ခေါင်းစဉ် – ငါက တကယ်ပဲ ကံကြမ္မာရဲ့သား မဟုတ်ဘူး – အခန်း ၁၃: ငါတို့ကြားမှာ ကံကြမ္မာဆိုတာ ရှိတယ် | NovelPing
လမ်းသွားလမ်းလာ လူတစ်ယောက်မှာ ကျောက်ရုပ်လို ကြောင်အသွားပြီး “ခင်ဗျားက ငါ့ကို လိမ်နေတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း က အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဖြင့် “ငါပြောပြီးသားလေ။ ငါက ငါနဲ့ ကံကြမ္မာပါတဲ့သူတွေကိုပဲ လာကူညီပေးနေတာ။ မင်းက အဲဒီထဲမှာ မပါဘူးလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းကို လိမ်နေတာ ဖြစ်ရမှာလဲ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် လမ်းသွားလမ်းလာ လူ၏ခေါင်းပေါ်ရှိ အဖြူရောင်အရောင်ဝိုင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
သိပ်ဆိုးတာပဲ!
မင်းရဲ့အရောင်ဝိုင်းမှာ အစိမ်းရောင်အစက်အပြောက်လေးတောင် မရှိဘူး၊ မင်းအတွက် ကံကောင်းထူးထူး အခွင့်အရေးတွေ ပေါ်လာမယ့် အရိပ်အယောင်တွေလည်း ဘာမှမရှိဘူး။
မင်းက လုံးဝကို ကံကြမ္မာမပါလာတဲ့သူပဲ။
ကျောက်ကြမ်းကောင်းကောင်းတစ်ခု ရွေးပေးဖို့ ငါ့ကို လာတောင်းဆိုနေတာလား။
ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှာပေးရမှာလဲ။
လမ်းသွားလမ်းလာ လူမှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း ကလည်း ကြင်နာစွာဖြင့် “ညီအစ်ကို၊ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် ထဲမှာ အကြမ်းဖက်လို့မရဘူးနော်။ ဒဏ်ခတ်ခံရလိမ့်မယ်” ဟု သတိပေးလိုက်သည်။
လမ်းသွားလမ်းလာ လူ၏ပါးစပ်မှာ တွန့်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူက ငွေကြေးအနည်းငယ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ စုဆောင်းထားရတာဖြစ်ရာ ဒဏ်ကြေးအတွက်နဲ့ အလဟဿ အကုန်ခံရမှာကို နှမြောမိသည်။
“လိမ်ညာတဲ့ကောင်၊ လူလိမ်အကောင်ကြီး! ဒီမှာပဲ စောင့်နေစမ်း၊ ငါ တရားဥပဒေထိန်းသိမ်းရေးသမားတွေကို သွားခေါ်လိုက်မယ်!”
သူက ထိုသို့ သတိပေးခြိမ်းခြောက်ခဲ့ပြီးမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ရှန်ထျန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ ‘ဆိုင်’ ကို အခြားလမ်းတစ်ခုသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
မင်း တရားဥပဒေထိန်းသိမ်းရေးသမားတွေကို ခေါ်လာတော့မယ်ဆိုတာ သိရက်နဲ့ ငါက ဒီမှာပဲ ဆက်စောင့်နေရမှာလား။
ငါ့ကို လူမိုက်လို့ ထင်နေတာလား။
...
