ခေါင်းစဉ် – အမှန်တကယ်ပင် ကံကြမ္မာ၏သားတော် မဟုတ်ပါ – အခန်း ၂၂ - ပရဟိတတွင် မေတ္တာထားရှိခြင်း၊ ကျင့်ကြံဖော်ကို ရှာဖွေခြင်းမဟုတ်ခြင်း
ရှန်ထျန်း သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။
သူက မင်းသား ၁၃ အပေါ်တွင် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းပြချက် မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဤလောကကြီးတွင် အပြစ်ကင်းစင်ကာ သက်သက်ညှာညှာဖြင့် ကြင်နာတတ်သူဟူ၍ မရှိပေ။
လူတိုင်း၏ မေတ္တာကရုဏာနှင့် ဖေးမကူညီမှုတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိစမြဲပင်။ ရှန်ထျန်း တွင်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အကြံအစည်များ ရှိခဲ့သည်။
မူလက သူသည် မင်းသား ၁၃ အား ပစ္စည်းဥစ္စာအနည်းငယ်ဖြင့် ကူညီပေးပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူ့ထံမှ အကြွေးပြန်ဆပ်ခိုင်းကာ အကျိုးအမြတ်အချို့ ထုတ်ယူရန်သာ စဉ်းစားထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားသည်မှာ မင်းသား ၁၃ မှာ ထိုမျှလောက်အထိ ရိုးသားဖြူစင်ပြီး ကျေးဇူးသိတတ်လိမ့်မည်ဟူ၍ပင်။
သူထုတ်ပေးလိုက်သော ပစ္စည်းများမှာ အသေးအဖွဲမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း မင်းသား ၁၃ အတွက်မူကား ၎င်းတို့သည် သူ့ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည့် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဤကောင်လေး၏ စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် ရှန်ထျန်း အပေါ် ထားရှိသည့် ကျေးဇူးတရားနှင့် လေးစားမှုတို့မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း က လူတစ်ယောက်ကို အကူအညီပေးလိုက်ခြင်းက ဤကဲ့သို့သော ကြီးမားသည့်အကျိုးအမြတ်ကို ပြန်လည်ရရှိစေလိမ့်မည်ဟု မည်သို့မျှ မတွေးခဲ့မိပေ။
"ကောင်းပြီလေ... မင်း သွားလို့ရပါပြီ။"
ရှန်ထျန်း က သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်ခံစားချက်ကိုမျှ မပေါ်လွင်စေဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
မင်းသား ၁၃ သည် လေးလေးနက်နက် ထပ်မံဦးညွှတ်ခစားလိုက်ပြီးနောက်မှသာ လေးစားသမှုအပြည့်ဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။
မင်းသား ၁၃ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်ထျန်း ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားကာ ပြုံးမိသွားသည်။
ဤ မင်းသား ၁၃ လေးက တကယ်ကို မဆိုးလှပေ။ သူ့ကို အနည်းငယ်မြှောက်ပေးလိုက်ရုံဖြင့် ဤမျှလောက်အထိ သစ္စာရှိသွားခဲ့ပြီ။ အနာဂတ်တွင် သူလိုအပ်လာပါက ဤကောင်လေးကို ကောင်းကောင်းအသုံးချနိုင်လိမ့်ဦးမည်ဖြစ်သည်။
"သခင်လေး... အဲဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ သခင်လေးရဲ့ ကြင်နာမှုကို ပြန်ဆပ်နိုင်မယ့်ပုံစံ ရှိပါတယ်နော်။"
ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ရှန်အို က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏အသံထဲတွင် ရှန်ထျန်း အပေါ် ထားရှိသည့် လေးစားမှုနှင့် အံ့သြချီးကျူးမှုတို့က အပြည့်ပင်။
ရှန်ထျန်း က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ငါက သူ့ဆီက ဘာကိုမှ ပြန်တောင်းဖို့အတွက် ကူညီခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါလုပ်ခဲ့တာတွေက သက်သက်တော့ ပရဟိတ သက်သက်ပါပဲကွာ။ လူတစ်ယောက်ကို ကူညီတဲ့အခါမှာ တစ်ဖက်လူဆီက ပြန်ရမယ့်အကျိုးအမြတ်ကို မျှော်လင့်ပြီး လုပ်တာထက်စာရင် အဲဒီလို မမျှော်လင့်ဘဲ ကူညီရတာကမှ ပိုပြီးပျော်စရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား။"
ရှန်အို မှာ ရှန်ထျန်း ၏ စကားကြောင့် အနည်းငယ် ကြောင်သွားရသည်။ သခင်လေးက လူတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်ပေးကမ်းစွန့်ကြဲတာကိုမှ 'ပရဟိတ သက်သက်' လို့ ပြောရဲနေသေးသည်။
သို့သော်လည်း သူမက ရှန်ထျန်း ၏ စရိုက်ကို ကောင်းစွာသိနှင့်ပြီးသားဖြစ်ရာ စိတ်ထဲတွင်သာ တိတ်တဆိတ် ပြုံးလိုက်သည်။
ရက်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြန်သည်။
ရှန်ထျန်း ၏ နေ့စဉ်ဘဝက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ငြိမ်သက်အေးချမ်းစွာ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။ နေ့စဉ်ကျင့်ကြံခြင်း၊ ဆေးလုံးများထုတ်လုပ်ခြင်းနှင့် မိမိ၏အစွမ်းအစများကို ပိုမိုတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးနေခဲ့သည်။
ဤကဲ့သို့သော အချိန်ကာလအတွင်းတွင် ရှန်ထျန်း ၏ အမည်နာမနှင့် ဂုဏ်သတင်းမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုထင်ရှားလာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ဆေးပညာဆိုင်ရာ သူ၏ထူးကဲသောအရည်အချင်းများကြောင့် ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အကြီးအကဲများ၏ အာရုံစိုက်မှုကိုပါ ရရှိလာခဲ့သည်။
သို့သော် ရှန်ထျန်း ကမူ ဤကဲ့သို့သော လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို လုံးဝမနှစ်သက်ပေ။ သူအလိုရှိသည်မှာ နောက်ကွယ်မှနေ၍ တိတ်တဆိတ် အင်အားကြီးထွားလာရန်နှင့် မိမိ၏ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို အဓိကထားရန်သာဖြစ်သည်။
"သခင်လေး... အပြင်မှာ သခင်လေးကို တွေ့ချင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေပါတယ်။"
ထိုနေ့တွင် ရှန်အို က အခန်းတွင်းသို့ ဝင်လာကာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဘယ်သူလဲ။"
"အဲဒါကတော့..." ရှန်အို ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသောအမူအရာ ပေါ်လာသည်။ "မန်ဓားဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းတူညီမလေး ဖြစ်ပါတယ်။ သူမက သခင်လေးနဲ့ လာရောက်တွေ့ဆုံပြီး ကျင့်ကြံဖော်အဖြစ် အတူလက်တွဲဖို့အတွက် ဆွေးနွေးချင်ပါတယ်တဲ့။"
ရှန်ထျန်း ၏ မျက်နှာထား တင်းသွားသည်။
ကျင့်ကြံဖော်?
သူက ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲတွင် ကိုယ်ကျိုးရှာရန်နှင့် အသက်ရှင်သန်ရန်သာ အဓိကထားနေသူဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အချစ်ရေးနှင့်ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ်များကို သူလုံးဝစိတ်မဝင်စားပေ။ ထို့အပြင် ကျင့်ကြံဖော်ဆိုသည်မှာ အလွန်တရာရှုပ်ထွေးလှပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အကြီးမားဆုံးသော ဒုက္ခပင်ရင်း ဖြစ်လာတတ်သည်။
"သွားပြောလိုက်ပါ။ ငါက ကျင့်ကြံဖော် ရှာဖို့ လုံးဝစိတ်မဝင်စားဘူးလို့။" ရှန်ထျန်း က အေးစက်စက်လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ရှန်အို က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ပြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ရှန်ထျန်း ကမူ ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လည်ထိုင်ချလိုက်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။
"ကျင့်ကြံဖော် ရှာဖို့ တဲ့လား... ဟဟ်၊ ငါ့မှာ အဲဒီလိုအချိန်တွေ ဘယ်ရှိမလဲ။ ကိုယ့်အသက်ကိုယ်တောင် သေချာမကာကွယ်နိုင်သေးချိန်မှာ အဲဒါတွေက ခေါင်းကိုက်စရာ သက်သက်ပဲ။"
သူသည် ဤလောကကြီးတွင် အဓိကဇာတ်ကောင် မဟုတ်သော်လည်း အဓိကဇာတ်ကောင်များနှင့် ပတ်သက်လာပါက မလိုအပ်ဘဲ ပြဿနာများ မတက်ချင်ပေ။ သူ၏တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်မှာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အဆင့်အတန်းမြင့်မားလာရန်သာဖြစ်သည်။
