အခန်း ၁၆၇ - ဗောဓိသတ်ကူဒို
ရှန်ထျန်း သည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလျက် ရှေ့တည့်တည့်မှ လေဟာနယ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏စိတ်အာရုံထဲတွင်မူ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အနုစိတ်တွက်ချက်နေလေသည်။
"ဒီလူက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီနေရာကနေ ထွက်လာတာလား"
ရှန်ထျန်း တစ်ယောက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်စက်အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေခြင်းဖြစ်သည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ လက်ကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
"မင်းပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင်တော့ ငါတို့ ဒီတစ်ခါတော့ အတော်လေးကို ခေါင်းခဲရတော့မှာပဲ။ မိစ္ဆာ တွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက ငါထင်ထားတာထက် ပိုပြီးတော့ ရှုပ်ထွေးနေတယ်။"
ချင်းကော သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် လေးနက်သောအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။
"ဟုတ်တယ် ရှန်ထျန်း။ အခြေအနေက အတော်လေးကို အန္တရာယ်များတယ်။ ငါတို့ ဒီကိစ္စကို အချိန်မီ မတားဆီးနိုင်ဘူးဆိုရင် အကျိုးဆက်တွေက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်လို့တောင် မရဘူး။"
ရှန်ထျန်း သည် အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာသိပ်မရှိဘူး။ ဟျူးဂါးမိစ္ဆာကျမ်း ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို ပြန်လည်ရယူဖို့ လိုအပ်တယ်။ အဲ့ဒီအရာသာ သူတို့လက်ထဲမှာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် လောကကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။"
လေပြေညင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်နှင့်အမျှ အရှေ့ဘက်တောအုပ် အတွင်းမှ သစ်ရွက်များ တရှဲရှဲမြည်နေသည်။ ရှန်ထျန်း သည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် နှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤအရာသည်သာလျှင် မိစ္ဆာ များကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော သော့ချက်ဖြစ်သည်။
"မင်းသား ၁၃ ရော ဘယ်လိုသတင်းပေးလာသေးလဲ" ရှန်ထျန်း က မေးလိုက်သည်။
"သူကတော့ ကျန်းယွင်ရှီး နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး လီယွမ်ဖုန်း ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို စောင့်ကြည့်နေတယ်လို့ ဆိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယွမ်ဒီ ကလည်း တစ်ဖက်မှာ ရှိနေတော့ အခြေအနေက အတော်လေးကို တင်းမာနေပုံရတယ်။"
ရှန်ထျန်း သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ သူသည် အခြေအနေအားလုံးကို ခြုံငုံကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
"ကျန်းယွင်ထင် ကျန်းယွင်ထင် ရော ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ သူ ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာ သေချာလား"
"အဲ့ဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ချန်ကျုံးထျန် က သူ့ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ခြေရာဖျောက်တော်လွန်းတော့ ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိရဘူး။ ကြာပန်းနီလာအရှင် ကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို လိုက်လံရှာဖွေနေတယ်လို့ သတင်းကြားရတယ်။"
ရှန်ထျန်း သည် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏အပြုံးတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ရောယှက်နေသည်။
