လင်းချင်းဟယ်သည် ၁၉၈၇ ခုနှစ်တွင် ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် မိမိငယ်လေးတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဇာတိမြေသို့ ခရီးတစ်ခု သွားရောက်ခဲ့သည်။ တစ်ရက်သာ နေခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းမှာ ဇာတိမြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအစ်ကိုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အိုမင်းရင့်ရော်သွားခဲ့ပြီ။ အိုမင်းခြင်းဟုသာ ဆိုရမည်မဟုတ်၊ လူတစ်ယောက်သည် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ရလျှင် ထိုသို့ဖြစ်လာတတ်သည်။ သူသည် အရေပြား ပိုမိုမည်းညစ်လာပြီး အသက်အရွယ်ထက် ပိုအိုစာနေပုံရကာ ကျေးလက်ဒေသတွင် ထိုကဲ့သို့ဖြစ်ခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည်တော့မဟုတ်၊ ဒုတိယအစ်ကိုလည်း ချွင်းချက်မရှိ ထိုသို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
သူသည် ကျိုးချင်းပိုင်ထက် နှစ်နှစ်သာ ကြီးသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကို ယှဉ်ကြည့်ပါက ဆယ်နှစ်ကျော် ကွာခြားနေသယောင် ထင်ရသည်။
အကြီးဆုံးအစ်ကိုပင်လျှင် ဒုတိယအစ်ကိုထက် ပို၍ ငယ်ရွယ်နုပျိုနေသေးသည်။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များအတွင်း အကြီးဆုံးအစ်ကို၏ သားသမီးများမှာ အရွယ်ရောက်လာကြပြီး အားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့နေကြသည်။ သူကိုယ်တိုင် ထောက်ပံ့ပေးနေရဆဲဖြစ်သည့် အငယ်ဆုံးသားမှလွဲလျှင် ကျန်သမီးများနှင့် သားဖြစ်သူတို့က တစ်ခါတစ်ရံ ငွေကြေးများ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးကြသည်။ သူ့တာဝန်မှာ ပေါ့ပါးသွားပြီး ဦးနှောက်စားရမည့် ကိစ္စများစွာမရှိဘဲ ဘဝမှာ အတော်လေး စိတ်ချမ်းသာနေရသည်။
ဒုတိယအစ်ကို၏ မိသားစုနှင့်မူ ကွာခြားလှသည်။ တစ်ခုပြီးတစ်ခုဆိုသလို ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျခြင်း သို့မဟုတ် သမီးဖြစ်သူက ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုအမူများ ပြုလုပ်ခြင်း စသည့် အရှုပ်တော်ပုံများမှာ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိပေ။
ထို့အပြင် သူတို့တွင် ငွေကြေးလည်း မရှိသလောက်ပင်။ မိသားစုမှာ တကယ့်ကို ဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး စားသောက်မှုမှာလည်း မကောင်းလှပေ။
လင်းချင်းဟယ်သည် အကြီးဆုံးအစ်မတော် ထံသို့ ဖုန်းဆက်သောအခါ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဒုတိယအစ်ကိုကို သနားကရုဏာသက်၍ အိမ်သို့ခေါ်ကာ ထမင်းကျွေးခဲ့ကြောင်း၊ ထိုအချိန်တွင် ဒုတိယအစ်ကိုမှာ အစာငတ်ခံထားရသူတစ်ဦးကဲ့သို့ အလွန်အမင်း စားသောက်နေခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသည်။
လင်းချင်းဟယ်လည်း ဒုတိယအစ်ကိုကို သနားစိတ်ဝင်မိသည်။ သူကိုယ်တိုင်မှာ မဆိုးရွားသောသူ ဖြစ်သော်လည်း သူလက်ထပ်လိုက်သည့် ဇနီးသည်မှာ လုံးဝ မလိုက်ဖက်သူ ဖြစ်နေခြင်းသာဖြစ်သည်။
နေ့လည်ခင်းတွင် လင်းချင်းဟယ်သည် ရှူးမေလီကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကားမောင်းထွက်သွားသည်။ လမ်းကြောင်းလွဲ၍ ကျိုးရှ နှင့် မားသားဝမ်တို့ကို လိုက်လံခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးလေးဦးသည် ရေပူစမ်းသို့ အတူသွားရောက်ခဲ့ကြပြီး ခဏချင်းမှာပင် အချင်းချင်း ရင်းနှီးသွားကြသည်။
သူတို့အားလုံးမှာ ရိုးရှင်းဖြောင့်မတ်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ခဏအကြာတွင်ပင် သူငယ်ချင်းဟောင်းများကဲ့သို့ စကားကောင်းနေကြတော့သည်။
