ခေါင်းစဉ် - ကျွန်တော်က ကံကြမ္မာရဲ့သားတော် တကယ်မဟုတ်ပါ - အခန်း ၁၄၆ - လူသားနှင့် မိစ္ဆာ တို့ကြားမှ ရုပ်သံဇာတ်လမ်းဆန်ဆန် အချစ်ဇာတ်လမ်း
ရှန်ထျန်း သည် အရှေ့ဘက်တောအုပ် ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေရင်း အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အသက်ရှူသံကို ထုတ်လိုက်သည်။
သူသည် မြူမြို့ မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ကိစ္စရပ်များသည် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းလှသည်။ အထူးသဖြင့် လုကျီ နှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စများဖြစ်သည်။
"ဒီမိန်းကလေးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းနေရတာလဲ" ရှန်ထျန်း က ညည်းတွားလိုက်သည်။
သူသည် ဖီးနစ်အမွေးမျက်နှာဖုံး ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အနည်းငယ် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤပစ္စည်းသည် တောင်ပိုင်းနယ်စပ် တွင် တွေ့ရှိခဲ့သည့် အရာဖြစ်ပြီး လုကျီ နှင့် ပတ်သက်နေသည်ဟု သူခံစားမိသည်။
"သူမက ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ဝင်စားနေရတာလဲ။ ငါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လူသားတစ်ယောက်ပဲလေ။"
ရှန်ထျန်း သည် နတ်ဘုရားအရည်ဝိုင် ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ဝိုင်၏ အရသာသည် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး သူ့စိတ်ကို ကြည်လင်သွားစေသည်။
သူသည် မိစ္ဆာ တစ်ကောင်နှင့် ပတ်သက်သော ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များကို ပြန်တွေးမိသည်။ လူသားနှင့် မိစ္ဆာ တို့ကြားတွင် ဖြစ်ပျက်တတ်သော အချစ်ဇာတ်လမ်းများသည် အမြဲတမ်းလိုလို ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းတတ်သည်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ဘယ်တော့မှ မလိုချင်ပေ။
"ငါက ကံကြမ္မာရဲ့သားတော် မဟုတ်ဘူး။ ငါက ရိုးရိုးလေးပဲ နေချင်တာ။ ဘာလို့ ဒီလို ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စတွေက ငါ့ဆီကိုပဲ အမြဲရောက်လာရတာလဲ"
ရှန်ထျန်း သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အရှေ့ဘက်တောအုပ် ၏ သစ်ရွက်များကြားမှ နေရောင်ခြည်သည် သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။
သူသည် လုကျီ ၏ မျက်နှာကို ပြန်မြင်ယောင်လာသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများတွင် ဝှက်ထားသည့် အရာများစွာရှိနေသည်ကို သူသတိပြုမိသည်။ သူမသည် မိစ္ဆာ နှင့် ပတ်သက်နေသလား သို့မဟုတ် မိစ္ဆာ ကိုယ်တိုင်လား ဆိုသည်ကို သူသေချာမသိသေးပေ။
သို့သော် တစ်ခုတော့ သေချာသည်။ လုကျီ သည် သာမန်လူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။
ရှန်ထျန်း သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ခရီးကို ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူသည် အရှုပ်အထွေးများကို မနှစ်သက်သော်လည်း ကံကြမ္မာက သူ့ကို ဘယ်နေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးမည်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိသေးပေ။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ့ရဲ့လမ်းကိုပဲ ငါဆက်လျှောက်မယ်။"
သူသည် ဖီးနစ်အမွေးမျက်နှာဖုံး ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အရှေ့ဘက်တောအုပ် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
ထိုအတွေးသည်ပင် ရှန်ထျန်း ကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲကွာ။ ငါ အခုဆိုရင် အမည်းစက်တွေ ပျောက်သွားပြီမလား။ ဘာလို့ ငါက ဒီလောက်တောင် ကံဆိုးနေရတာလဲ!”
မရဘူး၊ သူတို့သတိမထားမိခင်မှာ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးမှ ဖြစ်မယ်!
