ့... မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ။ ငါ့ရဲ့ဥယျာဉ်ထဲကို ဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ!"
ရှန်ထျန်း နှင့် ဖက်တီးတာအိုဆရာ တို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ရွှေရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မာန်ဟုန်ကြီးမားသော လူငယ်တစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဖိအားမှာ သာမန်မဟုတ်ပေ။
သူသည် ရွှေကျီးမင်းသား ပင် ဖြစ်သည်။
ရွှေကျီးမင်းသား သည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူ၏အသံမှာ အမိန့်ပေးသံပါနေပြီး လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်သော ဩဇာအရှိန်အဝါမျိုး ရှိသည်။
"မင်းတို့က ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ ဆေးပင်တွေကို ခိုးယူနေတာလား။ ဒါတွေအားလုံးက ငါ့ရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေပဲ။" ရွှေကျီးမင်းသား က ပြောလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် ရှေ့သို့ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ ရွှေကျီးမင်းသား ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"မင်းရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှု ဟုတ်လား။ ဒီနေရာက ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း ပဲ။ ဘယ်သူမဆို ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိပြီး ကံကြမ္မာပါတဲ့သူက ရသွားမှာပဲ မဟုတ်လား။"
ရွှေကျီးမင်းသား ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။ သူသည် ရှန်ထျန်း ၏ စကားကြောင့် ဒေါသထွက်သွားပုံရသည်။
"မင်းက သေချင်နေတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ငါ့ကို ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့!"
ရွှေကျီးမင်းသား သည် သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ ရှန်ထျန်း ဆီသို့ တိုးဝင်သွားသည်။
ရှန်ထျန်း သည် အေးဆေးပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သမုဒ္ဒရာဘုရားသခင်တူ ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရွှေကျီးမင်းသား ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ချက်ချင်း ခုခံလိုက်သည်။
"ငါက မင်းနဲ့ ရန်ဖြစ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါလည်း လက်မခံဘဲ မနေနိုင်ဘူး!" ရှန်ထျန်း က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ရှန်ထျန်း ပင်လျှင် ဤနတ်ဘုရားစားနွယ်ပင်များ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို မြင်ရသည့်အခါ အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားမိသည်။
ဤနတ်ဘုရားစားနွယ်ပင်များသည် ဤဆေးပင်ဥယျာဉ်အတွင်း၌ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကျော်ကြာ ရှင်သန်ကြီးထွားလာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ အပင်တိုင်းနီးပါးသည် ဤဥယျာဉ်၏ ဝန်းကျင်နှင့် အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်မိနေကြပြီဖြစ်သည်။
၎င်းတို့သည် ဤနယ်မြေ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ မိမိကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တင်နိုင်ကြပြီး အလွန်ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းရည်ကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်သည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ များစွာသော အပင်များမှာပင် အစွမ်းထက်မြက်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။
အထူးသဖြင့် မြေအောက်သို့ ရောက်သွားသည့်အခါ ထိုနတ်ဘုရားစားနွယ်ပင်များသည် ရေထဲရှိ ငါးကဲ့သို့ပင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေကြသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ သာမန်မိစ္ဆာများနှင့် လူသားကျင့်ကြံသူတို့၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ မြေအောက်တွင် များစွာလျော့ကျသွားပြီး သုညနီးပါးအထိ ဖြစ်သွားတတ်သည်။
မြေဓာတ်ကျင့်စဉ်များဖြစ်သည့် မြေတွင်းတိုးဝင်ခြင်းနှင့် မြေပြင်မှလွတ်မြောက်ခြင်းစသည့် နည်းလမ်းများကို ကျွမ်းကျင်သော မြေဓာတ်ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်အတွက်ပင်လျှင် မြေအောက်၌ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ တစ်ဝက်ကျော်အထိ ကျဆင်းသွားမည်ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ရှန်ထျန်း ၏ နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် မှာ အလွန်အစွမ်းထက်သဖြင့် သူ့အား မြေအောက်တွင် လွတ်လပ်စွာ ရွေ့လျားနိုင်သည့် စွမ်းရည်ကို ပေးစွမ်းထားသည်။
ရှန်ထျန်း ၏ တွက်ချက်မှုများအရ မြေအောက်တွင် သူ၏ အဝေးပစ်တိုက်ခိုက်မှုများဖြစ်သော လျှပ်စီးလက်သီးချက်နှင့် ဓားသိုင်းများသာ အနည်းငယ် အကန့်အသတ်ရှိမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အခြားသော ကျင့်စဉ်များမှာမူ မည်သို့မျှ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။
ထို့ပြင် သူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ တစ်ဝက်ကျော်အထိ လျော့ကျသွားနိုင်သော်လည်း ဤနတ်ဘုရားစားနွယ်ပင်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဟု သူယုံကြည်ထားသည်။
ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ငါက သူတို့ထက် မြေအောက်တွင် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တိုးဝင်နိုင်သေးသည်။ ဟားဟား!