ပြင်ပတွင် မည်သို့ပင် လှုပ်ခတ်နေပါစေ ရှန်ထျန်း ကမူ မိမိ၏လမ်းကြောင်းအတိုင်း တစိုက်မတ်မတ် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေဆဲပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။
ရှန်ထျန်း သည် အချို့သောလူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလွန်တရာနာမည်ကြီး လူကြိုက်များလာခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ပေ။ အချို့သောလူများ၏ အမြင်တွင်မူ သူသည် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် အတွင်း၌ မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ မစော်ကားသင့်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။
ယခုအခါ ရှန်ထျန်း ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်မျိုးတည်းသာ ရှိတော့သည်။
ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အိပ်စက်ရခြင်းက တကယ်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။
ရှန်ထျန်း မှာ အလေးချိန် ၁၅ ကီလိုဂရမ်ရှိသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းပိုးရင်း ကီလိုမီတာဆယ်ချီကာ အတင်းအကျပ် လျှောက်ခဲ့ရသဖြင့် အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
စဉ်းစားကြည့်လေ၊ သူက လွန်ခဲ့သောအချိန် ခဏလေးကမှ မီးယပ်သွေဖည်ခြင်း (Qi Deviation) မှ ပြန်လည်သက်သာလာစ လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည် မဟုတ်ပါလော။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကွေ့ကုန်းကုန်း နှင့် ချင်းကော တို့က သူ၏တည်းခိုရန်နေရာကို ကြိုတင်စီစဉ်ပေးနှင့်ပြီးသား ဖြစ်ကြသည်။
ရေနွေးနွေးဖြင့် ရေချိုးပြီးနောက် အနှိပ်သည်တစ်ဦးကို ခေါ်ယူကာ အနှိပ်ခံလိုက်ရမှသာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။
သို့သော်... လုံးဝကြီးတော့ ပဟေဠိဆန်ဆန် သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်လှပေ။ သူ့ကိုနှိပ်ပေးနေသည့် မိန်းမကို သူ လုံးဝမကျေမနပ်ဖြစ်မိ၏။ သူမက လုံးဝကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှု မရှိပေ။
သူမက အနှိပ်သည်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အလျောက် မိမိ၏တာဝန်ကိုသာ လုပ်သင့်သည်၊ မနှိပ်သင့်ဘဲ မလိုဘဲနှင့် အခြားနေရာများကို လာရောက်ထိတွေ့နေခြင်း မလုပ်သင့်ပေ။ သူမကပင်လျှင် သူက အလွန်တရာချောမောခန့်ညားသည်ဟု ဆိုကာ သူမအား 'သက်တောင့်သက်သာ' ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးပါရန်ပင် တောင်းဆိုလာခဲ့သေးသည်။
ထိုအခါ ရှန်ထျန်း မှာ သဘာဝကျစွာပင် ဒေါသထွက်ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး သူမအား အပြင်သို့ထွက်သွားရန် အတင်းအကျပ် နှင်ထုတ်လိုက်ရတော့သည်။
သူမအနေဖြင့် မိမိ၏တာဝန်ကိုသာ လုပ်ကိုင်သင့်ပေသည်။ အနှိပ်ခံထွက်သည့် ပညာရပ်မှာလည်း စံချိန်စံညွှန်းမမီရုံသာမက သူမ၏သဘောထား အပြုအမူကပါ အလွန်တရာဆိုးရွားနေခဲ့ပေသည်။
ငါက ပိုက်ဆံပေးပြီး မင်းကို ဝန်ဆောင်မှုပေးခိုင်းနေတာလေ။ မင်းက ငါ့ကိုပါ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်အောင် လုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရတယ်လို့ ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်လဲ။
ငါ့ကိုပါ အနှိပ်ခံခိုင်းချင်နေတာလား။
ငါက ဒီလောက်တောင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီလေ။ မင်းမှာ နည်းနည်းတောင်မှ ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ အသိတရား မရှိဘူးလား။
ဒါတင်မကသေးဘူး, ငါ့ကို ပိုက်ဆံရော ပေးဖို့ စဉ်းစားဖူးရဲ့လား။
...
နောက်ဆုံးတော့ ကွေ့ကုန်းကုန်း ရဲ့ အနှိပ်ပညာကမှ အကောင်းဆုံးပဲ! သူ့မှာ သင့်တော်တဲ့ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ အားအင်ပမာဏ ရှိတယ်လေ။
ကွေ့ကုန်းကုန်း သည် မင်းသား ၁၃ ၏ သွေးလည်ပတ်မှုကို ကောင်းမွန်စေရန်နှင့် အရိုးအကြောများကို ပြန်လည်ဆက်ပေးနိုင်ရန်အတွက် လွန်ခဲ့သော ၁၆ နှစ်တိုင်တိုင် လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ကာ မိမိ၏စွမ်းရည်များကို သွေးသစ်လောင်းခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏အနှိပ်ပညာမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။
မကြာမီမှာပင် ကွေ့ကုန်းကုန်း ၏ အနှိပ်ခံရင်း ရှန်ထျန်း မှာ လေးလံသော အိပ်မောကျခြင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်...
ရှန်ထျန်း နိုးထလာပြီးနောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာရသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသက်တောင့်သက်သာ ရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဘေးနားတွင် ရှိနေသော ကွေ့ကုန်းကုန်း က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ "မင်းသားလေးက မနေ့က အရမ်းပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့တာဆိုတော့ ဒီနေ့ နားလိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုနေမလဲ။"
"မဖြစ်ဘူး! ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ဖို့အတွက် နန်းတော်ပြင်ပကို ထွက်လာခဲ့တာလေ။ နည်းနည်းပင်ပန်းတာနဲ့ ပျင်းရိနေလို့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်ရမလဲ။"
ဒီကျိန်စာသင့် မည်းနက်နေတဲ့ ရောင်ခြည်ဝန်းကြီးပါလား! ငါ ဒါကို အမြန်ဆုံး အဖြူရောင် ပြောင်းပစ်ရမယ်။
ရှန်ထျန်း သည် မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသော မိမိ၏ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း သူ၏မည်းနက်သော ရောင်ခြည်ဝန်းပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည့် အဖြူရောင်အစက်အပြောက်လေးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏တိုးတက်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာခဲ့သည်။
တော်တော်လေး နီးစပ်နေပြီ, နီးစပ်နေပါပြီ။ နောက်ထပ် ကြီးမားတဲ့ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အလမ်းတစ်ခု နှစ်ခုလောက်ကို အလကားနေရင်း ရယူလိုက်ဖို့ပဲ လိုတော့တယ်။
ဒါဆိုရင် လုံးဝအဖြူရောင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!
ဒီလိုအရေးကြီးတဲ့ ကာလမျိုးမှာ သူဘယ်လိုလုပ် ပျင်းရိရဲမှာလဲ။
"ကွေ့ကုန်းကုန်း, အဲဒီဓားကို ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းပေးထားပါဦး" ဟု ရှန်ထျန်း က ကျောက်စိမ်းရေဓား ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက မင်းသမီးလေးက မင်းသားလေးအတွက် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အချစ်သင်္ကေတလေဗျာ! ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် သိမ်းဆည်းထားလို့ ဖြစ်မလဲ။"
"ပထမအချက်အနေနဲ့ သူမက ငါ့ရဲ့ဇနီး မဖြစ်သေးဘူး။ ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ ငါက ဓားကို စတင်မသုံးရသေးဘူး။ တတိယအချက်ကတော့ အဲဒီဓားက ငါသယ်သွားဖို့အတွက် အရမ်းလေးလွန်းနေလို့ပဲ!"
ရှန်ထျန်း သည် မနေ့က ထိုဓားကို သယ်ဆောင်ရင်း တစ်ဆက်တည်း ကီလိုမီတာ ၃၀ လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသည်။ သူ၏ကျောပြင်ပေါ်မှ အရေခွံတစ်ထပ်ပင် လန်ထွက်သွားမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရလေပြီ!