ရှန်ထျန်း တစ်ယောက် အတိတ်ကအတွေ့အကြုံအရ သင်ခန်းစာယူလိုက်ပြီး လိုသည်ထက် ပိုမပြောတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
တောင်းဆိုသူတွေဆီကနေ ဘာအရိပ်အယောင်မှ မမြင်ရသမျှ ကာလပတ်လုံး သူက “တောင်းပန်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားက ကံကြမ္မာပါတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး” ဟုသာ တိုတိုပြောတော့မည်ဖြစ်သည်။
ထိုသို့လုပ်ခြင်းဖြင့် သူ ပို၍ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ဟန် ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။
မုတ်ဆိတ်မွှေးအတု တပ်ထားသော်လည်း သူက အလွန်ကြည့်ကောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး မင်းမျိုးမင်းနွယ်တို့၏ ဂုဏ်ဝါစူးရှသော အရှိန်အဝါကလည်း သူ့ထံတွင် ကိန်းအောင်းနေဆဲပင်တည်း။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူများ ပိုမိုစုဝေးလာကြပြီး အများစုမှာ မိန်းကလေးများ ဖြစ်ကြသည်။
“ရှင်က တကယ်ချောတာပဲ~ အဲဒီမုတ်ဆိတ်မွှေးနဲ့ဆိုရင် ရှင်မှာ မျက်ခုံးလေးဖက်ရှိနေသလို ထင်ရတယ်!”
“ရှင်က အခုထိ လူငယ်လေးပဲ ရှိသေးတယ်မို့လား? အချစ်တော်ရော ရှိပြီးပြီလား? ကျမကိုများ ရှင်ရဲ့ချစ်သူအဖြစ် စဉ်းစားပေးပါဦးလားရှင့်~”
“ငါတို့ကြားမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကံကြမ္မာ မပါလာဘဲ နေမလဲ~ ငါတို့က တဖြည်းဖြည်းချင်း ကံကြမ္မာကို တည်ဆောက်လို့ ရတာပဲဟာ~”
“အလုပ်တွေနဲ့ တော်တော် ပင်ပန်းနေရောပေါ့~ လာပါ၊ ကျမ ချွေးလေးဘာလေး သုတ်ပေးမယ်နော်~”
...
ရှန်ထျန်း မှာ ဤကဲ့သို့သော မှတ်ချက်စကားများဖြင့် ဝန်းရံခံနေရသဖြင့် အလွန်တရာ စိတ်ညစ်သွားရလေသည်။
သူပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် သူတို့နှင့် သူနှင့်ကြားတွင် ကံကြမ္မာ မပါပေ!
ဘာလို့များ ဒီလောက်တောင် ဝိုင်းအုံနေကြသေးတာလဲ? သူတို့က မှန်ကန်တဲ့လူတွေကို ရှာဖို့အတွက် ငါ့အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့နေရုံပဲ ရှိတာပေါ့!
ငါက ဘယ်လိုအလုပ်တွေ လုပ်ထားလို့လဲ? ချွေးကရော ဘယ်မှာရှိလို့လဲ?
ဟာသပဲ!
ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး ဖောက်သည်တောင်မှ မပေါ်လာသေးဘဲနဲ့ ငါ့မျက်နှာက မင်းတို့ကြောင့် ပြောင်လက်သွားတော့မယ်!
ကွေ့ကုန်းကုန်း နှင့် ချင်းကော တို့က ဘေးနားတွင် အားကျေနပ် နှစ်ခြိုက်စွာဖြင့် ရပ်နေကြသည်။
သူတို့၏ မင်းသားလေးမှာ စစ်မှန်သော မင်းသားတစ်ပါး ပီသပေသည်။ သူတို့အားလုံးထက် ပို၍ပင် ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားလှပေသည်။
ကြည့်လိုက်ကြစမ်းပါ!
မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ကယ်တင်မှ သူမရဲ့ မေတ္တာကို ရနိုင်တာလား။
ငါတို့ ဒါတွေ လိုလို့လား?
မင်းသားလေးက ဒီမှာသာ ထိုင်နေမယ်ဆိုရင် လှပတဲ့ အမျိုးသမီးအားလုံးက မင်းသားလေးဆီကို အလိုလို ရောက်လာကြလိမ့်မယ်။
ဘယ်သူမှ သိပ်ပြီး ရုပ်မချောကြပေမယ့် သူတို့လည်း မိန်းကလေးတွေပဲလေ!
