အခန်း ၁၇၉ - ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများကို အခါတစ်သောင်း ကူးရေးခြင်း
အရှေ့ဘက်တောအုပ် ၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ လေပြေညင်းလေးများ တိုက်ခတ်နေပြီး သစ်ရွက်များ လှုပ်ခတ်သံမှလွဲ၍ အခြားအသံဟူ၍ မကြားရပေ။
ထိုနေရာတွင် လူငယ်တစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ရှေ့တွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အနည်းငယ် ပုံထားသည်။ သူသည် အလွန်အာရုံစိုက်လျက် စာများကို ကူးရေးနေ၏။ သူ၏လက်ချောင်းများ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး စာရွက်ပေါ်တွင် စာလုံးများမှာ စနစ်တကျနှင့် သေသပ်စွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
သူ့အနီးအနားတွင် အခြားသူတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ သူသည် တစ်ယောက်တည်း တိတ်ဆိတ်စွာပင် ကျမ်းစာများကို ကူးရေးနေသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
"နောက်ထပ် တစ်ခုပြီးပြန်ပြီ" သူသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသော်လည်း သူ့စိတ်ကတော့ အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။ ဤသို့ ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများကို ကူးရေးခြင်းက သူ့အတွက်တော့ စိတ်ကို အေးချမ်းစေသည့် လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ များသည် အလင်းရောင် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေပြီး သူ၏ ကူးရေးနေသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို အထောက်အကူ ပြုနေသည်။ အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ဘေးတွင် ကူးရေးပြီးသား စာရွက်ပုံများမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်မားလာသည်။ တစ်သောင်းဆိုသည့် အရေအတွက်မှာ နည်းပါးလှသည်မဟုတ်သော်လည်း သူသည် စိတ်ရှည်လက်ရှည်ပင် ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေ၏။
"ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ကို အဆုံးသတ်နိုင်တော့မှာပါ" သူသည် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏အပြုံးတွင် ခွန်အားတစ်ခုခု ရှိနေသယောင်။
အရှေ့ဘက်တောအုပ် ၏ အေးချမ်းမှုက သူ့ကို ပို၍ အာရုံစိုက်နိုင်စေသည်။ သူသည် အခြားအရာများကို မတွေးတော့ဘဲ စာလုံးတစ်ခုချင်းစီ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သေချာစွာ ခံစားရင်း ကူးရေးနေသည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် သူ့အတွက်သာမကဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာအတွက်ပါ အကျိုးရှိစေလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။
နေဝင်ချိန်ရောက်တော့ သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ကူးရေးထားသည့် စာရွက်ပုံများကို ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အရာအားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်သွားပြီ။
အရှေ့ဘက်တောအုပ် ၏ သံစဉ်မိုးကြိုး သန့်ရှင်းရာမြေ၊ ကျောက်စိမ်းတောင်ငယ် နယ်နိမိတ်အတွင်း...
သံစဉ်မိုးကြိုး သန့်ရှင်းရာမြေမှ ဖန်တီးထားသည့် ထိုနိဗ္ဗာန်ဘုံတွင် ဗုဒ္ဓရောင်ခြည်တော်များမှာ တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေသည်။
သန့်ရှင်းရာမြေ၏ ဝင်ပေါက်ဖြစ်သည့် အာကာသတံခါးဝတွင် ရတနာခုနစ်ပါး စီခြယ်ထားသော ဗုဒ္ဓမှန်ချပ်တစ်ခု ရှိသည်။ ဤမှန်ချပ်ကို ခရမ်းရောင်ရွှေ၊ နှင်းငွေ၊ အပြာရောင်ကျောက်၊ ရေဓာတ်သရဖူ၊ ပုလဲခရု၊ သန္တာကျောက်နှင့် ဂေါ်မုတ်ကျောက်တို့ဖြင့် စီခြယ်ထား၏။
၎င်းတို့မှာ သံစဉ်မိုးကြိုး၏ ရတနာခုနစ်ပါး ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အခြားသော တူညီသည့် အဖိုးတန်ရတနာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အမြင့်မားဆုံး အဆင့်ရှိကြပြီး သံစဉ်မိုးကြိုး၏ သန့်ရှင်းသော ရဟန်းတော်များမှတစ်ဆင့် ပိုမိုစွမ်းအားထက်မြက်စေရန် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဗုဒ္ဓရောင်ခြည်တော်များသည် တံခါးဝသို့ ဝင်ရောက်လာသူတိုင်းအပေါ် သက်ရောက်နေပြီး ထိုသူတို့သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများအားလုံးကို မေ့လျော့ကာ စိတ်အေးချမ်းသာမှုနှင့် လွတ်လပ်မှုကို ရရှိကြသည်။
