အခန်း ၁၂၃ - ကျွန်တော် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပဲ သုံးလိုက်တော့မယ်
ရှန်ထျန်း က သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ယင်ယန်မိစ္ဆာထိုးဖောက်သေနတ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ အသွင်အပြင်မှာ ထူးခြားဆန်းပြားပြီး အေးစက်စက် တောက်ပနေသည်။ ဤလက်နက်သည် မိစ္ဆာ များကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် အထူးပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကွေ့ကုန်းကုန်း က အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှန်ထျန်း၊ ဒါက အဆင်ပြေပါ့မလား။ အဲ့ဒီ မိစ္ဆာ က တော်တော်လေး အစွမ်းထက်တယ်လို့ ကြားထားရတာ။"
ရှန်ထျန်း က အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး ကွေ့ကုန်းကုန်း။ ကျွန်တော် ဒီတစ်ခါတော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပဲ သုံးလိုက်တော့မယ်။"
ဘေးနားတွင် ရှိနေသော ချင်းကော ကလည်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူမသည် ရှန်ထျန်း ၏ စွမ်းရည်ကို ယုံကြည်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်ရမည့် မိစ္ဆာ မှာ သာမန်မဟုတ်ပေ။
ကျန်းယွင်ရှီး ကလည်း အနီးအနားသို့ တိုးကပ်လာကာ "ရှန်ထျန်း၊ အန္တရာယ်ကင်းအောင် ဂရုစိုက်ပါ။ ယွမ်ဒီ ဆီကနေ ရထားတဲ့ သတင်းတွေအရ အဲ့ဒီ မိစ္ဆာ ရဲ့ စွမ်းအားက ခန့်မှန်းရခက်တယ်" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ယင်ယန်မိစ္ဆာထိုးဖောက်သေနတ် ကို မြှောက်လိုက်ပြီး စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ့လက်ထဲမှ လျှပ်စီးပေါက်ကွဲမှုအဆောင် များ တောက်ပလာသည်။ ၎င်းတို့သည် ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး ၏ စွမ်းအားကို ဆွဲယူနေကြသည်။
လေထုထဲတွင် လျှပ်စီးကြောင်းများ တဖျပ်ဖျပ် လက်နေသည်။ ရှန်ထျန်း ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်စက် ဖြစ်သွားပြီး ရှေ့တည့်တည့်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
"လာပြီ" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဝေးလံသော နေရာမှ အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာသည်။ ထိုအရာမှာ မိစ္ဆာ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အော်သံသည် နားကွဲမတတ် ဆူညံနေသည်။
ရှန်ထျန်း သည် တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ ယင်ယန်မိစ္ဆာထိုးဖောက်သေနတ် ကို ပစ်မှတ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ လျှပ်စီးများ၏ တောက်ပမှုသည် အမှောင်ထုကို ခွဲထွက်သွားသည်။
"သွားစမ်း"
သူ့အသံနှင့်အတူ လျှပ်စီးပေါက်ကွဲမှုအဆောင် များသည် ယင်ယန်မိစ္ဆာထိုးဖောက်သေနတ် ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး ၏ စွမ်းအားဖြင့် မိစ္ဆာ ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားသည်။ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး အားလုံးမှာ တုန်ခါသွားကြသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ချင်းကော ယွမ်ဒီ ၏ အလွန်သတိကြီးစွာ ထားတတ်သည့် အပြုအမူကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်နေမိသည်။
ဒါမျိုးမှပေါ့! ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ စွန့်စားခန်းထွက်တဲ့အခါ အမြဲအဆင်သင့်ဖြစ်နေရမယ်။ ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းတွေ၊ လက်နက်တွေ၊ သေနတ်တွေနဲ့ ပေါက်ကွဲစေတတ်တဲ့ပစ္စည်းတွေ မပါရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လိုများ ကာကွယ်နိုင်ပါ့မလဲ။
ရှန်ထျန်း သည် ချင်းကော ယွမ်ဒီ ပြင်ဆင်ထားသည့် ပစ္စည်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ညီငယ်၊ မင်းကတော့ တကယ်ကို ပြင်ဆင်မှုကောင်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အကုန်လုံးကို ဘာလို့ ထုတ်ပြနေတာလဲ။ နောက်ကျရင် ပြန်သိမ်းရဦးမှာကို"
ချင်းကော ယွမ်ဒီ က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ ဒီ လျှပ်စီးပေါက်ကွဲမှုအဆောင် တွေနဲ့ ပေါက်ကွဲစေတတ်တဲ့ပစ္စည်းတွေက အစ်ကိုတို့အတွက်ပါ။"
ထို့နောက် သူသည် တိုတောင်းသော သေနတ်နှစ်လက်ကို ထပ်ထုတ်လိုက်ပြီး ချင်းကော နှင့် ကွေ့ကုန်းကုန်း တို့ထံသို့ ပေးလိုက်သည်။
"အားလုံးပဲ၊ ဒါတွေက ယင်ယန်မိစ္ဆာထိုးဖောက်သေနတ် တွေပါ။ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက ကြာပန်းပစ်သေနတ်တွေလောက် မပြင်းထန်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ကျည်ဆံတွေက သာမန် ရွှေအနှစ်အဆင့် ကန့်သတ်ချက်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ပြီး စုံလင်သော ရွှေအနှစ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူကိုတောင် ထိခိုက်စေနိုင်ပါတယ်။ အချိန်အခါသင့်ရင် ဒါတွေက အသုံးဝင်မှာပါ"
ရှန်ထျန်း က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ညီငယ်၊ မင်းလက်နက်တွေ အကုန်လုံးကို ငါတို့ကို ပေးလိုက်ရင် မင်းကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
ချင်းကော ယွမ်ဒီ သည် ရှန်ထျန်း ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စိုးရိမ်ပေးမှုကို ခံစားမိကာ ရင်ထဲ နွေးထွေးသွားသည်။ သူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပဲ သုံးလိုက်တော့မယ်"
ထို့နောက် ချင်းကော ယွမ်ဒီ သည် သူဆွဲထားသော ရွှေကြာပန်းလည်ဆွဲကို ထိလိုက်သည်။ ထိုလည်ဆွဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး အမည်းရောင် အလင်းတန်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအလင်းတန်းများမှာ ယင်ယန်မိစ္ဆာထိုးဖောက်သေနတ် များပင် ဖြစ်ကြသည်။
ထိုသေနတ်များမှာ ယွမ်ဒီ ၏ နောက်ကျောတွင် ဝဲပျံနေကြသည်။ စုစုပေါင်း ၃၆ လက် ရှိသည်။
ယွမ်ဒီ က ပြောလိုက်သည်။ "အချိန်ကလည်း တိုတောင်းပြီး အရင်းအမြစ်တွေကလည်း ကန့်သတ်ချက်ရှိနေတော့ အခုလောလောဆယ် ဒီလောက်ပဲ လုပ်နိုင်သေးတယ်။ တကယ်တော့ နောက်နှစ်ပတ်အတွင်းမှာ လုပ်မယ့် စမ်းသပ်မှုအတွက် တပည့်တွေကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ ၉၉ လက်လောက် လုပ်ပေးဖို့ စိတ်ကူးထားတာ။ အစ်ကိုကြီးက အတွေ့အကြုံရှာ ခရီးထွက်ဖို့ လိုအပ်နေတော့ ကျွန်တော် အဲ့ဒီအစား ဒါတွေကို အရင်သုံးလိုက်ပါတော့မယ်။ နောက်မှ ထပ်ပြီး အများကြီး ထပ်လုပ်ပေးပါ့မယ်။"
ရှန်ထျန်း သည် ယွမ်ဒီ ၏ အလွန်အလေးအနက်ထားတတ်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲမှပင် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။
ဒါက မင်းပြောတဲ့ ‘ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး’ ဟုတ်လား။ သေနတ်တွေက အဲ့လောက်တောင် များနေတာလား။
ဒီသေနတ် ၃၆ လက်နဲ့ဆိုရင် ရွှေအနှစ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကိုတောင် ဇကာပေါက် ဖြစ်သွားအောင် အလွယ်လေး လုပ်ပစ်နိုင်တာပေါ့!