ကြည့်ရှုနေကြသည့် ယောက်ျားလေး အားလုံးက ရှန်ထျန်း ကို အားကျ မနာလို ဖြစ်နေကြသည်။
ကွေ့ကုန်းကုန်း မှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေသည်။ “မင်းသားလေးက အခုတော့ လူလားမြောက်သွားပါပြီတကား! ဒီအကြောင်းကိုသာ မိဖုရားကြီး သိမယ်ဆိုရင် အရမ်း ဝမ်းသာနေရှာမှာပဲ!”
...
ရုတ်တရက် လမ်း၏ အဆုံးဘက်မှ အသံကျယ်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟာ! သက်သေနဲ့ အမိဖမ်းမိပြီ! အခုထိ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲလား”
ရှန်ထျန်း သည် အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့ရသော သူစိမ်းလူ – လမ်းသွားလမ်းလာ လူ (Passerby A) ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ဒါအိုဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျင့်ကြံသူအုပ်စုတစ်စုကို ဦးဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုကျင့်ကြံသူတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ချိုမြိန်သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အသက်မှာ ၁၅ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၆ နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး လိုလီ (loli) ရုပ်သွင်ရှိသူ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ခေါင်းထိပ်တွင် စာအုပ်များထဲကကဲ့သို့ ထောင်နေသည့် ဆံပင်စလေး (ahoge) တစ်ခု ရှိနေပြီး သူမကို အလွန်တရာ ချစ်စရာကောင်းနေစေသည်။ ငယ်ရွယ်နုနယ်သည့် ပုံစံရှိသော်လည်း သူမတွင် မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားသော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ရှိနေသည်။
၎င်းမှာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် (Qi Refinement stage) ရှိသူတစ်ဦးတွင် ရှိသင့်သည့် အရှိန်အဝါမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အနည်းဆုံးတော့ ဖောင်ဒေးရှင်းတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် (Foundation Establishment stage) တွင် ရှိနေလေသည်။
“အရှင့်သား၊ သတိထားပါ။ ဒီမိန်းကလေးရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်က မြင့်တယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ် မထင်ဘူး!” ကွေ့ကုန်းကုန်း ၏ မျက်နှာတွင် အလွန်အမင်း တင်းမာသွားသည်။ “ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစ်ကိုတော်တို့ရဲ့ အထောက်အထားကိုပဲ ထုတ်ပြလိုက်ကြရအောင်!”
သူတို့က မီးနိုင်ငံ တွင်သာ ရှိသေးသဖြင့် မင်းသား၏ နန်းတွင်းအဆင့်အတန်းက ဆက်လက် အလုပ်ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ရှန်ထျန်း က အနည်းငယ် လွန်လွန်ကျွံကျွံ လုပ်ခဲ့လျှင်တောင် ပြစ်ဒဏ်က ကြီးကြီးမားမား ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
ရှန်ထျန်း က ပြုံးလိုက်သည်။ “ရပါတယ်။ သူတို့ ငါ့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပါဘူး”
မကြာခင်မှာပင် သူတို့သည် ရှန်ထျန်း ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
လမ်းသွားလမ်းလာ လူက ရှန်ထျန်း ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အော်ပြောလိုက်သည် – “ဖေရီလီ (Fairy Li) ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး! ဒီကောင်က မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ဥယျာဉ် မှာ လူတိုင်းကို လိမ်ညာလှည့်စားနေတဲ့ကောင်ပဲ!”
မိန်းကလေးငယ်က ရှန်ထျန်း ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ တလက်လက် တောက်ပသွားသည်။ သူမ၏ ခေါင်းထိပ်မှ ဆံပင်စလေး (ahoge) ပင်လျှင် တုန်ခါသွားလေသည်။
သူမက ရေရွတ်လိုက်သည် – “သူက ဆိုးတဲ့လူတစ်ယောက်လိုမှ မမြင်ရတာ! တကယ်ပဲ ဟုတ်လို့လား?”