ထိုအတွေးနှင့်အတူ သူသည် ဂူ၏အမိုးကို ဖောက်ထွက်ကာ ထွက်ခွာခဲ့လိုက်သည်။ သူသည် ဓားပျံစီးခြင်းကို ထပ်မံအသုံးပြုရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝိညာဉ်မြူများသည် နတ်ဘုရားချည်နှောင်နွယ်ပင်များကို မတားဆီးနိုင်ကြောင်း ထင်ရှားနေသောကြောင့်ပင်။
အကယ်၍ ရှန်ထျန်း သည် ဓားပျံစီးခြင်းကိုသာ တိုက်ရိုက်အသုံးပြုမည်ဆိုပါက လေထဲမှနေ၍ နတ်ဘုရားချည်နှောင်နွယ်ပင်များ၏ ဆွဲချခြင်းကို ခံရမည့်အရေးမှာ သေချာသလောက်ရှိနေသည်။
ဤနေရာသည် နတ်ဘုရားချည်နှောင်နွယ်ပင်တို့၏ အသိုက်အမြုံသာ ဖြစ်နေပါက၊ သူသည် ထိုနွယ်ပင်များ၏ ချည်နှောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် အလွန်ဆိုးရွားသော အဆုံးသတ်မျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။
ရှန်ထျန်း သည် ဖီးနစ်အမွေးမျက်နှာဖုံး ကို သူ၏မျက်နှာတွင် ပို၍တင်းကျပ်စွာ ပတ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏တည်ရှိမှုကို တတ်နိုင်သမျှ ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ လူသားအငွေ့အသက်များကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖျောက်ဖျက်ကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
သူသည် ကိုယ်ကိုကုန်း၍ တောင်ကြားထဲမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး တည်ငြိမ်စွာ လွတ်မြောက်အောင် ကြိုးစားနေသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် နောက်ပြောင်သလိုလိုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဟားဟား၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်းရောက်လာပြီပေါ့။”
ထိုအသံမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး စိတ်ကို ဖမ်းစားနိုင်လွန်းသဖြင့် ကြားလိုက်ရသူတိုင်းကို မူးဝေသွားစေမည့်အထိပင်။ ထိုအသံသည် တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ပြတ်သားကြည်လင်နေသည်။
မှန်ပေသည်။ ထိုအသံသည် ရှန်ထျန်း အရင်က ကြားခဲ့ဖူးသည့် မိခင်နွယ်ပင်၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် ချက်ချင်းပင် ကြက်သေသေသွားတော့သည်။
ဒီလောက်တောင် သတိထားနေပါလျက်နဲ့ ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှာတွေ့သွားတာလဲ။ မင်းက ခွေးလား။
ငါ ဒီလောက်နှစ်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိတဲ့ မိခင်နွယ်ပင်ကြီးရဲ့ လက်ထဲမှာ ချည်နှောင်ခြင်းခံရပြီး၊ အစုပ်ထုတ်ခံရကာ အသက်ဆုံးရှုံးရတော့မှာလား။
ရှန်ထျန်း သည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို အရှုံးမပေးနိုင်ဘဲ သေရမည်ဆိုလျှင်တောင် အလွယ်တကူ အရှုံးမပေးဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် မမျှော်လင့်ဘဲ ဝိညာဉ်မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ကြားထဲမှ နေမင်းကြီးတစ်စင်း ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုနေမင်း၏ အလင်းရောင်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်သည့်အထိ ကြီးမားလှသော အလင်းရောင်နှင့် အပူဓာတ်တို့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ထိုကြီးမားသော နေမင်းကြီးထဲမှ ဒေါသတကြီး အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ "လုကျီ၊ မင်း ငါတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ချိုးဖောက်လိုက်ပြီပေါ့လေ။ မင်း ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်ချင်နေတာလား။"
နေမင်းကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှန်ထျန်း သည် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။
အော်... ဒီမိခင်နွယ်ပင်က ငါ့ကို ပြောနေတာ မဟုတ်ပါလား!
