အခန်း ၁၂၄။ ။ အကြီးအကဲညီမက ပိုကြမ်းလေ၊ ရန်သူတွေက ပိုကြောက်လေ
ရှန်ထျန်း သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေရင်း သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည်။
သူ့ဘေးတွင် ကျန်းယွင်ရှီး က ဓားကိုကိုင်ထားပြီး အေးစက်စက် အရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ရန်သူများကို ကြည့်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အမှိုက်သရိုက်များကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။
ရှန်ထျန်း စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်ပြီ။”
သူသည် ပြဿနာတက်မှာကို အမြဲကြောက်တတ်သူဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အခြေအနေက သူ့ကို အမြဲတမ်း တွန်းပို့နေတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် သူ့ဘေးက စီနီယာညီမဖြစ်သူ ကျန်းယွင်ရှီး သည် သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ပင် ကြမ်းတမ်းနေသည်။
ရန်သူများက အဖွဲ့လိုက် အုံနှင့်ကျင်းနှင့် ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ရှန်ထျန်း တို့ကို ဝိုင်းရံထားပြီး အလွန်အမင်း မောက်မာသော လေသံဖြင့် ပြောဆိုနေကြသည်။
“ရှန်ထျန်း၊ မင်း ဒီနေ့ ဘယ်ကိုမှ ထွက်ပြေးလို့မရတော့ဘူး။”
ရှန်ထျန်း သည် ဘာမှပြန်မပြော။ သူသည် ကျန်းယွင်ရှီး ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဓားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်နေသည်။
“စီနီယာညီမ၊ အခြေအနေက မကောင်းဘူးနော်။” ရှန်ထျန်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းယွင်ရှီး သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။
“ကြောက်နေတာလား။ စိတ်မပူနဲ့။ သူတို့အားလုံးကို ငါ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။”
သူမ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်လွန်းလှသည်။ ရှန်ထျန်း သည် သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပင် စိုးရိမ်လာသည်။ သူမက ပို၍ အေးဆေးလေ၊ ရန်သူများက ပို၍ ကြောက်ရွံ့လေဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။
ရန်သူများထဲမှ တစ်ယောက်က ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး အော်ပြောသည်။
“သတ်လိုက်ကြ!”
ချက်ချင်းပင် တိုက်ပွဲက စတင်တော့သည်။ ကျန်းယွင်ရှီး သည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး သူမ၏ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဓားရောင်ခြည်များက နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရန်သူများ၏ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်ကြည့်နေရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ငါက တကယ်ပဲ ကံကောင်းတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။”
သူသည် ဤအခြေအနေမျိုးကို မလိုချင်သော်လည်း အဖြစ်အပျက်များက သူ့ကို ဘေးမကင်းသော နေရာများသို့ အမြဲဆွဲခေါ်သွားတတ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ့ဘေးတွင် ကျန်းယွင်ရှီး ရှိနေသရွေ့ သူ စိတ်အေးရမည်မှန်း သိထားသည်။
တိုက်ပွဲက ပြင်းထန်လာသည်။ ကျန်းယွင်ရှီး ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ပို၍ပင် ရက်စက်လာသည်။ ရန်သူများမှာ သူမ၏ အရှိန်အဝါကို မခံနိုင်ဘဲ တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်လာကြသည်။
သူတို့သည် ရှန်ထျန်း ကို လာရောက်ရန်ပြုခဲ့ကြသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင် သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ ကျန်းယွင်ရှီး ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားပညာဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
“ရန်သူတွေကတော့ အခုမှပဲ နောင်တရနေကြတော့မှာပဲ။”
ယွမ်ဒီ ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းယွင်ရှီး ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားသည်။
သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ကျင့်ကြံသူတွေဆိုတာ အပြင်လောကမှာ ခရီးထွက်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ တာအိုစိတ်ဓာတ်ကို အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ပေးရမယ်။”
“ညီလေးက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားပြီဆိုတော့ အတွေ့အကြုံသစ်တွေ ရယူဖို့နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ဖို့ ခရီးထွက်သင့်ပြီ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ကျန်းယွင်ရှီး သည် ရှန်ထျန်း အဘယ်ကြောင့် လူအများအပြားကို ခေါ်ဆောင်လာရသနည်းဟူသည်ကို စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။ အဖွဲ့လိုက် စွန့်စားခန်းတစ်ခုခုများလား။
ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ရှန်ထျန်း ၏ နန်းတွင်းအစေခံများဖြစ်ကြသည့် ကွေ့ကုန်းကုန်း နှင့် ချင်းကော တို့ကို ထားလိုက်ဦး၊ အဘယ်ကြောင့် ယွမ်ဒီ ပါ လိုက်ပါလာရသနည်း။ သူသည် အပြင်လောကသို့ စွန့်စားခရီးထွက်ရသည်ကို အမုန်းဆုံးသူမဟုတ်ပါလော။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့အားလုံးမှာ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် ယွမ်ဒီ တစ်ယောက် ကျင့်ကြံအားထုတ်လိုစိတ် ရှိလာခြင်းမှာ ကောင်းသောလက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ တွေးတောမိပြီးနောက် ကျန်းယွင်ရှီး က “ညီလေး၊ ဘယ်တော့လောက်မှ တရားဝင် စတင်ခရီးထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားတာလဲ။” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူသည် ဖန်ချန်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် မြင်ခဲ့ရသည့် ကံကြမ္မာအခွင့်အရေးမှာ မကြာမီကာလအတွင်း ဖြစ်ပျက်တော့မည့်အရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်မင်းကြီးက ဖန်ချန်းကို ဂိုဏ်းစည်းကမ်းများ ကူးရေးခိုင်းသည့် ပြစ်ဒဏ်ပေးထားသည်ဖြစ်ရာ သူသည် လက်ရှိအချိန်တွင် အပြင်သို့ ထွက်ခွာနိုင်ဖွယ် မရှိပေ။
သို့သော်လည်း ကံကြမ္မာအခွင့်အရေးများဆိုသည်မှာ အလွန်လျှို့ဝှက်နက်နဲပြီး ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်စက္ခန့်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားနိုင်သလို ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ရန် ဖြစ်နိုင်ခြေပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ရှိနေသည်။
ထို့ကြောင့် ရှန်ထျန်း သည် ကံကြမ္မာအခွင့်အရေး ဖြစ်ပေါ်မည့်နေရာသို့ အတတ်နိုင်ဆုံး အမြန်ဆုံးသွားရောက်ကာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ လုပ်ထားနိုင်မလားဆိုသည်ကို ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်မှာ “စီနီယာညီမ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင်တော့ မြန်လေကောင်းလေပါပဲ။”
ရှန်ထျန်း ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းယွင်ရှီး အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။
မြန်လေကောင်းလေ ဟုတ်လား။ ဂျူနီယာညီလေးက သူ့ကို စွန့်စားခန်းထွက်ဖို့ ခေါ်နေတာကို မြန်လေကောင်းလေတဲ့လား။
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သောအခါ ကျန်းယွင်ရှီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဂျူနီယာညီလေးက အလျင်လိုနေတာဆိုတော့ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ။ အဝတ်အစား သွားလဲလိုက်ဦးမယ်၊” ဟု ပြောပြီး ဟောင်ရန်တောင် ဘက်သို့ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုပမာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် တပည့်တစ်ယောက်သည် ခြေတစ်ဖက်ကို ဆွဲကာ စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် လျှောက်လာသည်။
သူ၏ မျက်နှာမှာ အသိအမှတ်ပြု၍မရအောင်ပင် ဖောရောင်နေသည်။ “သေကျူး၊ သီနီယာညီလေး၊ ဖူ ဟဲပင်း မီ။ အိုင် ဝီ ကပ်ပစ် အင် မွန်။” (ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာညီလေး၊ ကူညီပေးလို့ပါ။ စိတ်ထဲ မှတ်ထားပါ့မယ်။)
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်ထျန်း ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။ “မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။”
ကွေ့ကုန်းကုန်း က အားမလိုအားမရဖြင့် ပြောလိုက်သည်မှာ “သူပြောတာက ‘ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာညီလေး၊ ကူညီပေးလို့ပါ။ စိတ်ထဲ မှတ်ထားပါ့မယ်’ လို့ ပြောချင်တာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။”
အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် တပည့်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ “အိုင် အမ် ဟောင်ရန်တောင် ရဲ့ တပည့်၊ လီယွမ်ဖုန်း။ မိုင် ဖားသား အစ် လီ ချင်းဟဲ့။” (ကျွန်တော်က ဟောင်ရန်တောင် ရဲ့ တပည့် လီယွမ်ဖုန်း ပါ။ ကျွန်တော့်အဖေက လီချင်းဟဲ့ပါ။)
ရှန်ထျန်း သည် ကွေ့ကုန်းကုန်း ကို ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် သူက “ကျွန်တော်က ဟောင်ရန်တောင် ရဲ့ တပည့် လီယွမ်ဖုန်း ပါ။ ကျွန်တော့်အဖေက လီချင်းဟဲ့ပါ” ဟု ပြန်လည်ပြောပြပေးရသည်။
ရှန်ထျန်း ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။
စီနီယာညီမ ယွင်ရှီးက လူတွေကို ရိုက်နှက်တဲ့အခါမှာ တကယ်ကို လက်မနှေးပါလား။ ဂျူနီယာညီလေး ယွမ်ဖုန်း တစ်ယောက် ဘယ်လောက်တောင် အဆိုးရွားဆုံး အရိုက်ခံထားရသလဲ ကြည့်စမ်း။ ခဏလေး! ဒီလူက လီယွမ်ဖုန်း ဟုတ်လား!?
