Title: I Am Really Not The Son of Providence – Chapter 18: Lotus Swordsman, Li Changge | NovelPing

အခန်း (၁၈) - ကြာပန်းဓားသမား၊ လီချန်ကဲ့

ရှန်ထျန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။

သူက လီလျန်အာ ပြောပြသည့် သတင်းအချက်အလက်များကို အခြေခံ၍ ဤသို့တွေးခဲ့ဖူးသည်။ ဤအလွန်တရာ အစွမ်းထက်ပြီး အထက်စီးမှ ကြီးစိုးနေသော ပထမသခင်လေးသည် သာမန်အားဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းတစ်ပါးကဲ့သို့ တင့်တယ်ခမ်းနားစွာနှင့် အထက်စီးဆန်ဆန် နေထိုင်တတ်မည်ဟု ယူဆထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူတွေ့လိုက်ရသည်မှာ လုံးဝကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီချန်ကဲ့သည် ရိုးရှင်းလှပသော ဝတ်စုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျက်သရေရှိရှိ ရပ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်တရာ ဖြောင့်စင်းသန်မာကာ ဝိညာဉ်ရေးရာ အငွေ့အသက်များ ကိန်းအောင်းနေပြီး ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပနေသည်။ သူသည် မြင့်မြတ်သော သတ္တဝါတစ်ပါးကဲ့သို့ လောကီကိစ္စအဝဝမှ ကင်းကွာနေဟန် တူသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူသားဆန်ဆန် နွေးထွေးမှုကိုလည်း ဆောင်ကြဉ်းထားသည်။

ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်ရန်အတွက် သဘာဝကျကျ ဖန်တီးထားခြင်းခံရသည်ဟု ထင်မှတ်ရလောက်အောင်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိပေသည်။

ရှန်ထျန်းက လီချန်ကဲ့ကို စူးစမ်းလေ့လာနေစဉ်မှာပင် လီချန်ကဲ့ကလည်း သူ့ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်။

လီချန်ကဲ့၏ မျက်လုံးများသည် ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး ကြည်လင်နေသည်။ သူ ရှန်ထျန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲ၌ အံ့သြသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအံ့သြမှုသည် ခေတ္တခဏသာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် နက်ရှိုင်းသော စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် လေးစားမှုတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"မိတ်ဆွေငယ်လေး..." လီချန်ကဲ့က အေးချမ်းသာယာသော အသံဖြင့် စတင်စကားဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ အသံသည် နွေဦးရာသီက လေညင်းလေးတစ်စက်ကဲ့သို့ နားဝင်ချိုလှသည်။ "မင်းက ရှန်ထျန်း ဆိုတာ ဟုတ်ပါသလား?"

ရှန်ထျန်းသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်က ရှန်ထျန်း ပါပဲ။ ပထမသခင်လေး လီချန်ကဲ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

လီချန်ကဲ့သည် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးသည် ပွင့်စပြုနေသော ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ လှပသန့်စင်နေသည်။

"မလိုပါဘူး၊ အဲ့ဒီလောက် တရားဝင်ကြီး နေစရာမလိုပါဘူး။ ငါတို့က တစ်ဂိုဏ်းတည်းသားတွေ ဖြစ်ကြတာပဲလေ။ ဒါနဲ့ လီလျန်အာ က မင်းအကြောင်းကို ငါ့ကို အများကြီး ပြောပြဖူးတယ်။ မင်းက တကယ်ကို ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပဲ၊ တကယ်လည်း နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်အောင် ထူးကဲပါတယ်။"

ရှန်ထျန်းက စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သတိိုထားလိုက်မိသည်။ ဤ လီချန်ကဲ့သည် အပေါ်ယံအားဖြင့် ကြင်နာယုယပြီး ဖော်ရွေဟန် ရှိသော်လည်း သူ၏ အတွင်းစိတ်ကိုမူ လွယ်လွယ်ဖြင့် ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။