မှန်ပါသည်၊ မိခင်နွယ်ပင်နှင့် ယှဉ်လျှင် ရှန်ထျန်း ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်မျှသာ ရှိသည်။
ထို့အပြင် ဖီးနစ်အမွေးမျက်နှာဖုံး ကို အသုံးပြု၍ မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် အခြားသူများ သူ့ကို ရှာတွေ့ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုအစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှစ်ဦးသည် ထိပ်တိုက်တွေ့နေကြပြီး သူတို့၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများက တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။
ရှန်ထျန်း သည် မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားရန် မဝံ့ရဲပေ။ အကယ်၍သာ သူ အဖမ်းခံလိုက်ရပါက ချက်ချင်းပင် အမှုန့်ချေခံရမည်မှာ သေချာသည်။
သူသည် ကျောက်တုံးတစ်ခုနောက်တွင် ဂရုတစိုက် ပုန်းကွယ်နေပြီး မိမိ၏ တည်ရှိမှုကို တတ်နိုင်သမျှ ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်၊ "ငါက ကျောက်တုံး၊ ငါက ကျောက်တုံး။"
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါနေသည်ကို သူခံစားလိုက်ရသည်။ တောင်ကြားအောက်ခြေတွင် ကြီးမားသော မြွေကြီးတစ်ကောင် လူးလိမ့်နေသည့်နှယ် ရှိသည်။
တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် တုန်ခါသံများကို ကြားနေရပြီး တောင်နံရံများမှ ကျောက်စရစ်ခဲများ ကြွေကျလာသည်။
ရှန်ထျန်း သည် သူ၏အောက်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ကြီးမားလှုပ်ရှားနေသည်ကိုပင် ခံစားမိနေသည်။
ထိုဧရာမနွယ်ပင်ကြီးကြောင့် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း အပေါ်အောက် လှုပ်ခါနေသည်။
တောင်ကြားအောက်ခြေတစ်ခုလုံးသည် မိခင်နွယ်ပင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူမ၏နွယ်ပင်များသည် မြေအောက်နေရာတစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး ဝိညာဉ်မြူတောင်ကြားကို သူမ၏ ပိုင်နက်အဖြစ် ပြောင်းလဲထားသည်။
ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံသည် တောင်ကြားထဲတွင် တစ်ဖန်ပြန်၍ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ "Qian Yang ရယ်၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ။ တကယ်တော့ ဒေါသထွက်စရာ မလိုပါဘူး။"
သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် တောင်ကြားဗဟိုမှ အမြင့်ပေ ၃၀၀ ရှိသော အမည်းရောင်နွယ်ပင်တိုင်ကြီးတစ်ခု ထိုးထွက်လာသည်။ ထိုနွယ်ပင်တိုင်ပေါ်တွင် အလှမယ်တစ်ဦး ရပ်နေသည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် အစိမ်းရောင်ရောယှက်နေသော အမည်းရောင်နွယ်ပင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းအချို့ကိုသာ ဖုံးကွယ်ထားကာ ဖြူဖွေးနေသော အသားအရေမှာ အပြင်သို့ ပေါ်လွင်နေသည်။
သူမ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး သူမ၏ ခါးသွယ်သွယ်လေးမှာ အရိုးမရှိသကဲ့သို့ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။ သူမမှာ နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် တူလှသည်။
သူမမှာ မည်မျှပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး လှပလွန်းသနည်းဆိုလျှင် သူမ၏ အစုပ်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပါကပင် လူအများက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံကြမည့်အထိပင်။
သူမသည် နွယ်ပင်တိုင်ပေါ်တွင် ကျော့ရှင်းစွာ ရပ်နေပြီး ထိုကြီးမားသော နေမင်းကြီးဆီသို့ မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့က ရင်းနှီးပြီးသားပဲ၊ အဲဒီလိုမျိုး မလုပ်ပါနဲ့တော့။"
နွယ်ပင်တိုင်ပေါ်မှ သစ်သားစားပွဲတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် မွှေးကြိုင်လှသော နို့ရည်ကဲ့သို့ အရည်များပါသည့် ခွက်နှစ်ခွက်ရှိသည်။
"ဒါက ကျွန်မ နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ လောက် အချိန်ယူပြီး ဖန်တီးထားတဲ့ နတ်ဘုရားအရည်ဝိုင် ပါ။ ရှင် ဒါကို အကြိုက်ဆုံးဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။"
လုကျီ သည် ခွက်နှစ်ခွက်ကို ညင်သာစွာ ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူမက တစ်ခွက်ကို သောက်လိုက်ပြီး ကျန်တစ်ခွက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။
ကောင်းမွန်သော ဝိုင်များပြည့်နေသည့် ထိုခွက်သည် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော နေမင်းကြီးဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ သို့သော် ထိုခွက်သည် နေမင်းကြီးနှင့် မနီးကပ်ခင်မှာပင် လေထဲတွင် လောင်ကျွမ်းသွားသည်။
ပြင်းထန်သော မီးတောက်များက ဝိုင်ကို ပြာဖြစ်သွားစေသည်။ ထို့နောက် နေမင်းကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူသည် အမည်းရောင်အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးရှိသည်။ သူ၏ကျောဘက်တွင် တစ်မီတာရှည်သော ဓားကြီးတစ်လက်ကို လွယ်ထားသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူ၏ဆံပင်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ဒေါသနှင့် အေးစက်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "လုကျီ၊ ငါ့ကို ဒီလိုအရာတွေနဲ့ လာပြီး လာဘ်မထိုးပါနဲ့တော့!"
