ရှူရှန်မေတစ်ယောက် သူ့အမေကို ဒေါသတကြီး ဆူပူလိုက်သည်။ ဘယ်လိုလူမျိုးကိုများ ရှာထားတာလဲ။ ကြိုတင်စုံစမ်းကြည့်ဖို့တောင် စိတ်မကူးဘူးလား!
ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ရှူရှန်မေ ဒေါသထွက်နေမိသည်။ သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံးက ဘာမှအသုံးမကျတဲ့လူတွေချည်းပဲ၊ သူမလည်း ဘာမှဂရုစိုက်ချင်တော့ပေ။
ရှူရှန်ချန်ကလည်း သူ့အမေထံ ဖုန်းဆက်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ပိုက်ဆံပြန်မပို့တော့မည့်အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ သူက မြို့တော်မှာ အိမ်လေးတစ်လုံး ဝယ်ချင်တာကြောင့် ပိုက်ဆံစုထားဖို့ ရည်ရွယ်ထားသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်က သူ့သားအကြီးဆုံးကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်ရာ သူ့အစီအစဉ်ကို ကြားရသည့်အခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ "အိမ်မှာ ပိုက်ဆံရှိပါသေးတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "မင်းပို့ပေးတဲ့ပိုက်ဆံတွေကို အမေစုထားတာလေ။ မင်း အိမ်ဝယ်ချင်ရင် ပြောလိုက်၊ အမေ ပို့ပေးမယ်။"
"မလိုပါဘူး" ဟု ရှူရှန်ချန်က ပြန်ပြောသည်။ "ဒေါ်လေးကတော့ လိုအပ်တဲ့အချိန်ရောက်ရင် သူအရင်စိုက်ထုတ်ပေးမယ်၊ ပြီးမှ ကျွန်တော်က တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဆပ်လို့ရတယ်လို့ ပြောထားတယ်"
အကြီးဆုံးအစ်မတော်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်းဒေါ်လေးက အဲဒီလိုပြောလိုက်တာလား။"
"ဟုတ်တယ်" ရှူရှန်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် စကားထစ် သွားသည်။ "မင်းဒေါ်လေးက အခု မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာလား။"
လင်ချင်းဟဲ့က သူမကို ခွင့်လွှတ်မလား၊ မခွင့်လွှတ်ဘူးလား ဆိုတာကတော့ ကိစ္စမရှိပေ။ အမှန်စင်စစ် သူမက အကြီးဆုံးအစ်မတော်လို လူမျိုးတွေနဲ့ အဆက်အဆံလုပ်ချင်စိတ်မရှိတာသာ ဖြစ်သည်။
ဇာတိမြို့မှာတုန်းကတော့ သူမကို လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် နှစ်ကြိမ်သာ မိခင်ဘက်က ဆွေမျိုးတွေဆီ သွားရောက်လည်ပတ်လေ့ရှိပြီး အပေါ်ယံအားဖြင့် အရာအားလုံးက ကောင်းမွန်နေပုံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် အဆက်အသွယ် ပိုများလာသည့်အခါမှသာ သူမ အမှန်တရားကို နားလည်သွားခဲ့သည်—အကြီးဆုံးအစ်မတော်မှာ အလွန်တုံးအလွန်းသည်။ လင်ချင်းဟဲ့သည် ထိုသို့သောလူမျိုးများနှင့် ဝေးဝေးနေရန်သာ ပိုသဘောကျသည်။
ထို့ကြောင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော် ဖုန်းဆက်လာသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့က ဖုန်းကိုင်မိသွားသော်လည်း သူဘယ်သူမှန်း သိလိုက်သည်နှင့် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဖုန်းကို ကျိုးချင်းပိုင်ဆီ ချက်ချင်းကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့အစ်မကြီးနှင့် အေးစက်စက် စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်။
အတိတ်က ချန်ဇီကို အာမခံထုတ်ပေးဖို့အတွက် မိဘတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့စဉ်က သူမ သူ့ကို အလွန်စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။ ချန်ဇီ အမှန်တကယ် အကျဉ်းကျသွားသည့်အခါ သူမက ထိုခြိမ်းခြောက်မှုကို လက်တွေ့လုပ်ပြပြီး အဆက်အသွယ် အမှန်တကယ် ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်။
ထိုအဖြစ်အပျက်က သူတို့၏ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေသော မိဘများကို ဒေါသထွက်စေပြီး ဖျားနာလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ကျန်းမာရေး ထိခိုက်မှု အမြဲတမ်းဖြစ်မသွားသော်လည်း ပြန်ကောင်းလာဖို့ ရက်အတော်ကြာခဲ့ရသည်။
ထို့ကြောင့် သူ့မိဘတွေ ကျန်းမာရေးကောင်းကြောင်း အစ်မကြီးကို တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က "ဘာကိစ္စနဲ့ ဖုန်းဆက်တာလဲ" ဟု မေးသည်။
"သူမက ကျိုးမိသားစုနဲ့ ပြန်သင့်မြတ်ချင်နေတာ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ဖြေသည်။ သူက သူ့အစ်မကြီးကို ကောင်းကောင်းသိသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က အေးစက်စက်ဖြင့် "သူမ ပြန်သင့်မြတ်ချင်သည်ဖြစ်စေ၊ မချင်သည်ဖြစ်စေ ငါနဲ့တော့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ လိုအပ်ချက်မရှိဘူး" ဟု ဆိုသည်။