"ရှာခိုင်းလိုက်ပါ။ သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ရှာရှာ ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ဘယ်သူမှ မတားဆီးနိုင်ဘူး။ အခုချိန်မှာ အရေးကြီးဆုံးက ဟျူးဂါးမိစ္ဆာကျမ်း ကို အရင်ဆုံး လက်ဝယ်ရဖို့ပဲ။"
လေထုသည် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။ ရှန်ထျန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားများကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များပင် တုန်ရီသွားသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် ချင်းကော ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"သွားကြစို့။ ငါတို့လုပ်စရာရှိတာကို အမြန်ဆုံး အပြီးသတ်ရမယ်။"
ချင်းကော သည် ခေါင်းညိတ်ကာ ရှန်ထျန်း နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ခြေလှမ်းများသည် လျင်မြန်ပြီး တိတ်ဆိတ်လှသည်။ သူတို့၏ ပန်းတိုင်မှာ အရှေ့ဘက်တောအုပ် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိရန်ဖြစ်သည်။
ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်တွင် အန္တရာယ်များစွာ စောင့်ကြိုနေသည်ကို သူတို့သိသည်။ သို့သော်လည်း ရှန်ထျန်း ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ နောက်ဆုတ်သွားမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိချေ။ သူသည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင်ရေးသားရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။
အရှေ့ဘက်တောအုပ် ၏ အဆုံးတွင်မူ ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုက တည်ရှိနေသည်။ ထိုနေရာတွင် မိစ္ဆာ များ၏ အငွေ့အသက်များက ပြင်းထန်စွာ လွှမ်းမိုးနေသည်။ ရှန်ထျန်း သည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုအဆောက်အအုံကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ရောက်ပြီ။ ဒီနေရာကပဲ အရာအားလုံးရဲ့ အစပဲ။"
ရှန်ထျန်း သည် ထိုသို့တွေးတောမိခြင်းမှာလည်း အကြောင်းမဲ့မဟုတ်ပေ။
နည်းပညာအရဆိုရလျှင် ရှန်ထျန်း သည် ဤကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းလာပြီးနောက်ပိုင်း သူတစ်ပါး၏ ကံကြမ္မာအခွင့်အလမ်းများကို အလုအယက်ရယူခဲ့သည်မှာ နှစ်ကြိမ်သာ ရှိသေးသည်။
တစ်ကြိမ်မှာ ချင်းကော မရယူမီ ဟျူးဂါးမိစ္ဆာကျမ်း ကို သူဦးစွာရယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် ချင်းကော မှာ အပြင်းအထန် အရိုက်ခံခဲ့ရလေသည်။
ဒုတိယအကြိမ်မှာမူ ယခုဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး Fang Chang ၏ ကံကြမ္မာအခွင့်အလမ်းဖြစ်သင့်သည့် နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် ၏ ငွေရောင်အရည်ကို သူရယူလိုက်ခြင်းပင်။
ရလဒ်အနေဖြင့် Fang Chang သည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အတွင်းအားလမ်းကြောင်း လွဲမှားသွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ ရွှေရောင်ဗဟိုချက် (Golden Core) မှာ ယခုအခါ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ပြီး သေလုမျောပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။
သူသည် ကံကြမ္မာအခွင့်အလမ်းများကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လုယူခဲ့ပြီး နှစ်ကြိမ်စလုံးတွင် မူလပိုင်ရှင်များမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြသည်။
ဤသည်မှာ တိုက်ဆိုင်လွန်းနေပေသည်။
မင်းသား ၁၃ အနေဖြင့် ကောင်းစွာပညာသင်ကြားခဲ့ရသူဖြစ်သော်လည်း သူဖတ်ရှုခဲ့သည့် စာအုပ်များမှာ သာမန်စာအုပ်များသာ ဖြစ်သည်။ ရှန်ထျန်း အနေဖြင့်လည်း ထိုငွေရောင်အရည်များနှင့် ပတ်သက်၍ အသိပညာ ဗဟုသုတ မရှိချေ။