လုကျီ သည် Sword Venerable Qian Yang ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"အို... အစတုန်းကတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက ရှင်က ဓားသမားအသေးစားလေးပဲ ရှိသေးချိန်မှာ ကျွန်မနဲ့ တွေ့တော့ ကျွန်မရဲ့ အရည်တွေက အအရသာဆုံးပဲ၊ ဘယ်တော့မှ မဝနိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာလေ။ အခုတော့ ရှင်က လူသားတွေထဲမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လာတော့ ကျွန်မက မိစ္ဆာမို့လို့ အေးစက်စက် ဆက်ဆံနေတာလား... ဒီမိစ္ဆာကို သတ်ဖို့ ရောက်လာတာလား။"
Sword Venerable Qian Yang ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားသော်လည်း သူ၏အသံမှာ ပို၍ နူးညံ့သွားသည်။ "လုကျီ၊ အဲဒီအချိန်တွေက ကုန်ဆုံးသွားပြီ။"
"အကယ်၍ မြူမြို့ ကို ရှာဖွေဖို့ ဝင်ရောက်လာတဲ့ လူသားကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့ရဲ့ လောဘကြောင့် သေဆုံးသွားမယ်ဆိုရင် ငါ တားမှာမဟုတ်ဘူး။"
"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ဘာလို့များ မူလပြောင်းလဲထားတဲ့ နတ်ဘုရားချည်နှောင်နွယ်ပင်တွေကို အများကြီး လွှတ်ပြီး မြူမြို့ ကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းရတာလဲ။ မင်း တကယ်ပဲ လူသားတွေရဲ့ ရန်သူဖြစ်ချင်နေတာလား။"
လုကျီ ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး Sword Venerable Qian Yang ကို ကြည့်သည့် သူမ၏ အကြည့်များမှာ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသည်။ "အော်... ဆိုတော့ လူသားတွေက မြူမြို့ ထဲကို စိတ်ကြိုက်ဝင်ပြီး နတ်ဘုရားချည်နှောင်နွယ်ပင်တွေကို အမဲလိုက်ခွင့်ရှိပေမဲ့၊ ကျွန်မက လူသားတွေကို သတ်ခွင့်မရှိဘူးပေါ့။ ကျွန်မက မြူမြို့ ထဲက လူသားအားလုံးကို အစုပ်ထုတ်ပစ်ချင်တာ။ ရှင် တားလို့မရဘူး!"
Sword Venerable Qian Yang သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်သည်။ "ဆိုလိုတာက ငါတို့ကြားမှာ ညှိနှိုင်းစရာ လမ်းစမရှိတော့ဘူးပေါ့။"
လုကျီ သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူပြောလဲ ညှိနှိုင်းစရာ လမ်းစမရှိဘူးလို့။ ဒီနေ့က ကျွန်မ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းမယ့်နေ့ပဲ။ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသွားရင် ကျွန်မက လူသားအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ဒီလောကမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေထိုင်နိုင်တော့မှာပါ။"
"Qian Yang၊ ရှင် အတိတ်တုန်းက ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာရင် ရှင်နဲ့အတူ ဒေါအဖော် (Dao Companion) လုပ်ပေးရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။ အဲဒီကျရင် ကျွန်မ ရှင်သောက်ဖို့ ဝိုင်တွေ ဖန်တီးပေးမယ်၊ ပြီးတော့ အရှေ့ဘက်တောအုပ် နဲ့ တောင်ပိုင်းနယ်စပ် တစ်ခွင်လုံးကို ရှာဖွေဖို့ ရှင်နဲ့အတူ လိုက်သွားမယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်တည်း ကမ္ဘာအနှံ့ လည်ပတ်ကြတာ သိပ်ကောင်းမှာပဲ မဟုတ်လား။"
ကျောက်တုံးနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော ရှန်ထျန်း သည် သူတို့၏ စကားပြောသံကို ကြားရပြီး ကျောရိုးထဲတွင် စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
ဘာဖြစ်တာလဲ! အစ်ကိုကြီး Zhao ရဲ့ ဆရာက ဒီလိုအကြိုက်မျိုးရှိလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့မိဘူး!