ရှန်ထျန်း ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် မည်းမှောင်လာသည်။ “ဂျူနီယာညီလေး၊ မင်းက လီယွမ်ဖုန်း လို့ ပြောလိုက်တာလား။”
ဖောရောင်နေအောင် အရိုက်ခံထားရသည့် လီယွမ်ဖုန်း ၏ ခေါင်းက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်သည်။ “အစ် မီ၊ သီနီယာညီလေး၊ အစ် မီ။” (ကျွန်တော်ပါ စီနီယာညီလေး၊ ကျွန်တော်ပါပဲ။)
ရှန်ထျန်း သည် ဤဝါကျကို နားလည်သဖြင့် ကွေ့ကုန်းကုန်း ကို ဘာသာပြန်ခိုင်းနေစရာ မလိုတော့ပေ။ “ကျွန်တော်ပါ စီနီယာညီလေး၊ ကျွန်တော်ပါပဲ။”
မင်းဆိုရင်တော့ ကိစ္စက ရိုးရှင်းသွားပြီ!
ရှန်ထျန်း သည် ဟောင်ရန်တောင် ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ “ဂျူနီယာညီလေး၊ ကြည့်စမ်း! စီနီယာညီမ ယွင်ရှီး!”
လီယွမ်ဖုန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဟောင်ရန်တောင် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားသည်။ “ဝဲယား အစ် သီနီယာညီမ၊ ဝဲယား?” (ဘယ်မှာလဲ စီနီယာညီမ၊ ဘယ်မှာလဲ?)
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ခေါင်းနောက်စေ့တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ ရှေ့မှ ကမ္ဘာကြီးမှာ လည်ပတ်သွားတော့သည်။
ရှန်ထျန်း သည် သတိလစ်သွားသော လီယွမ်ဖုန်း ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ခရမ်းရောင် ရွှေတူကို သိမ်းလိုက်သည်။
“နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို တွေ့ပြီ! ဦးလေးကွေ့၊ ဆိုင်ရှင်စုန့် ဆီသွားပြီး အတိတ်မေ့ဆေးလုံး တစ်လုံးလောက် တောင်းပေးနိုင်မလား။ ကျွန်တော် သုံးစရာရှိလို့!”
နောက်တစ်ခုကတော့ စိတ်ကျေနပ်စရာ အချိန်ပါပဲ။ လေထုထဲမှာ ပျော်ရင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေမှာ သေချာတယ်!
...
