ခေါင်းစဉ် - ငါ တကယ်ပဲ ကံကြမ္မာရဲ့သား မဟုတ်ပါ - အခန်း (၁၆၁) - စက်ဆုပ်ဖွယ် မိန်းမပျက်၊ ငါ့ရဲ့ ညီငယ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း
မြူမြို့ အထက်ရှိ ကောင်းကင်တွင် တိမ်တိုက်များ မရှိသော်လည်း လျှပ်စီးကြောင်းများကို မြင်နေရသည်။
အစွမ်းထက်သော လျှပ်စီးကြောင်းများသည် မြူမြို့ အထက်တွင် စုဝေးကာ ဝိညာဉ်မြူခိုးများကို ဖြိုခွဲနေသည်။ ကောင်းကင်တွင် နတ်ဘုရားသားရဲ (၁၀) ကောင်၏ ပုံရိပ်ယောင်များမှာ စိုးရွံ့ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်လျက် ယိမ်းနွဲ့ပျံသန်းနေသည်ကို ဝါးတားတား မြင်နေရသည်။
ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် သည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို လျှပ်စီးကြောင်းများနှင့် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများကြားတွင် နှစ်မြှုပ်ထားသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး စွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံနေသည်။
သူသည် ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး ကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ကာ ဝိညာဉ်မြူခိုးများကို တစ်ရက်နှင့်တစ်ညလုံး ဖြိုခွဲနေခဲ့သည်။ မြူမြို့ အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်မြူခိုးများမှာ အဆပေါင်းများစွာ ပါးလျသွားပြီဖြစ်၍ မြေပြင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကိုပင် ဝါးတားတား မြင်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။
ထိုအခြေအနေကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် နှင့် ကြာပန်းနီလာအရှင် တို့နှစ်ဦးစလုံး အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေကြသည်။ အကြောင်းမှာ အရာအားလုံးက အလွန်ချောမွေ့လွန်းနေပြီး ယုတ္တိမရှိဟုပင် ထင်မှတ်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
မြူမြို့ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် ဟုခေါ်သော မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသည်။ ဤအချက်မှာ အရှေ့ဘက်တောအုပ် ရှိ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းများအကြား လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်ပေ။
မြူမြို့ ဘေးတွင်ရှိသော ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ၏ ဂိုဏ်းသည် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာကို ချေမှုန်းပြီး ထိန်းချုပ်မထားသနည်းဆိုသည်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် သည် ထိုမြေပြင်တွင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ၎င်းကို သူ၏ နယ်မြေအဖြစ် ပြောင်းလဲထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မြူမြို့ ၏ အများစုမှာ လုကျီ ၏ နယ်မြေဖြစ်ပြီး သူမသည် ၎င်းကို စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ လုကျီ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဝိညာဉ်မြူခိုးများက ပညာရှင်အများစု၏ ဝိညာဉ်အာရုံကိုပင် ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ဖြစ်သော "မြေအောက်တွင်းတူးခြင်း" ကြောင့် မြူမြို့ ၏ မည်သည့်နေရာကိုမဆို သွားလာနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် လူသားပညာရှင်များက တိုက်ခိုက်လာလျှင်ပင် သူမကို နှိမ်နင်းနိုင်မည်မဟုတ်သလို၊ သူမတွင် ဝှက်ဖဲအဖြစ် နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် စွမ်းအားများလည်း ရှိနေသေးသည်။
အစပိုင်းတွင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် နှင့် ကြာပန်းနီလာအရှင် တို့၏ အမြင်အရ သာမန်ပညာရှင်တစ်ဦးသည် မြူခိုးများကို ရှင်းလင်းရန် လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။
ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် သည် ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး (လျှပ်စီးဧကရာဇ် အလံ ၁၀ လက်) ကို ယူဆောင်လာခဲ့သဖြင့် သူ၏ အရှိန်မှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာသော်လည်း လုကျီ ချထားသော မြူခိုးစက်ကွင်းကို လုံးဝဖျက်ဆီးရန် အနည်းဆုံး သုံးရက်သုံးည ကြာမြင့်မည်ဟု တွက်ဆထားခဲ့သည်။
ကောင်းကင်ကိုပင် ဖုံးလွှမ်းနိုင်သည့် ဤဝိညာဉ်မြူခိုးစက်ကွင်းသည် သူမ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ အားဖြည့်ထားသော အရာမဟုတ်ပါလော။
ထို့အပြင် မြူခိုးများကို ဖြိုခွဲနေစဉ်အတွင်း ရှန်ထျန်း ကို မတော်တဆ ထိခိုက်မိခြင်းမျိုး မဖြစ်စေရန်လည်း သတိထားနေရသည်။
သို့သော်လည်း တစ်ရက်နှင့်တစ်ညသာ ကြာမြင့်ချိန်တွင် မြူမြို့ ၏ ဝိညာဉ်မြူခိုးစက်ကွင်းကို ပြုပြင်ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူတို့နှစ်ဦးစလုံး လုံးဝမထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။ မြူခိုးများမှာ လုံးဝနီးပါး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။ မြူခိုးစက်ကွင်းကို အားဖြည့်ပေးနေသူ မရှိတော့ခြင်းပင်!
တကယ်တမ်းတွင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် သည် ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး ကို စတင်အသက်သွင်းသည့်အချိန်ကတည်းက မည်သည့်ခုခံမှုကိုမျှ မခံစားခဲ့ရပေ။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် သည် ကြာပန်းနီလာအရှင် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ထင်ရှားနေသည်။
"မြင်လား၊ စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူးလို့ ငါပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ အဲဒီကံဆိုးတဲ့ မိစ္ဆာက ရှန်ထျန်း ကြောင့် သေသွားပြီ။ အခု ငါတို့ ရှန်ထျန်း ကို အမြန်သွားရှာပြီး ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ နွေးထွေးမှုကို သူ့ကို ခံစားစေရမယ်။"
နှစ်ပေါင်း ၁,၀၀၀ ကျော်ကြာ အစ်ကိုတော်နှင့် ညီတော်အဖြစ် ပေါင်းသင်းလာခဲ့ကြရာ ကြာပန်းနီလာအရှင် သည် သူ၏ အကြည့်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်လိုက်သည်။
ကံဆိုးသည်မှာ ကြာပန်းနီလာအရှင် သည် ခေါင်းမာသူဖြစ်သည်။
"မြူမြို့ မှာ အပြောင်းအလဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရင်ပဲ ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီအပြောင်းအလဲက ရှန်ထျန်း နဲ့ သက်ဆိုင်တယ်လို့ မင်း အာမခံနိုင်သလား။ ဒါမှမဟုတ် ရှန်ထျန်း က နောက်ဆုံးမှာ အနိုင်ရသူဖြစ်တယ်လို့ အတည်ပြုနိုင်သလား။"
ကြာပန်းနီလာအရှင် သည် အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်နေသည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် သူသည် ရှန်ထျန်း ကို ဘာမျှမဖြစ်စေချင်သော်လည်း၊ သူ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ရရှိသွားမည်ကိုလည်း မလိုလားပေ။ အကြောင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ကို သူမြင်ဖူးပြီးဖြစ်ရာ ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ ငြင်းပယ်မှုကြောင့်သာ သူ၏ တပည့်မဖြစ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ကြာပန်းနီလာအရှင် က ရှန်ထျန်း သည် အရင်းအမြစ်များကို စုပ်ယူရာတွင် အဆုံးမရှိသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး မီးတောက်ကျမ်း ကို ကျင့်ကြံပါက ပို၍ပင် ကံဆိုးသွားလိမ့်မည်ဟု တွေးထင်ထားသည်။
သို့သော် အဖြစ်အပျက်များက ရှန်ထျန်း သည် ကံကြမ္မာ၏သားဖြစ်ပြီး ဤအတွေ့အကြုံခရီးစဉ်တွင် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
သို့သော်လည်း ဤအခွင့်အရေးကောင်းသည် ကြာပန်းနီလာအရှင် နှင့် လုံးဝသက်ဆိုင်ခြင်းမရှိရာ သူ တစ်သက်လုံး နောင်တရနေရတော့မည် မဟုတ်ပါလော။
...
ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် နှင့် ကြာပန်းနီလာအရှင် တို့ အကြည့်ချင်း စကားပြောနေကြသည်ကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိကြပေ။
ကျန်းယွင်ရှီး သည် ပါးလျသွားသော ဝိညာဉ်မြူခိုးများကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "အဖေ၊ သမီး အခုဝင်သွားလို့ ရပြီလား။"
လက်ရှိတွင် မြူမြို့ တွင် ဝိညာဉ်မြူခိုး အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် ကျင့်ကြံသူများအပေါ် သက်ရောက်မှုမှာ အားနည်းသွားပြီဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်သည်။ "ငါ ရှန်ထျန်း ရှိနေတဲ့ တိကျတဲ့နေရာကို အာရုံခံမိပြီ။ မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ။"
ကြာပန်းနီလာအရှင် တွေးတောမိသည်။
"ညီတော်ရဲ့ စကားအရ ဒီကောင်လေးက အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုနဲ့ တွေ့ခဲ့တာ ဖြစ်ဖို့များတယ်။ မင်းက ငါ့ကို ဒီမှာစောင့်ခိုင်းချင်တာပေါ့... မင်းက တကယ်ကို ကောက်ကျစ်တာပဲ ညီတော်! အကျိုးအမြတ်အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ရယူဖို့ ကြံစည်နေတာပဲ!"
ထိုသို့တွေးမိပြီးနောက် ကြာပန်းနီလာအရှင် က တရားသဖြင့် ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ညီတော်၊ မင်းက စက်ကွင်းချပေးရလို့ အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရထားတာ။ ငါ့အမြင်ဆိုရင် မင်း မြူမြို့ မှာပဲ နားနေသင့်တယ်။ ငါ့တူကို သွားရှာဖို့ ငါ့ကိုပဲ ခွင့်ပြုပါ!"
ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် သည် ကြာပန်းနီလာအရှင် ကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အစ်ကိုတော် ဘာတွေးနေသည်ကို သူ မသိဘဲ ရှိမနည်း။
အကယ်၍ သူသာ ရှန်ထျန်း ကို သွားရှာခိုင်းလိုက်လျှင် နောက်ဆုံးတွင် ရှန်ထျန်း ဘေးကင်းမည်မှာ မှန်သော်လည်း သူ၏ လက်ထဲသို့ အတိတ်မေ့ဆေးလုံး တစ်လုံးပင် ရောက်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ!
ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေ ထိခိုက်သွားပေမဲ့ နားနေလိုက်ရင် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်ကောင်းလာမှာပါ။ ရှန်ထျန်း ကို ကယ်တင်နိုင်ရင် တန်ပါတယ်။ ဒီလောက်လေးနဲ့ ရှန်ထျန်း ကို စိုးရိမ်အောင် ပြောပြစရာ မလိုပါဘူး။"
စကားပြောပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် သည် ကြာပန်းနီလာအရှင် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ ရှန်ထျန်း ရှိတဲ့နေရာကို သိပြီ။ ငါသွားရှာလိုက်တော့မယ်။"
ထို့နောက် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် သည် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကျန်းယွင်ရှီး နှင့်အတူ မြူမြို့ ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
ကြာပန်းနီလာအရှင် သည် သူ့ကို "ကောက်ကျစ်တဲ့ မြေခွေးအိုကြီး" ဟု ဆဲဆိုလိုက်ပြီးနောက် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့စေကာ သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။
ယွမ်ဒီ၊ ကွေ့ကုန်းကုန်း နှင့် အခြားသူများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြပြီး အားလုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
"ရှန်ထျန်း က တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် တောင် သူ့ကို ကယ်ဖို့အတွက် အသက်စွမ်းအင်တွေကို စွန့်လွှတ်ဖို့အထိ လုပ်ပေးခဲ့တာ။"
"ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ပါပဲ။ မြူမြို့ ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားတာတောင် ဘေးကင်းနေတုန်းပဲ။"
"မြူမြို့ ရဲ့ ရုတ်တရက် ကယ်ဆယ်မှုက ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ရဲ့ ပါဝင်ပတ်သက်မှုကြောင့် ဖြစ်တာ သေချာတယ်။ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ!"
"ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ကိုယ်တိုင် သွားရှာနေပြီဆိုတော့ အရှင်သခင်လေး ဘေးကင်းမှာပါ။ လန်ကွေ့ဖေး သာ သိရင် အရမ်းပျော်နေတော့မှာ!"
မြူမြို့ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင်...
ရှန်ထျန်း သည် တောင်ကြားမှ ထွက်ခွာလာပြီး ပြန့်ပြူးသော မြေပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် နီရဲသော မီးတောက်တစ်ခုသည် လေနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။
ဟုတ်ပေသည်။ ထိုမီးလုံးမှာ နန်မင်လီမီးတောက်၏ မူလစွမ်းအင်အပိုင်းအစများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ရှန်ထျန်း နောက်ဆုံးရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည့် အပိုင်းအစလည်း ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် သည် ပြီးခဲ့သည့် တစ်ရက်နှင့်တစ်ညလုံး ဝိညာဉ်မြူခိုးများကို ပြုပြင်နေစဉ်အတွင်း ရှန်ထျန်း လည်း အနားယူခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူသည် တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို အသေအချာ ရှာဖွေစစ်ဆေးခဲ့ပြီး မည်သည့်နေရာကိုမျှ လွတ်မသွားစေရန် သတိထားခဲ့သည်။
သူသည် နန်မင်လီမီးတောက်များကို စုဆောင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။
ဓားသခင် ချန်ယန် သေဆုံးသွားချိန်တွင် သူ၏ နန်မင်လီမီးတောက် မူလစွမ်းအင်အပိုင်းအစများသည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ အပိုင်းအစအများစုမှာ တောင်ကြားအနီးတွင် ကျရောက်နေသဖြင့် ရှန်ထျန်း အနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို အာရုံခံမိခြင်းဖြစ်သည်။
မီးတောက်ကျမ်း ၏ စွမ်းအင်လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ရှန်ထျန်း သည် နန်မင်လီမီးတောက်၏ မူလစွမ်းအင်များကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ယခု သူ့ရှေ့တွင် လောင်ကျွမ်းနေသည့် မီးလုံးမှာ သူ အာရုံခံမိသည့် နောက်ဆုံးအပိုင်းအစ ဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် နန်မင်လီမီးတောက်ကို သူ၏ မီးတောက်ကျမ်း ကို အသုံးပြု၍ ဂရုတစိုက် ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ ထူးခြားသောစွမ်းအင်တစ်ခုမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မီးတောက်များမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ငါးမျိုးသော ဒြပ်စင်များထဲတွင် မီးသည် နှလုံးနှင့် ဆက်စပ်နေပြီး နှလုံးမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် သွေးများကို ထောက်ပံ့ပေးသည့် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။
လက်ရှိတွင် ရှန်ထျန်း ၏ နှလုံးမှာ လီမီးတောက်၏ အားဖြည့်ပေးမှုကြောင့် ပိုမိုသန်မာလာပြီး သူသည် ယခင်ကထက် ပို၍ စွမ်းအားကြီးမားလာသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
သူပင်လျှင် စုံလင်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် တိုက်ခိုက်ကြည့်ချင်စိတ် ပေါက်လာမိသည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ သေဆုံးခြင်းနှင့်သာ အဆုံးသတ်မည့် တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကိုပေါ့...
ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ အာခွန်ပင်လယ်လက်စွပ် ထဲမှ သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ သေတ္တာထဲတွင် ရွှေရောင်အရိုးများ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်မာကျောပြီး စစ်မှန်သော ဓားကျင့်စဉ်၏ လှိုင်းဂယက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ရှန်ထျန်း ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ၎င်းတို့မှာ ဓားသခင် ချန်ယန် သေဆုံးပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ကျိုးပဲ့နေသော အရိုးများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ရှန်ထျန်း သည် နန်မင်လီမီးတောက် အများစုကို ရယူထားပြီးဖြစ်ရာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရရော အကြောင်းပြချက်အရပါ သူ့အတွက် ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ပေးသင့်သည်။ ထို့ကြောင့် နန်မင်လီမီးတောက်များကို စုဆောင်းနေစဉ်အတွင်း ဓားသခင် ချန်ယန် ၏ ကျန်ရစ်သော အရိုးများကိုလည်း စုဆောင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရားစားနွယ်ပင် ကို အသုံးပြု၍ မြေကျင်းတစ်ခု တူးပြီးနောက် သူသည် သေတ္တာကို မြေမြှုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှန်ထျန်း သည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရှာဖွေကာ ရှည်လျားသော ပုံစံဖြစ်အောင် လှီးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ကြာပန်းသေနတ်ကို မြှောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် "ဓားသခင် ချန်ယန် ၏ သင်္ချိုင်း" ဟူ၍ စာလုံးကြီး ခြောက်လုံးကို ရေးထိုးလိုက်သည်။
စာလုံးကြီးများ၏ ဘေးတွင်မူ "ကံတရားရှိသူ ရှန်ထျန်း မှ တည်ဆောက်သည်" ဟု စာလုံးသေးဖြင့် ရေးသားလိုက်သည်။
'ငါ မင်းရဲ့ နန်မင်လီမီးတောက်ကို ယူလိုက်ပေမဲ့ မင်းကို မြေမြှုပ်ပေးလိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အကြွေးမတင်ကြတော့ဘူး!'
ရှန်ထျန်း သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားမည့်ဆဲဆဲတွင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားသည်။
'မဟုတ်ဘူး! ငါ အရမ်းပေါ့ဆနေတာပဲ! ငါ့နာမည်ကို ဘယ်လိုလုပ် ချန်ရစ်ခဲ့ရတာလဲ? ဓားသခင် ချန်ယန် မှာ ရန်သူရှိနေပြီး ဒီသင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်ကို မြင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? အဲဒီအခါကျရင် အဲဒီရန်သူက ငါ့ကို ဓားသခင် ချန်ယန် ရဲ့ ပညာရပ်တွေကို ဆက်ခံထားသူလို့ ထင်ပြီး ငါ့ဆီ လက်စားချေဖို့ လာတော့မှာပေါ့။ ငါက ဇောင်ဟောင် ရဲ့ အစားထိုးခံ (scapegoat) ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား? မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်!'
ထိုသို့တွေးမိပြီးနောက် ရှန်ထျန်း သည် "ကံတရားရှိသူ ရှန်ထျန်း မှ တည်ဆောက်သည်" ဟူသော စာတန်းထဲမှ "ရှန်ထျန်း" ဟူသည့် နေရာတွင် "ဇောင်ဟောင်" ဟု ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
'အင်း၊ ဒီလိုဆိုရင် ပိုကောင်းသွားပြီ။'
'နေပါဦး၊ ဒါကလည်း မမှန်ပြန်ဘူး။ ငါ အစ်ကိုတော် ဇောင် အတွက် ပြဿနာရှာပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား?'
ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ပွတ်သပ်ရင်း သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အလွန်ပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ငွေရောင်ရုပ်ပုံတစ်ခုသည် ကောင်းကင်မှ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာသည်။ သူမ၏ နောက်တွင် ဧရာမ လျှပ်စီးအဖြူရောင်ကျား ရုပ်တုကြီးတစ်ခု ပါရှိပြီး သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
"မိစ္ဆာမ! ငါ့ရဲ့ ညီတော်ကို ငါပေးထားတဲ့ မျက်နှာဖုံးကို လုယူရဲတယ်ပေါ့! သူ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ? ငါ့ရဲ့ ညီတော်ကို အမြန်လွှတ်ပေးစမ်း! မဟုတ်ရင် မင်းကို ကမ္ဘာအဆုံးထိ လိုက်သတ်မယ်!"
စကားပြောပြီးသည်နှင့် ထိုစွမ်းအားကြီးမားသော အမျိုးသမီးမှာ ဆင်းသက်လာပြီးဖြစ်သည်။ ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော သူမ၏ လက်သီးချက်မှာ ရှန်ထျန်း ဆီသို့ ဦးတည်လာလေပြီ!
သူမ လက်သီးထိုးလိုက်သည့်အခါ ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး များသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဝန်းရံသွားပြီး သူမသည် အစာကို ခုန်အုပ်မည့် သားရဲကျားတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။
သူမမှာ ကျန်းယွင်ရှီး မဟုတ်လျှင် အခြားမည်သူ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း!