သူသည် ထိုအရည်များကို Fang Chang ၏ အခန်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ်ယူသွားပြီး ထိုနေရာမှတစ်ဆင့် ကံကြမ္မာများကို မျှဝေပေးရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင် Fang Chang မှာ White Lotus တောင်၏ "အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်" တွင် ရောက်ရှိနေသည်။
ဂိုဏ်းချုပ်၊ ကြာပန်းနီလာအရှင် နှင့် White Lotus တို့သည် Fang Chang ကို ကယ်တင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။ သို့သော်လည်း မည်သည့် သတင်းကောင်းမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့်ပင် ရှန်ထျန်း သည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိတော့သည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ရှန်ထျန်း စိုးရိမ်နေတာက Fang Chang ဟာ သူ့ရဲ့အကြီးအကဲဖြစ်လို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာအခွင့်အလမ်းတွေကို အလုအယက်ရယူနိုင်မယ့်လူတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားမှာကို ကြောက်လို့တော့ မဟုတ်ပါချေ။
"ဒါနဲ့... ငါ ဝှိုက်လော့တောင်ကို သွားပြီး သူ့အခြေအနေကို သွားကြည့်မှ ဖြစ်တော့မယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့ရဲ့အကြီးအကဲပဲလေ။"
"အဆိုးဆုံးအခြေအနေဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့အကြီးအကဲ သေဆုံးမသွားခင် နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တွေ့ခွင့်ရအောင် သွားကြည့်မှပဲ။"
ရှန်ထျန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ပျံသန်းနိုင်သောဓားကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
ဝှိုက်လော့တောင်ပတ်လည်တွင် လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းရံထားကြသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ အထဲသို့ ဝင်ခွင့်မပြုပေ။ ဂိုဏ်း၏ တကယ့်တပည့်ရင်းများသာ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိပြီး ထိုသူတို့မှာလည်း အလွန်နည်းပါးလှသည်။
လီယွမ်ဖုန်း၊ ချင်း ယွမ်ဒီ၊ ကျန်းယွင်ရှီး နှင့် ကျန်းယွင်ထင် တို့သည် ကျောက်ဟောက်နှင့်အတူ ထိုနေရာတွင် ရောက်ရှိနေကြသည်။
ကျောက်ဟောက်သည် Fang Chang အတွက် စိုးရိမ်နေ၍ ရောက်လာခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူသည် ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းဖြင့် အဖွဲ့အစည်းအတွင်းသို့ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ဝင်ဆံ့နိုင်မည်ဟု ယူဆထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း ဆင်းသက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲ Fang Chang အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။ ငါ့ကို ပြောပြကြပါဦး။"
လီယွမ်ဖုန်း ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "အကြီးအကဲ၊ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။ သနားစရာ Fang Chang ရယ်... တကယ့်ကို ကံဆိုးတာပဲ..."
ရှန်ထျန်း သည် လီယွမ်ဖုန်း ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူပြောချင်သည့် အရာများကို နားထောင်နေရန် အချိန်မရှိချေ။ သူသည် ချင်း ယွမ်ဒီ ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ယွမ်ဒီ၊ မင်းက ရိုးသားတဲ့သူပါ။ အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပါ။"
လီယွမ်ဖုန်း သည် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီး စော်ကားခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရကာ ခြိမ်းခြောက်ခံရသည်ဟုလည်း ထင်မိလိုက်သည်။