လီယွမ်ဖုန်း ကို အငြိုးအတေးတွေ အကုန်ထုတ်ပြီးနောက် သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အတိတ်မေ့ဆေးလုံး ကို ထည့်ကျွေးလိုက်သည်။
ကျန်းယွင်ရှီး သည် ဟောင်ရန်တောင် ပေါ်မှ နောက်ဆုံးတွင် ဆင်းလာသောအခါ နှစ်နာရီပင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူမသည် သူမ၏ အဖြူရောင်ကျား အလင်းရောင်တောက်ပသော သံချပ်ကာဝတ်စုံကို ချွတ်ထားပြီး ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်မှာ မမျှော်လင့်ထားစရာပင်။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ နောက်တွင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စည်းနှောင်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပခုံးပေါ်သို့ ဝဲကျနေကာ လေနှင့်အတူ ယိမ်းနွဲ့နေပြီး လေထုထဲတွင် နူးညံ့သောရနံ့များ ပျံ့လွင့်နေသည်။
အကယ်၍ ကျန်းယွင်ရှီး သည် ယခင်က စစ်နတ်ဘုရားမတစ်ပါးနှင့် တူပါက၊ ယခုသူမမှာမူ ဖြူစင်သော ဆီးနှင်းပန်းပွင့်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်၊ သိမ်မွေ့၊ ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ တင့်တယ်လှပနေသည်။
ကျန်းယွင်ရှီး သည် ဟောင်ရန်တောင် ပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်ဆင်းလာသည်။
မူလက သူမသည် ထိုလူများအားလုံး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ သူမ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မျက်နှာကို ကြည့်၍မရအောင်ပင် တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်လာတော့သည်။ အကြောင်းမှာ သူမရှေ့တွင် ရှိနေသော လူအုပ်စုကြောင့်ဖြစ်သည်။
ယောကျာ်းဆိုးနှစ်ယောက်မှာ သူမ၏ အလှအပကို လုံးဝ ခံစားမိခြင်းမရှိကြသလို၊ ချင်းယွမ်ဒီ မှာလည်း ရှန်ထျန်း ၏ ဝတ်ရုံကို ဆွဲကိုင်ကာ ယင်-ယန် ရေပြင် ပြောင်းပြန် တာအိုကျင့်စဉ်အကြောင်း မေးမြန်းနေသည်။ ရှန်ထျန်း မှာမူ သတိလစ်နေသော လီယွမ်ဖုန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သူတို့၏ လက်သီးချက်များ၊ ကန်ချက်များနှင့် လက်ဗွေရာများကို ဖျက်နေရင်း ခေါင်းငုံ့ထားသည်။
ဒါဆိုရင် ငါ အလှပြင်ဖို့ အချိန်ယူလိုက်တဲ့ နှစ်နာရီက အလကား ဖြစ်သွားတာပေါ့?
ရှန်ထျန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဟာရီတီပုတီးစေ့ များသည် ရူးသွပ်စွာ တုန်ယင်လာသည်။ “သခင်! အများကြီးပဲ! တကယ်ကို အများကြီးပဲ! စီနီယာညီမ ယွင်ရှီးဆီကနေ ဒေါသတွေ တလိပ်လိပ် တက်လာတာကို ကျွန်တော် ခံစားရတယ်၊ အရမ်းများလွန်းတယ်!”
ရှန်ထျန်း ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားသည်။
ကျိုအာ က ဒေါသထွက်နေပြန်ပြီလား? ပြီးတော့ ဒါက စီနီယာညီမ ယွင်ရှီးဆီကလား?
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ရှန်ထျန်း သည် ကျန်းယွင်ရှီး ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို အမြန်မော့လိုက်သည်။
ကျန်းယွင်ရှီး ၏ ပုံစံသစ်မှာ အမှန်တကယ် လှပနေသည်ဟု ဝန်ခံရမည်။ သူမသည် မူလကပင် ချောမောလှပသူဖြစ်ပြီး သူမ၏ အေးစက်စက်နှင့် မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါတို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ နတ်သမီးတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်။ ထို့ပြင် အဖြူရောင်ကျား သံချပ်ကာဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်သောအခါ ကျန်းယွင်ရှီး သည် ယခင်ကကဲ့သို့ မာန်ပါမနေတော့ဘဲ ပို၍ပင် သိမ်မွေ့သွားသည်။
ကျန်းယွင်ရှီး ၏ အလှတရားမှာ အမှန်တကယ် ထိပ်တန်းအဆင့်ဖြစ်ပြီး ရှန်ထျန်း နှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်သည်။
ကျန်းယွင်ရှီး ၏ ရှေ့တွင် ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ အဆင့်မြင့် စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည် (EQ) ကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြလိုက်သည်။ “စီနီယာညီမ၊ အလှပြင်ထားတာလား။”
ကျန်းယွင်ရှီး အနည်းငယ် ပြုံးသည်။ “နည်းနည်းပါးပါးလေးပဲ ပြင်ထားတာပါ။ ဂျူနီယာညီလေးက သတိထားမိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။”
ရှန်ထျန်း ၏ ပုတီးစေ့များ တုန်ယင်ခြင်း ရပ်သွားသည်။ “ပျောက်သွားပြီ။ ဒေါသအငွေ့အသက် နည်းနည်းလေးတောင် မကျန်တော့ဘူး။”