သူ့အနေဖြင့် ထိုဓားကို သယ်ကာ နေ့စဉ်လမ်းလျှောက်နေရသည်ထက် သေသွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမည်ဖြစ်သည်။
ကွေ့ကုန်းကုန်း က မလွှဲသာသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်ပဲ မင်းသားလေးကို ကိုယ်စား သယ်ပေးပါ့မယ်လေ။"
မင်းသမီးလေးနဲ့ ပြန်တွေ့တဲ့အခါ ဒီဓားကို မင်းသားလေးဆီ ချက်ချင်းပြန်ပေးလိုက်ရင် ပြဿနာရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ရှန်ထျန်း သည် မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် သူ၏ဝတ်ရုံနှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ကာ ကုန်စည်ပြသရန်အတွက် အလံများကို ယူဆောင်ကာ ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သို့သော်, ခဏမျှ စဉ်းစားမိပြီးနောက် သူ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
သူသည် ရေးတံတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး “ပရဟိတ ကုသိုလ်” ဟူသော စာတမ်း၏နောက်တွင် စာလုံးကြီးငါးလုံးကို ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်— “ကျင့်ကြံဖော် မရှာပါ”
ထို့နောက် ရှန်ထျန်း က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ကာ စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ထွက်လာခဲ့လေသည်။
သူတို့သုံးဦးသားသည် ယခင်က ဆိုင်တည်ခဲ့ဖူးရာ နေရာဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ထိုနေရာတွင် လူတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။ ရှန်ထျန်း ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မိန်းကလေးအချို့က ချက်ချင်းပင် အလံများကို မြှောက်ယမ်းကာ အားပေးအော်ဟစ်ကြတော့သည်။
“ကောင်းကင်ဘုံအရှင်လေး! ဝိညာဉ်ကြွက်လေးက ကောင်းကင်ဘုံဆန်ပြားကို ချစ်သလိုမျိုး ကျွန်မကလည်း ရှင့်ကို ချစ်ပါတယ်”
“ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံဘူးသီးပါ, ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ ပန်းလေးပါ! ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်လေးပါ, ဘယ်တော့မဆို ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ရှိနေမှာပါ!”
“ကောင်းကင်ဘုံအရှင်လေးရေ, ကံကြမ္မာဆိုတာ တံတားတစ်စင်းနဲ့ တူပါတယ်။ ရှင့်ကို တွေ့ဆုံဖို့အတွက် တောင်တွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ချောက်ကမ်းပါးတွေကို ဖြတ်သန်းကာ ဒီတံတားကို ဖြတ်ကူးဖို့ ကျွန်မ အသင့်ရှိပါတယ်”
...
အားပါးတရ အားပေးနေကြသော ပရိသတ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်ထျန်း က သူ၏အလံကို အေးစက်စက် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
ပရဟိတ ကုသိုလ်, ကျင့်ကြံဖော် မရှာပါ
ထိုအချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်၌ နှလုံးသားများ ကွဲအက်သွားသည့်အသံများ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ရှိသွားသည်။
ရှန်ထျန်း က လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်က နစ်ဖွန်တောင်, အမှောင်ဂူမှ အထွတ်အမြတ်ဖေတေးရဲ့ တပည့် ရှန်ထျန်း ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒီကိုလာခဲ့တာက ပရဟိတ လုပ်ငန်းတွေ လုပ်ဆောင်ဖို့၊ သင့်တော်တဲ့သူတွေကို ရှာဖွေပေးဖို့နဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ တွေကို ရှာဖွေပေးပြီး ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းများ တွေကို အကဲဖြတ်ပေးဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ပရိသတ်တွေအနေနဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့အတူ ကျွန်တော်နဲ့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြဖို့၊ ဒီနေရာက စည်းကမ်းကိုရော ကိုယ့်ရဲ့ ပုံမှန်ဘဝကိုပါ မထိခိုက်စေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။
“နေ့စဉ် ရေနွေးနွေး များများသောက်ကြပါ, အနုပညာရှင်တွေကို လိုက်လံအားပေးတာမျိုးတွေကိုလည်း လျှော့ချကြပါ။ အဲဒါက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကိုယ်စိတ်ကျန်းမာရေးအတွက် ပိုပြီးကောင်းမွန်ပါတယ်။”
ရှန်ထျန်း စကားဆုံးသွားသောအခါ ပရိသတ်မိန်းကလေးများ၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် မြင့်တက်လာကြပြန်သည်။
“ဝ้าว, ကောင်းကင်ဘုံအရှင်လေးက အရမ်း သတိတရရှိတာပဲ!”
“သူက ငါတို့ကို ဂရုစိုက်ပေးတယ်! သူက အရမ်းကို ကြင်နာတတ်တာပဲ။”
“ငါ ချစ်မိသွားပြီထင်တယ်! ကောင်းကင်ဘုံအရှင်လေးနဲ့သာ ကံစပ်ခွင့်ရခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ!”