လမ်းသွားလမ်းလာ လူက “ဖေရီလီ! သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ယဉ်ကျေးမှုကို လုံးဝ အမှားမခံပါနဲ့! ကျုပ် အသစ္အညာပြုပါတယ်! သူက လိမ်လည်တဲ့ကောင်ပါ!” ဟု ပြောသည်။
ထိုသို့ ကြားလိုက်ရသောအခါ မိန်းကလေးများမှာ အလွန်တရာ စိတ်ဆိုးသွားကြသည်။
“ဘာလဲဟဲ့? ငါ့ရဲ့ အချစ်တော်က ဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းတာ! ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လိမ်ညာတဲ့ကောင် ဖြစ်ရမှာလဲ?”
“သူ ပြောပြီးသားလေ! သူက ကံကြမ္မာပါတဲ့သူတွေအတွက် ကျောက်ကြမ်းတွေကိုပဲ ရှာပေးတယ်လို့။ ငါတို့အားလုံးက သူ့အလိမ်ခံရဖို့ ဆန္ဒရှိနေကြတာကို သူက ငါတို့အားလုံးကို ငြင်းပယ်လိုက်တာလေ။ မင်းက ဘာကောင်လဲဟဲ့?”
“ဒါပေါ့! ဒီလောက် ချောမောခန့်ညားတဲ့ ရုပ်ရည်ရှိတဲ့သူက လိမ်လည်တဲ့သူ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?”
“ဒီလိုလုပ်ပေးတာ ဘယ်လောက်တောင် စေတနာကောင်းတယ်ဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား? ဘာလို့ သူ့ကို သိက္ခာချနေတာလဲ?”
“မင်းက ငါ့ရဲ့ အချစ်တော်ကို မနာလိုဖြစ်နေတာပဲ။ သွားသေလိုက်တော့!”
“သေလိုက်တော့!”
“သေလိုက်တော့!”
“သေလိုက်တော့!”
...
အခြေအနေများ လက်လွတ်စပယ် ဖြစ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိန်းကလေးငယ်က နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ပြောလိုက်သည် – “အားလုံးပဲ တိတ်တိတ်နေကြပါ!”
မည်သူကမှ သူမကို ဂရုမစိုက်ကြပေ — အခြေအနေမှာ ဆက်လက် ရှုပ်ထွေးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ချလင်!
မိန်းကလေးငယ်၏ နောက်ဘက်တွင် ရှိနေကြသော တရားဥပဒေထိန်းသိမ်းရေးသမားများက ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် ဓားအရှိန်အဝါ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပြည့်နှက်သွားပြီး လူအုပ်ကြီးဆီသို့ ဓားများကို ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။
လူတိုင်း ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
အာဏာကို သုံးခြင်းက လူတွေ နားထောင်လာအောင် လုပ်ရာတွင် ပိုမိုမြန်ဆန်ပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရဆုံးသော နည်းလမ်း စစ်စစ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
မိန်းကလေးငယ်က ရှန်ထျန်း ထံသို့ လျှောက်လာပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ကျွန်မက ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ရဲ့ တပည့် လီလျန်အာ ပါ။ ရှင်က ဘယ်သူလို့ ခေါ်ပါသလဲရှင့်?”
ရှန်ထျန်း က ဒီတစ်ခါ ရှန်အို ၏ အမည်ကို မသုံးခဲ့မိသည်မှာ အလွန်တရာ ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
အကယ်၍သာ သုံးခဲ့မိပါက သူမက သူ့ကို ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်ပစ်လိုက်ပေလိမ့်မည်။
သူက အသက်ကို ဝဝရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် – “ငါက နစ်ပွန်တောင် (Nippon Mountain) ရဲ့ အမှောင်လိုဏ်ဂူ (Dark Grotto) က အမြင့်ဆုံးဝိညာဉ်သခင်ဖေတေး (Supremacy Feyte) ရဲ့ တပည့် ရှန်အိုထျန်းပါပဲ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
“နစ်ပွန်တောင်? အမှောင်လိုဏ်ဂူ? အမြင့်ဆုံးဝိညာဉ်သခင်ဖေတေး?”