ရှန်ထျန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ စီနီယာညီမ၊ ကျွန်တော်တို့က စွန့်စားခရီးထွက်ဖို့ သွားမှာလေ။ ဘာလို့ ဒီလိုပုံစံမျိုး ဝတ်လာရတာလဲ။”
ရှန်ထျန်း သည် ကျန်းယွင်ရှီး နှင့် စွန့်စားခရီးထွက်ရန် ဆန္ဒရှိရသည့် အကြောင်းရင်း နှစ်ခုရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ သူမ၏ ကံကောင်းခြင်းကို မှီခိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ သူမသည် နေ့တိုင်း သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားပြီး ‘ငါ့နားမကပ်နဲ့’ ဟူသော ပြင်းထန်သည့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူမကို ခေါ်သွားလျှင် သူမ၏ အလှအပကို လိုချင်တပ်မက်သူများက လာရောက်ပြဿနာရှာမည်ကို သူ စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပေ။ ယခု ကျန်းယွင်ရှီး က ဤကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်လာသောအခါ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ အဆမတန် မြင့်တက်သွားတော့သည်။
အကယ်၍ ရှန်ထျန်း က သူမကို ခေါ်ပြီး စွန့်စားခရီးထွက်သွားပါက မလိုလားအပ်သော အာရုံစိုက်မှုများကို ရူးသွပ်စွာ ဆွဲဆောင်မိလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလော။
ဂူဂူ-ကောင်းကင်ဘုံများမှ စီနီယာအစ်ကိုများ၊ မြေပြင်သန့်များမှ ပါရမီရှင်များက သူမကို မြင်သွားပါက၊ သူတို့အားလုံး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လာရောက်ပါက မည်မျှ ပြဿနာများမည်နည်း။
ကျန်းယွင်ရှီး က ရှန်ထျန်း ဘာတွေ တွေးနေမှန်း မသိသဖြင့် သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒီလို ဝတ်လာတာ ဘာများ မှားနေလို့လဲ။”
ရှန်ထျန်း က အားမလိုအားမရဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “စီနီယာညီမ၊ အခု စီနီယာညီမက အရမ်းလှနေလို့ပါ။ ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ စွန့်စားခန်းထွက်ရင် ပြဿနာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်နဲ့ ကြုံရဖို့ သေချာသလောက်ပါပဲ။”
ဂျူနီယာညီလေးက ငါ့ကို အရမ်းလှတယ်လို့ ချီးကျူးလိုက်တာလား?
ကျန်းယွင်ရှီး ၏ မျက်နှာမှာ ရဲတက်သွားပြီး ဝါကျ၏ ဒုတိယပိုင်းရှိ အဓိကအချက်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
သူမ အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး “ဒါဆို ဂျူနီယာညီလေး၊ အခုက ပိုလှလား၊ အရင်က ပိုလှလား။” ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း ၏ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။
မိန်းကလေးတွေက ပိုပြီး ယုတ္တိရှိရှိ မတွေးနိုင်ကြဘူးလား? ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ ရုပ်ရည်က ဒီလောက်တောင် အရေးကြီးနေတာလား? စီနီယာညီမက ငါ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို လျစ်လျူရှုနိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လို့ ထင်ထားတာ... တခြားအမျိုးသမီးတွေနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ!?
အမျိုးသမီးတို့ရေ၊ ပိုပြီး ယုတ္တိရှိရှိ မတွေးနိုင်ကြဘူးလား? ငါ့မှာ ရုပ်ရည်ချောမောနေတာ ငါ့အမှားမှ မဟုတ်တာ!
သြော်... ဒါတွေအားလုံးက ငါ့ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက်ပါပဲ!
ရှန်ထျန်း သည် စကားကို လိုရင်းတိုရှင်းသာ ပြောတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် “စီနီယာညီမ၊ တကယ့်အမှန်တရားကို သိချင်တာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းယွင်ရှီး က ခေါင်းကို အလေးအနက် ငြိမ့်ပြသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ဂျူနီယာညီလေး။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပြပေးပါ။”
ရှန်ထျန်း က “ကျွန်တော်ကတော့ စီနီယာညီမ သံချပ်ကာဝတ်ထားတာကို ပိုသဘောကျတယ်။ အဲဒီလိုဝတ်ထားရင် စီနီယာညီမက ရဲရင့်ပြီး သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ ပုံစံပေါက်နေလို့ပါ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ရှန်ထျန်း သည် ဤစကားများကိုတော့ မပြောခဲ့ပေ—‘ရဲရင့်တယ်၊ သူရဲကောင်းဆန်တယ်၊ ပြီးတော့ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်တယ်။ ပိုကြမ်းလေလေ ပိုကောင်းလေလေပဲ!’