သေနတ်တွေ အဲ့လောက်များရင် ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်ဖို့ ခက်ခဲနိုင်ပေမဲ့ ယွမ်ဒီ က လျှပ်စီးပေါက်ကွဲမှုအဆောင် အခု ၆၀၀ ကို သုံးပြီး ရွှေအနှစ်အဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်လား။ ထို့ကြောင့် ၃၆ လက်ဆိုတာ ရှန်ထျန်း အတွက်တော့ ဘာမှ ပြဿနာမရှိဟု သူ ယုံကြည်လိုက်သည်။
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည့်အခါ ရှန်ထျန်း သည် နတ်ဘုရားခိုင်မာသော တောင်ကုန်းရှိ အခြားသော တပည့်ရင်းများအတွက် သနားစိတ် ဝင်လာမိသည်။
မင်းတို့တွေ ရွှေအနှစ်အဆင့်ကို ရောက်အောင် အသည်းအသန် ကျင့်နေတာ ဘာအသုံးဝင်တော့မှာလဲ။
တကယ့် တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာဆိုရင် ယွမ်ဒီ က သူ့လက်နက်တွေနဲ့တင် မင်းတို့ကို အသာလေး နိုင်သွားမှာပဲ!
သို့သော် ရှန်ထျန်း ကမူ ယွမ်ဒီ ၏ ယင်ယန်မိစ္ဆာထိုးဖောက်သေနတ် များရှိနေသော်လည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။ သူ့တွင် မိစ္ဆာလိပ်သံချပ်ကာနှင့် မိစ္ဆာလိပ်ဒိုင်းလွှား ရှိနေသေးသည်။ အခြေအနေ ဆိုးဝါးလာလျှင်လည်း မိစ္ဆာလိပ်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားလိုက်ဦးမည်။
ရှန်ထျန်း သည် အကြည့်မလှမှာကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ အဲ့ဒီပစ္စည်းအားလုံးကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ယွမ်ဒီ ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် လုပ်ထားနိုင်သေးသည်။ သူ အနီးကပ်ရောက်သွားသည့်အခါ သူ၏ ခရမ်းရောင် ရွှေတူကြီးဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်ပေလိမ့်မည်။
ရှန်ထျန်း သည် ယွမ်ဒီ ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မဆိုးဘူး။ ညီငယ်က အတွေ့အကြုံရှာ ခရီးထွက်တာကို ဒီလောက်အထိ အလေးအနက်ထားတာကို မြင်ရတော့ အစ်ကိုကြီး ဂုဏ်ယူတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သတိပေးရဦးမယ်။"
ယွမ်ဒီ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ အစ်ကိုကြီးက တစ်ခုခု အသစ်အဆန်း သင်ပေးတော့မှာလား။
သူသည် ရှန်ထျန်း ကို ကြည့်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ ဘာများလဲဗျ။"
ရှန်ထျန်း သည် ယွမ်ဒီ ၏ နောက်ကျောတွင် ရှိနေသော သေနတ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ညီငယ်၊ သေနတ်ပြောင်းဝတွေကို ဟိုဘက် လှည့်ထားလိုက်ပါ။ ကိုယ့်ဘက်တော်သားတွေကို ဘယ်တော့မှ သေနတ်နဲ့ မချိန်ထားရဘူး။ မတော်တဆ ထွက်သွားရင် တစ်သက်လုံး နောင်တရနေရလိမ့်မယ်။"
ယွမ်ဒီ က "???" ဟု မျက်နှာပိုးသတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ!"