လီလျန်အာ က သူမ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် – “အင်း... ဘယ်တုန်းကမှ မကြားဖူးပါဘူး!”
လမ်းသွားလမ်းလာ လူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး “သူ ကြွားဝါနေတာပါ! ဖေရီလီ၊ သူ့ကို မယုံပါနဲ့!” ဟု ပြောသည်။
ရှန်ထျန်း က အေးအေးလူလူပင် ပြန်ပြောလိုက်သည် – “ငါ့ဆရာက တခြားလူတွေနဲ့ အဆက်အဆံလုပ်ရတာကို မကြိုက်ဘူး။ သူက အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း နေရတာကို နှစ်သက်တယ်။ မင်းတို့ သူ့နာမည်ကို အရင်က မကြားဖူးတာ သဘာဝကျပါတယ်”
“အဟမ်း၊ အဲဒီလိုလား...”
အရှေ့ဘက်တောအုပ် မှာ ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် လီလျန်အာ မှာ သံသယမဝင်တော့ပေ။ ဂူ-ဟဲဗင်း (Grotto-Heavens) ၃၆ ခုနှင့် ကောင်းချီးခံစားရသော နယ်မြေ (Blessed-Lands) ၇၂ ခုအပြင်၊ တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများ စတင်ခဲ့ကြသည့် အခြားသော လိုဏ်ဂူကျောင်းဆောင် (Cave Abode) များ အခါမဲ့ ရေတွက်၍ မရနိုင်အောင် ရှိနေပေသည်။
ထို့ကြောင့် အမည်မသိ “နစ်ပွန်တောင်၊ အမှောင်လိုဏ်ဂူမှ အမြင့်ဆုံးဝိညာဉ်သခင်ဖေတေး” ဆိုသည်မှာ အံ့သြစရာကြီးတော့ မဟုတ်ပေ။
သူမ အတည်ပြုချင်သည်မှာ ဤ ရှန်ထျန်း ဆိုသူသည် လိမ်လည်လှည့်စားသူ ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်သာ ဖြစ်သည်။
လီလျန်အာ က ရှန်ထျန်း ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် – “ရှင်က ကျောက်ကြမ်းတွေကို ကြည့်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ တွေကို ရှာတတ်တယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲလား?”
ရှန်ထျန်း က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည် – “သေချာပေါက်ပေါ့”
“ဒါဆို သက်သေပြလေ”
“မင်း သဘောတူမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းအတွက် ကျောက်ကြမ်းကောင်းကောင်း တစ်ခု ရှာပေးနိုင်ပါတယ်”
လီလျန်အာ က ရှန်ထျန်း ထူထောင်ထားသော ဆိုင်းဘုတ်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ ရှင်က ရှင်နဲ့ ကံကြမ္မာပါတဲ့သူတွေကိုပဲ လုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ”
ရှန်ထျန်း က လီလျန်အာ ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “အင်းလေ... ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာလည်း ကံကြမ္မာ ပါလာတာပေါ့ဗျာ!”
အခန်း (၁၅) – ထူးဆန်းသော စာလုံးပေါင်းမန္တန်
လီလျန်အာ က မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ ရှန်ထျန်း ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် သံသယအငွေ့အသက်များ လွှမ်းသွားကာ ပြောလိုက်သည် – “ရှင့်စကားက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေသလိုပဲ၊ ကျွန်မတို့ကြားမှာ တကယ်ပဲ ကံကြမ္မာ ပါလာလို့လား?”
ရှန်ထျန်း က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူက လက်ကို ယမ်းလိုက်ကာ ရှင်းပြသည် – “ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ကမ္ဘာမှာ လူသန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေကြပေမယ့်၊ ဒီလို ကြီးမားတဲ့ အရှေ့ဘက်တောအုပ် ထဲမှာ ငါတို့နှစ်ယောက် သွားရင်းလာရင်းနဲ့ ဆုံဖြစ်သွားကြတာက မင်းနဲ့ငါ့ကြားမှာ ကံကြမ္မာ မရှိဘူးလို့ ဘယ်သူက ပြောနိုင်မှာလဲ?”