ဒီဆေးပင်တွေကတော့ ငါ့လက်ကနေ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!
ဟုတ်တယ်၊ အသာစီးရထားတဲ့ ခံစားချက်က တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ!
ရှန်ထျန်း သည် အရိပ်ယောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မြေအောက်သို့ တိုးဝင်သွားသည်။ နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် များအားလုံးသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။
သို့သော်လည်း ဤလူသားသည် အလွန်ပင် လျင်မြန်လှကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြသည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု...
အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု...
ဤလူသားသည် ကြီးမားသောတူကို ကိုင်ဆောင်ကာ အလွန်ရက်စက်ပြီး ပြင်းထန်သောဟန်ပန်ဖြင့် သူတို့ဆီသို့ တိုးဝင်လာနေသည်!
သူတို့ မည်သို့ပင် တိုက်ခိုက်ပါစေ၊ နွယ်ပင်များကို ကြိမ်လုံးကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အရွက်များကို ဓားသွားများကဲ့သို့ ပစ်လွှတ်ခြင်း မည်သည်ကမျှ ရှန်ထျန်း ၏ ကာကွယ်မှုကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပေ။
အဆိပ်ငွေ့များပင် အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။ ဤသူတွင် စစ်မှန်သောနေမီး ၏ စွမ်းအားများ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ကိန်းအောင်းနေပြီး အဆိပ်အားလုံးကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ရှန်ထျန်း သည် နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် များကြားတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းနေသည်။ သူသည် လက်ယာလက်တွင် သမုဒ္ဒရာဘုရားသခင်တူ ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူတို့၏ ခုခံမှုများကို ရိုက်ချိုးနေပြီး လက်ဝဲလက်တွင်မူ အလင်းသုံးပါးနတ်ဘုရားရေ ပုလင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။
"အားလုံးပဲ၊ မင်းတို့က ငါ့ထက် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူတွေဆိုတော့ ဘယ်အချိန်မှာ အကြောင်းအကျိုးကို နားလည်ရမလဲဆိုတာ သိသင့်တယ်။"
"မင်းတို့က ငါ့ကို မခုခံနိုင်ဘူးဆိုတာ သိထားပြီးသားပဲ၊ မျက်လုံးကိုသာ မှိတ်ထားပြီး လက်ခံလိုက်ကြပါတော့!"
"လိမ္မာတဲ့ဆေးပင်လေးတွေ ဖြစ်ပေးကြပါ။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ။ နောင်မှာ မင်းတို့က ငါ့အတွက် အသီးအပွင့်လေးတွေ သီးပေးမယ်ဆိုရင် ဒီ အလင်းသုံးပါးနတ်ဘုရားရေ နဲ့ ရေလောင်းပေးကောင်း လောင်းပေးလိမ့်မယ်။ ကံကောင်းရင် လူသားအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ဖို့တောင် ဖြစ်နိုင်သေးတယ်လေ။"
"မင်းတို့က ငါ့ကို ကြမ်းတမ်းအောင် လုပ်ခိုင်းနေမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့တူက သနားညှာတာမှာ မဟုတ်ဘူးနော်!"