အခြားသူတစ်ယောက်သာ သူ့ကို ထိုသို့ဆက်ဆံပါက သူလက်စားချေမည်မှာ သေချာသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှန်ထျန်း က အကြီးအကဲဖြစ်သူကိုပင် ရိုက်နှက်ဖူးသူ ဖြစ်နေသဖြင့် လီယွမ်ဖုန်း သည် သူ့ကို အရှုပ်တော်ပုံထဲ မဆွဲထည့်လိုပေ။ သူသာ ပြဿနာရှာမိပါက ရလဒ်ဆိုးများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ကြိုတင်ခံစားနေရသည်။
ချင်း ယွမ်ဒီ က အမြန်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ ကြာပန်းနီလာအရှင် တို့ အထဲမှာ ရှိနေတာ နှစ်နာရီတောင် ရှိပြီ။ ဒီနှစ်နာရီအတွင်း ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိဘူး။ အကြီးအကဲကတော့ ဒဏ်ရာ သက်သာလာပုံ မရဘူး။"
ကျန်းယွင်ထင် က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ "ဟာ... အကြီးအကဲကလည်း ခေါင်းမာလွန်းတယ်။ သူက အရမ်းဂုဏ်ယူတတ်တော့ ကျွန်တော်တို့ပေးတဲ့ တားမြစ်ကျမ်းစာကို မကျင့်သုံးဘူးလေ။ အဲ့ဒီအစား သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်ဗဟိုချက်ကို အတင်းအဓမ္မ ပြုပြင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတော့ အတွင်းအားလမ်းကြောင်း လွဲမှားပြီး ရွှေရောင်ဗဟိုချက် ပျက်စီးသွားတာပေါ့။"
သူတို့သည် အစ်ကိုအရင်းပမာ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူသည် Fang Chang အတွက် စိုးရိမ်နေခြင်းမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဖြစ်ရသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အတွင်းအားလမ်းကြောင်း လွဲမှားမှုများကို အကြိမ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုအချိန်က ဒဏ်ရာများမှာ အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။ Fang Chang ခံစားနေရသည်မှာမူ အဆပေါင်းများစွာ ပိုဆိုးရွားလှသည်။
အတွင်းအားလမ်းကြောင်းကို တည်ဆောက်ခြင်းသည် အစပြုရုံမျှသာ ဖြစ်ပြီး ကြီးမားသည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ဓမ္မအခြေခံအုတ်မြစ်က ရွှေရောင်ဗဟိုချက်ကို ဖြစ်တည်လာစေပြီး နတ်ဘုရားတံဆိပ်များ ပေါ်ပေါက်လာမှသာ တကယ့်ကျင့်ကြံသူဟု ဆိုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရွှေရောင်ဗဟိုချက်သည် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားနှင့် ဘာမှမထူးခြားပေ။
ယခုအခါ Fang Chang ၏ ရွှေရောင်ဗဟိုချက်မှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်၍ သူသည် အလွန်အန္တရာယ်များသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။
ရှန်ထျန်း ကူညီပေးချင်သော်လည်း မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို မသိရှိချေ။
ထိုအချိန်တွင် ရောင်ခြည်တန်းတစ်ခုက ဝှိုက်လော့တောင်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ၎င်းမှာ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓရောင်ခြည်ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်တစ်ဝက်ကိုပင် လင်းထိန်သွားစေသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အာရဟန္တ ၈၀၀ နှင့် အခြားစောင့်ရှောက်သူများက ထိုရောင်ခြည်တန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
ကမ္ဘာလောကကို ကယ်တင်ရန် ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်က တရားဟောကြားနေသကဲ့သို့ သင်္သကရိုက်ဘာသာစကားသံများက ထိုနေရာတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ထို့နောက် သစ်သားခေါင်းလောင်းသံများ စည်းချက်ကျကျ မြည်ဟီးလာပြီး ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရဟန်းတစ်ပါး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။
သူသည် ပလ္လင်ပေါ်တွင် ပုဆစ်တုပ်ထိုင်နေပြီး သူ၏နောက်ကျောတွင် ကြီးမားသော ဗောဓိနတ်ဘုရားပင်၏ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။