ရေပူစမ်းမှာ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာရှိလှပြီး ရှူးမေလီမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် အတွေ့အကြုံပင် ဖြစ်သည်။ ဟိုင်ရှီးတွင် ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုး ရှိမရှိ သူမတွေးမိသော်လည်း ရှိခဲ့လျှင်ပင် သူမ ရောက်ဖူးမည်မဟုတ်ပေ။ ဤခရီးစဉ်မှာ အလွန်ပင် အတွေ့အကြုံကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူတို့ကို နွားနို့ပင် တည်ခင်းဧည့်ခံသည်။ စုစုပေါင်းအားဖြင့် ဝန်ဆောင်မှုမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်သည်။
ကျန်းကန်းမှာ ညနေပိုင်းတွင် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူပြန်ရောက်ချိန်တွင် သူ့မိခင်မှာ အဒေါ်ဖြစ်သူနှင့်အတူ ပြန်မရောက်သေးသော်လည်း အဘွားဖြစ်သူမှာ ရှိနေသည်။ မိခင်ဖြစ်သူမှာလည်း ရောက်ရှိလာပြီး အဒေါ်ဖြစ်သူနှင့်အတူ ရေပူစမ်းသို့ သွားရောက်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ကျန်းကန်းမှာ ပြုံးရွှင်သွားသည်။
သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ရောက်လာကြသောအခါ သူက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "အဒေါ်ရေ၊ အမေ့ကို ဒီလိုမျိုး ပျော်ပါးအောင် ခေါ်သွားပေးမယ်ဆိုရင် သူ ဟိုင်ရှီးကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဘဝကို အသားမကျတော့မှာ စိုးရိမ်ရပြီ" ဟု ပြောသည်။
"မင်း လာချင်တဲ့အချိန် လာခဲ့ပါ။ ဒီကိုသွားလာရတာ အလွန်အဆင်ပြေပါတယ်။ ကြိုတင်ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ၊ အချိန်ရရင် အဒေါ် လာကြိုပေးမယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောကာ ရှူးမေလီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
ရှူးမေလီမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး "အဘိုးကြီးကျန်း အချိန်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်။ အချိန်ရတာနဲ့ သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်" ဟု ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ပြောသည်။
"သူလာရင် ကျိုးချင်းပိုင်ကို သူ့ကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
ထို့နောက် သူမသည် ကျိုးကွေ့လိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "မနက်ဖြန် အဘိုးအဘွားတွေနဲ့ အဘိုးကျန်း၊ အဘွားကျန်းတို့ကို ခေါ်ပြီး သွားလိုက်ဦး" ဟု ပြောသည်။
"သွားစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အရင်တစ်ခေါက်က သွားခဲ့ပြီးပြီလေ" ဟု အဘိုးကြီးကျန်းက ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်။ အမြဲသွားနေရင် ကုန်ကျစရိတ်က များတယ်။ တစ်ခါစိမ်ဖူးရင် အတွေ့အကြုံရပြီပဲ၊ လာတိုင်း သွားစရာ မလိုပါဘူး။ မနက်ဖြန်တော့ တရုတ်ပြည် တံတိုင်းကြီးဆီ သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်" ဟု အဘွားကြီးကျန်းက ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
"မနက်ဖြန် ကျွန်တော် ခေါ်သွားပေးပါ့မယ်။ အမေ၊ အမေ အကြာကြီးကတည်းက သွားချင်နေတာ မဟုတ်လား။ အားလုံး အတူတူ သွားကြမယ်" ဟု ကျန်းကန်းက ပျော်ရွှင်စွာ ဝင်ပြောသည်။
"ကင်မရာ ယူသွားဖို့ မမေ့နဲ့ဦး၊ ဓာတ်ပုံတွေ အများကြီး ရိုက်ထားလိုက်။ ကျွန်တော် ပုံထုတ်ပေးပြီး ပို့ပေးလိုက်မယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ!" ကျန်းကန်း ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် အဘိုးကြီးကျန်း၊ အဘွားကြီးကျန်းနှင့် ရှူးမေလီတို့၏ ခရီးစဉ်ကို ကျန်းကန်းထံ အပ်နှံလိုက်သည်။ ကျန်းကန်းမှာ စာသင်ရဦးမည် ဖြစ်သဖြင့် ကားမောင်းရမည့်တာဝန်ကို တတိယမြောက်သားထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။
ရက်အနည်းငယ် နေထိုင်ပြီးနောက် ရှူးမေလီမှာ ပြန်သွားရတော့မည် ဖြစ်သည်။ အဘိုးကြီးကျန်းနှင့် အဘွားကြီးကျန်းတို့မှာလည်း သူမနှင့်အတူ ပြန်လိုက်သွားကြသည်။ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က ဆက်လက်နေထိုင်ရန် စိတ်ရင်းစေတနာဖြင့် ကမ်းလှမ်းသော်လည်း သူတို့က ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့မှာ ဤနေရာတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည့် ရက်များအတွက် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့ကြသည်။
ဟိုင်ရှီးရှိ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှူးမေလီ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ လျော့ကျမသွားသေးပေ။
ခေါင်းဆောင်ကျန်းက "ဒီလောက်တောင် သဘောကျနေတာ၊ ဘာလို့ ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်မနေခဲ့တာလဲ" ဟု မေးသည်။
"အိမ်မှာရှိတဲ့ သင်နဲ့ ကလေးတွေကို စိတ်ပူနေရတာပေါ့။ သင်သာ ကျွန်မနဲ့ အတူလိုက်လာရင် ကျွန်မ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး" ဟု ရှူးမေလီက ပြန်ဖြေသည်။
ခေါင်းဆောင်ကျန်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် အချိန်ရှိမှာလဲ" သို့သော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူ၏ ရပ်မနားနိုင်သော ချီးကျူးစကားများကို ကြားရသောအခါ သူကိုယ်တိုင်လည်း သွားရောက်ကြည့်ရှုချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်က တစ်ကြိမ်သာ ရောက်ဖူးပြီး နောက်ပိုင်းတွင် တစ်ခါမျှ မသွားရောက်ခဲ့ရပေ။
"ရှင် စီစဉ်သင့်တယ်။ တစ်ချိန်ချိန်ကျရင် ကျွန်မတို့ အတူသွားကြမယ်။ အဲဒီနေရာမှာ နေရာက အကျယ်ကြီးပဲ၊ ဧည့်ခန်းတွေလည်း အများကြီးပဲ။ ကျွန်မ ရောက်မှပဲ ဒီကောင်စုတ်လေးက ဘာလို့ ပြန်မလာချင်ရတာလဲဆိုတာ သဘောပေါက်တော့တယ်။ သူ့အဒေါ်ဘက်က အခြေအနေတွေက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကောင်းတာ" ဟု ရှူးမေလီက ချစ်စနိုးဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။
အမှန်တကယ်တွင် သူတို့မှာ ပုံမှန်တိုက်ခန်းတွင်သာ နေထိုင်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ သားဖြစ်သူ မြို့တော်သို့ မပြောင်းရွှေ့မီကပင် ကျောင်းပိတ်ရက်တိုင်းတွင် သူသည် ထိုနေရာသို့သာ တန်းသွားလေ့ရှိသည်။
အကြောင်းရင်းမှာ အခြားမဟုတ်၊ အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ အိမ်တွင်ရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့်ဖြစ်သည်။ မိသားစုမှာ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းပြီး စိတ်သဘောထား ပွင့်လင်းကာ လူများနေလျှင်ပင် သူက ထိုနေရာသို့ သွားရသည်ကို နှစ်သက်သည်။
"သူ ပြန်မလာချင်ရင်လည်း နေပါစေလေ။ သူ့ဦးလေးက သူ့ကို ဆိုးဆိုးဝါးဝါး မဆက်ဆံပါဘူး" ဟု ခေါင်းဆောင်ကျန်းက ပြန်ပြောသည်။
ရှူးမေလီသည် လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည့် နေရာများအကြောင်းကို ပြန်ပြောပြနေသည်။ ခေါင်းဆောင်ကျန်းက စိတ်ရှည်လက်ရှည် နားထောင်နေပြီး ထိုအကြောင်းအရာများက စာကျက်ရင်း အခက်အခဲဖြစ်နေသော လူငယ်လေး ကျန်းယုကို အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။
စကားပြောနေရင်း တစ်ဝက်လောက်ရောက်သောအခါ ကျန်းယုမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ တတိယအစ်ကို နောက်တစ်ခေါက်လာလျှင် သူမလည်း မြို့တော်သို့ လိုက်သွားမည်ဟု ကြေညာလိုက်သည်။
"မင်းအစ်ကိုတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ဟိုဘက်က အဒေါ်ဖြစ်သူအတွက် ခေါင်းကိုက်စရာ ဖြစ်နေပြီ၊ မင်းကပါ လိုက်သွားချင်သေးတာလား? ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခေါက် ငါသွားရင် မင်းကို ခေါ်သွားမယ်" ဟု ရှူးမေလီက ပြောသည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းယုမှာ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
တစ်ဖက်တွင် လင်းချင်းဟယ်တို့အိမ်၌မူ အဘိုးကြီးကျန်းတို့ ပြန်သွားပြီး နောက်တစ်ရက်တွင် သူမသည် တတိယမြောက်သားကို ခေါ်ကာ တောင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။
ဤတစ်ခေါက်တွင် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လက်ဖက်ခြောက်များ ဝယ်ယူရန်နှင့် ရေရှည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများ ပြုလုပ်ရန် ဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင် ညှိနှိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။ သားဖြစ်သူမှာ မဆိုးရွားသော်လည်း အရွယ်ငယ်သေးပြီး သင်ယူစရာများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ကျိုးကွေ့လိုင်မှာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ လျှာဖျားပါးမှုနှင့် လက်ဖက်ခြောက်စိုက်ပျိုးသူများကို မည်ကဲ့သို့ စည်းရုံးနိုင်ခဲ့ပုံကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် ကြည့်ရှုခွင့် ရခဲ့သည်။
အမှန်တကယ်တွင် ထိုအချိန်က လက်ဖက်ခြောက်ဈေးကွက်မှာ အတော်လေး အေးနေသည်။ လက်ဖက်ခြောက်အချို့မှာ ဈေးကြီးသော်လည်း ထွက်ရှိသမျှ၏ အများစုမှာ ရောင်းမကောင်းပေ။
လင်းချင်းဟယ်မှာ ရှေ့ဦးစွာ လုပ်ဆောင်သူဖြစ်သည့် အားသာချက်ရှိသည်။ ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း သူမ၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကြောင့် သူမနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆို၍ လက်ဖက်ပင်များ စိုက်ပျိုးသူများအတွက် အမြတ်အစွန်းများစွာ ရရှိစေခဲ့သည်။
၎င်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော အရောင်းလမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အဓိကအောင်မြင်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ လင်းချင်းဟယ်က စစ်မှန်သော စေတနာကို ပြသခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမမှာ မြို့တော်မှ တိုက်ရိုက်လာရောက် ဝယ်ယူသူဖြစ်ပြီး ကြားခံလူမပါဘဲ တိုက်ရိုက်ဆက်ဆံကာ သူမကိုယ်တိုင် လာရောက်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူမက တောင်သူများကို ပေးသည့်ဈေးနှုန်းမှာ နည်းပါးခြင်းမရှိ၊ သူမက အမြတ်အတွက် သူတို့ကို ဖိနှိပ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ လင်းချင်းဟယ်မှာ ကြားခံလူများ လာရောက်နှောင့်ယှက်မည်ကိုပင် ကြိုတင်ကာကွယ်ထားပြီး တောင်သူများကို အခြားသူများထံ စုံစမ်းကြည့်ရန် ပြောထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမတို့မိသားစုထက် ပိုမိုမြင့်မားသော ဈေးနှုန်းပေးမည်ဆိုလျှင်လည်း မငြိုမငြင် ရောင်းချနိုင်ကြောင်း ပြောထားသည်။
သူမ ထိုသို့ ကတိပြုရဲသည်မှာ တင်းကျပ်သော လိုအပ်ချက်တစ်ခုကြောင့် ဖြစ်သည်၊ လက်ဖက်ခြောက် အရည်အသွေးမှာ ထိပ်တန်းဖြစ်ရမည်။ သူမဘက်မှ အသုတ်တိုင်းကို တင်းကျပ်စွာ စစ်ဆေးမည်ဖြစ်ပြီး အရည်အသွေး မမီပါက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ချက်ချင်း ရပ်စဲမည်ဖြစ်သည်။ လုပ်ငန်းခွင်တွင် ကတိတည်ခြင်းမှာ လူသားတစ်ဦး၏ အခြေခံမူနှင့် ကုန်သွယ်မှု၏ အဓိကကျသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင်မှာ မိခင်ဖြစ်သူနောက် လိုက်ရင်း သင်ခန်းစာများစွာ ရရှိခဲ့သည်။ သူမနှင့် လက်ဖက်စိုက်ပျိုးသူများမှာ အရာအားလုံးကို ရင်းနှီးစွာ ပြောဆိုနိုင်သည့် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် နက်ရှိုင်းသော လေးစားမှုမျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။
ဖခင်ဖြစ်သူသာ ထိုအချိန်က လစာကောင်းကောင်း မရခဲ့ပါက မိခင်ကဲ့သို့သော ဇနီးမျိုးကို ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ထပ်မံ၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တွေးတောမိသည်။