ရှန်ထျန်း စကားပြောနေစဉ် သူ၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ အာဏာပါဝါရှိစွာ တောက်ပနေသည်။
သဘာဝအတိုင်းပင် နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် များသည် သူ၏စကားကို နားမလည်နိုင်ကြပေ။ သူတို့၏ အသိစိတ်မှာ လူသားများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်လောက်အောင် အထိ မဖွံ့ဖြိုးသေးပေ။
သို့သော်လည်း သူတို့သည် ရှန်ထျန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အလွန်ရင်းနှီးသည့် စွမ်းအင်များကို ခံစားမိကြသည်။ အလွန်စင်ကြယ်ပြင်းထန်သော စစ်မှန်သောနေမီး ၏ စွမ်းအင်နှင့် တက်ကြွလှသည့် အလင်းသုံးပါးနတ်ဘုရားရေ ၏ စွမ်းအင်များပင် ဖြစ်သည်။
ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း ရှိ နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် များအားလုံးမှာ မီးဓာတ်ရှိသော ဆေးပင်များဖြစ်သည်။ ဤထူးခြားသော အရာဝတ္ထုနှစ်မျိုးသည် ထိုဆေးပင်များအတွက် အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။
ထို့ကြောင့် ဤလူသားသည် မိမိတို့အပေါ် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသည်ကို ခံစားမိသော်လည်း ဆေးပင်အများစုမှာ ရှန်ထျန်း အနီးတွင်သာ ဝဲလည်နေကြသည်။ ထိုသို့ ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးသွားရန် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေကြဟန်တူသည်။
ဤအချက်ကြောင့်ပင် ရှန်ထျန်း သည် အမြတ်အစွန်းများစွာ ရရှိခဲ့သည်။
အမြစ်များ၏ တစ်ဝက်ခန့် ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက်တွင်ပင် Sunny Fire Grass သည် ဖက်တီးတာအိုဆရာ ၏ အစောပိုင်း ကြိုးပမ်းမှုများကို အသက်စွန့်ကာ ခုခံခဲ့သေးသည်။
သို့သော် ရှန်ထျန်း ၏ တူဖြင့် အရိုက်ခံရပြီးနောက်တွင်မူ ထို Sunny Fire Grass သည် အနည်းငယ် ရုန်းကန်လိုက်ပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ ရှန်ထျန်း က ၎င်း၏အမြစ်ပေါ်သို့ အလင်းသုံးပါးနတ်ဘုရားရေ တစ်စက် ချပေးခဲ့သည့်အတွက်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
သို့သော် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ကိုယ်ပိုင်ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်!
...
ရှန်ထျန်း သည် စုဆောင်းခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။ Sunny Fire Grass သည် နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် အမျိုးမျိုးတို့တွင် အရည်အသွေးမြင့်သည်ဟု သတ်မှတ်ခံရသော်လည်း အကောင်းဆုံးဆေးပင်တော့ မဟုတ်ပေ။
Sunny Fire Grass နှင့် အရည်အသွေးချင်း တူညီသော သို့မဟုတ် ပို၍ပင် မြင့်မားသော အခြား နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် များစွာ ရှိသေးသည်။
စည်းစိမ်ဥစ္စာ ကြွယ်ဝပြီးသားဖြစ်သော ရှန်ထျန်း ပင်လျှင် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးမပြဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
အောင်မြင်သော ရိတ်သိမ်းမှု။ တကယ်ကို အောင်မြင်လွန်းသော ရိတ်သိမ်းမှုပါပဲ!
အန္တရာယ်နှင့် ထိုက်တန်သော ဆုလာဘ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤ ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း သည် နေရာတိုင်းတွင် အန္တရာယ်များပြည့်နှက်နေသော်လည်း ဤနေရာမှ ရရှိနိုင်သော အကျိုးအမြတ်များမှာ နှိုင်းယှဉ်စရာမရှိပေ။
Sunny Fire Grass၊ Red Crow Heart Flowers၊ Glass Heart Fruit Tree၊ နှစ်ပေါင်း ၁၀,၀၀၀ သက်တမ်းရှိ Lava Sprouts၊ Snow Soul Flaming Lotus...