"ပထမသခင်လေးက အလွန်အမင်း ချီးကျူးနေပါပြီ။ ကျွန်တော်က သာမန် တပည့်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်" ဟု ရှန်ထျန်းက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

လီချန်ကဲ့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့စရာ မလိုဘဲနဲ့တောင် လီလျန်အာ ရဲ့ စကားတွေကို ထောက်ဆပြီး မင်းရဲ့ အလားအလာကို ခန့်မှန်းလို့ ရပါတယ်။ ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ သင့်တော်တဲ့ နေရာ မဟုတ်သေးပါဘူး။ ငါတို့ တခြားနေရာကို သွားပြီး စကားပြောကြရအောင်"

လီချန်ကဲ့၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ရှန်ထျန်း အနေဖြင့် ငြင်းပယ်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် [[ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း]] အတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ် அமைငြိမ်သော ဥယျာဉ်တစ်ခုဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လီချန်ကဲ့သည် ရှန်ထျန်းအား ဤနေရာရှိ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေများနှင့် ပတ်သက်၍ ဖော်ရွေစွာ ရှင်းပြပေးခဲ့သည်။ သူ၏ ပြောဆိုဆက်ဆံပုံသည် မာနကြီးသည့် ပထမသခင်လေးတစ်ဦး၏ ပုံစံမျိုး လုံးဝမရှိဘဲ ခင်မင်စရာကောင်းသော အစ်ကိုကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်လည်း ရှန်ထျန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ သတိလက်လွတ် မနေဘဲ အမြဲတမ်း သတိဝီရိယ ရှိနေဆဲပင်တည်း။

ရှန်ထျန်း ၏ ချီးကျူးစကားများကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးကပါ ဆိုင်ရှင်လီကို စတင်ချီးကျူးလာကြတော့သည်။

"ဒါပေါ့! ငါတို့ ဆိုင်ရှင်လီနဲ့ [[မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ်]] (သို့မဟုတ် [[မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ်]]) အပေါ် မြင်တာ မှားသွားခဲ့တာပဲ"

"သူက [[မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ်]] ရဲ့ ဆိုင်ရှင်ဖြစ်တာ မဆန်းပါဘူး။ ဒီ [[ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းများ]] ထဲက အတွင်းသဘောကို မြင်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်လေ။ လေးစားပါတယ်ဗျာ!"

"[[မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ်]] ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မလာတော့ဘူးဆိုတဲ့ ငါ့စကားတွေကို ငါ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ။ ဆိုင်ရှင်လီ၊ တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ! ခင်ဗျားက အမှန်တကယ် စာနာစိတ်ရှိတဲ့ မှန်ကန်တဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက်ပါပဲ!"

"အထဲမှာ ပါတဲ့ ပစ္စည်းရဲ့ တန်ဖိုးကို သိရက်နဲ့ လူတွေ လာဝယ်နိုင်ဖို့ ကံပါတဲ့သူကို စောင့်ရင်း ဆိုင်ထဲမှာ တင်ထားပေးတာကိုး။ ခင်ဗျားက တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ!"

"နောက်တစ်ခါဆိုရင် [[ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းများ]] ဝယ်ဖို့ [[မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ်]] ကိုပဲ လာတော့မယ်။ ဆိုင်ရှင်လီက တကယ်ကို ရိုးသားဖြောင့်မတ်တဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက်ပဲ!"

"လူတိုင်းသာ ဆိုင်ရှင်လီလို ကြင်နာတတ်ကြမယ်ဆိုရင် ဒီလောကကြီးက ပိုပြီး သာယာလှပလာမှာ သေချာတယ်!"

...

လူတိုင်းက သူ့ကို ဝိုင်းဝန်းချီးကျူးနေကြစဉ်မှာ ဆိုင်ရှင်လီ၏ ရင်ထဲတွင်မူ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျနေသော်လည်း အတင်းအကြပ်ပင် အပြုံးကို မျက်နှာပေါ်တင်ထားလိုက်ရသည်။

"ဒါက ကျွန်တော့် တာဝန်ပါ..."