အစ်ကိုကြီးက ပျော်စရာကောင်းတာ တစ်ခုခု ပြောပြမယ် ထင်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ သူပြောတာ မှန်တာပဲ! ကျွန်တော်လည်း ယင်ယန်မိစ္ဆာထိုးဖောက်သေနတ် နဲ့ သိပ်မကျွမ်းကျင်သေးဘူး။ တကယ်လို့ မတော်တဆ သေနတ်က ပစ်ထွက်သွားပြီး သူငယ်ချင်းတွေကို ထိခိုက်မိရင် တစ်သက်လုံး နောင်တရနေမှာပဲ။
တကယ်လို့သာ အစ်ကိုကြီးကို ပစ်မိရင်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် သတ်သေချင်စိတ် ပေါက်သွားမှာပဲ!
"အစ်ကိုကြီး ထောက်ပြပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ယွမ်ဒီ နားလည်ပါပြီ။"
သူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ယင်ယန်မိစ္ဆာထိုးဖောက်သေနတ် မှာ ဘာလိုနေလဲဆိုတာ သိပြီ!"
"သေနတ်ကို တမင်သက်သက် ဖွင့်လိုက်မှပဲ ပစ်လို့ရအောင် အထူးကန့်သတ်ချက် တစ်ခု ထည့်လိုက်ရမယ်! ဒါဆိုရင် မတော်တဆနဲ့ ဘက်တော်သားတွေကို ထိခိုက်မိတာမျိုး မဖြစ်တော့ဘူး။ ရန်သူက သေနတ်ကို လုယူသွားရင်တောင် သူတို့ သုံးလို့မရတော့ဘူးပေါ့!"
"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးက တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ! ကျွန်တော်က စွမ်းအားကို ဘယ်လို မြှင့်တင်မလဲဆိုတာပဲ စဉ်းစားနေချိန်မှာ အစ်ကိုကြီးက သေနတ်ရဲ့ လုံခြုံရေးအထိတောင် တွေးထားပြီးပြီ!"
ယွမ်ဒီ တစ်ယောက် သူ့စိတ်ကူးနဲ့သူ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကို မြင်တော့ ရှန်ထျန်း စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
ကောင်းပါပြီလေ၊ မင်းပျော်ရင် ပြီးတာပါပဲ!
သူက သေနတ်စွမ်းအား မလောက်မလားဆိုတာကိုပဲ အမြဲ စိုးရိမ်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ဆိုးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ မတော်တဆ ပေါက်ကွဲမှုတွေ မဖြစ်အောင် ထိန်းထားနိုင်သရွေ့တော့ ဒီရွေ့လျား လက်နက်တိုက်ကြီးနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း စိတ်ချရပါတယ်လေ။
ကံကြမ္မာအလွန်ကောင်းသူ သုံးဦးကို စီစဉ်ပြီးနောက် သူ နောက်ဆုံးလူဆီသို့ သွားရန် အချိန်တန်ပြီ။
ထိုသူမှာ ကျန်းယွင်ရှီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူတို့အားလုံးထဲတွင် အတောက်ပဆုံးသော အလင်းဝန်းရှိသူဖြစ်ပြီး အတွေ့အကြုံရှာ ခရီးစဉ်တွင် အရေးအကြီးဆုံးသူလည်း ဖြစ်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် သူ ကံထူးမည့်အခွင့်အရေး ရမရဆိုသည်မှာ သူမအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။
အကယ်၍ သူသည် ချင်းကော ရသင့်ရထိုက်သော ကံထူးမည့်အခွင့်အရေးကို ရသွားပြီး အန္တရာယ်ကို မရင်ဆိုင်နိုင်လျှင် သူသည် အရာအားလုံးကို ကျန်းယွင်ရှီး ဆီသာ ပစ်ချပေးလိုက်မည်ဖြစ်သည်။
သူမ၏ စွမ်းအား၊ ကံကြမ္မာနှင့် ရှန်ထျန်း ၏ အကူအညီတို့ကြောင့် သူမ မရင်ဆိုင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ သူမက အရမ်းကို အာဏာဆန်ပြီး ကျွန်တော့်စကားကို အမြဲ နားထောင်ပါ့မလားဆိုတာပဲ။ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အရင်ဆုံး သူတော်စင်တောင်ကို သွားပြီး ကြည့်လိုက်ဦးမှပဲ!
ထို့နောက် ရှန်ထျန်း သည် ကွေ့ကုန်းကုန်း၊ ယွမ်ဒီ နှင့် ချင်းကော တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူတော်စင်တောင်သို့ သွားလိုက်သည်။
သူတို့ သူတော်စင်တောင်သို့ ရောက်သည်နှင့် တောင်ထိပ်မှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အနီရောင်နှင့် ရွှေရောင်အရိပ်တစ်ခုသည် တောင်ပေါ်မှ လွင့်စဉ်ထွက်လာပြီး မိုင်ရာနှင့်ချီ ဝေးသောနေရာသို့ ကျရောက်သွားသည်။
"ဝိုး! ညီမလေးက ရွှေအနှစ်အဆင့် ရှစ်ကြိမ်မြောက် သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်ပြီးနောက်မှာ တကယ်ကို သန်မာလာတာပဲ! မင်းရဲ့ ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။ ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုးကြိမ်မြောက် သန့်စင်ခြင်းပြီးရင် ပြန်လာခဲ့မယ်!"
ထို့နောက် အနီရောင်နှင့် ရွှေရောင်အရိပ်သည် နောက်ပြန်မကြည့်ဘဲ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ကျန်းယွင်ရှီး တောင်ထိပ်တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် အပြင်းအထန် အရိုက်ခံထားရသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။
ကျန်းယွင်ရှီး သည် ချင်းကော ကို လိုက်ရန် ပြင်နေသော်လည်း ရှန်ထျန်း ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရပ်တန့်သွားသည်။
ဝှီး!
ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကျန်းယွင်ရှီး သည် ခဏအတွင်းမှာပင် ရှန်ထျန်း တို့၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။
"အစ်ကိုကြီး ရှန်ထျန်း၊ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။"
ကျန်းယွင်ရှီး ၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်များနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ကျန်းယွင်ရှီး ၏ ခုနက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံကို မြင်ထားရသဖြင့် ရှန်ထျန်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိသည်။
'ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဒီနားက ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ပါ' ဟု ပြောခါနီးတွင် ယွမ်ဒီ က အရင်ဦးအောင် ပြောလိုက်သည်။
"အစ်မတော်! အစ်ကိုကြီး ရှန်ထျန်း က အတွေ့အကြုံရှာ ခရီးထွက်မလို့၊ ကျွန်တော်တို့က အစ်မတော်ကို လိုက်ပါဖို့ ဖိတ်ခေါ်မလို့ လာတာပါ!"
"အစ်မတော်၊ အစ်ကိုကြီး ရှန်ထျန်း က အတွေ့အကြုံရှာ ခရီးထွက်မလို့၊ ကျွန်တော်တို့က အစ်မတော်ကို လိုက်ပါဖို့ ဖိတ်ခေါ်မလို့ လာတာပါ!"
ကျန်းယွင်ရှီး ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူမသည် ရှန်ထျန်း ကို ငေးကြည့်လိုက်ပြီး အသံကို တိုးတိုးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး ရှန်ထျန်း၊ တကယ်ပဲ ကျွန်မကို ခေါ်သွားမှာလား။"
သူမ၏ အကြည့်သည် ပုံမှန်အတိုင်း မဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း အေးစက်စက်နှင့် တည်ငြိမ်သူ ဖြစ်သော်လည်း ရှန်ထျန်း ရှေ့တွင်မူ ထိုသို့မဟုတ်တော့ပေ။
ရှန်ထျန်း သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက ကျန်းယွင်ရှီး ငြင်းပယ်မည်ဟု ကြိုတင်တွက်ဆထားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကမူ လုံးဝ ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေသည်။
"ဟုတ်တယ်လေ၊ ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်က အန္တရာယ်များနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်မတော်ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေမှာပါ။ အစ်မတော် လိုက်ပါဖို့ ဆန္ဒရှိလား။"
"ရှိတာပေါ့! ကျွန်မက အစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ သွားချင်နေတာ ကြာပြီ!"