ပြင်ပလောကတွင် ရှာမရနိုင်သော ဤအဖိုးတန်ဆေးပင်များကို ရှန်ထျန်း က တစ်ပင်ချင်းစီ ရိတ်သိမ်းလိုက်သည်။
မြင့်မြတ်သော နယ်မြေတစ်ခုခုဆိုလျှင် ဤ နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် တစ်ပင်ချင်းစီကိုပင် အဖိုးတန် အမွေအနှစ်အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားကြလိမ့်မည်။
လိုအပ်သည့်အခါတွင် ဤဆေးပင်များကို အံ့ဩဖွယ်ကောင်းပြီး နတ်ဆေးဝါးများ ဖော်စပ်ရန် အသုံးပြုနိုင်ကာ ၎င်းတို့မှာ Sage အဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် အလွန်အသုံးဝင်လှသည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ အမှန်တကယ် ဉာဏ်ရည်ရှိသော မြင့်မြတ်သည့် နယ်မြေတစ်ခုသည် နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် တစ်ပင်လုံးကို ဘယ်သောအခါမျှ အကုန်အစင် သုံးပစ်မည် မဟုတ်ပေ။
သူတို့သည် ဆေးဝါးဖော်စပ်ရန်အတွက် လိုအပ်သလောက် အနည်းဆုံး အရည်ကိုသာ ထုတ်ယူခြင်း သို့မဟုတ် အရွက်တစ်ရွက်ကိုသာ ခူးဆွတ်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ကြလိမ့်မည်။ ထို့နောက်တွင် ထိုဆေးပင်ကို အာဟာရဓာတ်မျိုးစုံဖြင့် ပြန်လည်ပြုစုကြသည်။ ဥကိုရရန်အတွက် ကြက်ကိုသတ်ခြင်းမျိုးမှာ ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် ဘယ်သောအခါမျှ မကောင်းပေ။
ဤအချက်ကြောင့်ပင် နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် အများစုသည် ရှန်ထျန်း ထံမှ ဆေးဝါးအဖြစ် အသုံးပြုခံရမည်ကို သိသော်လည်း သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မခုခံတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အလင်းသုံးပါးနတ်ဘုရားရေ ၏ စွမ်းအင်ကို ကြိုတင်ခံစားမိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဆင်းရဲသော ပိုင်ရှင်ထက် ချမ်းသာသော ပိုင်ရှင်လက်အောက်တွင် ရှိနေခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။ အာဟာရ ပြည့်ဝစွာ ရရှိနိုင်မည့် အခွင့်အလမ်း ပိုများလိမ့်မည်။
အနံ့ဆိုးသော ဖက်တီးတာအိုဆရာ နှင့်သာ ပါသွားပါက၊ သူတစ်နေ့နေ့တွင် ဒေဝါလီခံရပြီး မိမိတို့အား အမြစ်ပါမကျန် စားသုံးကာ ကျင့်စဉ်တိုးတက်အောင် လုပ်ပါက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?
"ဒီနားမှာ ပုန်းနေတဲ့ ဆေးပင်တွေ နောက်ထပ် ရှိသေးလား?"