စီနီယာညီမ ပိုကြမ်းလေလေ၊ ရန်သူတွေက ပိုကြောက်လေလေ ဖြစ်မည်။ တိုက်ခိုက်စရာမလိုဘဲ ကိစ္စပြီးပြတ်နိုင်လျှင် မတိုက်ခိုက်ရခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်!
ကျန်းယွင်ရှီး သည် ရှန်ထျန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် ငေးမောသွားသည်။ သူမသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် အံကို ခဲထားကာ “ဂျူနီယာညီလေး… မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီလို ထင်တာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်းက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ စီနီယာညီမရဲ့ စစ်သည်တော် အရှိန်အဝါက တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘဲ ထူးခြားနေတာပါ။ အဲဒီပုံစံကပဲ စီနီယာညီမရဲ့ ကျက်သရေကို အကောင်းဆုံး ဖော်ပြနိုင်တာလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။”
ကျန်းယွင်ရှီး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှန်ထျန်း၏ စကားများသည် ရုပ်ရည်နှင့် ပတ်သက်သည့် အခြားချီးကျူးစကားများထက် ပို၍ နားဝင်ချိုနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ဒါဆိုရင်… ငါ အရင်ပုံစံအတိုင်းပဲ ပြန်ဝတ်ရမှာပေါ့နော်?”
ရှန်ထျန်းက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ပိုပြီးတော့လည်း လုံခြုံမှုရှိတာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခရီးစဉ်က အန္တရာယ်များတဲ့အတွက် စီနီယာညီမရဲ့ စွမ်းအားအပြည့်ကို ထုတ်သုံးနိုင်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲလေ။”
ကျန်းယွင်ရှီးသည် ရှန်ထျန်း၏ စေတနာကို နားလည်သွားဟန်ဖြင့် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ အေးစက်စက် အရှိန်အဝါများ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာပြီး အတန်ကြာသော် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံသည် တောက်ပသော အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်သည်တော်တို့၏ သံချပ်ကာဝတ်စုံက ပြန်လည် ဖုံးအုပ်သွားတော့သည်။
ထိုအခါမှသာ ရှန်ထျန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချနိုင်တော့သည်။ သူသည် လီယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အမှတ်အသားများကို အပြီးသတ် ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီးနောက် ကျိုအာနှင့် ချင်းယွမ်ဒီတို့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ပြီးပါပြီ။ အခု ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားပါပြီ။”
ချင်းယွမ်ဒီက ရှန်ထျန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ရှန်ထျန်း၊ မင်းပြောတဲ့ ယင်-ယန် ရေပြင် ပြောင်းပြန် တာအိုကျင့်စဉ်က တကယ်ပဲ ဒီလောက်ထိ ထူးခြားတာလား။ ငါကတော့ အခုထိ နားမလည်သေးဘူး။”
ရှန်ထျန်းသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “အဲဒါက အချိန်နဲ့အမျှ နားလည်လာမှာပါ။ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စွန့်စားခန်းကို စတင်ကြရအောင်။ ဟောင်ရန်တောင် ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ရှာဖွေရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။”
ကျိုအာက ရှန်ထျန်း၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်။ “သခင်၊ စီနီယာညီမ ယွင်ရှီးက ခုနက အရမ်းဒေါသထွက်နေခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အခုတော့ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြန်ပြောင်းလဲသွားတာလဲ။”
ရှန်ထျန်းက ကျိုအာ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။ “အဲဒါကတော့ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ စိတ်ကို နားလည်ဖို့ ကြိုးစားရတဲ့ အနုပညာပဲ၊ ကျိုအာ။ မင်းလည်း နောက်ကျရင် နားလည်လာပါလိမ့်မယ်။”
သူတို့အားလုံးသည် ဟောင်ရန်တောင် ၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ လေထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုများ လွှမ်းမိုးနေသော်လည်း ရှန်ထျန်း၏ စိတ်ထဲတွင်မူ နောက်ထပ် ကြုံတွေ့ရမည့် အခွင့်အရေးများနှင့် စိန်ခေါ်မှုများကို တွေးတောကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တိုးပွားလာနေတော့သည်။