အခန်း ၁၈၀ - ဆိုးနစ်သန်းဒါး၏ ဗုဒ္ဓသခင် တရားကျင့်ကြံနေစဉ်
ကျန်းကျိုးနယ်မြေ၊ ဝိညာဉ်တောင်ကြား။
ရှန်ထျန်း သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူ့ရှေ့တွင် နိဗ္ဗာန်သန့်စင်ရည် တစ်ပုလင်းကို ထားရှိထားသည်။ ဤ နိဗ္ဗာန်သန့်စင်ရည် သည် အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးမားလှပြီး အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာတစ်ပါးဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အညစ်အကြေးများကို စင်ကြယ်စေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိစေနိုင်သည်။
ကျန်းယွင်ရှီး နှင့် ကျန်းယွင်ထင် တို့သည် သူတို့၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ရှန်ထျန်း ကို အဝေးမှ ငေးကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လေးစားမှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
"အစ်ကိုကြီးက တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းပါတယ်။ သူ တရားကျင့်ကြံနေတဲ့ ပုံစံကတောင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ အားကျစရာကောင်းနေတာပဲ" ဟု ကျန်းယွင်ရှီး က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းယွင်ထင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ အစ်ကိုကြီးရဲ့ စွမ်းရည်က ငါတို့နဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။ သူသာ အောင်မြင်သွားမယ်ဆိုရင် ဒီနယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ ဘယ်သူက သူ့ကို ယှဉ်နိုင်တော့မှာလဲ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
ရှန်ထျန်း သည် သူတို့၏ စကားသံများကို ကြားသော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို စိတ်အေးလက်အေးထားပြီး နိဗ္ဗာန်သန့်စင်ရည် ၏ စွမ်းအားကို စတင်စုပ်ယူလိုက်သည်။ အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
ဝိညာဉ်တောင်ကြားတစ်ခုလုံးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ လေထုထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ လှုပ်ခတ်နေပြီး ရှန်ထျန်း ၏ တိုးတက်မှုကို ထောက်ပံ့ပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။
"ဒီတစ်ခါတော့ အောင်မြင်ရမယ်" ဟု ရှန်ထျန်း က မိမိကိုယ်ကို အားပေးလိုက်သည်။
သူ၏ တရားကျင့်ကြံမှုသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ နိဗ္ဗာန်သန့်စင်ရည် ၏ အစွမ်းထက်သော အာနိသင်သည် သူ၏ အကြောလမ်းကြောင်းများအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး အတားအဆီးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြိုခွဲနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ မိုးခြိမ်းသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်မိုးခြိမ်းသံမဟုတ်ဘဲ ဆိုးနစ်သန်းဒါး၏ အသံနှင့် ဆင်တူသော စွမ်းအားကြီးမားသည့် အသံလှိုင်းများ ဖြစ်သည်။ ရှန်ထျန်း သည် မျက်လုံးကို မှိတ်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ သတိအာရုံသည် အပြင်လောကကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်။
သူသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးမည့် အခိုက်အတန့် ဖြစ်ပေသည်။
မဟာပညာဗောဓိ အံ့ဖွယ်သုတ္တန်ကို အကြိမ်ပေါင်း တစ်သောင်း ကူးရေးရမယ် ဟုတ်လား။
အရှင်သခင် ရှန်ထျန်း ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကုဒေါဗောဓိသတ်၏ နဖူးပြင်တွင် ချွေးစေးများ ပြန်လာတော့သည်။
ဤမျှထူထဲသော သုတ္တန်ကျမ်းကို အကြိမ်ပေါင်း တစ်သောင်း ကူးရေးရမည်ဆိုပါက သူ့လက်များမှာ ကူးရေးရင်းဖြင့်ပင် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။
ထိုသို့ တွေးတောမိလိုက်သည်နှင့် ကုဒေါက အလျင်အမြန်ပင် "ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ အရှင်ဘုရား။ တပည့်တော် ဒီဗုဒ္ဓကျမ်းစာကို ရေးသားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လျှောက်ထားလိုက်သည်။
ရွှေရောင်ဗြဟ္မာကြာပန်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြန်လည်မိန့်ကြားလိုက်သည်။ "ငါသိတယ်။ မင်းအနေနဲ့ ကာရန်ညီတဲ့ ဗုဒ္ဓကျမ်းစာမျိုးကို ရေးသားနိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"
"ဒီကျမ်းစာကို ဘယ်သူ ရေးသားခဲ့တာလဲဆိုတာ အခုချက်ချင်း ပြောစမ်း။ ဒါက လုံးဝစည်းကျော်နေပြီး ဗုဒ္ဓရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကိုပါ ပုံဖျက်နေတာပဲ!"