လေတိုက်ခတ်သောအခါ အရွက်များအားလုံး လှုပ်ရှားသွားပြီး ပိုမိုတောက်ပသော အလင်းရောင်များကို ဖြာထွက်စေသည်။
ထိုရဟန်း ပေါ်လာသောအခါ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ဒုက္ခအပေါင်းမှ ကင်းစင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
ထိုရဟန်းငယ်မှာ အလွန်ထူးချွန်ထက်မြက်သူ ဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းက သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ကျန်းယွင်ရှီး က ရှန်ထျန်း ကို ပြောလိုက်သည်။ "သူကတော့ အကြီးအကဲရဲ့ သူငယ်ချင်း၊ ဗောဓိသတ်ကူဒိုပဲ။ သူက ဆိုနစ်သန်းဒါး မြေမြတ်ရဲ့ ဗောဓိသတ်ဖြစ်ပြီး ဒီမျိုးဆက်မှာ အတော်ဆုံးသူပဲ။"
"ဆိုနစ်သန်းဒါးရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ကို မဟာဆိုနစ်ကျမ်း နဲ့ မဟာပညာဗောဓိကျမ်းတို့ကို ကိုယ်တိုင်သင်ကြားပေးထားတယ်။ ဒါတွေက သူတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အကောင်းဆုံး ပညာရပ်တွေပဲ။"
"ဒါပေမဲ့ ဗောဓိသတ်ကူဒိုကတော့ ထိုင်ပြီး စာဖတ်ရတာကို မကြိုက်ဘူး။ သူက လက်တွေ့လုပ်ရတာကို ပိုသဘောကျတယ်။"
"သူ့ရဲ့ အစွမ်းထက် မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး နည်းစနစ်က အရမ်းကို အားကောင်းတယ်။ သူက ရွှေရောင်ဗဟိုချက် စာရင်းမှာ အဆင့် ၂ ရထားပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ အကြီးအကဲထက်တောင် သာလွန်သေးတယ်။"
ကျန်းယွင်ရှီး ၏ မိတ်ဆက်ပေးမှုမှာ တိုတောင်းသော်လည်း ရှန်ထျန်း အတွက် အရေးကြီးသည့် အချက်အလက်များကို ပေးစွမ်းလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း က ဤဗောဓိသတ်မှာ ထူးခြားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ အရှေ့ဘက်တောအုပ် အတွင်းတွင် ရွှေရောင်ဗဟိုချက် ကျင့်ကြံသူ သန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်ကို သိထားရမည်။ ထို့ကြောင့် များပြားလှသော ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် အဆင့် ၂ ရရှိထားခြင်းမှာ အံ့အားသင့်စရာပင်။
ရှန်ထျန်း က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "အစ်မ၊ ဘာလို့ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနည်းစနစ်က ထူးခြားနေရတာလဲ။ ဘာလို့ သူ့မှာ ပုံရိပ်ယောင် ရှိနေရတာလဲ။"
ကျန်းယွင်ရှီး သည် ဗောဓိသတ်ကူဒိုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အင်း... မကြာခင် မင်း သိလာပါလိမ့်မယ်။"
ဗောဓိသတ်ကူဒိုသည် လေဟာနယ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။
သူသည် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ဖော်ရွေသော အငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းသည်။ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ပုတီးစိပ်ကို ပွတ်လိုက်ရာ ထိုပုံရိပ်ယောင်မှာ စိတ်ကူးယဉ်အိမ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဗောဓိသတ်ကူဒိုက ရှည်လျားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ပျင်းလိုက်တာ! ဆရာက ငါ့ကို ကျမ်းစာအုပ်တစ်ခုလုံး ကူးခိုင်းပြီး အပြစ်ပေးထားတာလေ!"
"ကံကောင်းလို့ Fang Chang က အတွင်းအားလမ်းကြောင်း လွဲမှားသွားတာမို့ သူ့ဆီကနေ ငါ လွတ်မြောက်လာခဲ့တယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် Fang Chang ရေ!"
"ညီမလေးယွင်ရှီး! ဟယ်လို! မတွေ့တာ တစ်နှစ်တောင် ရှိပြီ။ အခု ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်လား?"
"အင်း... ဒီနေရာမှာ အသစ်လား။ မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်က ငါနဲ့ ယှဉ်လို့ရတယ်။ မင်းကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ။ မင်းလည်း ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်လား?"