ရှူရှန်ချန်၏ လက်ရှိ အပြုအမူပြောင်းလဲမှုကို ကြားသိသွား၍ သူမက စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဖုန်းဆက်လိုက်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု လင်ချင်းဟဲ့ သိသည်။ သူမပြောသလိုပင် ဒါက လုံးဝ မလိုအပ်သည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။
ရှူရှန်ချန်က ရိုးသားစွာနဲ့ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေ၍သာ သူမက သူ့ကို လက်ခံထားခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အကျင့်ဟောင်းအတိုင်း ပြန်လုပ်မည်ဆိုလျှင် သူမအနေနဲ့ လုံးဝ သနားကြင်နာပြမည် မဟုတ်ပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် နောက်ထပ် ဘာမှမပြောတော့ပေ။ အမှန်တော့ ချန်ဇီအပေါ် သူ့ဇနီး၏ ခိုင်မာပြီး တရားမျှတသော သဘောထားက သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေသည်။
ဇွန်လသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ဘဝမှာ ငြိမ်းချမ်းပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။
ထိုညတွင် လင်ချင်းဟဲ့သည် အကြီးဆုံးသားနှင့် မေကျားတို့ထံမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိသဖြင့် အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာ စကားပြောပြီးနောက်မှသာ ဖုန်းချလိုက်သည်။
အချိန်မှာ ညကိုးနာရီနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဂန်းဇီက ညဈေးမှ ပြန်ရောက်လာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က သူ့ကို လှည့်ကြည့်ပြီး "မီးဖိုချောင်မှာ ပြုတ်ထားတဲ့ ပြောင်းဖူးတွေ ကျန်သေးတယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာ သွားယူစားလိုက်" ဟု ပြောသည်။
"ကျွန်တော် ရေအရင်ချိုးလိုက်ဦးမယ်" ဟု ဂန်းဇီက ပြန်ပြောပြီး ထွက်သွားသည်။ သူပြန်ထွက်လာသည့်အခါ လန်းဆန်းနေပုံရသည်။
တတိယသားက "အစ်ကိုက အိမ်ထောင်တောင် မကျသေးဘဲနဲ့ အသားတွေ ဒီလောက်ညိုနေပြီ။ နောက်ကျရင် အငြင်းခံရမှာ စိုးရိမ်ရတယ်နော်" ဟု ဝင်ပြောသည်။
"ငါ့အသားအရေက ဒီလိုပဲ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ဂရုစိုက်စိုက် ဒီထက်ပိုဖြူလာမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ဂန်းဇီက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
"အဲဒီလောက်လည်း မညိုပါဘူး။ ဒီလိုအသားအရောင်က ပိုပြီး ယောကျ်ားပီသတယ်။ မင်းရဲ့ ဦးလေးတွေတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ဇာတိမြို့မှာ အလုပ်လုပ်တုန်းက ချင်းပိုင်၏ အသားအရောင်မှာ နေလောင်၍ အလွန်ညိုနေခဲ့ပြီး သူမက အဲဒီအသားအရောင်ကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းခဲ့သည်။
မြို့ပြဘဝနှင့် အလေ့အကျင့်ဖြစ်လာသည့်နောက်တွင်တော့ သူ့အသားအရေမှာ ပို၍ ဖြူလာခဲ့သည်။ ထိုသို့ ဖြူဖွေးလာသည့်အတွက် သူက ပို၍ နုပျိုသွားပြီး ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်း၊ ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်သော အလေ့အကျင့်များကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့၏ နှလုံးသားကို တစ်ခါတစ်ရံတွင် တုန်လှုပ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ဆဲဖြစ်သည်။
တကယ့်ကိုပဲ ရင့်ကျက်နေတဲ့ ဝက်သားခြောက်လိုပါပဲ—အသက်ကြီးလာလေ ပိုပြီး သန်မာထက်မြက်လာလေဖြစ်သည်။
"မေမေ၊ အခုခေတ် မိန်းကလေးတွေရဲ့ အလှအပဆိုင်ရာ သတ်မှတ်ချက်က အရင်ကနဲ့ လုံးဝမတူတော့ဘူး။ သူတို့အားလုံးက နုနယ်ပြီး ဖြူဖွေးတဲ့ လူငယ်တွေကိုပဲ ကြိုက်ကြတာ" ဟု တတိယသားက မှတ်ချက်ပေးသည်။
"မင်းအစ်ကိုရဲ့ စကားကို နားမထောင်နဲ့။ ပိုက်ဆံကောင်းကောင်း ရှာနိုင်တာက ဒီလိုအပေါ်ယံအရာတွေထက် အများကြီး ပိုအရေးကြီးတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ဆိုသည်။
ထို့နောက် မိသားစုလိုက် *အနောက်ဘက်သို့ ခရီးစဉ်* (Journey to the West) ကို ကြည့်ကြသည်။ ထိုရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲမှာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး လင်ချင်းဟဲ့မှာလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေဆဲဖြစ်သည်။
ဇွန်လလယ်အထိ အရာအားလုံး ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့ပြီးမှ လင်ချင်းဟဲ့ ဖုန်းတစ်ခါ ထပ်ဝင်လာသည်။
"ဟယ်လို ဒေါ်လေး၊ ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိလား။ ဟန်ရှူကျဲ့ပါ" ဟု ဖုန်းထဲမှ အသံထွက်လာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် မမှတ်မိဘဲ ရှိပါ့မလဲ။ ဇာတ်လိုက်ကျော်ကြီးလေ!