ကုဒေါက "ဒါက... တပည့်တော် အိပ်ပျော်နေတုန်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်ဆီက ကြားလိုက်ရတာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဗုဒ္ဓသခင်က ကုဒေါကို စိုက်ကြည့်ရင်း "မင်း အိပ်ပျော်နေတုန်းမှာ ဘယ်သူ့ဆီက ကြားလိုက်ရတာလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။
ကုဒေါမှာ အလွန်ပင် ဆွံ့အသွားရသည်။ သူ ဘယ်လို ပြန်ဖြေရပါ့မလဲ။
ဗုဒ္ဓသခင်က ဆက်လက်၍ "ဘာလို့ တွေဝေနေရတာလဲ။ ဖန်ချန်း ဆီကလား။"
"မင်း အိပ်ပျော်နေတုန်းမှာ သူ့ဆီက ကြားလိုက်ရတယ်ပေါ့... ဘာလို့လဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်က အိပ်ရာတစ်ခုတည်းမှာ အတူအိပ်ဖူးကြလို့လား။"
ကုဒေါက အားမလိုအားမရဖြင့် "အရှင်ဘုရား၊ အရှင်ဘုရား အထင်မှားနေပါပြီ။ တပည့်တော် ပြောချင်တာက အိပ်မက်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရွတ်ဖတ်နေတာကို ကြားလိုက်ရတာပါ" ဟု လျှောက်ထားသည်။
ဗုဒ္ဓသခင်မှာ အတွေးနက်သွားပုံရသည်။ "မင်း ပြောတာလည်း ဟုတ်တာပဲ။ မင်းနဲ့ ဖန်ချန်းက အဆင့်အတန်းချင်း တူနေတာ။ သူသာဆိုရင် ဒီလို ဗုဒ္ဓကျမ်းစာမျိုးကို ရေးသားနိုင်စွမ်း ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"
ထိုအခိုက် ဗုဒ္ဓသခင်က ကုဒေါကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ပြောစမ်း၊ ဒီကျမ်းစာကို ဘယ်သူ ရေးသားခဲ့တာလဲ။”
ကုဒေါ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်ပူပန်လာရသည်။ “ဆရာသခင်၊ တပည့်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြဖို့ ကျိန်ဆိုထားပါတယ်ခင်ဗျာ။”
ဗုဒ္ဓသခင်က သဘောပေါက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့နယ်မြေက သက်ကြီးဝါကြီးတွေ ဒါမှမဟုတ် တပည့်တစ်ယောက်ယောက်များလား။”
ကုဒေါ ပြန်မဖြေမီမှာပင် ဗုဒ္ဓသခင်က “မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောလာသည်။
ထို့နောက် ဗုဒ္ဓသခင်က ကုဒေါကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်ပြီး မေးမြန်းသည်။ “တခြားနယ်မြေတစ်ခုခုကလား။ ဘယ်နယ်မြေလဲ။ စစ်မှန်သောကိုယ်ခံပညာနယ်မြေလား။ ရှုရှန်းလား။ မဟာပဓာနနယ်မြေလား။ ဇင်နစ်ဟဲဗင်းလား။ ကျောက်စိမ်းရေကန်နယ်မြေလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒိဗ္ဗဖာမန်နယ်မြေလား။”
ကုဒေါ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဗုဒ္ဓသခင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ပညာဉာဏ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
“ဒီအတိုင်းပဲ! ဒီဗုဒ္ဓကျမ်းစာကို မင်းကို ပေးလိုက်တာ ဒိဗ္ဗဖာမန်နယ်မြေရဲ့ သန့်ရှင်းသောခေါင်းဆောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်! သူက ဗုဒ္ဓဘာသာကို အရင်ကတည်းက လေ့လာဖူးပြီး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ပဲကိုး။”
“ဟင်။ တကယ်တော့ ဒိဗ္ဗဖာမန်နယ်မြေခေါင်းဆောင် မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဒါဆိုရင် ကျန်းယွင်ထင် ဖြစ်နေမလား။”
ကုဒေါမှာ မိမိဘာသာ စကားပြောနေသော ဗုဒ္ဓသခင်ကို ကြည့်ရင်း ရှုပ်ထွေးပြီး စိုးရိမ်နေမိသည်။
ဗုဒ္ဓသခင် စိတ်ကစဉ့်ကလျားဖြစ်မှာကို သူ စိုးရိမ်တာမဟုတ်၊ ဆရာသခင်၏ ခန့်မှန်းချက်များက အမှန်တရားနှင့် တဖြည်းဖြည်း နီးစပ်လာနေသည်ကိုသာ သူ စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
အစ်ကိုကြီး ရှန်ထျန်း ရေ၊ ကျွန်တော် တကယ် ဘာမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။ ဆရာသခင်ကပဲ ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ စိတ်ကိုဖတ်တဲ့ အတတ်ပညာမှာ ကျွမ်းကျင်နေပုံရပါတယ်။
“ကျန်းယွင်ထင် မဟုတ်ဘူး။ ဖန်ချန်းလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆိုရင်... ကျန်းယွင်ရှီး များလား၊ ဒါမှမဟုတ်... ရှန်ထျန်း ပဲလား!”
ထိုထူးခြားစွာ ချောမောလှပသော မျက်နှာကို ဗုဒ္ဓသခင် စိတ်ထဲတွင် မြင်ယောင်လိုက်မိပြီး ကုဒေါ၏ မျက်နှာအမူအရာကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဟွန်း၊ ဒီခေါင်းမာတဲ့ တပည့်က ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားလို့မရဘူး။ သူ့မျက်နှာမှာ အကုန်ပေါ်နေတာပဲ။
ဗုဒ္ဓသခင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ဒိဗ္ဗဖာမန်နယ်မြေရဲ့ သူတော်စင်ကပဲ မင်းကို ပေးလိုက်တာပေါ့။”
ကုဒေါမှာ မိမိကိုယ်ကိုပင် သံသယဝင်လာသည်။
အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် လျှို့ဝှက်ချက်ကို မပေါက်ကြားအောင် ထိန်းထားခဲ့တယ်လို့ ပြောရင် ယုံပေးမလား။
သူသည် ခွင့်လွှတ်ပေးပါရန် တောင်းပန်လိုက်သည်။ “ဆရာသခင်၊ ဒိဗ္ဗဖာမန်နယ်မြေရဲ့ သူတော်စင်က ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းက တပည့်မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ဒါက အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဒိဗ္ဗဖာမန်နယ်မြေရဲ့ သူတော်စင်ကို အိပ်မက်မက်တာပါ၊ ဒါကြောင့် သူနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။ ဆရာသခင် အပြစ်ပေးချင်တယ်ဆိုရင် တပည့်တော်ကိုပဲ ပေးလိုက်ပါ—”
ကုဒေါ စကားမဆုံးမီမှာပင် ဗုဒ္ဓသခင်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ရှန်ထျန်း မှာ ကောင်းကင်ဘုံက ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်သားတစ်ပါးလို ထူးခြားတဲ့ အသွင်အပြင်ရှိတယ်။
“သူက နိဗ္ဗာန်သန့်စင်ရည် အများအပြားကိုလည်း အလွယ်တကူ ရယူနိုင်ခဲ့တယ်။ သူဟာ တိုင်းတာလို့မရတဲ့ ကံကြမ္မာကောင်းတွေနဲ့ ကောင်းချီးပေးခံထားရသူ၊ ကံကြမ္မာရဲ့ အဓိကဇာတ်လိုက်ဖြစ်တာ ထင်ရှားနေတာပဲ။
“ဒီလိုလူမျိုးက ဒီဗုဒ္ဓကျမ်းစာကို ရေးသားခဲ့တယ်ဆိုတော့ သူဟာ မဟာပညာဗောဓိ အံ့ဖွယ်သုတ္တန်ကို နားလည်သဘောပေါက်နေတာ ဖြစ်နိုင်မလား။”
မူလက ဘာအရာမှ မရှိ။
ဖုန်မှုန့်တွေက ဘယ်ကနေ ပေါ်လာမှာလဲ။
...
မူလက ဘာအရာမှ မရှိ။
ဖုန်မှုန့်တွေက ဘယ်ကနေ ပေါ်လာမှာလဲ။
“အမိတာဘာ! ဒီကျမ်းစာကို အသေးစိတ် ဖတ်ကြည့်လိုက်တော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသလိုပဲ။
“မူလက ဘာအရာမှ မရှိ... တောက်၊ ထက်မြက်လိုက်တာ၊ တကယ်ကို ထက်မြက်လွန်းတယ်။”
ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ခါတရံ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ၊ တစ်ခါတရံ ဝမ်းနည်းပူဆွေး၊ တစ်ခါတရံ ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ဗုဒ္ဓသခင်သည် ဤဗုဒ္ဓကျမ်းစာကြောင့် နက်နဲသောဉာဏ်အလင်းကို ရရှိသွားပုံရသည်။
သို့သော်လည်း ဤဗုဒ္ဓကျမ်းစာထဲမှ အနှစ်သာရမှာ သူ ကိုယ်တိုင်ကျင့်သုံးနေသော ဗုဒ္ဓဘာသာအယူအဆနှင့် ဆန့်ကျင်နေသည်။
ဗုဒ္ဓသခင်မှာ အကျပ်ရိုက်သွားသည်။ သူသည် ဗောဓိ၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်နှင့် ပတ်သက်၍ မိမိကိုယ်ကို အတွင်းစိတ်ဖြင့် ငြင်းခုံနေရလေသည်။
ကုဒေါမှာ ဆရာသခင်၏ ပြောင်းလဲနေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့လာသည်။ “ဆရာသခင်၊ ဒီဗုဒ္ဓကျမ်းစာက... တကယ်ပဲ ထက်မြက်လို့လားခင်ဗျာ” ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
ဗုဒ္ဓသခင်က ပြန်ဖြေသည်။ “ဟုတ်တယ်။ ရှန်ထျန်း မှာ ကြီးမားတဲ့ ပညာဉာဏ်ရှိတယ်! သူက မဟာပညာဗောဓိ အံ့ဖွယ်သုတ္တန်ကို မဖတ်ရသေးပေမဲ့ သူရေးသားခဲ့တဲ့ ဗုဒ္ဓကျမ်းစာအသစ်ကို နားထောင်ရုံနဲ့တင် သူ့ရဲ့သဘာဝကို ငါ မြင်နိုင်ပြီး သူ့ရဲ့စိတ်ကို နားလည်နိုင်တယ်။
“ငါတောင်မှ ဒါကို ဖတ်ပြီး စိတ်ကူးဉာဏ်တွေ ပွင့်သွားရတယ်။ သူသာ ငါတို့ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းကို ဝင်လာမယ်ဆိုရင် ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။ ဟူး... သူက ဘာလို့ ဒိဗ္ဗဖာမန်နယ်မြေကို ဝင်ခဲ့ရတာလဲ။”
ကုဒေါသည် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးကို ကြည့်ရင်း “ဆရာသခင်၊ ဒါတွေအားလုံးက အိပ်မက်ပါ၊ တပည့်တော် မက်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုပါ” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးက ကုဒေါကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆယ်ပေခန့် ရှည်လျားသော ရွှေရောင်လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး မြှောက်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် နောက်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သစ်သားတူငယ်တစ်ခုကို ကိုင်ကာ ကုဒေါ၏ ဦးခေါင်းကို အားပါးတရ သုံးချက်ခေါက်လိုက်သည်။
ကုဒေါက ဦးခေါင်းကို ကိုင်ရင်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် “ဆရာသခင်၊ တပည့်တော်ကို ခေါက်ပြီး အတတ်ပညာတစ်ခုခုကို ပေးသနားနေတာလားခင်ဗျာ” ဟု မေးသည်။
ဗုဒ္ဓသခင် တျန်းရှိုးက အေးစက်စက် ပြန်ဖြေသည်။ “ငါ မင်းရဲ့ သစ်သားငါးဦးခေါင်းကို ခေါက်နေတာကွ!
“မင်းက ဗုဒ္ဓဘာသာအခြေခံတွေကို ဘာမှ မသင်ယူရသေးဘဲ လိမ်ညာဖို့ပဲ သင်ယူနေတယ်။ ငါ့ကိုတောင် လိမ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။
“ငါ ငယ်စဉ်ကတည်းက လောကကြီးကို လှည့်လည်ခဲ့ပြီး လူပေါင်းစုံနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တယ်။ ငါက ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး မြင့်မားသူတစ်ယောက်ဆိုတာ မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို လိမ်လို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား။
“မင်း မက်တဲ့ အိပ်မက်တဲ့လား။ မင်းရဲ့ ဉာဏ်ရည်ကို တိုးတက်စေဖို့ ဗုဒ္ဓကျမ်းစာတွေကို နေ့တိုင်း ဖတ်ပါ။ ဖန်ချန်းနဲ့လည်း အဆက်အသွယ် လျှော့လုပ်။ သူ့နဲ့ ပေါင်းလေ မင်းရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းတွေ လျော့နည်းလေပဲ။
“ရှန်ထျန်း က ဒီလောက် အံ့သြဖို့ကောင်းတဲ့ ဗုဒ္ဓကျမ်းစာကို ရေးသားခဲ့တာကို မင်းက ဘာမှ နားမလည်ဘဲနဲ့ တကယ် ထက်မြက်သလားလို့ ငါ့ကို ပြန်မေးနေသေးတယ်ပေါ့။
“မင်း နောက်ပိုင်းမှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်ပြီး သေသေချာချာ သုံးသပ်ကြည့်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ ဘာလို့ မင်းလို ခေါင်းမာတဲ့သူကို ဂိုဏ်းရဲ့ ဗောဓိသတ်အဖြစ် လက်ခံခဲ့မိတာပါလိမ့်။
“ထွက်သွား! သုံးလကြာ နံရံကို မျက်နှာမူပြီး မဟာပညာဗောဓိ အံ့ဖွယ်သုတ္တန်ကို ကူးရေးနေလိုက်။”
ကုဒေါမှာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ “မထက်မြက်ဘူးလားခင်ဗျာ။ ဘာလို့ ကူးရေးရဦးမှာလဲ။”
ဗုဒ္ဓသခင်က တူကို ကိုင်ထားရင်း “မင်းက ဘယ်အပိုင်းက ထက်မြက်သလဲဆိုတာ ပြောနိုင်ရင် မကူးရေးရတော့ဘူး” ဟု ဆိုသည်။
ကုဒေါမှာ ဗုဒ္ဓသခင် လက်ထဲမှ သစ်သားတူကြီး ပိုမိုကြီးမားလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချွေးစေးများ ပြန်လာသည်။ “ဆရာသခင်! ကျေးဇူးပြုပြီး သနားတော်မူပါ!”
ဗုဒ္ဓသခင်က ကုဒေါကို ဆွဲကိုင်ကာ မဟာရတနာခန်းမထဲမှ တိုက်ရိုက် ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။
“ထွက်သွားပြီး နံရံကို မျက်နှာမူနေလိုက်၊ ဒီခေါင်းမာတဲ့ကောင်!”
...
ကုဒေါကို မဟာရတနာခန်းမထဲမှ ပစ်ထုတ်ပြီးနောက် ဗုဒ္ဓသခင်မှာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
လောကကြီးက ဒီလောက် လှပနေတာကို ငါက ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေရတယ်၊ မကောင်းလိုက်တာ၊ မကောင်းလိုက်တာ!
ဗောဓိအံ့ဖွယ်သုတ္တန်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ရွတ်ဖတ်ပြီးနောက် ဗုဒ္ဓသခင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ စွမ်းအားများမှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။
သို့သော်လည်း လေထုထဲတွင် အနည်းငယ်သော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ မူလအရောင်သို့ ပြန်မရောက်သေးပေ။
ဗုဒ္ဓသခင်သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ရင်း မရပ်မနား ရေရွတ်နေသည်။
“ခန္ဓာကိုယ်ဆိုတာ ဗောဓိသစ်ပင်နဲ့ တူတယ်ပေါ့?
ဗောဓိမှာ မူလက သစ်ပင်မရှိဘူး?
“ဘယ်အရာက မှန်ပြီး ဘယ်အရာက မှားတာလဲ။
“ငါက အတ္တနဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို ရှောင်ရှားရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် စွဲလမ်းမှုတွေကို လွှတ်ချပြီး ကံကြမ္မာအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ရမှာလား။
“ဗုဒ္ဓသဘာဝဆိုတာ အမြဲတမ်း သန့်စင်နေတာပဲ၊
ဖုန်မှုန့်တွေအတွက် နေရာက ဘယ်မှာ ရှိမှာလဲ။
မှန်ဆိုတာ မူလက သန့်စင်နေတာပဲ၊
ဖုန်မှုန့်တွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကပ်ငြိနိုင်မှာလဲ။
“သန့်စင်တယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဖုန်မှုန့်ဆိုတာ ဘာကို ရည်ညွှန်းတာလဲ။ ငါဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး လမ်းစဉ်ကနေ လုံးဝ သွေဖည်သွားတာများ ဖြစ်နေမလား။
“ဗုဒ္ဓဘာသာကို ကျင့်ကြံဖို့ စွဲလမ်းနေတာနဲ့ လူ့သဘာဝကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာကလည်း စွဲလမ်းမှုတစ်ခုပဲလား။ တကယ်တော့ ဗောဓိလမ်းစဉ်ဆိုတာ ကုဒေါလိုမျိုး ဖြစ်နေရမှာလား။”
...
ဗုဒ္ဓသခင်၏ လက်ချောင်းကြားတွင် ညှပ်ထားသော ရွှေရောင်ဗြဟ္မာကမလာပန်းမှာ အပွင့်လွှာတစ်လွှာချင်းစီ ညှိုးနွမ်းကြွေကျသွားပြီး သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ အနန္တဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်မှာလည်း ပြိုကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။
ဘဝနှင့် သေခြင်းတရား၊ မြင့်မြတ်ခြင်းနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ခြင်းဟူသော စွမ်းအားနှစ်ရပ်မှာ ဗုဒ္ဓသခင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်လာလိုက်၊ ပျက်သုဉ်းသွားလိုက်နှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားနေကြသည်။
မဟာရတနာခန်းမ၏ တံခါးများ တဖြည်းဖြည်း ပိတ်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် ဗုဒ္ဓသခင်၏ အသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
“ဒီနေ့ကစပြီး ငါ တရားကျင့်ကြံဖို့အတွက် တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာမှာ သီးသန့်နေတော့မယ်။ ဗောဓိဉာဏ်ကို မသက်သေပြနိုင်မချင်း ငါ အပြင်ကို ထွက်လာမှာမဟုတ်ဘူး!