ရဟန်း၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာကြောင့် ရှန်ထျန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ဗောဓိသတ်ကူဒို ကိုင်ထားသော ပုတီးစိပ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ခုနက ပုံရိပ်ယောင်က ဘာလဲ။"
ကူဒိုက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့ဆရာရဲ့ ပစ္စည်းလေ။ ခုနက မင်းမြင်လိုက်တာက အလင်းမှားတစ်ခုပါပဲ။"
ကူဒိုက သူ့ပုတီးစိပ်ကို ကစားရင်း ရှန်ထျန်း ကို ကြည့်ကာ ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက အလင်းမှားဆိုတာကို ယုံလိုက်ပါ။ အမှန်တော့ အဲ့ဒီအလင်းရောင်တွေက ငါ့ဆရာပေးထားတဲ့ ရတနာတစ်ခုက ထွက်လာတာပါ။ အဲ့ဒီရတနာက အလင်းတန်းတွေကို စုစည်းပြီး ပုံရိပ်ယောင်တွေ ဖန်တီးပေးနိုင်တယ်။ အဲ့ဒါက လူတွေကို ကြောက်လန့်သွားအောင် ဒါမှမဟုတ် အထင်ကြီးသွားအောင် လုပ်ဖို့အတွက် အသုံးဝင်တယ်လေ။"
သူက စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားဟန်ပြုကာ ဆက်ပြောပြန်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကို ကြည့်ပြီး ဘာမှမဖြစ်တဲ့သူ ငါ့ဘဝမှာ မင်းက ပထမဆုံးပဲ။ မင်းရဲ့ စိတ်စွမ်းအားက တော်တော်လေး မြင့်မားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။"
ရှန်ထျန်း သည် ကူဒို၏ စကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားမိသည်။ သူသည် ကူဒိုကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်ယောင်ကြောင့် အဘယ်ကြောင့် မထိခိုက်ရသနည်းဟု တွေးမိလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ၎င်းကို အထူးတလည် စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ရှန်ထျန်းပါ။ အခုမှပဲ တွေ့ဆုံရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။"
ကူဒိုက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ရှန်ထျန်း လား။ နာမည်ကလည်း လှသားပဲ။ မင်းက တကယ်ကို တည်ငြိမ်တဲ့သူပဲ။ ငါ့လိုမျိုး ပျော်ပျော်နေတတ်တဲ့သူနဲ့ဆိုရင် တော်တော်လေး ခင်မင်လို့ ရမယ်ထင်တယ်။"
ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယွင်ရှီး က ကြားဖြတ်ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကူဒို၊ အခုအချိန်မှာ နောက်နေဖို့ အချိန်မဟုတ်ဘူး။ Fang Chang ရဲ့ အခြေအနေက တကယ်ကို စိုးရိမ်ရတယ်။ မင်းမှာ သူ့ကို ကူညီနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိသေးလား။"
ကူဒိုသည် အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် လေးနက်သွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "Fang Chang ရဲ့ ရွှေရောင်ဗဟိုချက်က ပျက်စီးသွားပြီဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ အဲ့ဒါက တကယ်ကို ပြဿနာကြီးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနည်းလမ်းက အန္တရာယ်များပြီး အောင်မြင်ဖို့အတွက် အခွင့်အရေး နည်းပါးတယ်။"
"ဘာနည်းလမ်းလဲ ပြောပြပါ!" ကျန်းယွင်ရှီး က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
ကူဒိုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "သူ့ရဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ ရွှေရောင်ဗဟိုချက်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့အတွက် အလွန်ရှားပါးတဲ့ ဆေးမြစ်တစ်ခု လိုအပ်တယ်။ အဲ့ဒါကတော့ နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် ပဲ။ အဲ့ဒီဆေးမြစ်ကသာ ပျက်စီးသွားတဲ့ အတွင်းအားတွေကို ပြန်လည်ကုသပေးနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။"
ရှန်ထျန်း သည် နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် ဆိုသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူသည် ထိုဆေးမြစ်၏ အကြောင်းကို ကြားဖူးသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားပြီး ရှာဖွေရခက်ခဲသော ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
"နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် က ဘယ်မှာ ရှိတာလဲ။" ရှန်ထျန်း က မေးလိုက်သည်။
ကူဒိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "အဲ့ဒီဆေးမြစ်က အရှေ့ဘက်တောအုပ် ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီနေရာက အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး မိစ္ဆာ တွေ အများအပြား ရှိနေတယ်။ အဲ့ဒီကို သွားဖို့ဆိုတာ သေခြင်းတရားနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတာနဲ့ အတူတူပဲ။"
ရှန်ထျန်း သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခိုင်မာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သွားမယ်။ Fang Chang ကို ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး။"
ကျန်းယွင်ရှီး က ရှန်ထျန်း ကို ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားသည်။ သူမသည် ရှန်ထျန်း ၏ ရဲရင့်မှုကို လေးစားမိသော်လည်း သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေမိသည်။ "ရှန်ထျန်း၊ အဲ့ဒီနေရာက တကယ်ကို အန္တရာယ်များတယ်။ မင်း တစ်ယောက်တည်း သွားဖို့ဆိုတာ..."
ရှန်ထျန်း က ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကူဒိုလည်း လိုက်မှာ မဟုတ်လား။"
ကူဒိုက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ငါလည်း လိုက်မှာပါ။ Fang Chang က ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းပဲလေ။ သူ ဒီလိုဖြစ်နေတာကို ငါ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း တကယ်ပဲ သွားမှာလား။"
ရှန်ထျန်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ အချိန်မဆိုင်းသင့်တော့ဘူး။ အခုချက်ချင်း သွားကြရအောင်။"
ကူဒိုက သူ့လက်ထဲက ပုတီးစိပ်ကို လှည့်ပတ်လိုက်ရင်း အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါတို့သွားတဲ့လမ်းက အန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာ မှန်ပေမဲ့ အရှေ့ဘက်တောအုပ် ရဲ့ အပြင်ဘက်စွန်းကိုပဲ ငါတို့ သွားမှာပါ။ အဲ့ဒီနေရာမှာတော့ အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာ တွေ သိပ်မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အချိန်မီဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်။"
ရှန်ထျန်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤခရီးစဉ်အတွက် ပြင်ဆင်မှုများ စတင်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။
"ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် အခုချက်ချင်း ထွက်ခွာကြတာပေါ့။"
ကျန်းယွင်ရှီး က ရှန်ထျန်း နှင့် ကူဒိုကို ကြည့်ပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး သတိထားကြပါ။ Fang Chang က ငါ့အတွက် အရေးကြီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါ။ သူသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါ ဘယ်လိုမှ ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ကူဒိုက ရယ်မောလိုက်ပြီး "စိတ်ချပါ ညီမလေးယွင်ရှီး။ ငါတို့က ဒီကိစ္စကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်မှာပါ။"
ရှန်ထျန်း ကလည်း ကျန်းယွင်ရှီး ကို အားပေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"စိတ်ချပါ အစ်မ။ ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်။"
ထို့နောက်တွင် ရှန်ထျန်း နှင့် ကူဒိုတို့သည် အရှေ့ဘက်တောအုပ် ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း ကျန်းယွင်ရှီး မှာ စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
လမ်းခရီးတွင် ကူဒိုက ရှန်ထျန်း ကို အကြည့်တစ်ချက် ပို့လိုက်သည်။
"ရှန်ထျန်း၊ မင်းက တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့သူပဲ။ ငါ့ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကို ကြည့်ပြီး ဘာမှမဖြစ်တဲ့အပြင် ဒီလိုမျိုး အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ခရီးစဉ်ကိုလည်း တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လိုက်ပါလာတာ။ မင်းမှာ ဘာတွေများ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။"
ရှန်ထျန်း က ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်က သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခက်အခဲဆိုတာကိုတော့ ကြောက်မနေတတ်ဘူး။"
ကူဒိုက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကောင်းတယ်! ငါ့ရဲ့ အမြင်မမှားဘူး။ မင်းနဲ့ ခင်မင်ရတာ တကယ်ပဲ ဝမ်းသာတယ်။"
သူတို့နှစ်ဦးသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အရှေ့ဘက်တောအုပ် ၏ နယ်နိမိတ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ တောအုပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်လွန်းနေပြီး ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"သတိထား၊ ဒီနေရာမှာ အန္တရာယ်တွေ ရှိနိုင်တယ်။" ကူဒိုက သတိပေးလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူတို့၏ ခရီးစဉ်မှာ ယခုမှ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။