ကျန်းယွင်ရှီး သည် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ငြိမ့်ပြနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့်နှင့် ဖြစ်နေသည်။
သူမ၏ အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွမ်ဒီ နှင့် ကွေ့ကုန်းကုန်း တို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားကြသည်။ သူတို့၏ အစ်မတော် ကျန်းယွင်ရှီး က ဒီလောက်တောင် လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
ရှန်ထျန်း သည်လည်း အနည်းငယ် ခေါင်းရှုပ်သွားသည်။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မနက်ဖြန်ကျရင် စတင် ထွက်ခွာကြမယ်။"
"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မတို့ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလို့ မရဘူးလား။" ကျန်းယွင်ရှီး က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အစ်မတော်၊ ကျွန်တော်တို့ ပြင်ဆင်စရာတွေ ရှိသေးတယ်။ အရေးတကြီး မလုပ်ပါနဲ့။"
"အင်း... ဒါဆိုလည်း အစ်ကိုကြီး သဘောအတိုင်းပါ။" ကျန်းယွင်ရှီး က နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် တောင်ခြေမှ လူတစ်ယောက်သည် ပြေးလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အစ်မတော်၊ အစ်မတော်... အဲ့ဒီလူက ထွက်ပြေးသွားပြီ!"
ကျန်းယွင်ရှီး သည် ထိုလူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ပြေးပါစေတော့။ သူ့ကို နောက်တစ်ခေါက် တွေ့ရင် ထပ်ပြီး ရိုက်နှက်လိုက်မယ်။"
သူမ၏ အသံတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှန်ထျန်း ကို ကြည့်သည့်အခါတွင်မူ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အကြည့်များဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။
ရှန်ထျန်း သည် သူမ၏ အပြောင်းအလဲကို မြင်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အစ်မတော် ကျန်းယွင်ရှီး က တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းသည်။
သို့သော်လည်း သူသည် သူမကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကံကြမ္မာ အလွန်ကောင်းမွန်မှုသည် သူ၏ ခရီးစဉ်အတွက် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။
"ကဲ၊ ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ အရင်ပြန်ကြရအောင်။"
ရှန်ထျန်း သည် အားလုံးကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူတော်စင်တောင်မှ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
သူတို့ ပြန်လာသည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကျန်းယွင်ရှီး သည် ရှန်ထျန်း ၏ ဘေးနားတွင်သာ အမြဲ ကပ်ပါလာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုကို အမြဲတမ်း ဆောင်ထားသည်။
ယွမ်ဒီ က ကွေ့ကုန်းကုန်း ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကွေ့ကုန်းကုန်း၊ အစ်မတော်က အစ်ကိုကြီး ရှန်ထျန်း ကို ကြိုက်နေတာလား။"
ကွေ့ကုန်းကုန်း သည် မျက်လုံးကို လှိမ့်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကလည်း၊ ဒီလောက်တောင် သိသာနေတာကို။ အစ်မတော် က အစ်ကိုကြီး ရှန်ထျန်း နဲ့ ပတ်သက်ရင် ဘယ်တော့မှ မငြင်းဘူးလေ။"
ယွမ်ဒီ သည် ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ကတော့ အစ်မတော် ရဲ့ ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး ကိုပဲ ကြောက်တာ။ အစ်ကိုကြီး ရှန်ထျန်း ကတော့ တကယ်ကို စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့သူပဲ!"
ရှန်ထျန်း သည် သူတို့၏ စကားသံများကို ကြားသော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူသည် ရှေ့ကိုသာ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
သူ၏ ခရီးစဉ်သည် အခုမှ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
😊🔥❤️🎉📖💡🤔😢
ရှန်ထျန်း ၏ အကူအညီတို့ကြောင့် သူမ မရင်ဆိုင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ သူမက အရမ်းကို အာဏာဆန်ပြီး ကျွန်တော့်စကားကို အမြဲ နားထောင်ပါ့မလားဆိုတာပဲ။ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အရင်ဆုံး သူတော်စင်တောင်ကို သွားပြီး ကြည့်လိုက်ဦးမှပဲ!
ထို့နောက် ရှန်ထျန်း သည် ကွေ့ကုန်းကုန်း၊ ယွမ်ဒီ နှင့် ချင်းကော တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူတော်စင်တောင်သို့ သွားလိုက်သည်။
သူတို့ သူတော်စင်တောင်သို့ ရောက်သည်နှင့် တောင်ထိပ်မှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အနီရောင်နှင့် ရွှေရောင်အရိပ်တစ်ခုသည် တောင်ပေါ်မှ လွင့်စဉ်ထွက်လာပြီး မိုင်ရာနှင့်ချီ ဝေးသောနေရာသို့ ကျရောက်သွားသည်။
"ဝိုး! ညီမလေးက ရွှေအနှစ်အဆင့် ရှစ်ကြိမ်မြောက် သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်ပြီးနောက်မှာ တကယ်ကို သန်မာလာတာပဲ! မင်းရဲ့ ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။ ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုးကြိမ်မြောက် သန့်စင်ခြင်းပြီးရင် ပြန်လာခဲ့မယ်!"
ထို့နောက် အနီရောင်နှင့် ရွှေရောင်အရိပ်သည် နောက်ပြန်မကြည့်ဘဲ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။
ရှန်ထျန်း သည် ကျန်းယွင်ရှီး တောင်ထိပ်တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် အပြင်းအထန် အရိုက်ခံထားရသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။
ကျန်းယွင်ရှီး သည် ချင်းကော ကို လိုက်ရန် ပြင်နေသော်လည်း ရှန်ထျန်း ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရပ်တန့်သွားသည်။
ဝှီး!
ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကျန်းယွင်ရှီး သည် ခဏအတွင်းမှာပင် ရှန်ထျန်း တို့၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။
"အစ်ကိုကြီး ရှန်ထျန်း၊ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။"
ကျန်းယွင်ရှီး ၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်များနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ကျန်းယွင်ရှီး ၏ ခုနက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံကို မြင်ထားရသဖြင့် ရှန်ထျန်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိသည်။
'ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဒီနားက ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ပါ' ဟု ပြောခါနီးတွင် ယွမ်ဒီ က အရင်ဦးအောင် ပြောလိုက်သည်။
"အစ်မတော်! အစ်ကိုကြီး ရှန်ထျန်း က အတွေ့အကြုံရှာ ခရီးထွက်မလို့၊ ကျွန်တော်တို့က အစ်မတော်ကို လိုက်ပါဖို့ ဖိတ်ခေါ်မလို့ လာတာပါ!"
ကျန်းယွင်ရှီး ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူမသည် ရှန်ထျန်း ကို ငေးကြည့်လိုက်ပြီး အသံကို တိုးတိုးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး ရှန်ထျန်း၊ တကယ်ပဲ ကျွန်မကို ခေါ်သွားမှာလား။"
သူမ၏ အကြည့်သည် ပုံမှန်အတိုင်း မဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း အေးစက်စက်နှင့် တည်ငြိမ်သူ ဖြစ်သော်လည်း ရှန်ထျန်း ရှေ့တွင်မူ ထိုသို့မဟုတ်တော့ပေ။
ရှန်ထျန်း သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက ကျန်းယွင်ရှီး ငြင်းပယ်မည်ဟု ကြိုတင်တွက်ဆထားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကမူ လုံးဝ ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေသည်။
"ဟုတ်တယ်လေ၊ ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်က အန္တရာယ်များနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်မတော်ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေမှာပါ။ အစ်မတော် လိုက်ပါဖို့ ဆန္ဒရှိလား။"
"ရှိတာပေါ့! ကျွန်မက အစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ သွားချင်နေတာ ကြာပြီ!"