“ပြီးတော့ ဒီဆိုနစ်သန်းဒါး ဗုဒ္ဓတိုကင်ကို ဒိဗ္ဗဖာမန်နယ်မြေက သူတော်စင် ရှန်ထျန်း ဆီ ပေးလိုက်ပါ။
“ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးက သူ့ကို လေးစားသမှုရှိရှိနဲ့ ဂရုတစိုက် ဆက်ဆံရမယ်!”
ထိုအချိန်တွင် ဒိဗ္ဗဖာမန်နယ်မြေ၊ ဝိညာဉ်ရေးရာတောင်ကုန်းထိပ်ရှိ ရှန်ထျန်း၏ နေအိမ်တွင်ဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် အေးဆေးစွာ ထိုင်နေရင်း သူ၏ရှေ့တွင် ရှိနေသော နိဗ္ဗာန်သန့်စင်ရည် ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုအရည်မှာ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး ထူးခြားသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။
"ဒီ နိဗ္ဗာန်သန့်စင်ရည် က တကယ်ပဲ စွမ်းအားကြီးတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အညစ်အကြေးတွေကိုတောင် သန့်စင်ပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်" ဟု ရှန်ထျန်း က တွေးတောလိုက်သည်။
သူ၏ဘေးတွင် ကျန်းယွင်ရှီး နှင့် ကျန်းယွင်ထင် တို့သည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် ရပ်နေကြသည်။
ကျန်းယွင်ရှီး က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ရှန်ထျန်း၊ သေချာလို့လား။ ဒီ နိဗ္ဗာန်သန့်စင်ရည် က အလွန်အစွမ်းထက်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အဆင်သင့်မဖြစ်ဘဲ သောက်မိရင် ခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်မခံနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်လေ။"
ကျန်းယွင်ထင် ကလည်း ခေါင်းညိတ်ရင်း ထောက်ခံသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ရှန်ထျန်း။ ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် အချိန်နည်းနည်းလောက် စောင့်ပြီးမှ လုပ်ရင် မကောင်းဘူးလား။ အခုက အခြေအနေက နည်းနည်း အန္တရာယ်များနေသေးတယ်။"
ရှန်ထျန်း သည် သူတို့ကို ကြည့်ကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအဆင့်နဲ့ဆိုရင် ဒီ နိဗ္ဗာန်သန့်စင်ရည် ကို လက်ခံနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။ ဒါက ငါ့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ပိုပြီး ခိုင်မာလာစေဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။"
သူသည် စကားကို ရပ်လိုက်ပြီးနောက် နိဗ္ဗာန်သန့်စင်ရည် ကို မော့ချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာပင် တုန်ခါသွားတော့သည်။
ကျန်းယွင်ရှီး နှင့် ကျန်းယွင်ထင် တို့မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရှန်ထျန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ပြောင်းလဲမှုများကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ရှန်ထျန်း ၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသော်လည်း သူသည် စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုင်လျက်အနေအထားဖြင့် တရားမှတ်ကာ ထိုစွမ်းအင်များကို စတင်ထိန်းကျောင်းလိုက်သည်။
"ဒီစွမ်းအားက... တကယ်ပဲ အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ!" ဟု သူ၏စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အညစ်အကြေးများမှာ နိဗ္ဗာန်သန့်စင်ရည် ၏ သန့်စင်မှုကြောင့် တစ်စတစ်စ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း ယခင်ကထက် ပိုမို ကြည်လင်လာခဲ့သည်။
ကျန်းယွင်ထင် က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ... ရှန်ထျန်း အဆင်ပြေသွားမယ့်ပုံပဲ။ သူက တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့သူပဲ။"
ကျန်းယွင်ရှီး သည်လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည့်အလား သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ သူက ဘယ်တော့မှ ငါတို့ကို စိတ်ပူအောင် မလုပ်ခဲ့ဘူး။"
ရှန်ထျန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံလာပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုမြင့်မားလာတော့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုလမ်းစဉ်တွင် အရေးကြီးသော ခြေလှမ်းသစ်တစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည်မှာ အသေအချာပင်။