မြူမြို့ မြို့၏ အရှေ့ဘက် ကျေးလက်ဒေသ၊ ပန်းပွင့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုတွင်...
ကျောက်ဟောက်သည် သင်္ချိုင်းဂူရှေ့၌ ဒူးထောက်လျက် ရှိနေသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ သွေးရောင်မရှိသလောက် ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးကြောများ ထင်ရှားနေသည်။
ယခင်က သူ၏ ကျင့်စဉ်အနှစ်သာရများအားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့်အတွက်၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ကျင့်စဉ်မရှိသူများထက် ပိုမိုကောင်းမွန်နေသော်လည်း အလွယ်တကူပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသည်။
ကျောက်ဟောက်သည် သူ၏မိခင် သင်္ချိုင်းဂူရှေ့တွင် တစ်ရက်တစ်ညလုံး ဒူးထောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလာသည်။
သို့သော်လည်း သူသည် လက်ခြေများ ထုံကျဉ်နေသော်လည်း သင်္ချိုင်းဂူရှေ့တွင် ပြတ်သားစွာ ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး မထသေးပေ။ သူသည် မိမိ၏ကျင့်စဉ်ကို ပြန်လည်ရရှိရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။ သူသည် ကျရှုံးမှုများမှ ပြန်လည်ထရပ်နိုင်ကြောင်း အခြားသူများအား သက်သေပြရန် လိုအပ်နေသည်။
"နောက်ထပ် နှစ်ရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်... ငါ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက်ပဲ သည်းခံပြီး ကြိုးစားရမယ်။"
ကျောက်ဟောက်သည် ကွဲအက်နေသော သူ၏နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို အားပေးလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကြယ်တံခွန်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ လေးခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် ရေးဆွဲသွားသည်။
မှန်ပေသည်၊ ဤကြယ်တံခွန်မှာ အခြားမဟုတ်၊ ဓားပညာရှင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်များ ပါဝင်နေသည့် နန်မင်လီမီး၏ မူလအစ အစိတ်အပိုင်းလေးပင်ဖြစ်ပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျောက်ဟောက်ဆီသို့ ဦးတည်ကျရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ဘုန်း!
ကျောက်ဟောက်သည် မိမိကိုယ်ကို တိတ်တဆိတ် အားပေးနေစဉ်မှာပင် ထိုအရာက သူ့ကို ရိုက်ခတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးကို တူနှင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူသည် နာကျင်မှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးတောက်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့ကို မီးလျှံများဖြင့် ဝါးမြိုသွားတော့သည်။
ကျောက်ဟောက်သည် ပြင်းထန်သော အပူချိန်ကြောင့် သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း ကျင့်စဉ်ပြန်လည်ရရှိရေးအပေါ် စွဲလမ်းလွန်းနေသည့်အတွက် ထိုဒုက္ခမျိုးစုံကြားမှ သတိကပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။
'ဒါဆိုရင် ဒါက အစ်ကိုရှန် ပြောခဲ့တဲ့ ကံကောင်းခြင်းမျိုးပဲလား။ ဒါပေမဲ့ သူက သုံးရက်ကြာမှ ရောက်လာမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။'
'...အော်၊ ငါ နားလည်ပြီ။ အစ်ကိုရှန်က ငါ့ကို အားပေးချင်လို့ ဒီကာလအတွင်းမှာ ငါ့ရဲ့စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးထားတာ ဖြစ်ရမယ်။'
'ဒါကြောင့်မို့လို့ သူက ကံကောင်းခြင်းက တစ်ရက်အကြာမှာပဲ ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာကို မပြောဘဲ သုံးရက်ကြာမယ်လို့ ပြောခဲ့တာပေါ့။'
'မှန်တယ်၊ အစ်ကိုရှန်က ငါ့ကို အံ့အားသင့်စေချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်!'
ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မီးတောက်များက သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို လောင်ကျွမ်းနေသော်လည်း ကျောက်ဟောက်မှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း လုံးဝမရှိပေ။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် သူ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်— အကြောင်းမှာ သူ အလွန်တောင့်တနေခဲ့သော စွမ်းအားအနှစ်သာရ (Spirit Qi) များ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်စီးဝင်လာသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုမီးတောက်များသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း စုပ်ယူခံနေရသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ စွမ်းအားအနှစ်သာရ လည်ပတ်မှုလမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဒန်ထျန်း (Dantian) ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
ကျောက်ဟောက်မှာ စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ရှန်ထျန်း အပေါ် အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်ရှိနေရင်းဖြင့် သူသည် ကောင်းကင်လောင်ကျွမ်းခြင်း မီးဓားကျင့်စဉ် (Sky-Incinerating Fire Sword Art) ကို ပြန်လည်ကျင့်ကြံလိုက်သည်။
ဤမီးတောက်မှာ အလွန်ယဉ်ကျေးနေသည်ကို သူ ခံစားမိသည်— ၎င်းမှာ မြင့်မြတ်သော မသေမျိုးများထံမှ ကောင်းချီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။
'အစ်ကိုရှန်က ဒါကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်ရမယ်။ သူက ကံကြမ္မာကို ဟောကိန်းထုတ်ရာမှာ တကယ်ကို ထူးချွန်ပြီး ငါ့အပေါ်မှာလည်း အလွန်ကို စာနာမှုရှိတာပဲ!' ဟု ကျောက်ဟောက်က တွေးလိုက်သည်။
အကယ်၍သာ ဤအတွေးများကို သေလုမြောပါးဖြစ်နေသော ဓားပညာရှင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် သာ သိရှိသွားပါက သူသည် သေရာမှ ပြန်ထလာပြီး ကျောက်ဟောက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်မိပေလိမ့်မည်။
သူသည် "ဒါက 'အစ်ကိုရှန်' ဆိုတဲ့သူဆီက အံ့အားသင့်စရာ မဟုတ်ဘူး! ဒါက မင်းလို မိုက်မဲတဲ့ကလေးကို ကယ်တင်ဖို့ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးစွမ်းအားတွေကို သုံးလိုက်တာကွ!" ဟု အော်ဟစ်နေမိမည်မှာ အသေအချာပင်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ဓားပညာရှင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် နန်မင်လီမီး၏ မူလအစ အစိတ်အပိုင်းလေးသည် ကျောက်ဟောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အလွန်ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ဝင်ရောက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျောက်ဟောက်သည် သူ၏ကျင့်စဉ်မှာ အဆင့်တက်သွားပြီး အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် မီးတောက်များနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသလို ခံစားရပြီး သူသည် ယခုအခါ မီးပင်မှုတ်ထုတ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ "ဒီတော့... ဒါက တကယ်ကို ကိုးယန် တိုက်ပွဲဝင်ခန္ဓာ (Nine-Yang Battle Constitution) ပဲ။ ငါ မင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့တုန်းက မင်းဟာ ရိုးရှင်းတဲ့လူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒဏ္ဍာရီလာ ကိုးယန် တိုက်ပွဲဝင်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မယ်လို့တော့ ငါ လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ဘူး။"
ကျောက်ဟောက်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ဤအသံကို မှတ်မိလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်၊ "ဆရာကြီး၊ ဆရာ ဘယ်ကနေ ထွက်လာတာလဲ?"
ဓားပညာရှင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က စိတ်ပျက်လက်ပျက် လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်၊ "အဲဒါ အရေးမကြီးဘူး။ အရေးကြီးတာက အခု ငါ့ရဲ့ဝိညာဉ်က အရမ်းကို အားနည်းပြီး ပျက်စီးလွယ်နေပြီ၊ မကြာခင်မှာပဲ ငါ အိပ်စက်ခြင်း နက်နက်ထဲကို ဝင်သွားတော့မယ်။ မြူလွင်ပြင် (Fog Plain) က အခု အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ မင်း ချက်ချင်း ထွက်သွားပြီး တတ်နိုင်သမျှ ဝေးရာကို ထွက်ပြေးဖို့ လိုတယ်!"