“ကောင်းကင်ဘုံအရှင်လေးရေ, ကျွန်မနဲ့ ကံစပ်ပေးပါနော်, ကံစပ်ပေးပါ!”
...
ထားပါတော့!
ရှန်ထျန်း လည်း သူတို့ကို ဆုံးမဖို့ကြိုးစားခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။
မှန်ပေသည်, သူ တစ်ရက်တာမျှ ချောမောခန့်ညားနေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူ့ကိုဝန်းရံနေမည့် မိန်းကလေးများ၏ အရေအတွက် လျော့ကျသွားစရာ အကြောင်းကို မရှိပေ။ နန်းတော်ပြင်ပမှ လူများအနေဖြင့် သူ လွန်ခဲ့သောအချိန်များက မည်မျှကံဆိုးခဲ့ဖူးသည်ကို မသိကြပေ။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူ ယခုအခါ လန်နန်းတော်၏ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသော လေထုကို အနည်းငယ်လွမ်းဆွတ်မိနေပြီဖြစ်သည်။
ယခုအခါ လူအုပ်ကြီးက သူ့ကို ဝန်းရံထားကြသဖြင့် သူ့အတွက် ကိုယ်ပိုင်နေရာပင် မရှိတော့ပေ။ ဤသည်မှာ အလွန်တရာစိတ်ညစ်စရာ ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။
“အားလုံးပဲ, ကျေးဇူးပြုပြီး ငြိမ်ငြိမ်နေကြပါ! တစ်ယောက်ချင်းစီ အတန်းထဲမှာ ပုံမှန်အတိုင်း စည်းကမ်းတကျ ရပ်ပေးကြပါ!
“ကျွန်တော်နဲ့ ကံစပ်တဲ့သူတွေက ဘယ်ဘက်ကို ရပ်ပေးပါ။ ကျောက်စိမ်းရေဓား ရှာဖွေဖို့အတွက် ခင်ဗျားတို့ကို ကျွန်တော် ခေါ်ဆောင်သွားပေးပါမယ်။
“တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ, ကျွန်တော်နဲ့ ကံမစပ်တဲ့သူတွေက ဆက်ကြည့်နေလို့ရသလို ပြန်သွားချင်လည်း ရပါတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး။”
ကွေ့ကုန်းကုန်း နှင့် ချင်းကော တို့ ရှိနေခြင်းအပြင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ မိန်းကလေးများ၏ ဆန္ဒအလျောက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတို့ကြောင့် ဆိုင်ရှေ့တွင် စည်းကမ်းများ ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
ကံစမ်းရန်အတွက် ကျောက်စိမ်းရေဓား တူးဖော်ရေးသို့ လာရောက်ကြသူများမှာ ရှန်ထျန်း ၏ ရှေ့တွင် ရှည်လျားသောတန်းစီဇယားကို ဆန္ဒအလျောက် ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။
ရှန်ထျန်း က အလျင်စလိုမလုပ်ပေ။ သူသည် လူတစ်ယောက်ချင်းစီကို သေချာစွာ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက် ဘယ်ဘက်တွင် ရပ်ရမည်ကို ချက်ချင်းညွှန်ပြပေးခဲ့သည်။
“တကယ်လား? ကျွန်မက ကောင်းကင်ဘုံအရှင်လေးနဲ့ ကံစပ်နေတာလား!? အရမ်းကောင်းတာပဲ!”
“ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ။ ခင်ဗျားအတွက် ကျောက်စိမ်းရေဓား ကို သွားရှာဖို့အတွက် ခဏနေ ခေါ်သွားပေးပါမယ်။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို အနှုတ်လက္ခဏာဆောင်တဲ့ဘက်ကို မသက်ရောက်စေချင်ရင် ကျွန်တော့်ကို လာမထိကြဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်!”
...
“ဘာလို့လဲ!? ဘာလို့ ငါက ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် နဲ့ ကံမစပ်ရတာလဲ? အို, မဖြစ်နိုင်ဘူး!”
“စိတ်ဓာတ်ကျစရာ မလိုပါဘူး။ ကံကြမ္မာဆိုတာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ အရာတစ်ခုပါ။ ဒီနေ့တော့ ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော် ကံမစပ်သေးပေမယ့် မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ ကံစပ်လာနိုင်ပါတယ်။”
...
“ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ရေ, ကျွန်မရဲ့ သမီးလေးက ရှင့်နဲ့ ကံစပ်မှုရှိမရှိ သိချင်လို့ လာမေးတာပါ။ ရှင့်မှာ ကျင့်ကြံဖော် ရှိပြီးသားလားဆိုတာ သိနိုင်မလားရှင်။”
“အဒေါ်ကြီး, ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်နဲ့ ကံမစပ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ သမီးလေး စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် သူ့ကို ကိုယ်တိုင်လာပြီး မေးခိုင်းလို့ရပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်က ကျင့်ကြံဖော် မရှာဘူးဆိုတာကိုလည်း အလံပေါ်မှာ ရေးသားထားပြီးသားပါ။ နောက်တစ်ယောက်!”
...
“ငါက ရွှေဆံပင်စင်ကြယ် နယ်ပယ်ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေရက်နဲ့ မင်းက ငါ့ကို ကံမစပ်ဘူးလို့ ပြောရဲတယ်ပေါ့။ ဘယ်လိုလုပ် မင်းက ရဲတင်းရတာလဲ!”
“ကံကြမ္မာဆိုတာ အတင်းအကျပ် လုပ်ယူလို့ မရပါဘူး။ စီနီယာ, အကယ်၍ အာဏာသုံးပြီး အနိုင်ကျင့်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အရင်ဆုံး တရားဥပဒေစောင့်ရှောက်သူတွေကို ရင်ဆိုင်လိုက်ပါ!”
...
“မင်း! ကောင်းပြီလေ, ဆက်စောင့်နေလိုက်, ငါ သေချာပေါက် ပြန်လာခဲ့မယ်!”
...
စည်းကမ်းတကျရှိပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာသော ရွေးချယ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်အောက်တွင် ရှန်ထျန်း သည် အချိန် ნახဝက်ခန့်သာ အသုံးပြုကာ ထူးချွန်ထက်မြက်ပြီး ကံစပ်ကြသည့် လူ ၂၀ ပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို စုစည်းနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ယောက်ျားလေးများနှင့် မိန်းကလေးများ ပါဝင်ကြပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်း မြင့်မားသူများနှင့် နိမ့်ကျသူများလည်း ပါဝင်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ရှန်ထျန်း ၏ နောက်တွင် စည်းကမ်းတကျဖြင့် ရပ်နေကြသည်။
ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလူတွေနဲ့ပဲ လုံလောက်ပါပြီ!
ရှန်ထျန်း က ပြုံးလိုက်ပြီး လူများကို စတင်ခွဲခြားပေးလိုက်သည်၊ “နံပါတ် ၁၊ ၃၊ ၈၊ ၁၅၊ ခင်ဗျားတို့ လေးယောက်က အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖြစ်မယ်။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆောင် ဆီကို ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြပါ။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အလိုအလျောက် လွတ်လပ်စွာ လုပ်ကိုင်နိုင်ပါပြီ။”
ထို့နောက် ရှန်ထျန်း သည် ကံစပ်သူ လေးဦးကို ဦးဆောင်ကာ ၎င်းတို့၏ ကံကောင်းခြင်းအခွင့်အလမ်းများ စောင့်ကြိုနေသည့် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆောင် ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေတော့သည်။
တကယ်တော့ ရှန်ထျန်း ဘယ်လိုပင် ပြောစေကာမူ မည်သည့်အရာကမျှ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ လူတိုင်းလိုလိုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်များကို စောင့်မျှော်ရင်း စုရုံးဝန်းရံတတ်ကြသည့် သဘာဝရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်းသည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆောင် ဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားနေသော ရှန်ထျန်း ၏ နောက်မှ ဆက်လက်လိုက်ပါသွားကြလေသည်။
ဤ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် မှာ ကျောက်တုံးများကို စစ်ဆေးအကဲဖြတ်ပေးနိုင်သည့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် စွမ်းရည်မျိုးပိုင်ဆိုင်ထားပါသလော၊ သို့တည်းမဟုတ် သူ၏ ခုနစ်ပါးရတနာ ဖရုံသီးစေ့ကို ရရှိခဲ့ခြင်းမှာ သက်သက်သော ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုသာလားဆိုသည်ကို လူတိုင်းက သိလိုစိတ်ပြင်းပြနေကြသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤမေးခွန်း၏ အဖြေကို မကြာမီပင် သိရှိရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်!
အခန်း (၂၂)