သို့သော် သူမက ဟန်ရှူကျဲ့အပေါ် အပြုသဘောဆောင်သည့် အမြင်ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ သားများမှာလည်း လမ်းမှန်ပေါ် ရောက်နေပြီး သူနှင့် ရန်သူများမဟုတ်ဘဲ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်နေကြသည်မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့က နွေးထွေးစွာဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ဟန်ရှူကျဲ့က ပြုံးပြီး ကျိုးခိုင် အကြောင်း မေးမြန်းသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ သူ လက်ရှိ ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်နေလဲလို့ မေးလိုက်သည့်အခါ ဟန်ရှူကျဲ့က ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မြို့တော်သို့ ရထားဖြင့် သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ကြိုတင်ဖုန်းဆက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။
ဝမ်းသာသွားသော လင်ချင်းဟဲ့က "ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့အိမ်မှာ လာတည်းပါ! ရောက်လာရင် တတိယသားကို သွားကြိုခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု ချက်ချင်း ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
"ဒေါ်လေး၊ လိပ်စာပဲ ပေးလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာ လာတတ်ပါတယ်" ဟု ဟန်ရှူကျဲ့က ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က အိမ်လိပ်စာကို ပေးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စကားပြောဆိုပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သည်။
သူမမှာ ဟန်ရှူကျဲ့ လာလည်တော့မည့်အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် တတိယသားကို ချက်ချင်း ပြောပြလိုက်သည်။
တတိယသားက ပြုံးပြီး "အစ်ကိုကြီး ရှူကျဲ့ ဖုန်းဆက်လာမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပြီးသား" ဟု ဆိုသည်။
"ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က မေးသည်။
"ကျွန်တော် သူ့ကို ကျွန်မတို့ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ် ပေးထားလို့လေ" ဟု တတိယသားက ရယ်မောရင်း ဝန်ခံသည်။ "နောက်ဆုံးတစ်ခါ အစ်မကြီးဆီ အဝတ်အစားတွေ သွားပို့ခိုင်းတုန်းက ရထားပေါ်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တယ်။ စကားပြောရင်းနဲ့ သူက အစ်ကိုကြီး ရှူကျဲ့ကို သိတယ်၊ မေမေပြောတဲ့ လူပဲဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော် ဖုန်းနံပါတ်ပေးပြီး သူ့ဆီ လှမ်းပေးလိုက်ဖို့ ပြောလိုက်တာ"
လင်ချင်းဟဲ့က ထိုအချိန်က အထူးတလည် သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဟန်ရှူကျဲ့က ဇာတ်လိုက်မဖြစ်သူ ဇုန်ချင်းကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာပြီး သူမနှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းမူးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အထူးသဖြင့် တတိယသားက ထိုမိန်းကလေးအပေါ် အလွန်အမင်း ရင်းနှီးဖော်ရွေစွာ ဆက်ဆံနေပြီး ထိုနေ့အတွက် အထူးပင် ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပို၍ပင် ဖြစ်ရသည်။
ကံကောင်းသည်မှာ ဟန်ရှူကျဲ့က "အိမ်ကို အမှတ်အသားပြု" ရုံမျှသာ ခဏတာ ဝင်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူက အလွန်အလုပ်များပြီး နေ့လယ်ပိုင်းလောက်သာ အားလပ်ချိန်ရသည်။ ညနေပိုင်းတွင်တော့ သူ ပြန်သွားရတော့မည်ဖြစ်သည်။
သဘာဝကျစွာပင် ဇုန်ချင်းကလည်း သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ တတိယသားက သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ရထားဘူတာရုံသို့ လိုက်ပို့ပေးသည်။ သူ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့က ချက်ချင်း လျှောက်သွားပြီး သူ့နားကို ဆွဲညှစ်ကာ ၃၆၀ ဒီဂရီ လည်သွားအောင် လိမ်လိုက်သည်။
"အို၊ အို၊ အို! နာတယ်!" တတိယသားက တအော်အော် အော်လိုက်သည်။
"အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း! ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ!!" လင်ချင်းဟဲ့က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။