"အားလုံးရဲ့ အားပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ [[မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ်]] က အားလုံးရဲ့ အားပေးမှုကို ပြန်ဆပ်တဲ့အနေနဲ့ နောင်မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်းကောင်းတွေကို ပိုပြီး တင်ပေးသွားပါဦးမယ်!"

"အခုတော့ ဒီဘဏ္ဍာက သူ့ရဲ့ ပိုင်ရှင်ရင်းကို ရှာတွေ့သွားပါပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့..."

"ကျွန်တော် တကယ်ကို ဝမ်းသာမိပါတယ်... တကယ်ကို ဝမ်းသာမိပါတယ်..."

"ခဏလောက် ခွင့်ပြုပါဦး။ ကျွန်တော့်မျက်ရည်တွေ ကျလာလို့ပါ..."

...

နောက်ဆုံးတွင် ဆိုင်ရှင်လီသည် အမှန်တကယ်ပင် မျက်ရည်များ ကျလာခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်စက်ပြီးတစ်စက် ကျဆင်းသွားတော့သည်။

လူအုပ်ကြီးကလည်း သူ့ကို ပို၍ပင် လေးစားအားကျသွားကြတော့သည်။

ကြည့်စမ်းပါဦး၊ အဲဒါကမှ စစ်မှန်တဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ် အစစ်အမှန်ပဲ!

သူ့ရဲ့ ရိုးသားဖြောင့်မတ်မှုနဲ့ ရက်ရောမှုတို့က လူတိုင်း အတုယူစရာပါပဲကွာ!

...

လီလျန်အာ သည် ကျောက်ရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်ခဲသွားကာ ရှန်ထျန်း ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဒုဥက္ကဋ္ဌက သူမကို တွန်းလိုက်မှပင် သူမ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

[[NAM_ELOCK_003|NAMELOCK_003]] သည် သက်တံရောင်များ ဖြာထွက်နေသော ဘူးသီးစေ့ကို ကိုင်ရင်း တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီစေ့ကို ကျွန်မ မယူနိုင်ပါဘူး! ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူက ဒီဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့တာလေ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုကံကောင်းခြင်းကြီးကို ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း သိမ်းထားရမှာလဲ။"

ရှန်ထျန်း က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ ပြောပြီးသားပဲလေ၊ ငါတို့မှာ ကံစပ်မှု ရှိနေတယ်ဆိုရင် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မယူဘူးလို့။ မင်း ယူလိုက်ပါ။"

"ဒါပေမဲ့ ဒါက ဈေးဖြတ်မရတဲ့ ရတနာတစ်ပါးလေ! လီလျန်အာ အတွက်တော့ တန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်!"

ရှန်ထျန်း က ထိုစေ့ကို သူကိုယ်တိုင် အလွန်အမင်း ပိုင်ဆိုင်ချင်နေသော်လည်း သူ၏ မကောင်းသော ကံကြမ္မာ အငွေ့အသက် ပျောက်ကွယ်သွားရန်လည်း လိုအပ်နေသည်။

ကျွမ်းကျင်မှု စာအုပ်တစ်အုပ်လို မဟုတ်ဘဲ၊ ဤအရာက အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး ဝေမျှသုံးစွဲ၍ မရပေ။

စေ့ကို တစ်ဝက်စီ ခွဲမလား?

မဖြစ်နိုင်ပါ!

ပျက်စီးသွားပြီးသား စေ့မှာ ဘာတန်ဖိုး ရှိတော့မှာလဲ။

...

ရှန်ထျန်း တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ စေ့တစ်စေ့လုံးကို လီလျန်အာ အား ပေးအပ်လိုက်ရတော့သည်။ မဟုတ်ပါက သူသည် အရင်အတိုင်း ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့တော့ ဖြစ်ခွင့်မပေးနိုင်ပေ!