သူက ငယ်ငယ်တုန်းက ဒီမိခင်နွယ်ပင်နဲ့ ချစ်ကြိုက်ခဲ့ပြီး အခုချိန်ထိ သူ့ကို အမြဲသတိရနေတာကိုး...
ထားပါတော့၊ ရှန်ထျန်း သည် ဤမျှ အန္တရာယ်များသည့် နေရာတွင် ထိုကဲ့သို့သော အတွေးမျိုးတွေးရန် မသင့်တော်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏အခြေအနေမှာ အလွန်ခက်ခဲနေသည်။ သူ ထွက်မသွားနိုင်သဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ အသံတိတ်နေပြီး ဇာတ်လမ်းကိုသာ စောင့်ကြည့်နေရတော့သည်။
သူမ၏ စကားလုံးများထဲတွင် ခံစားချက်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ကြောင်း သူခံစားမိသည်။ Sword Venerable Qian Yang ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း သူ၏ စိတ်အတွင်း ပဋိပက္ခဖြစ်နေပုံကို မြင်နိုင်သည်။
ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အမှန်တကယ်ပင် အချစ်ဇာတ်လမ်း ရှိခဲ့ကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် Sword Venerable Qian Yang သည် ခေါင်းကို ခါယမ်း၍ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မင်းရဲ့ လက်တွေက လူသားတွေရဲ့ သွေးတွေနဲ့ စွန်းထင်းနေတယ်။ ငါ မင်းကို ဘယ်လိုမှ လက်မခံနိုင်ဘူး!"
လုကျီ သည် ရယ်မောလိုက်သည်။ "အော်... လောဘကြီးတဲ့ လူအနည်းငယ်ကို သတ်မိရုံနဲ့ ရှင်က ကျွန်မကို အထင်သေးနေတာလား။ ရှင်တို့ လူသားအချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေကြတာကို မေ့သွားပြီလား၊ ကျွန်မကျတော့ ဘာလို့ လက်မခံနိုင်ရတာလဲ။"
"ဟားဟား၊ နောက်ဆုံးတော့ ရှင်တို့က လူမျိုးခြားမို့လို့ ဆိုတာပါပဲ! ရှင်တို့က လူမျိုးခြားတွေကြားက ကွာဟချက်ကို မကျော်လွှားနိုင်ကြတာပါပဲ!"
စကားပြောနေရင်းနှင့်ပင် လုကျီ ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ "Qian Yang၊ ရှင်က အရမ်းကို တုံးအတာပဲ။ ရှင်က လူတွေကို သတ်တာကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်မ လုပ်ပြမယ်! ဒီနေ့ ကျွန်မ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးရင် လူသားတွေကိုပဲ ယဇ်ပူဇော်မယ်! ရှင် ဒီနေ့ ကျွန်မကို ဘယ်လိုတားမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!"
[ယခင်အခန်း] [နောက်အခန်း]
မှတ်ချက်များ မှတ်ချက်ရေးရန်...
လေထုထဲတွင် တင်းမာမှုများ တိုးပွားလာသည်။ လုကျီ ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူမ၏ ရယ်မောသံမှာမူ တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်စေသည်။
"Qian Yang၊ ရှင်က အရမ်းကို တုံးအတာပဲ။ ရှင်က လူတွေကို သတ်တာကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်မ လုပ်ပြမယ်! ဒီနေ့ ကျွန်မ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးရင် လူသားတွေကိုပဲ ယဇ်ပူဇော်မယ်! ရှင် ဒီနေ့ ကျွန်မကို ဘယ်လိုတားမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!"