ဤရတနာစီခြယ်ထားသော ဗုဒ္ဓမှန်ချပ်၏ အလင်းရောင်သည် ကီလိုမီတာ ၁၀၀ အထိပင် ရောက်ရှိနိုင်ပြီး ကောင်းကင်တစ်ဝက်ခန့်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။
အဝေးရှိ တောင်ခြေတွင်တော့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အစစ်အမှန်များ ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် ကီလိုမီတာပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ လမ်းလျှောက်လာပြီးနောက် ကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည့် အလွန်အမင်း ကိုင်းရှိုင်းသော ရသေ့ရဟန်းများ ဖြစ်ကြသည်။
ထိုလူအုပ်စုထဲတွင် အစွမ်းထက်မြက်ပြီး ဓားပျံစီးနိုင်သည့် ကျင့်ကြံသူများလည်း မနည်းလှပေ။
သို့သော်လည်း မိမိတို့၏ ကိုင်းရှိုင်းမှုကို ပြသရန်အတွက် သူတို့သည် ကီလိုမီတာပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ခြေလျင်လျှောက်လာခဲ့ကြပြီး သုံးလှမ်းတစ်လှမ်းတွင် ဦးညွှတ်ရှိခိုးကာ လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ သံစဉ်မိုးကြိုး သန့်ရှင်းရာမြေဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အရှေ့ဘက်တောအုပ် ၏ သန့်ရှင်းရာမြေ ၁၂ ခုအတွင်း၌ပင် ထိပ်တန်းအဆင့်မြင့်ဆုံး သန့်ရှင်းရာမြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။
၎င်းတွင် အနောက်ဘက် သဲကန္တာရ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းရှိပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အရင်းအမြစ်များနှင့် လူအင်အားများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
...
ကျောက်စိမ်းတောင်ငယ် နယ်နိမိတ်အနီး၊ သံစဉ်မိုးကြိုး ဗုဒ္ဓဘာသာမြို့တော်၏ အာကာသကူးပြောင်းရေး စက်ဝန်းနေရာတွင် ဗုဒ္ဓရောင်ခြည်တော်များမှာ အာကာသပြင်မှတစ်ဆင့် တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေသည်။
ရဟန္တာ ၈၀၀ နှင့် အခြားသော စောင့်ရှောက်သူများမှာ ထိုအလင်းတန်းအတွင်းမှ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။
ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားသည် လောကသားတို့ကို ကယ်တင်ရန် တရားဓမ္မများ ဟောကြားနေသကဲ့သို့ သင်္သကရိုက် အသံတော်များမှာ မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ထို့နောက် သစ်သားငါး ခေါက်သံများ စတင်မြည်ဟည်းလာပြီး အဖြူရောင် သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားသူတစ်ဦးမှာ မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ ပေါ်လာသည်။ သူသည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ခွေယှဉ်လျက် ထိုင်နေပြီး သူ၏ နောက်ကျောတွင် ကြီးမားလှသော ဘောဓိသတ်ရုပ်ပွားတော်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေသည်။
ထိုရဟန်းငယ်မှာ အလွန်ထူးချွန်ထင်ရှားလှသဖြင့် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဖမ်းစားထားနိုင်သည်။
မှန်ပါသည်၊ လုံးဝမပြောင်းလဲသွားသည့် ထိုရုပ်ပွားတော်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။
ဤအဖြူရောင် သင်္ကန်းဝတ် ရဟန်းမှာ [[NAMELOCK_003]] (ကူဒို) ဘောဓိသတ္တ ဖြစ်သည်—သူသည် ထူးခြားဆန်းပြားသည့် အသွင်အပြင်ဖန်တီးမှုများကို တစ်ဖန်ပြန်လည် အသက်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူပေါ်လာသည့်အချိန်တွင် ဘုရားဖူးများသည် အာကာသကူးပြောင်းရေး စက်ဝန်းနေရာ၌ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် တိုးတိုးလေး ဆုတောင်းနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အလွန်အမင်း ရူးသွပ်မက်မောမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့မှာ အလွန်ပင် ကိုင်းရှိုင်းသူများဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။
[[NAMELOCK_003]] ဘောဓိသတ္တသည် ထိုသို့သောမြင်ကွင်းမျိုးကို ယခင်ကတည်းက အသားကျနေပုံရသည်။ သူသည် အားမလိုအားမရ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အသွင်အပြင်ဖန်တီးမှုများ ဆက်လက်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။
သူထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ထိုဘုရားဖူးများလည်း လူစုကွဲသွားကြပြီး လျှို့ဝှက်သော လမ်းကြားတစ်ခုတွင် ပြန်လည်စုဝေးကြသည်။ ဦးထုပ်ဆောင်းထားသည့် ထိပ်ပြောင်လူတစ်ယောက်က ထိုနေရာတွင် စောင့်နေသည်။
"မင်းတို့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက မဆိုးဘူးပဲ။"
သူသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အိတ်တစ်အိတ်ကို ကိုင်ထားပြီး လူတိုင်းကို တစ်ခုစီ ခွဲပေးလိုက်သည်။
"ကုန်းတဲ၊ ကုန်းယွန်း၊ ကုန်းစဲ၊ မင်းတို့သုံးယောက်ကတော့ ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်တယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် အဆင့်မြင့် လူဝတ်ကြောင်တပည့် တံဆိပ်ကို သွားယူလိုက်၊ ပြီးရင် ဘုရားဖူးတဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုကို စလုပ်ကြ။ မင်းတို့ကို ငါ အများကြီး မျှော်လင့်ထားတယ်၊ ဒါကြောင့် ဆက်ပြီး ကြိုးစားကြ။ ဒါဆိုရင် မကြာခင်မှာပဲ ခေါင်းရိတ်ပြီး ရဟန်းဝတ်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီလာလိမ့်မယ်။"
"ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ မင်းတို့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက တစ်ဖက်စွန်းရောက်လွန်းတယ် ဒါမှမဟုတ် အလွန်အကျွံ ဖြစ်နေတယ်။ မင်းတို့ အများကြီး ထပ်လေ့ကျင့်ဖို့ လိုသေးတယ်။"
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ပိုရရှိသွားသည့် ရဟန်းငယ်သုံးပါးမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတော်။ ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းရိတ်ပြီး စောစော ရဟန်းဝတ်နိုင်ဖို့အတွက် ဆက်ပြီး ကြိုးစားသွားမှာပါ!"
...
[[NAMELOCK_003]] ဘောဓိသတ္တသည် ထိုလမ်းကြားငယ်ထဲတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိပေ။ သူသည် ကျောက်စိမ်းတောင်ငယ် နယ်နိမိတ်၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။
ရှုခင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားပြီး [[NAMELOCK_003]] ဘောဓိသတ္တသည် မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဗောဓိမဏ္ဍိုင်တစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိသွားသည်။
ဤကမ္ဘာငယ်လေးသည် ထူးခြားသော ပန်းများ၊ ရှားပါး ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၊ တိမ်တိုက်များနှင့် သက်တန့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဒိဗ္ဗ အခိုင်အမာ သန့်ရှင်းရာမြေနှင့် မတူပေ။ ယင်းအစား ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ဇိမ်ကျပြီး တောက်ပနေသည်။
[[NAMELOCK_003]] ဘောဓိသတ္တသည် တိမ်တိုက်များအထိ ရောက်ရှိနေသည့် ခမ်းနားလှသော လှေကားထစ်များရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ လှေကားမှာ ပေတစ်ထောင်ခန့် ကျယ်ဝန်းသည်။ ပို၍ အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်မှာ လှေကားများကို ရွှေများဖြင့် ခင်းကျင်းထားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
လှေကားဘေးတွင် အခြားသော နန်းတော်များ၊ တဲအိမ်များ၊ ရတနာကန်များနှင့် စေတီပုထိုးများ ရှိသည်။
ထိုအဆောက်အအုံများအားလုံးကို ရတနာခုနစ်ပါးဖြင့် စီခြယ်ထားသည်—၎င်းတို့သည် အလွန်ပင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး နေ သို့မဟုတ် လ၏ အလင်းရောင်မလိုဘဲ တောက်ပနေသည်။
၎င်းမှာ အလွန်ရနံ့မွှေးပျံ့သော နိဗ္ဗာန်ဘုံဖြစ်ပြီး မြင်မြင်သမျှ အရာအားလုံးကို အနန္တတန်ဖိုးရှိ ရတနာနံ့သာများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။
တစ်ကမ္ဘာလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ထိုရနံ့များကြောင့် လူတို့သည် မူးဝေနှစ်သက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံမှလည်း နတ်သံများ ပျံ့လွင့်လာသည်။ သူတို့ကြားရသည့် အသံများမှာ မိမိတို့ တောင့်တသည့်အရာအပေါ် မူတည်ပြီး ကွဲပြားသွားမည် ဖြစ်သည်။
[[NAMELOCK_003]] ဘောဓိသတ္တသည် ကောင်းကင်ဘုံဆီသို့ ဦးတည်နေသော လှေကားများအတိုင်း လျှောက်သွားသည်။
၎င်းမှာ "သန့်ရှင်းသော အသိစိတ် လှေကား" ဖြစ်ပြီး ဘုရားဖူး၏ စိတ်နှလုံး တည်ကြည်မှု ရှိမရှိကို စမ်းသပ်ရန် အနန္တရွှေများကို အသုံးပြုထားသည်။
သန့်ရှင်းရာမြေသည် နှစ်အနည်းငယ်တိုင်း လှေကားအတိုင်း လျှောက်လှမ်းရန် ကံပါသူများကို ရွေးချယ်လေ့ရှိသည်။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦး၏ ယုံကြည်ချက်မှာ တည်ကြည်ပြီး ကိုင်းရှိုင်းကာ တစ်ကိုယ်ကောင်းမဆန်သော စိတ်ရှိပါက သူတို့သည် သန့်ရှင်းရာမြေသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရရန် အခွင့်အရေး ရှိလိမ့်မည်။
အကယ်၍ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော စိတ်ရှိနေလျှင် သို့မဟုတ် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ရန် အရည်အချင်း မရှိပါက သူတို့သည် ဗုဒ္ဓနှင့် ကံမပါသူများဟု ဆိုလိုသည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ [[NAMELOCK_003]] ဘောဓိသတ္တကိုယ်တိုင်လည်း သူသည် ယခင်က ရွှေလှေကားများကို မည်သို့ အဆုံးထိ လျှောက်ခဲ့ပြီး သံစဉ်မိုးကြိုး ကျောင်းတော်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်ကို မသိပေ။
ဘုရားသခင်က သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးထားသကဲ့သို့ သူသည် ဖိအားတစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မခံစားခဲ့ရပေ။ အလွန်ပင် ချောမွေ့လွန်းသဖြင့် သူပင်လျှင် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
အို... ကျွန်ုပ်၏ ဗုဒ္ဓဘုရား! အစပိုင်းတုန်းက သူသည် ကံစမ်းကြည့်ရန်နှင့် စားဝတ်နေရေးအတွက် သန့်ရှင်းရာမြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်သာ ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူသည် အလွန်ပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေပြီး ရွှေလှေကား ၁၀,၀၀၀ ကို အမြန်ဆုံး လျှောက်လှမ်းပြီးသွားသည်။
မကြာမီမှာပင် လှေကားအဆုံး၌ တိမ်တိုက်များ၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ပေါ်နေသည့် အလွန်ကြီးမားပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော နန်းတော်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
နန်းတော်အောက်တွင် ပေ ၁၀၀,၀၀၀ အရွယ်အစားရှိ ကြီးမားလှသော ရွှေကြာပန်းကြီးမှာ ပွင့်ချပ် ၁၂ ခုဖြင့် အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေသည်။ ထိုကြာပန်းသည် အဆုံးမရှိသော ဗုဒ္ဓရောင်ခြည်တော်များဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး ကုသိုလ်တရားတို့၏ အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နန်းတော်တစ်ခုလုံးမှာ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ပေပေါင်း သိန်းချီမြင့်မားသော ခမ်းနားသည့် နန်းတော်၏ တိုင်လုံးများပေါ်တွင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်—"မဟာရတနာခန်းမ"!
[[NAMELOCK_003]] ဘောဓိသတ္တမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး မျက်နှာပျက်လျက် မဟာရတနာခန်းမဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။
[[NAMELOCK_003]] ခန်းမထဲသို့ ဝင်ခါနီးတွင် အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ "ရေချိုးလော့။"
[[NAMELOCK_003]] ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး မဟာရတနာခန်းမ၏ ဘယ်ဘက်ရှိ ရတနာခုနစ်ပါးကန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဤကန်ကို ရတနာခုနစ်ပါးဖြင့် စီခြယ်ထားပြီး ကုသိုလ်တရား ရှစ်ပါးပါဝင်သော ရေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ စိတ်နှလုံးကို သန့်စင်ပေးသည့် အမြင့်ဆုံးရတနာ ဖြစ်သည်။
ဗုဒ္ဓသခင်နှင့် မတွေ့ဆုံမီတိုင်း လူတိုင်းသည် ရတနာခုနစ်ပါးကန်ရှိ ကုသိုလ်တရား ရှစ်ပါးပါ ရေကို အသုံးပြု၍ တစ်ကိုယ်လုံး သန့်စင်ရမည်ဖြစ်သည်။
တကယ်တော့ ဤသည်မှာ [[NAMELOCK_003]] မနှစ်သက်သော ဓလေ့တစ်ခု ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ဆရာတော်နှင့် မတွေ့ဆုံမီ ရေချိုးရဦးမည် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း!
သို့သော် မည်မျှပင် မနှစ်သက်စေကာမူ [[NAMELOCK_003]] သည် ဆရာတော်၏ စကားကို မလွန်ဆန်ရဲပေ။ သူသည် ရေကို သေချာစွာ ချိုးလိုက်ရတော့သည်။
ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲလှယ်ပြီးနောက် [[NAMELOCK_003]] သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး မဟာရတနာခန်းမထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။
မဟာရတနာခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပေရာနှင့်ချီမြင့်သော ရွှေဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးတစ်ခုမှာ တင်ပလ္လင်ခွေလျက် ထိုင်နေသည်။
[[NAMELOCK_003]] သည် ခန်းမအလယ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီး နာခံစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူက "ဆရာတော်၊ တပည့်တော် ပြန်ရောက်ပါပြီ" ဟု လျှောက်တင်သည်။
ရွှေဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် ရွှေရောင်ဗြဟ္မာကြာပန်းကို ကိုင်လျက် ပြုံးကာ မိန့်ကြားသည်။ "မင်းအနေနဲ့ ဒိဗ္ဗ အခိုင်အမာ သန့်ရှင်းရာမြေရဲ့ သူတော်စင်အကြောင်း ဘယ်လောက်အထိ သိထားသလဲ။"
[[NAMELOCK_003]] အံ့အားသင့်သွားသည်။ "တပည့်တော် သူနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံတာဖြစ်လို့ သူ့အကြောင်း သိပ်မသိပါဘူး။"
ရွှေဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီး၏ အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ "ကိစ္စမရှိဘူး။ သွားပြီး ဗုဒ္ဓကျမ်းစာတွေကို ကူးရေးလိုက်!"
[[NAMELOCK_003]] ပို၍ စိတ်ဆင်းရဲသွားသည်။ သူသည် စကားပြောသင့် မပြောသင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး "ဆရာတော်၊ တ-တပည့်တော် လျှောက်တင်စရာ ရှိပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရွှေဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးက ငြိမ်သက်စွာ မိန့်ကြားသည်။ "မဟာဉာဏ်ပညာ ဘောဓိအံ့ဖွယ်ကျမ်းစာကို အကြိမ် ၁,၀၀၀ ကူးရေးပါ။ ကူးရေးပြီးမှ တပည့်တော်ကို ပြောပါ။"
[[NAMELOCK_003]] ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာသည်။ "ဆရာတော်၊ တပည့်တော် လျှောက်တင်ချင်တာက မဟာဉာဏ်ပညာ ဘောဓိအံ့ဖွယ်ကျမ်းစာနဲ့ ပတ်သက်နေလို့ပါ။"
ရွှေဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးက [[NAMELOCK_003]] ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အို... ဖြစ်နိုင်တာက မင်းမှာ ဒီအမြင့်ဆုံး အတတ်ပညာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နားလည်မှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေတာလား။"
[[NAMELOCK_003]] သည် သတ္တိမွေးကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ တပည့်တော်မှာ ဆက်ကပ်ရမယ့် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာ တစ်ခုရှိပါတယ်။"
ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် [[NAMELOCK_003]] သည် ရွှေဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးရှေ့တွင် ဘောဓိဗုဒ္ဓကျမ်းစာကို အသံထွက်၍ ရွတ်ဖတ်လေသည်။
...
ဗုဒ္ဓကျမ်းစာတစ်ပုဒ်လုံးကို ရွတ်ဖတ်ပြီးဆုံးသွားသောအခါ မဟာရတနာခန်းမတစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရွှေဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးထံမှ မျက်စိကျိန်းမတတ် အလင်းရောင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ "မင်းကတော့ သိပ်ရဲတင်းလွန်းလှချည်လား! မင်းက ဗုဒ္ဓကျမ်းစာတွေကို ကူးရေးရမှာ ပျင်းလို့ ကျမ်းစာရဲ့ အနှစ်သာရ အစစ်အမှန်ကိုတောင် ပြင်ဆင်မွမ်းမံရက်တယ်ပေါ့လေ။"
"မင်းကို အပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ နံရံကို မျက်နှာမူပြီး သုံးလကြာ ထိုင်နေရမယ်၊ ပြီးတော့ မဟာဉာဏ်ပညာ ဘောဓိအံ့ဖွယ်ကျမ်းစာကို အကြိမ် ၁၀,၀၀၀ ကူးရေးရမယ်!"
"အဲဒီကျမ်းစာတွေကို ကူးရေးပြီးမှသာ မင်းကို [[NAMELOCK_004]] ဆီ သွားတွေ့ခွင့်ပေးမယ်!"