ကျန်းယွင်ရှီး သည် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ငြိမ့်ပြနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့်နှင့် ဖြစ်နေသည်။
သူမ၏ အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွမ်ဒီ နှင့် ကွေ့ကုန်းကုန်း တို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားကြသည်။ သူတို့၏ အစ်မတော် ကျန်းယွင်ရှီး က ဒီလောက်တောင် လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
ရှန်ထျန်း သည်လည်း အနည်းငယ် ခေါင်းရှုပ်သွားသည်။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မနက်ဖြန်ကျရင် စတင် ထွက်ခွာကြမယ်။"
"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မတို့ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလို့ မရဘူးလား။" ကျန်းယွင်ရှီး က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်း သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အစ်မတော်၊ ကျွန်တော်တို့ ပြင်ဆင်စရာတွေ ရှိသေးတယ်။ အရေးတကြီး မလုပ်ပါနဲ့။"
"အင်း... ဒါဆိုလည်း အစ်ကိုကြီး သဘောအတိုင်းပါ။" ကျန်းယွင်ရှီး က နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် တောင်ခြေမှ လူတစ်ယောက်သည် ပြေးလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အစ်မတော်၊ အစ်မတော်... အဲ့ဒီလူက ထွက်ပြေးသွားပြီ!"
ကျန်းယွင်ရှီး သည် ထိုလူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ပြေးပါစေတော့။ သူ့ကို နောက်တစ်ခေါက် တွေ့ရင် ထပ်ပြီး ရိုက်နှက်လိုက်မယ်။"
သူမ၏ အသံတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှန်ထျန်း ကို ကြည့်သည့်အခါတွင်မူ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အကြည့်များဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။
ရှန်ထျန်း သည် သူမ၏ အပြောင်းအလဲကို မြင်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အစ်မတော် ကျန်းယွင်ရှီး က တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းသည်။
သို့သော်လည်း သူသည် သူမကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကံကြမ္မာ အလွန်ကောင်းမွန်မှုသည် သူ၏ ခရီးစဉ်အတွက် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။
"ကဲ၊ ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ အရင်ပြန်ကြရအောင်။"
ရှန်ထျန်း သည် အားလုံးကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူတော်စင်တောင်မှ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
သူတို့ ပြန်လာသည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကျန်းယွင်ရှီး သည် ရှန်ထျန်း ၏ ဘေးနားတွင်သာ အမြဲ ကပ်ပါလာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုကို အမြဲတမ်း ဆောင်ထားသည်။
ယွမ်ဒီ က ကွေ့ကုန်းကုန်း ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကွေ့ကုန်းကုန်း၊ အစ်မတော်က အစ်ကိုကြီး ရှန်ထျန်း ကို ကြိုက်နေတာလား။"
ကွေ့ကုန်းကုန်း သည် မျက်လုံးကို လှိမ့်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကလည်း၊ ဒီလောက်တောင် သိသာနေတာကို။ အစ်မတော် က အစ်ကိုကြီး ရှန်ထျန်း နဲ့ ပတ်သက်ရင် ဘယ်တော့မှ မငြင်းဘူးလေ။"
ယွမ်ဒီ သည် ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ကတော့ အစ်မတော် ရဲ့ ရောနှောနတ်ဘုရားလျှပ်စီး ကိုပဲ ကြောက်တာ။ အစ်ကိုကြီး ရှန်ထျန်း ကတော့ တကယ်ကို စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့သူပဲ!"
ရှန်ထျန်း သည် သူတို့၏ စကားသံများကို ကြားသော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူသည် ရှေ့ကိုသာ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
သူ၏ ခရီးစဉ်သည် အခုမှ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။