သူမ၏ စကားသံများမှာ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားပြီးနောက် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ Sword Venerable Qian Yang သည် နေရာတွင်ပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေပုံရသည်။
ကျောက်တုံးနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော ရှန်ထျန်း သည် အသက်ရှူပင် မှန်အောင် မလုပ်ရဲတော့ပေ။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ ရန်ပွဲတွင် ပါဝင်မိမည်ကို အလွန်စိုးရိမ်နေသည်။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းဒိန်းခုန်နေပြီး သူ၏ အသိစိတ်မှာ အလွန်ပင် နိုးကြားနေသည်။
"ဒီလောက် အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာမှာ ငါ ဘာလို့ ရောက်နေရတာလဲ..." ရှန်ထျန်း သည် သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက်၊ ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးခြိမ်းသံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ မိုးတိမ်များမှာ အနက်ရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လျှပ်စီးကြောင်းများမှာ မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံတွင် ကွေ့ကောက်သွားသည်။ မြူမြို့ တစ်ခုလုံးသည် ထိုဖိအားကြောင့် တုန်ခါနေသည်။
လုကျီ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်တော့မည်မှာ သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။
Sword Venerable Qian Yang သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူ၏ ဓားကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားသွားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်မှာ အရှေ့ဘက်တောအုပ် တစ်ခုလုံးကို ထွန်းလင်းစေသည်။
"လုကျီ၊ မင်းရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ငါ တားဆီးရလိမ့်မယ်။"
သူ၏ အသံမှာ အေးစက်ပြီး ပြတ်သားသည်။ သူသည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလွန်ရှင်းလင်းသည်။ သူသည် လုကျီ ကို တားဆီးရန် သို့မဟုတ် သူမ၏ ကပ်ဘေးကို အနှောင့်အယှက်ပေးရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် တိုက်ပွဲမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများနှင့်အတူ စူးစမ်းလိုစိတ်များလည်း ရှိနေသည်။
ဤကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် လုကျီ သည် တကယ်ပဲ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပါ့မလား? သို့မဟုတ် သူမသည် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာ တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမလား?
အဖြေကိုတော့ အချိန်ကသာ ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မည်။ ရှန်ထျန်း သည် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူသည် ဤအန္တရာယ်များသည့် နေရာမှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာနိုင်ရန်သာ ဆုတောင်းနေမိသည်။
လေထုထဲတွင် တင်းမာမှုများ တိုးပွားလာသည်။ လုကျီ ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူမ၏ ရယ်မောသံမှာမူ တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်စေသည်။
"ရှန်ထျန်း ရဲ့ ဆရာ၊ ရှင်က အရမ်းကို တုံးအတာပဲ။ ရှင်က လူတွေကို သတ်တာကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်မ လုပ်ပြမယ်! ဒီနေ့ ကျွန်မ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးရင် လူသားတွေကိုပဲ ယဇ်ပူဇော်မယ်! ရှင် ဒီနေ့ ကျွန်မကို ဘယ်လိုတားမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!"
သူမ၏ စကားသံများမှာ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားပြီးနောက် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ Sword Venerable Qian Yang သည် နေရာတွင်ပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေပုံရသည်။
ကျောက်တုံးနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော ရှန်ထျန်း သည် အသက်ရှူပင် မှန်အောင် မလုပ်ရဲတော့ပေ။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ ရန်ပွဲတွင် ပါဝင်မိမည်ကို အလွန်စိုးရိမ်နေသည်။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းဒိန်းခုန်နေပြီး သူ၏ အသိစိတ်မှာ အလွန်ပင် နိုးကြားနေသည်။
"ဒီလောက် အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာမှာ ငါ ဘာလို့ ရောက်နေရတာလဲ..." ရှန်ထျန်း သည် သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက်၊ ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးခြိမ်းသံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ မိုးတိမ်များမှာ အနက်ရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လျှပ်စီးကြောင်းများမှာ မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံတွင် ကွေ့ကောက်သွားသည်။ မြူမြို့ တစ်ခုလုံးသည် ထိုဖိအားကြောင့် တုန်ခါနေသည်။
လုကျီ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်တော့မည်မှာ သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။
Sword Venerable Qian Yang သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူ၏ ဓားကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားသွားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်မှာ အရှေ့ဘက်တောအုပ် တစ်ခုလုံးကို ထွန်းလင်းစေသည်။
"လုကျီ၊ မင်းရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ငါ တားဆီးရလိမ့်မယ်။"
သူ၏ အသံမှာ အေးစက်ပြီး ပြတ်သားသည်။ သူသည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလွန်ရှင်းလင်းသည်။ သူသည် လုကျီ ကို တားဆီးရန် သို့မဟုတ် သူမ၏ ကပ်ဘေးကို အနှောင့်အယှက်ပေးရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် တိုက်ပွဲမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများနှင့်အတူ စူးစမ်းလိုစိတ်များလည်း ရှိနေသည်။
ဤကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် လုကျီ သည် တကယ်ပဲ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပါ့မလား? သို့မဟုတ် သူမသည် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာ တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမလား?
အဖြေကိုတော့ အချိန်ကသာ ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မည်။ ရှန်ထျန်း သည် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူသည် ဤအန္တရာယ်များသည့် နေရာမှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာနိုင်ရန်သာ ဆုတောင်းနေမိသည်။