စကားဆုံးသည်နှင့် ဓားပညာရှင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ၏ အသံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကျောက်ဟောက်က မည်သို့ပင် မေးခွန်းများ ထုတ်နေပါစေ၊ ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိတော့ပေ။
ဤအချက်က ကျောက်ဟောက်ကို သူ၏ဆရာကြီးမှာ တကယ်ပင် အခြေအနေမကောင်းတော့ကြောင်း နားလည်သွားစေသည်။
'အော်၊ ခဏနေဦး၊ မြူလွင်ပြင်က အန္တရာယ်များနေတယ်ဆိုရင်... ဒါဆိုရင် အစ်ကိုရှန်နဲ့ သူ့အဖွဲ့သားတွေ ဘာဖြစ်သွားမလဲ!'
စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက ကျောက်ဟောက်၏ မျက်နှာတွင် ထင်ရှားနေသည်။
'အစ်ကိုရှန်က ငါ့ကို ဘဝသစ်တစ်ခု ပေးခဲ့တာ! အခု သူ အန္တရာယ်ရှိနေပြီဆိုတော့ ငါ ဒီသတင်းကို သူ့ကို ပြောပြပြီး ထွက်သွားဖို့ သတိပေးရမယ်!'
ထိုသို့တွေးပြီး ကျောက်ဟောက်သည် သူ၏ရှေ့ရှိ သင်္ချိုင်းဂူကို သုံးကြိမ် ကန်တော့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "အမေ၊ သားက အမေ့သင်္ချိုင်းဂူကို ဆက်ပြီး မစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်တော့ဘူး။ အစ်ကိုရှန်ကို သွားကယ်ဖို့အတွက် သားကို ခွင့်ပြုပေးပါ။ သား ကတိပေးပါတယ်၊ ဒီကိစ္စ ပြီးသွားတာနဲ့ သား ပြန်လာပြီး ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း ကျန်နေတဲ့ နှစ်ရက်ကို ဆက်ပြီး စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်!"
...
မြူမြို့ မြို့အတွင်း၌ ကြီးမားလှသော မြင့်မြတ်သော ခိုင်မာခြင်း ကာကွယ်ရေးအစီအရင် (Divine Firmament protective array) သည် နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် သူတို့၏ စွမ်းအားအနှစ်သာရများကို ကာကွယ်ရေးအစီအရင်ထဲသို့ ပို့လွှတ်နေကြပြီး တိုက်ခိုက်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားကြသည်။
သို့သော် ရုတ်တရက်ပင် မြင့်မြတ်သော ချည်နှောင်ခြင်း နွယ်ပင်များ (Divine Binding Vines) အားလုံးမှာ ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့သွားကြသည်။
အချိန်ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မြင့်မြတ်သော ချည်နှောင်ခြင်း နွယ်ပင်များသည် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
မြူမြို့ မြို့အတွင်းရှိ လူအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်မှာ ပြောရန်ပင် မလိုတော့ပေ။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နန်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံများ ပျံ့လွင့်သွားသည်။
"ဒီဆိုးသွမ်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ ညှိုးနွမ်းသွားပြီဆိုတော့ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က မြူလွင်ပြင်ထဲက နတ်ဆိုးတွေကို နှိမ်နင်းလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်ရမယ်!"
"ဒါ အသေအချာပါပဲ! ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ! ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့အချိန်အတွင်းမှာပဲ အဲဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ နတ်ဆိုးကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တယ်!"
"ငါတို့က ကျေးဇူးကန်းတဲ့သူတွေ မဖြစ်သင့်ဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က ငါတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် သူလုပ်ပေးခဲ့တာတွေကို ငါတို့ အမြဲအမှတ်ရနေရမယ်!"
"ငါ ပြောမယ်၊ ဘာလို့ ငါတို့ ငွေကြေးအနည်းငယ် စုစည်းပြီး ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ကို ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ပေးမလဲ?"
"အော်၊ အဲဒါက မသင့်တော်ဘူးထင်တယ်။ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က သူနဲ့ ကံကြမ္မာပါတဲ့သူတွေဆီက ဘာကျေးဇူးတုံ့ပြန်မှုမှ မယူဘူးလို့ ပြောထားပြီးသား။ သူ ဒီပိုက်ဆံတွေကို လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"အင်း၊ ငါလည်း သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးတာက သာမန်ဆန်လွန်းတယ်လို့ ထင်တယ်... ခဏလေး၊ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် အတွက် ရွှေရုပ်တုတစ်ခု လုပ်ပေးလိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ?"
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ အကောင်းဆုံး အကြံပဲ! ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က ကံကြမ္မာဟောကိန်းထုတ်ရာမှာ အရမ်းတော်သလို သူက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်လည်း ရှိတာပဲ!"
"အင်း၊ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က မြူမြို့ မြို့သူမြို့သားတွေအားလုံးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် သူ့အတွက် ရွှေရုပ်တုတစ်ခု လုပ်ပေးတာက အသင့်တော်ဆုံးပဲ။"
"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ ဘုရင်ဆီသွားပြီး မြူမြို့ မြို့လယ်မှာ ရွှေရုပ်တုတစ်ခု လုပ်ဖို့ အကြံပြုကြစို့!"
"ငါ သဘောတူတယ်!"
"ငါလည်း သဘောတူတယ်!"
"ငါလည်း အတူတူပဲ!"
...
လူအုပ်ကြီးသည် နန်းတော်ဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ဝှက်ထားသောမြူနိုင်ငံ၏ ဘုရင်မှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားပြီး "အစောင့်များ! ငါ့ကို ကာကွယ်ကြ! သူပုန်ထနေပြီ!" ဟု အော်ဟစ်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် အချိန်မီ ထိန်းလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
ဤလူများမှာ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် အတွက် ရွှေရုပ်တုတစ်ခုသာ ထုလုပ်လိုကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသောအခါ ဘုရင်သည် ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်လေသည်။
ဘုရားရေ! ဤ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် မှာ မည်မျှနက်နဲပြီး ကံကြမ္မာဟောကိန်းထုတ်ရာတွင် မည်မျှစွမ်းဆောင်နိုင်သည်ကို ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ— မြင့်မြတ်သောကောင်းကင်ဘုံ ကျင့်စဉ်နယ်မြေမှ သူတော်စင်မလေးကပင် သူ့ကို အလွန်အလေးထားနေသည်ကို ကြည့်လိုက်ပါ။ သူက သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား!
ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ကို အလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်တတ်တာ မင်းတို့ပဲ တတ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား? ငါ့ဘုရင်မင်းမြတ်— ငါလည်း လုပ်တတ်တယ်ကွ!
ဘုရင်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဤသို့ ပြောလိုက်သည်၊ "ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် က မြူမြို့ ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ၊ အဲဒီလိုနဲ့ ဝှက်ထားသောမြူနိုင်ငံကိုပါ ကယ်တင်လိုက်တာပဲ။"
"ရွှေရုပ်တု တစ်ခုတည်းနဲ့ ဘယ်လောက် လုံလောက်မှာလဲ? ငါဟာ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် အတွက် မြို့လယ်ခေါင်မှာ ပေ ၃၀ မြင့်တဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရွှေရုပ်တုကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ပေးမယ်!"
"အဲဒီနဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ ဒီရုပ်တုရဲ့ ပုံတူလေးခုကို ထပ်လုပ်ပြီး မြို့ဝင်ပေါက် လေးခုစီမှာ ထားရှိပေးမယ်။"
"ဒီနေ့ကစပြီး ဝှက်ထားသောမြူနိုင်ငံရဲ့ နန်းတော်မိသားစုက ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် အတွက် သက်ရှည်ကျောက်စာတိုင်တွေ စိုက်ထူပေးမယ်။"
"ဝှက်ထားသောမြူနိုင်ငံရဲ့ နန်းဆက်အပေါင်းဟာ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ရဲ့ ကျေးဇူးကြီးမားမှုကို ဘယ်တော့မှ မေ့လျော့မှာ မဟုတ်ဘူး!"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဘုရင်သည် ကျန်းယွင်ရှီး ဘက်သို့ လှည့်ကာ "သူတော်စင်မလေး၊ ကျွန်ုပ်ရဲ့ စီစဉ်မှုအပေါ် ဘယ်လို သဘောရပါသလဲ?" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကျန်းယွင်ရှီး သည် တိတ်တဆိတ် ချွေးပြန်လာပြီး မိမိကိုယ်ကို တွေးမိသည်၊ 'ဒီလူက နိုင်ငံရဲ့ဘုရင် ဖြစ်လာနိုင်တာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုတော့ ရှိသားပဲ။ မြင့်မြတ်သူတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ဘုရင်တစ်ပါးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုတောင် ဘေးဖယ်ထားပြီး သူများရဲ့အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုနိုင်ပါလား။'
ကျန်းယွင်ရှီး သည် သူတစ်ပါးကို အလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်သူများကို သဘောမကျသော်လည်း ဘုရင်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် သူမ မသက်မသာ ဖြစ်မသွားပေ။
ဟုတ်တာပေါ့၊ ဘုရင်က ကျေးဇူးတင်နေတဲ့သူက ရှန်ထျန်း ဖြစ်နေတာကလည်း အချက်တစ်ချက် အပါအဝင်ပင်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျင့်ကြံသူများစွာရဲ့ လေးစားမှုကို ရရှိထားတာက မဆိုးပါဘူး— တကယ်တော့ ဒါက ရှန်ထျန်း ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။
"ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျွန်မ လက်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမြူတွေ ပျောက်သွားတဲ့အချိန်အထိ စောင့်ပြီးမှပဲ ဆက်လက် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့!"
ကျန်းယွင်ရှီး သည် နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် ဆက်လက် လွှမ်းခြုံနေဆဲဖြစ်သော ထူထပ်သည့် ဝိညာဉ်မြူများကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။
"အဲဒါမတိုင်ခင်အထိ အစီအရင်ထဲကနေ အပြင်မထွက်ကြပါနဲ့! ကျွန်မတို့ သတိထားရမယ်။ တကယ်လို့ ဒါက နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုဆိုရင်ရော? အခု ထွက်သွားရင် သူတို့ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို တည့်တည့်ကြီး ဝင်သွားသလို ဖြစ်လိမ့်မယ်!"
ဤသတိပေးချက်ကို လူတိုင်း သိရှိသွားစေရန် သေချာစေပြီးနောက် ကျန်းယွင်ရှီး သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ တရားမှတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ကာကွယ်ရေးအစီအရင်ကို ထိန်းထားရင်း စွမ်းအင်များစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါ အနားယူရန် အလွန်ပင် လိုအပ်နေသည်။
'မောင်လေးရေ၊ မင်း ဘယ်ရောက်နေလဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘေးကင်းပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းပါတယ်။'
...
တစ်ချိန်တည်းတွင် နန်းတော်ရှိ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်— အခြားသူမဟုတ်၊ ရှန်ထျန်း သည် ပြဿနာကြီးတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။
သူသည် ကျောက်ဆောင်နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏လက်ထဲတွင် အမျိုးသမီးဝတ် အဝတ်အစားတစ်စုံ ရှိနေသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိသည့် ပုံစံဖြင့် ငေးငိုင်နေသည်။
အို၊ ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေလဲ!