အရှေ့ဘက်တောအုပ်...
ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခု၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ရာနေရာတွင် ကြက်သီးထစရာကောင်းသော နန်းတော်တစ်ခု ပုန်းအောင်းနေသည်။
ယဇ်ပလ္လင်ထက်တွင် ပုံဆောင်ခဲကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသည့် ဝိညာဉ်ပြားများစွာကို တင်ထား၏။ ရုတ်တရက် ဝိညာဉ်ပြားတစ်ပြား အက်ကွဲသွားပြီး အပိုင်းပိုင်းကွဲကြေသွားလေသည်။
အမှောင်ထုထဲတွင် လူအချို့ နိုးထလာကြသည်။
"ဒါက ဘလက်ဘလပ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ပြားပဲ။ သူ မီးနိုင်ငံ မှာ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ။"
"သူ့မှာ ကျိုအာ ပါလာတာလေ။ မီးနိုင်ငံ မှာ ဘလက်ဘလပ်ကို သတ်နိုင်တဲ့သူ သိပ်မရှိဘူး။"
"ငါတို့ မီးနိုင်ငံ မှာ ပေါ်သွားပြီလား။"
"ဘလက်ဝုဒ်ကို စေလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းလိုက်ပါ။ အဲဒီလူကို သတ်ပစ်လိုက်။ ဖြစ်နိုင်ရင် သတ္တမမင်းသားကိုပါ ငါတို့နဲ့ပူးပေါင်းဖို့ စည်းရုံးပါ။ သူ့မှာ အရည်အချင်းရှိပြီး ငါတို့ရဲ့ မြတ်သောဝိညာဉ်ကို လမ်းညွှန်ဖို့ အသုံးချလို့ရတယ်။"
"ကောင်းပါပြီ၊ အရှင်။"
ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း...
ရေတံခွန်၏ ရေသံမှာ နားကွဲမတတ် ဆူညံနေပြီး ၎င်း၏အားဖြင့် ကျောက်တုံးကြီးများပင် အပိုင်းပိုင်းကွဲကြေသွားနိုင်သည်။ ရေတံခွန်အောက်ခြေတွင် လီချန်ကဲ့ သည် ဓားကိုကိုင်ကာ ကျင့်ကြံနေသည်။
သူ့ဘေးတွင် ဧရာမဓားပြားကြီးကို ထမ်းထားသည့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ ထိုသူသည် အလွန်ပင် ရန်လိုကြမ်းတမ်းပုံရပြီး လီချန်ကဲ့ ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသည်။
"နှေးလွန်းတယ်!"
"အားနည်းလွန်းတယ်!"
"မင်းရဲ့ပခုံး၊ မင်းရဲ့ခြေထောက်၊ မင်းရဲ့လက်ချောင်းတွေကို အားသုံးစွဲစမ်း! မင်းရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာက အလွန်အရေးကြီးတယ်။ ဓားပညာမှာ အစွမ်းထက်ချင်ရင် ပိုပြီးတော့ ကြိုးစားလေ့ကျင့်ရမယ်။ မင်းရဲ့ဓားက အလွန်တရာ အားနည်းလွန်းနေတယ်!"
ထိုသူက လီချန်ကဲ့ ကို လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီလိုအမှိုက်ကျတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ မင်းရဲ့ညီမကို အပြင်ခေါ်ထုတ်လာတာလား။ ရှက်စရာပဲ! ဆက်လုပ်စမ်း! မင်း 'ချန်ဟယ်ဓားရည်မှန်းချက်' ကို ကျွမ်းကျင်အောင် မတတ်မြောက်မချင်း ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ ခွင့်မရှိဘူး!"
ရုတ်တရက် ထိုလူသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားမိလိုက်သည်။ သူက မီးနိုင်ငံ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ "ဘယ်သူက ငါ့ရဲ့တံဆိပ်ကို သုံးလိုက်တာလဲ။ ဟိုကောင်လေးပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။
"သူက ငါ့ရဲ့ ဓားသခင်တံဆိပ် ကို ကိုင်ဆောင်ထားတာဆိုတော့ ရှာတွေ့ဖို့ မခက်ခဲပါဘူး။ ဇီယန်က မီးနိုင်ငံ ရဲ့ မြေပြင်အနေအထားကို ကောင်းကောင်းသိတယ်။ ငါ သူ့ကိုပဲ အဲဒီကောင်လေးကို ပြန်ခေါ်လာခိုင်းမယ်။ ငါ့သမီးကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လှည့်စားဝံ့တဲ့ ဒီကောင် ဘယ်လိုပုံစံမျိုးနဲ့ ရှိနေလဲဆိုတာ ငါကြည့်ရသေးတာပေါ့!"