လီလျန်အာ က ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ခေါင်းထိပ်မှ ဆံပင်စလေးမှာ လေထဲတွင် အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့သွားကာ သူမ၏ စဉ်းစားနေပုံကို ပေါ်လွင်စေသည်။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ဆိုလိုက်သည် – “အင်း... ပြောတာလည်း ဟုတ်သလိုလိုပါပဲ။ ကဲ ထားပါတော့၊ ရှင် တကယ်ပဲ ကျောက်ကြမ်းတွေကို ရွေးထုတ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်ဆိုရင်... ကျွန်မကို ကျောက်ကြမ်းတစ်လုံး ရွေးပေးပါ။ အကယ်၍ ရှင် တကယ်ပဲ အထဲကနေ ကောင်းမွန်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ဒါမှမဟုတ် ရှားပါးဘဏ္ဍာတစ်ခုခုကို ထုတ်ပြနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့၊ ကျွန်မတို့ အရှေ့ဘက်တောအုပ် မှာ ရှင့်ကို ဘယ်သူမှ ဒုက္ခမပေးရဲအောင် ကျွန်မ ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်!”
လီလျန်အာ ၏ စကားကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ တစွန်းတစ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
“ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ရဲ့ တပည့်ရင်းတစ်ယောက်က ဒီလူကို ကိုယ်တိုင် အာမခံပေးမယ် ပြောနေပြီလား?”
“ဖေရီလီ က အရမ်း သဘောကောင်းတာပဲ။ ဒီလိမ်လည်နေတဲ့ကောင်က ဒီတစ်ခါတော့ ကံကောင်းသွားပြီ!”
“ငါတို့သာ ဒီလို ကံကောင်းခွင့်မျိုး ရခဲ့ရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ...”
ရှန်ထျန်း ကတော့ လူအုပ်ကြီး၏ မနာလိုဝုန်းဒိုင်းကြဲနေကြသော အသံများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ပါသော အပြုံးတစ်ခုသာ ဆက်လက် ကိန်းအောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ မင်း ဒီလိုပြောတော့လည်း ငါ့ဘက်က မငြင်းတော့ပါဘူး။ သွားကြစို့၊ ကျောက်တုံးဈေးတန်းဘက်ကို လှည့်ကြရအောင်”
ရှန်ထျန်း က ကွေ့ကုန်းကုန်း နှင့် ချင်းကော တို့ကို တစ်ချက်ငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး ရှေ့မှ ဦးဆောင်ကာ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ လီလျန်အာ ကလည်း သူမ၏ နောက်လိုက် တရားဥပဒေထိန်းသိမ်းရေးသမားများကို နောက်မှ လိုက်လာစေကာ ရှန်ထျန်း ၏ ဘေးတွင် ကပ်ပါသွားသည်။
မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် အရှေ့ဘက်တောအုပ် ရှိ အကြီးဆုံးနှင့် အစည်ကားဆုံး ကျောက်တုံးရောင်းဝယ်ရေး ဆိုင်တန်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဆိုင်ရှေ့တွင် အမျိုးမျိုးသော ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အရွယ်အစားရှိသည့် ကျောက်ကြမ်းတုံးပေါင်း ထောင်နှင့်ချီကာ အပုံလိုက် ခင်းကျင်းပြသထားသည်။ အချို့ကျောက်တုံးများမှာ ရိုးစင်းပြီး အချို့မှာ ထူးဆန်းသော အသွင်အပြင်များ ရှိနေကြသည်။ ကျင့်ကြံသူအများအပြားသည် ကျောက်တုံးများကို စူးစမ်းလေ့လာနေကြပြီး အချို့က ဝယ်ယူရန် ဈေးဆစ်နေကြသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ကျောက်တုံးပုံများကြားတွင် နှေးကွေးစွာ လျှောက်သွားရင်း တစ်ချက်ချင်း စစ်ဆေးနေသည်။
လီလျန်အာ က သူ့ကို လိုက်ပါရင်း စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည် – “ရှင် ဘယ်လို ကျောက်တုံးမျိုးကို ရှာနေတာလဲ? ဒီဆိုင်မှာ ကျောက်တုံးတွေ အများကြီးပဲ၊ ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အကောင်းဆုံးကို သိနိုင်မှာလဲ?”