ရှန်ထျန်း သည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မြေအောက်တစ်ခွင်လုံးကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
သို့သော် ဤဥယျာဉ်ထဲတွင် နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် များမှာ အစကတည်းက များများစားစား မရှိခဲ့ပေ။ ရှန်ထျန်း ရိတ်သိမ်းပြီးနောက်တွင်မူ တစ်ပင်မျှ ကျန်ရစ်တော့ခြင်း မရှိတော့ပေ။
ရှန်ထျန်း သည် ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေရင်း မြေပြင်ကိုပင် ပြောင်းပြန်လှန်မတတ် လုပ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ထပ် နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် တစ်ပင်မျှ ထပ်မတွေ့တော့ပေ။
ဆေးပင်များ ထပ်မတွေ့သော်လည်း သူသည် အလွန်ထူးခြားသည့်အရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသည်။ ၎င်းမှာ ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော အံ့ဩဖွယ် Qi စုစည်းမှု အစီအရင်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ဤအစီအရင်သည် ဥယျာဉ်ထဲရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် (Spirit Qi) အများစုကို ကြီးမားသော ငှက်သိုက်တစ်ခု တည်ရှိရာ အဓိကဗဟိုချက်ဆီသို့ စုစည်းပေးထားသည်။
အစီအရင် ပြည့်စုံကောင်းမွန်စဉ်က ဤငှက်သိုက်မှာ အဓိက ကာကွယ်ရမည့်အချက် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
သို့သော် မည်သည့်အချိန်ကတည်းကမှန်းမသိ၊ အစီအရင်မှာ ပျက်စီးသွားပြီး ငှက်သိုက်မှာ ရှန်ထျန်း ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ငှက်သိုက်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရွှေရောင်သန်းနေသော အနီရောင်ဥကြီး တစ်လုံး ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ လူတစ်ရပ်စာခန့် ရှိသော်လည်း ကွဲအက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့တိုင်အောင် ထိုဥခွံများမှာ အလွန်ပြင်းထန်သော အပူဓာတ်များကို ထုတ်လွှင့်နေဆဲပင်။ ၎င်းမှာ သာမန် သက်ရှိသတ္တဝါမျိုး မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
"ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ! ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ဧကရာဇ်တစ်ပါးက ဒီလောက် နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် တွေကို ဒီလောက်တန်ဖိုးထားနေစရာ မလိုဘူး။ သူက ဒီဥကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့အတွက်ပဲ ဥယျာဉ်ထဲမှာ နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် ပေါင်း ၁၀၀ ကျော်ကို စိုက်ပျိုးထားတာ ဖြစ်ရမယ်!" ရှန်ထျန်း က သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်၊ "ဒီငှက်ဥက ရွှေကျီးမင်းသား အတွက် အလွန်အရေးကြီးပုံပဲ! ဒါ 설မ သူ့ရဲ့ ၁၀ ယောက်မြောက် သားတော်များ ဖြစ်နေမလား?"
...
ဒဏ္ဍာရီများအရ ရွှေကျီးမင်းသား တွင် သားတော် ကိုးပါး ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။
ထိုရွှေကျီးမင်းသား ကိုးပါးလုံးသည် အစင်ကြယ်ဆုံးသော နတ်ငှက်မျိုးရိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် စစ်မှန်သောနေမီး ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော မွေးရာပါ စွမ်းရည် ရှိကြသည်။
အလွန်နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ရွှေကျီးမင်းသား ကိုးပါးလုံးမှာ ဝမ်းနည်းဖွယ် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကြောင့် လျှို့ဝှက်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ရွှေကျီးမင်းသား သည် နောက်ထပ် သားသမီး ထပ်မမွေးဖွားတော့ပေ။
ဤဥမှာ မကြာသေးမီကမှ သားပေါက်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ၎င်းမှာ နွေးထွေးနေဆဲပင်။
အကယ်၍ ၎င်းသာ ရွှေကျီးမင်းသား ၏ သားတော် အစစ်အမှန် ဖြစ်ပါက သူသည် ရွှေကျီးမင်းသား အသစ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
မိစ္ဆာလောကတွင် သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်!
အကယ်၍သာ ဤငှက်ဥသည် အသက်ဝင်နေပြီး ကြီးထွားလာပါက၊ ၎င်း၏ အနာဂတ်မှာ မည်မျှအထိ ကြောက်ခမန်းလိမ့်မည်နည်း။
ရှန်ထျန်း သည် ဥခွံကို အနီးကပ် လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။ ဥခွံမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော တာအိုပုံစံ အမှတ်အသားများ ရှိနေပြီး ၎င်းတို့မှာ သဘာဝအတိုင်း ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုပုံစံများထဲတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော မီးတောက်စွမ်းအင်များ လည်ပတ်နေသည်။
"ဒီငှက်ဥက သာမန်မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ငှက်ဥမဟုတ်ဘဲ ရွှေကျီးကန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ အထွတ်အထိပ် အမွေအနှစ်တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။"
ရှန်ထျန်း သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူသည် ဤဥအား ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း အတွင်းမှ အကြီးမားဆုံးသော ကံကောင်းခြင်းဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူသည် ချက်ချင်း လက်မနှေးခဲ့ပေ။ အလင်းသုံးပါးနတ်ဘုရားရေ အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ ဥခွံ၏ အက်ကြောင်းထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လောင်းထည့်လိုက်သည်။
အလင်းသုံးပါးနတ်ဘုရားရေ နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ငှက်ဥမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဥအတွင်းမှ တုန်ခါသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ဥထဲသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
"အဟမ်း... တကယ်ပဲ အသက်ဝင်လာတာပဲ!"
ရှန်ထျန်း ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ သူသည် ဤဥအား မိမိ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် ဆက်လက်ထားရှိပါက အခြားသူများ တွေ့ရှိသွားနိုင်သည့်အပြင်၊ ဤနေရာ၏ စွမ်းအင်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ခန်းခြောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် ဥယျာဉ်ထဲမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အဝေးမှ အော်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ရှန်ထျန်း! မင်း ဘယ်ရောက်နေတာလဲ! ငါ့ကို စောင့်ဦးလေ!"
ဖက်တီးတာအိုဆရာ ၏ အသံဖြစ်သည်။ ထိုသူမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး သူ့အသံမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည့် ပုံစံပေါက်နေသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ရွှေရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အသံလာရာသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
မကြာမီပင်၊ ဖက်တီးတာအိုဆရာ ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း မီးလောင်ထားသော အမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။ သူသည် ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း ထဲရှိ အန္တရာယ်တစ်ခုခုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပုံရသည်။
"ဖက်တီး၊ မင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲ? ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အခြေအနေ ဆိုးရွားနေရတာလဲ?"
ရှန်ထျန်း ၏ မေးခွန်းကြောင့် ဖက်တီးတာအိုဆရာ သည် မျက်ရည်ပင် လည်လာတော့သည်။
"မပြောနဲ့တော့ ရှန်ထျန်း! ဒီနေရာက နတ်ဆိုးတွေလိုပဲ။ ငါက နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် တစ်ပင်ကို တွေ့လို့ ခူးဖို့ လုပ်တာ၊ အဲဒီအပင်က ရုတ်တရက် မီးတွေ ထွက်လာပြီး ငါ့ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်တာ။ ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန် အဝတ်အစားတွေတောင် ပျက်စီးသွားပြီ!"
ဖက်တီးတာအိုဆရာ သည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ညည်းတွားနေသည်။
ရှန်ထျန်း သည် သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးစိစိ ဖြစ်သွားသည်။ "ဒါက မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ ဖြစ်မှာပါ။ နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ ပိုပြီး သတိထားပေါ့။"
"ကံကြမ္မာတဲ့လား? ငါ့မှာ ဘာကံကြမ္မာမှ မရှိဘူး! ငါ့မှာ ရှိတာဆိုလို့ ဒဏ်ရာတွေပဲ!"
ဖက်တီးတာအိုဆရာ သည် ရှန်ထျန်း အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ပြီးတော့... မင်းကော? မင်း တစ်ခုခု ရလိုက်သေးလား?"
ရှန်ထျန်း သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။
"မရပါဘူး၊ ဒီနေရာက အလွတ်ကြီးပဲ။ ငါလည်း ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။"
ဖက်တီးတာအိုဆရာ သည် ရှန်ထျန်း ၏ စကားကို ယုံကြည်သွားပုံရသည်။ သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"အေးလေ... ဒီနေရာက တကယ်ကို ဘာမှ မရှိတာပဲ ဖြစ်မှာပါ။ သွားရအောင်၊ ဒီနေရာကနေ မြန်မြန်ထွက်တာ ပိုကောင်းမယ်။"
ရှန်ထျန်း သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖက်တီးတာအိုဆရာ နှင့်အတူ ရွှေကျီးကန်းဧကရာဇ်၏သင်္ချိုင်း အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။