ရှန်ထျန်း က အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်၊ "အဲဒီလိုလည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ဖေရီ လီလျန်အာ။ ဒီစေ့က ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့၊ ငါတို့နှစ်ဦးကြားက ကံစပ်မှုက အဲဒီထက် ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိပါတယ်။"

"လူတိုင်းက ငါ့ကို သံသယဝင်နေကြချိန်မှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ငါ့ကို ယုံကြည်ပေးခဲ့တာလေ။"

"အရာရာတိုင်းက အကြောင်းရင်းနဲ့ ဖြစ်လာကြတာချည်းပါပဲ။ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ရဲ့ ကံစပ်မှုက ဒီစေ့နဲ့စာရင် ဘာမှမဆိုင်ဘူးလို့ မင်း ထင်လို့လား?" ရှန်ထျန်း က အပြုံးလေးဖြင့် နွေးထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေး အားလုံးနီးပါးသည် သူ့၏ အကြည့်နှင့် စကားသံတို့ကြောင့် စွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ကြရသည်။ ထို့ကြောင့် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် အတွင်း၌ နောက်တစ်ကြိမ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားပြန်သည်။

"ဝိုး! ရှင်က တကယ်ကို ချိုမြိန်လွန်းတာပဲ!"

"တွေ့လား! သူ လိမ်ညာနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပဲ!"

"ဟုတ်တယ်မလား? သူက တကယ်ကို နတ်ဘုရား အစ်ကိုကြီး ဖြစ်ရမယ်!"

"ဖေရီ လီလျန်အာကို အရမ်း အิจ္ဆာဘိုပဲ! နတ်ဘုရား အစ်ကိုကြီးနဲ့ ကံစပ်ဖို့ ပိုက်ဆံ ၅၀,၀၀၀ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ပဲ သုံးလိုက်ရတယ်! ကျွန်မလည်း လိုချင်တယ်!"

"နတ်ဘုရား အစ်ကိုကြီးရေ! ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာလည်း ကံစပ်မှု ရှိမရှိ ကြည့်ပေးပါဦးလား။ တတိယလူ ဖြစ်ရတာကို ကျွန်မ မဝေခွဲပါဘူး!"

"ကျွန်မလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ! ကျွန်မလည်းပဲ! ရှင့်နဲ့ တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးချင်ရုံပါပဲ!"

...

[[NAM_ELOCK_003|NAMELOCK_003]] သည် မှတ်ချက်အားလုံးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာလေး ရဲတက်သွားသည်။

ဒါဆို... ဒီစေ့က ရှန်အစ်ကိုကြီးနဲ့ ကျွန်မတို့ကြားက ကံစပ်မှုကို သက်သေပြနေတာပေါ့?

သို့မဟုတ် ဒါက အချစ်လက်ဆောင်တစ်ခုလား?

[[NAM_ELOCK_003|NAMELOCK_003]] ၏ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှုများက လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

သူမသည် စေ့ကို လက်ထဲတွင် ဂရုတစိုက် ကိုင်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်၊ "ရှန်အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မ ဒီစေ့ကို အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် စောင့်ရှောက်ပြီး ကြီးထွားလာအောင် လုပ်ပါ့မယ်!"

[[NAM_ELOCK_003]] သည် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူမသည် ရှန်အစ်ကိုကြီးနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တွေ့သည့်အခါ သူ သူမကို ဂုဏ်ယူလာစေရန်အတွက် ဤစေ့ကို အပင်ပေါက်အောင် သေချာပေါက် လုပ်ပြမည် ဖြစ်သည်!

သူမသည် ရှန်အစ်ကိုကြီးကို မျက်နှာပျက်စေမည် မဟုတ်ပေ!

...

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် အတွင်းမှ ကြက်သီးထစရာ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဘယ်သူမှ ဒီစေ့ကို မလိုချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါပဲ သိမ်းလိုက်မယ်!"