နတ်သမီးတောင်၊ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ်...
ခေါင်းနီနီကျိုးငှက်တစ်ကောင်သည် အရိပ်တစ်ခုရှေ့တွင် သက်ဆင်းလာသည်။ ထိုနေရာတွင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ငွေရောင်ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိသည်။ သူမသည် သံချပ်ကာကို ဆင်မြန်းထားပြီး အနီရောင် ဖီးနစ်အမွေးမျက်နှာဖုံး ကို ဆောင်းထား၏။ သူမ၏မျက်လုံးများသည် ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။
သူမသည် ကျိုးငှက်ကို အသာအယာပွတ်သပ်ရင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ တစ်တုံး ကျွေးလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ကို စားပြီးနောက် ကျိုးငှက်၏အမွှေးအတောင်များသည် ပိုမိုလှပလာခဲ့သည်။ ၎င်းက အော်မြည်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းသွားလေသည်။
သူမသည် ချောက်ကမ်းပါးစွန်းသို့ လျှောက်သွားကာ အဝေးတစ်နေရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မကောင်းမှုမှန်သမျှကို စင်ကြယ်စေတော့မည့်အလား ငွေရောင်လျှပ်စီးကြောင်းများ လွှမ်းခြုံနေ၏။
"မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ် က မီးနိုင်ငံ မှာ ပေါ်လာပြီး လူအများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်တဲ့လား။ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ်၊ ဘာသာရေးနောက်လိုက်များ၊ နစ်ပွန်တောင်မှောင်မိုက်သောဂူ၊ ရှန်အိုထျန်းတို့လား။"
"ငါ သူ့အကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ သူက မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ် ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း မဖြစ်တာပဲ ကောင်းလိမ့်မယ်!"
ထို့နောက် သူမသည် ခုန်တက်လိုက်ရာ သူမ၏ခြေဖဝါးအောက်တွင် ဓားတစ်လက် ပေါ်လာပြီး ပျံသန်းသွားလေသည်။
ဝှီး!
သူမသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။
...
မီးနိုင်ငံ ရှိ သီးသန့်ကျင့်ကြံရာအခန်းတစ်ခန်းအတွင်းတွင် ရှန်အို သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည်။ သူသည် ချွေးတွေ ရွှဲနစ်နေ၏။
"အနည်းငယ်တော့ လိုတော့တယ်။ နည်းနည်းလေးပါ!"
"အားးး!!!"
ရှန်အို သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ပွင့်လာပြီး အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုလှိုင်းဂရက်မှုကြောင့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး လွင့်စင်သွားလေသည်။
ရှန်အို သည် ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်အားနည်းနေသလို ခံစားရသော်လည်း ကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စီးဆင်းနေသည်။
"ဘယ်လောက်တောင် သန်မာတဲ့ စွမ်းအားလဲ! ငါ ခံစားမိနေပြီ! ဒါက အခြေတည်ခြင်းအဆင့်ရဲ့ စွမ်းအားလား။ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်က ဒါနဲ့ ဘယ်လိုမှ ယှဉ်လို့မရဘူး။ ဒါက ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အနှစ်သာရပဲ!"
ရှန်အို သည် ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ပြည့်ဝရှင်ဇီယန်က ငါ့ကို အခြေတည်ခြင်းအဆင့် ရောက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့တပည့်အဖြစ် လက်ခံမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်။ အခုတော့ ငါ အောင်မြင်သွားပြီ။ ငါ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ဆီ သွားရတော့မယ်။ အော် ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ သူ့အတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ဝယ်သွားသင့်တယ်။ နောက်ထပ် သုံးရက်လောက် ထပ်ကျင့်မယ်။ ပြီးရင် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ဆီ သွားပြီး ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းတစ်ခု သွားယူမယ်။ မင်းသား ၁၃ က လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ငါ့ဆီ လာလည်ဖူးတယ်။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ကံကြမ္မာကို မထိခိုက်စေလောက်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"
...
"ဟက်ချိုး!"
"ဟက်ချိုး! ဟက်ချိုး!"