ရှန်ထျန်း က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည် – “ကျောက်ကြမ်းတွေကို ရွေးတယ်ဆိုတာ မျက်လုံးနဲ့ မြင်ရသလောက် တင် မဟုတ်ဘူး။ အဓိကကတော့ ကံကြမ္မာနဲ့ ဝိညာဉ် စွမ်းအင်ရဲ့ လှိုင်းနှုန်းကို ခံစားတတ်ဖို့ လိုတယ်”
ရှန်ထျန်း ၏ စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်မူ ယခုအခါတွင် ရွှေရောင် စာသားများနှင့် တောက်ပနေသော ကံကြမ္မာရောင်ဝါများ ပြည့်နှက်နေလေပြီ။ သူ၏ မျက်လုံးအစုံမှာ သာမန်လူများ မြင်နိုင်စွမ်းမရှိသည့် ထူးခြားသော စွမ်းအင်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။
ချက်ချင်းပင်၊ သူ၏ ခြေလှမ်းတို့ ရပ်တန့်သွားသည်။
ဆိုင်၏ ထောင့်စွန်းတစ်နေရာ၊ ဖုန်တက်နေပြီး အခြားသူများ လုံးဝ လှည့်မကြည့်ကြသည့် ကျောက်တုံးအစွယ်အပဲ့ တစ်ခုဆီသို့ သူ၏ အာရုံများ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုကျောက်တုံးငယ်လေး၏ ပတ်လည်တွင် ထူးဆန်းသော ရွှေရောင်လေထု စက်ဝိုင်းငယ်တစ်ခု လည်ပတ်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။
ရှန်ထျန်း က ထိုကျောက်တုံးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လက်ဖြင့် ဖွဖွလေး ထိကိုင်လိုက်သည်။
လီလျန်အာ က အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည် – “ဒီကျောက်တုံးလေးကို ရှင် ရွေးချယ်မှာလား? ဒါက အရမ်း သေးငယ်ပြီး ကြည့်ရတာလည်း ဘာမှ အထူးအဆန်းမှ မရှိတာဘဲကိုး!”
ရှန်ထျန်း က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးပြသည် – “အပြင်ပန်း သွင်ပြင်ကို ကြည့်ပြီး အဆုံးအဖြတ် မပေးနဲ့။ တခါတလေမှာ အသေးငယ်ဆုံးအရာတွေကမှ အကြီးမားဆုံး အံ့သြစရာတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတတ်တယ်”
ထို့နောက် သူက ဆိုင်ပိုင်ရှင်အား လက်ယက်ခေါ်ကာ မေးလိုက်သည် – “ဒီကျောက်တုံးလေးအတွက် ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ?”
ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ အဝတ်အစားဟောင်းနွမ်းနေပြီး အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူက ရှန်ထျန်း လက်ထဲမှ ကျောက်တုံးငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည် – “အဲဒီကျောက်တုံးက ကျောက်စွန့်ပစ်ပစ္စည်းပုံထဲက ကောက်လာတာပါ။ ရှင် တကယ်လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ သုံးတုံး ပေးရင် ရပါပြီ”
ကွေ့ကုန်းကုန်း က ရှေ့သို့တိုးလာကာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ သုံးတုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း က ကျောက်တုံးငယ်လေးကို ကိုင်ရင်း လီလျန်အာ ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် – “ကဲ, လီလျန်အာ... မင်း ကိုယ်တိုင်ပဲ ဒီကျောက်တုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါ”