ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ကြောင့် ယွမ်ဒီ နှင့် အခြားသူများမှာ အလွန်ထူထပ်သော ဝိညာဉ်မြူခိုးများထဲသို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ရှန်ထျန်း မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ဖြစ်၍ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေမိသည်။
နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်သည် သူ့ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ ၎င်းသည် အမြစ်များကို တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားကာ ရှန်ထျန်း ထံသို့ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။
“အို— သေးငယ်လှသော လူသား၊ ဘာလို့ မပြေးတာလဲ။ ဘာလို့ မရုန်းကန်တာလဲ။ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်စမ်းပါ!”
နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်၏ ဒဏ်ရာမှ အရည်များ စီးကျနေသော်လည်း အရည်များ ပိုမိုထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ဒဏ်ရာမှာလည်း ပြန်လည်ကျက်စပြုလာသည်။
ဟုတ်ပေသည်။ ရှန်ထျန်း ၏ ပေါက်ကွဲမှုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ၎င်းမှာ တစ်ခြမ်းပြတ်လုနီးပါး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသဖြင့် ပြန်လည်ကျက်စားမှုနှုန်းမှာ အလွန်နှေးကွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ယင်းမှာ အရေးမကြီးပေ။ ဒဏ်ရာသည် နောက်ကျသည်ဖြစ်စေ၊ စောသည်ဖြစ်စေ ကျက်သွားမည်သာဖြစ်သည်။ ၎င်းလုပ်ရမည့် ပထမဆုံးအလုပ်မှာ ဤမြေကြီးပေါ်မှ မောက်မာနေသော လူသားလေးကို အစွမ်းကုန် စုပ်ယူပစ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။
နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်သည် ရှန်ထျန်း ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဤလူသားလေးမှာ ခုခံခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဟု ထင်မှတ်လာသည်။
“မှန်လိုက်တာ။ ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်! မခုခံနဲ့။ ငါ့ကို မင်းကို စုပ်ယူခွင့်ပြုလိုက်စမ်း!”
နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်သည် ၎င်း၏ကိုယ်ထည်ကို တွန့်လိမ်လိုက်ရာ လက်မအရွယ်အစားခန့်ရှိသော နွယ်ပင်တစ်ခုသည် ၎င်း၏ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်မှ ကွဲထွက်လာပြီး ရှန်ထျန်း ထံသို့ ရူးမိုက်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှန်ထျန်း သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ငွေရောင်တံဆိပ်တစ်ခုသည် သူ့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ တံဆိပ်တစ်ခုလုံးမှ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ပြင်းထန်သော ဓားအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှန်ထျန်း ၏ နောက်တွင် ခံ့ညားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုသူမှာ ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် ဓားကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်စွဲထားသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ပုံရသည်။
ထိုပုံရိပ်သည် နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရင်း ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ဓားမှာ အာကာသကို ဖြတ်သန်းလာပုံရပြီး အလွန်နှေးကွေးနေသယောင် ရှိသော်လည်း ရှောင်တိမ်း၍ မရနိုင်ပေ။
ဓားအရှိန်အဝါသည် အာကာသကို ထိုးဖောက်ဖြတ်သန်းသွားပြီး နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်၏ ကိုယ်ထည်ကို အသာအယာ ဖြတ်တောက်ကာ ၎င်း၏ ရုပ်ဆိုးလှသော ဒဏ်ရာကို ဆက်လက်ဖြတ်တောက်သွားသည်။
ခလောက်!
အနက်ရောင်ဓားကြီးသည် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ပုံရိပ်ယောင်သည် မှိန်ဖျော့သွားကာ ငွေရောင်တံဆိပ်ထဲသို့ ပြန်လည် ပုန်းကွယ်သွားသည်။
ပေ ၃၀၀ ရှည်လျားသော နွယ်ပင်ကြီးသည် ရုတ်တရက် နှစ်ပိုင်းပြတ်ထွက်သွားပြီး ဒဏ်ရာမှ အရည်များ ပန်းထွက်လာသည်။ နွယ်ပင်ကြီးသည် လေထဲမှ ပြုတ်ကျလာကာ အိမ်တစ်လုံးကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားစေပြီး ထိုနေရာတွင် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
“ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်လဲ! အကယ်၍ ဓားသခင်တံဆိပ် မရှိဘူးဆိုရင် ဒီတစ်ခါတော့ တကယ့်ကို အန္တရာယ်များမှာပဲ။”
ရှန်ထျန်း သည် ဓားသခင်တံဆိပ် ကို သူ့၏ အာခွန်ပင်လယ်လက်စွပ် ထဲသို့ ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ များကို အစွမ်းကုန် စုပ်ယူစေသည်။
လက်ရှိအခြေအနေတွင် ဓားသခင်တံဆိပ် တစ်ခုသာလျှင် သူ့ကို လုံခြုံစိတ်ချမှု ပေးစွမ်းနိုင်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် ဖြည်းညှင်းစွာ တွန့်လိမ်နေဆဲဖြစ်သော နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ယင်ယန်ထိုးဖောက်နတ်လျှပ်စီး (ယင်ယန်ထိုးဖောက်နတ်လျှပ်စီး (ယင်ယန်ထိုးဖောက်နတ်လျှပ်စီး (Yin-Yang Penetrating Divine Lightning))) အများအပြားဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
မူလကပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို ဒဏ်ရာများ ပိုမိုများပြားလာပြီး တဖြည်းဖြည်း ရုန်းကန်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။
“ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်လဲ! မင်းကို ငါ့ရဲ့ ရန်သူတွေထဲမှာ အသန်မာဆုံးလို့ ငါ လေးစားတယ်ဟေ့။”
ရှန်ထျန်း သည် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။ လူသားကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ အသက်ရှင်သန်နိုင်စွမ်း အလွန်မြင့်မားသော နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်သည် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်စွမ်း ရရှိသွားပါက တကယ့်ကို ဘေးဒုက္ခတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေမည်။
ရှန်ထျန်း သာ မရမက ကြံ့ကြံ့ခံပြီး ခုခံမထားခဲ့ပါက ဤအသက်ရှင်သန်ရေး တိုက်ပွဲတွင် နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်၏ ဝိညာဉ်အစေ့အဆန် (Nascent Soul) အဆင့်ကို ရှုံးနိမ့်သွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။
“အေးချမ်းစွာ သွားပါတော့ နွယ်ပင်ရေ! မင်းသေဆုံးသွားပေမဲ့ မင်းကို ငါ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိတဲ့ နတ်စည်းနှောင်ကြိုးအဖြစ် ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီး ငါ့အနားမှာပဲ ထားထားပေးမယ်။”
“မင်းက ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်ပြုဆုတံဆိပ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်!”
ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ အာခွန်ပင်လယ်လက်စွပ် ကို အသုံးပြုကာ ကြီးမားလှသော နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်၏ အမြစ်များနှင့် နွယ်ပင်များကို ထည့်သွင်းရန် ကြိုးစားသည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ဝိညာဉ်ဘိုးဘေး မိစ္ဆာ ချန်ရစ်ခဲ့သော အာခွန်ပင်လယ်လက်စွပ် အတွင်းပိုင်းနေရာမှာ ၎င်းကို အပြည့်အဝ ဆံ့ဝင်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။ အကယ်၍ အခြားကျင့်ကြံသူများ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်များသာ ဖြစ်ပါက အပြည့်ထည့်ထားလျှင်ပင် ၃ ပုံ ၁ ပုံတောင် ဆံ့မည်မဟုတ်ပေ။
ရှန်ထျန်း သည် ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် တွက်ချက်ကြည့်ရာ ကျန်းယွင်ရှီး ဖြတ်တောက်ခဲ့သော ရွှေအနှစ် (Golden Core) အဆင့် နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်နှင့် ယခု သူရရှိထားသော ဝိညာဉ်အစေ့အဆန် (Nascent Soul) အဆင့် နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်များ အပါအဝင် သူ့၏ အာခွန်ပင်လယ်လက်စွပ် ထဲတွင် နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင် ၁၀ ပင်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် နွယ်ပင်တိုင်းမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ထိုဝိညာဉ်အစေ့အဆန်အဆင့်ရှိသော ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲနေသည့် နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်မှာ ပို၍ပင် တန်ဖိုးရှိသည်။ ၎င်းမှာ ကျန်းယွင်ရှီး မြူခိုးလွင်ပြင်တွင် ဖြတ်တောက်ခဲ့သော နွယ်ပင်ထက်ပင် တန်ဖိုးပိုကြီးသည်။ ဈေးကွက်ထဲတွင်သာ ရောင်းချပါက ၎င်း၏တန်ဖိုးမှာ တိုင်းတာ၍မရနိုင်ပေ။
ဝူး!
အတော်လေး ပင်ပန်းခံပြီးနောက် ရှန်ထျန်း သည် ကြီးမားသော နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်ကို သူ့၏ အာခွန်ပင်လယ်လက်စွပ် ထဲသို့ အပြီးသတ် သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်မြူခိုးများမှာ မြို့တစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လျှင်ပင် မမြင်ရလောက်အောင်အထိတော့ မဟုတ်သော်လည်း သုံးလှမ်းခန့် အကွာအဝေးတွင် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားရန် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် မြူခိုးများထဲမှ နွယ်ပင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ရှန်ထျန်း လက်ထဲတွင်ရှိသော ကြာပန်းပစ်ခတ်သည့်သေနတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားနွယ်ပင်တစ်ခုမှာ မြေကြီးထဲမှ ထွက်လာပြီး ရှန်ထျန်း ၏ ပေါင်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရစ်ပတ်လိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် နွယ်ပင်၏ ဆွဲအားကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး လေထဲသို့ ဆွဲတင်ခြင်း ခံလိုက်ရကာ ဟန်ချက်ထိန်းရန်ပင် မစွမ်းသာတော့ပေ။
ရှန်ထျန်း ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် အလျင်အမြန်ပင် လျှပ်စီးပေါက်ကွဲမှုအဆောင် များကို ထုတ်ယူကာ နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်ဆီသို့ ပစ်ပေါက်၍ ဖောက်ခွဲလိုက်သည်။ ထို့အပြင် သူ့ကိုယ်တွင်းရှိ နတ်စွမ်းအင်များကိုလည်း သူ၏ လိပ်နက်သံချပ်ကာထဲသို့ အစွမ်းကုန် ထည့်သွင်းကာ ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် ရေချိုးကန်အရွယ်အစားရှိ လိပ်နက်ပုံစံတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အနည်းငယ်သော ကြီးစိုးသည့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်သည်။ သူဝတ်ဆင်ထားသော လိပ်နက်သံချပ်ကာမှ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှန်ထျန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်တွင် အနက်ရောင် ကာကွယ်ရေးအလွှာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဘုန်း!
လျှပ်စီးပေါက်ကွဲမှုအဆောင် များ ပေါက်ကွဲသွားသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းမှာ ဤနတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်အပေါ်တွင် သိပ်ပြီး ထိရောက်မှု မရှိပေ။ အမှန်မှာ ၎င်းတို့မှာ ယင်ယန် လျှပ်စီးပေါက်ကွဲမှုအဆောင် များသာ ဖြစ်ပြီး ယင်ယန်ထိုးဖောက်နတ်လျှပ်စီး (ယင်ယန်ထိုးဖောက်နတ်လျှပ်စီး (ယင်ယန်ထိုးဖောက်နတ်လျှပ်စီး (Yin-Yang Penetrating Divine Lightning))) သို့မဟုတ် ယင်ယန်မိစ္ဆာထိုးဖောက်သေနတ် များ မဟုတ်ကြပေ။
၎င်းတို့မှာ ရွှေအနှစ် (Golden Core) အဆင့် နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်နှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန် အားနည်းနေသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ နတ်မိုးကြိုးဂိုဏ်းချုပ်က ရှန်ထျန်း ကို ပေးအပ်ထားသော လိပ်နက်သံချပ်ကာ၏ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းမှာ ရှန်ထျန်း အတွက် မမျှော်လင့်ထားသော အံ့အားသင့်မှုတစ်ခု ဖြစ်စေသည်။
လိပ်နက်သံချပ်ကာ၏ ကာကွယ်ရေးအလွှာ ပေါ်လာပြီးနောက် သူ့လက်နှင့်ခြေထောက်ကို ရစ်ပတ်ထားသော နွယ်ပင်မှာ ပို၍ လျော့ရဲသွားသည်ကို သူ ထင်ရှားစွာ ခံစားနိုင်သည်။
သို့သော်လည်း ယင်းမှာ လုံလောက်သည်ထက် အဝေးကြီး လိုနေသေးသည်။ အကြောင်းမှာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်နေသော ရွှေအနှစ် (Golden Core) အဆင့် နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်မှာ တစ်ပင်တည်းမဟုတ်ဘဲ နှစ်ပင်ပေါင်း၍ တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
လိပ်နက်သံချပ်ကာက ရှန်ထျန်း အတွက် ကာကွယ်ရေးအလွှာကို ဖန်တီးပေးပြီးနောက် နွယ်ပင်နှစ်ခု၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ရှန်ထျန်း ၏ နတ်စွမ်းအင်မှာ အကန့်အသတ် ရှိနေလေသည်။
ရှန်ထျန်း အနေဖြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ကို စုပ်ယူ၍ အင်အားပြန်ဖြည့်နိုင်သည်ဆိုသော်လည်း ဓမ္မပစ္စည်းတစ်ခုကို ထာဝရ အသက်သွင်းထားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ထို မိစ္ဆာ နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်နှစ်ပင်က ရှန်ထျန်း ၏ ကာကွယ်ရေးအလွှာကို ဆန်မုန့်ထုပ်တစ်ထုပ်ကဲ့သို့ လုံးဝပတ်ရစ်ထားသည်မှာ ပြောဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။ ရှန်ထျန်း က သူ၏ အာခွန်ပင်လယ်လက်စွပ် ထဲမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ များကို ထုတ်ယူကာ စွမ်းအင်ပြန်ဖြည့်သည်ဆိုဦးတော့၊ သူ အချိန်အနည်းငယ်သာ ပို၍ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူသည် လိပ်နက်သံချပ်ကာကိုသာ အားကိုးနေမည်ဆိုပါက နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်များ၏ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ကာကွယ်ရေးအလွှာအပြင်ဘက်တွင် တွန့်လိမ်နေဆဲဖြစ်သော နွယ်ပင်များကို ကြည့်ရင်း ရှန်ထျန်း သည် နည်းလမ်းရှာရန် အသည်းအသန် စဉ်းစားလေသည်။
‘ငါ ဘယ်လိုလုပ် လွတ်အောင်ရုန်းရမလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် အကူအညီတွေ ရောက်လာတဲ့အထိ ဘယ်လို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် လုပ်ရမလဲ။ ဒါက တကယ့်ကို ခက်ခဲလွန်းတယ်!’
ရုတ်တရက် ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ မီးတောက်ကျမ်း စတင်လှုပ်ရှားလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကာကွယ်ရေးအလွှာအပြင်ဘက်တွင် တွန့်လိမ်နေသော အစိမ်းရောင်-အနက်ရောင် နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်များကို ကြည့်လိုက်မိရာ... သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
အံ့ဩစရာ!
လက်ရှိတွင် ရှန်ထျန်း သည် ကာကွယ်ရေးအလွှာအပြင်ဘက်ရှိ ရွှေအနှစ် (Golden Core) အဆင့် နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်နှစ်ပင်ကို ကြည့်ရင်း တံတွေးပင် မြိုချမိလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ထိုနွယ်ပင်နှစ်ပင်မှာ ကြော်ထားသော မုန့်ညှင်းကြော်၊ အစပ်အရသာရှိသော အဆာပြေမုန့် သို့မဟုတ် ကြံချောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
၎င်းတို့သည် ရှန်ထျန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဆဲလ်တိုင်းက တောင့်တနေသည့် မှိုင်းပျပျ မွှေးရနံ့တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ထိုသို့သော အတွေးမျိုး တွေးမိသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ရှန်ထျန်း တစ်ယောက် လုံးဝ ကြက်သေသေသွားသည်။
‘ငါ့ကို ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ တရုတ်အစားအသောက် ဝါသနာအိုးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလို အစားအစာမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် သဘောကျမိရတာလဲ။’
‘တခြားသူတွေထားပါတော့၊ သူတို့ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကိုက ငါ့ကို တစ်ကိုက်လောက် ကိုက်ကြည့်ဖို့တောင် စိတ်မကူးခိုင်းနိုင်ဘူး မဟုတ်လား!’
‘နေပါဦး! ငါ ဘာလို့ ဒါကို အစားအစာလို့ တွေးမိနေတာလဲ။’
‘ဒါက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နွယ်ပင် မိစ္ဆာ မဟုတ်လား!’
ရှန်ထျန်း ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ ရူးမတတ် ပြောင်းလဲနေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင်မှ သူသည် မိမိစိတ်ထဲရှိ မသက်မသာဖြစ်မှုကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည်။
‘ဟွန်း... မင်းတို့ နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်တွေက ငါ့ကို စုပ်နိုင်သေးရင် ငါကရော ဘာလို့ မစုပ်နိုင်ရမှာလဲ။’
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါက အခု ချည်နှောင်ခံထားရပြီပဲ။ မင်းတို့က ငါ့ကို မလွှတ်ပေးဘူးဆိုရင် ငါလည်း မင်းတို့ကို သေအောင် ကိုက်စားပစ်မယ်!’
ထိုသို့ တွေးလိုက်ပြီးနောက် ရှန်ထျန်း သည် ကာကွယ်ရေးအလွှာအပြင်ဘက်ရှိ နတ်စည်းနှောင်နွယ်ပင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး နွယ်ပင်တစ်ပင်ကို ဆွဲယူကာ သူ၏ အားအင်အကုန်သုံး၍ ကိုက်ချလိုက်သည်။
မူလက ရှန်ထျန်း သည် ထိုနွယ်ပင်၏ အရည်များမှာ အလွန်ခါးပြီး အန်ချင်စရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ ကိုက်လိုက်သည့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ပြည့်တင်းနေသော နွယ်ပင်ရည်များမှာ သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
စူး~!
ရှန်ထျန်း သည် နွယ်ပင်၏ အရသာမှာ ချဉ်ချိုချို ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
“ဝါး၊ အရသာက မဆိုးဘူးပဲ!”
ထိုအချိန်မှစ၍ ရှန်ထျန်း သည် ရူးသွပ်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စတင်စုပ်ယူတော့သည်။