ရှန်ထျန်း သည် ရပ်တန့်မသွားဘဲ နှာချေနေတော့သည်။ သူ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ ဘယ်လောက်ချောမောကြောင်း တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးနေပြန်ပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ရွှေရောင်တည်ငြိမ်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင် သုံးဦးကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဤတောရိုင်းပြင်တွင် သူတို့လေးဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ နတ်သမီးလေး က အိတ်ထဲတွင် ဆက်လက် အိပ်စက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ သူ့လက်ထဲရှိ ပုတီးစေ့များဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
"ငါ စွမ်းရည်တစ်ခု သုံးဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ၄,၀၀၀ ကုန်ကျခံခဲ့တာ ဒါကို ရဖို့လား" ရှန်ထျန်း သည် ပုတီးစေ့များကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အက်ကွဲနေပြီး ချောမွေ့တဲ့ ခံစားချက်တောင် မရှိဘူး။"
ရုတ်တရက် ပုတီးစေ့များထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်း! တော်တော့!"
ရှန်ထျန်း လန့်သွားပြီး ပုတီးစေ့များကို အမြန် ပစ်ချလိုက်သည်။ ပုတီးစေ့များအနီးတွင် မည်းမှောင်သော အခိုးအငွေ့များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာ၏။ ကျိုအာ ပင်တည်း!
သို့သော် သူမသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုအားနည်းနေပုံရသည်။ သူမ၏ ပုံစံသည် အလွန် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။ သူမသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထား၏။ သူမ၏ ဆံပင်များက သူမ၏မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး ရှန်ထျန်း ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ငါ့ကို မပွတ်သပ်နဲ့တော့!"
ရှန်ထျန်း ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ "ခင်ဗျား ဘာလို့ ထပ်ပေါ်လာတာလဲ။ ပြောပြီးသားပဲ၊ ခင်ဗျားရဲ့ ကလေးတွေရဲ့ ဖခင်လုပ်ဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူးလို့!"
"မင်း ငါ့ကို တစ်ကိုယ်လုံး လိုက်ပွတ်နေတာလေ၊ ငါ မထွက်လာဘဲ နေနိုင်မလား?"
ကျိုအာ ၏ မျက်လုံးများတွင် ခါးသီးမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ငိုကြွေးတော့သည်။ ရှန်ထျန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဘာလဲ? ငါ ပုတီးစေ့ကို ပွတ်မိရုံနဲ့ ကျိုအာ ကို ငိုအောင် လုပ်လိုက်မိတာလား။ သရဲမ ငိုသံကို ကြားရတဲ့ အတွေ့အကြုံက သာမန်မဟုတ်ပေ! သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ငိုသံက ထိခိုက်မှု အမှတ် ၁၀၀ ပေးနိုင်တယ်ဆိုရင် ဒီအမျိုးသမီးသရဲမရဲ့ ငိုသံက ၁,၀၀၀ တောင် ရှိမှာပဲ! နားထဲတွင် အလွန်တရာ ဆူညံနာကျင်လှသည်။
နေပါဦး၊ ဒါဆိုရင်... ဒီပုတီးစေ့တွေက ကျိုအာ ဝင်ပူးနေတာပေါ့? ဒါက တော်တော် အနေရခက်တာပဲ...
ရှန်ထျန်း က အမြန်ပြောလိုက်သည် - "ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။ ငိုတာ ရပ်လိုက်ပါတော့။ ငါ ပုတီးစေ့ကို ခဏလေးပဲ ပွတ်မိတာပါ။ စိတ်လျှော့ပါဗျာ။"
ကျိုအာ သည် ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့နေပုံပေါ်သည်။ သူမက ဦးညွှတ်ကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ နတ်ဘုရားအကြီးအကဲ၊ ကျမရဲ့ အမုန်းတရားတွေအားလုံးကို ခုတ်ပိုင်းပေးလို့ ကျမ သတိပြန်ဝင်လာပါပြီ။ ကျမ ဘယ်လို ကျေးဇူးဆပ်ရမယ်မှန်း မသိတော့ပါဘူး..."
ရှန်ထျန်း က အမြန် ဖြတ်ပြောလိုက်သည် - "အဟမ်း၊ လက်ထပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုစရာ မလိုပါဘူး။"
ကျိုအာ ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး ပိုမိုပြင်းထန်သော အမုန်းတရားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမပတ်လည်ရှိ မည်းမှောင်နေသော အခိုးအငွေ့များပင်လျှင် ယခင်ကထက် ပိုမိုထူထဲလာသလို ဖြစ်လာသည်။
ချင်းကော က အလွန်တရာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။ "အရှင်မင်းသား၊ သူမရဲ့ အမုန်းတရားတွေ ပြန်ပေါ်လာပါပြီ။ သူမကို ထပ်ရိုက်ရမလား။"
ကျိုအာ၊ "..."