မည်းမှောင်ကျပ်နေသော မီးခိုးငွေ့များ ဖြန့်ထွက်လာပြီး မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် တစ်ခုလုံးကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ထို့နောက် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး လီလျန်အာ ဆီသို့ ပြေးသွားကာ စေ့ကို လုယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ? ငါ့ရဲ့ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ထဲမှာ လာပြီး ရိုင်းစိုင်းရဲရတာနဲ့ ဘာမဆိုင်လဲ!"

အခြားသူတစ်ဦး ထပ်မံပေါ်လာပြီး ကျူးကျော်လာသူထံသို့ ခုန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဘုန်း!

မီးခိုးငွေ့များထဲတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားလာခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် လူတစ်ဦးသည် မီးခိုးငွေ့ထဲမှ လွင့်စင်ထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရလျက် ကျရောက်လာခဲ့သည်!

ထိုသူမှာ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ်၏ စောင့်ရှောက်ရေးမှူး ဖြစ်နေပေသည်!

"ဟားဟား၊ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ထဲမှာ ရွှေအူတိုင် အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက် တကယ် ရှိနေတာပဲလား? မဆိုးဘူးပဲ!

"ဒါပေမဲ့၊ ငါက ပထမမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ပဲ! မင်းတို့က ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိပါဘူး!"

မီးခိုးငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသော လူက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်များကို လီလျန်အာ ထံသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် အတွင်း၌ ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား ရှိကြပြီး လီလျန်အာ မှာမူ အင်အားကြီးမားသူတစ်ဦး၏ သမီးတော် ဖြစ်သည်။ သူသည် ထွက်ပြေးရန်အတွက် အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲပြီးသား ဖြစ်သည်။ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များသော်လည်း စွန့်စားရကျိုးနပ်ပေသည်!

စေ့ကို လုယူနိုင်ပြီး သန့်ရှင်းသောနယ်မြေ သို့မဟုတ် ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း တစ်ခုခုထံသို့ ရောင်းချနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး သူ ချမ်းသာသွားလိမ့်မည်!

သူ့တွင် ငါးမီတာ အကွာအဝေးသာ လိုတော့သည်!

စေ့သည် သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်မလာသေးသော်လည်း ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားကို သူ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဝိညာဉ်သစ်သား စာရင်းမှာ အဆင့် ၃၆ ချိတ်တဲ့ ခုနစ်ပါးရတနာ ဖေရီဘူးသီးစေ့။ တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ! နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ ဘဝအကြွင်းမဲ့ကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ဖြတ်သန်းနိုင်တော့မှာပဲ!" ဟု သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အသံတစ်ခု လေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "အော်? ဟုတ်လို့လား?"

ထို့နောက် ထိုသူသည် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် အတွင်း၌ တစာစာ ရွတ်ဆိုလာခဲ့သည်။

"ကျရောက်လာပါစေ! သန့်ရှင်းသောရေ! ထွက်လာစမ်း! ငါ့ရဲ့ ကြာပန်းဓား!"

ရွတ်ဆိုသံများနှင့်အတူ ဓားအငွေ့အသက်များစွာ ပေါ်လာပြီး ကြာပန်းတစ်ပွင့်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် နှစ်ပွင့်အဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီး နှစ်ဆတိုးကာ ထပ်၍ နှစ်ဆတိုးသွားခဲ့သည်... အခန်းတစ်ခန်းလုံး ခဏအတွင်းမှာပင် ကြာပန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်!

ကြာပန်းများ အလွန်အမင်း များပြားလှသဖြင့် နေရောင်ခြည်ပင်လျှင် ဝင်ရောက်လာနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

"အထွတ်အမြတ် ဝိုင်က ဂရန်းဝှိုက် အတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်! ကောင်းတဲ့ ဝိုင်ပဲ!"

ရွတ်ဆိုသံများ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ စုစည်းနေသော ဓားအငွေ့အသက်သည် မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မီးခိုးမည်းများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ်ကို နေရောင်ခြည်က ပြန်လည် ထွန်းလင်းပေးလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျယ်လောင်သော အော်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "အား!!!"

ထို့နောက် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူတစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတွင် ဆံပင်ရှည်များရှိပြီး လက်ထဲတွင် ဝိုင်ဘူးသီးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားကာ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးမှ ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်များ ဖြာထွက်နေသည်။

ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရသဖြင့် သူ ကျေနပ်နေပုံ ပေါ်သော်လည်း သူ၏ ဓားက သူ့ကို တည်ကြည်ခန့်ညားနေစေသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာကမူ အလွန်တရာ ချောမောခန့်ညားနေဆဲပင်!

နတ်ဘုရား ဓားသမားဟူ၍ ရှိခဲ့လျှင် ထိုသူသည် သူပင် ဖြစ်ရပေမည်!

သူ၏ ခြေရင်းအောက်တွင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူအိုကြီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူ၏ တန်ထျန်မှာ ဖောက်ခွင်းခံထားရပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

...

"သူပဲ! ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ရဲ့ ಪ್ರತಿભાရှင်! ကြာပန်းဓားသမား၊ လီချန်ကဲ့!"

"ရှုံးသွားတဲ့ ကောင်က ပြင်ပက မကောင်းဆိုးဝါး ကျင့်ကြံသူနဲ့ တူတယ်။ သူရဲ့ နာမည်က နေဂါးတဲ့၊ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်! ကြားတာတော့ သူက အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်တဲ့ ရွှေအူတိုင် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဆိုပဲ!"

"သူက ဓားအငွေ့အသက်တွေကို ကြာပန်းအဖြစ် ဖန်တီးနိုင်တာပဲ။ သူက ကြာပန်းဓားကျမ်းရဲ့ အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်မှုကို ဖောက်ထွက်သွားပြီလား?"

"ဒီလို လူငယ်လေးတစ်ယောက်က နေဂါးကို အနိုင်ယူလိုက်တာပဲ! တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ!"

"သူက ကြည့်ကောင်းပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ နတ်ဘုရား အစ်ကိုကြီးနဲ့ ယှဉ်လို့တော့ မရပါဘူး!"

"ငါလည်း နတ်ဘုရား အစ်ကိုကြီးကိုပဲ ပိုကြိုက်တယ်။ ဝိုင်သောက်တတ်တဲ့ ယောကျ်ားတွေကို မကြိုက်ဘူး!"

"ဟုတ်တယ်မလား? သူတို့ မူးနေတဲ့အချိန် ဘာတွေ လုပ်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုတွေတောင် ရှိလာနိုင်တယ်။ နတ်ဘုရား အစ်ကိုကြီးကမှ ပိုပြီး ရွေးချယ်စရာ ကောင်းတယ်!"

"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်! နတ်ဘုရား အစ်ကိုကြီးက ပိုပြီးလည်း ချောမောတယ်!"

"+၁!"

...

လူအုပ်ကြီး၏ မှတ်ချက်များကြောင့် လီချန်ကဲ့ တစ်ယောက် တအံ့တဩနှင့် အထွန့်တက်သွားရသည်။ သူ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဆွေးနွေးမှု၏ အဓိက ဗဟိုချက် မဟုတ်တော့ပေ။

ဒါဆို ငါ ဒီပုံစံနဲ့ ထွက်လာတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မှာလဲ!?

ပိုဆိုးသည်မှာ သူ၏ အချစ်ဆုံး ညီမငယ် လီလျန်အာ ပင်လျှင် သူ့ကို နှုတ်ဆက်ဖို့တောင် မလုပ်ဘဲ အခြားယောကျ်ားတစ်ယောက်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်!

လီချန်ကဲ့ သည် ထိုအရာကြောင့် အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်သွားခဲ့ရတော့သည်!

😊🔥❤️🎉📖💡🤔😢