ကျိုးကွေ့လိုင်တစ်ယောက် စာရင်းကိုင်မိန်းကလေး ဘာကြောင့် အလုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရသလဲဆိုသည်ကို သေချာမသိခဲ့ပေ။ စက်ရုံရှိ လူများထံမှ ကြားရသည့် ကောလာဟလအရဆိုလျှင် အလုပ်ရှင်အမျိုးသမီး ကားမောင်းသင်နေချိန်၌ သူမက ငြိမ်ငြိမ်မနေဘဲ ဟိုဒီလျှောက်သွားကာ အလုပ်ရှုပ်နေ၍ဟု ဆို၏။
ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူမက အဝတ်အစားများကို အဆန်းတကြယ် ဝတ်ဆင်လာသည်။ ထို့နောက် ဆံပင်ကောက်လိုက်၊ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်၊ ဖိနပ်အမြင့် စီးလာလိုက်နှင့် အလုပ်သို့ ထိုသို့သော ပုံစံမျိုးဖြင့် လာခြင်းက သူမမည်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုး ဖြစ်ချင်နေသည်ကို သိသာထင်ရှားစေတော့သည်။
ဒါတင်မကသေးပေ၊ သူမ၏ အရည်အချင်းက အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသော်လည်း အမြဲတလို မောက်မာနေတတ်၏။ ဟိုလူ့ကိုကြည့်လိုက်၊ ဒီလူ့ကိုကြည့်လိုက်နှင့် အထင်သေးတတ်ကာ သူမက ချောမောလှပသော်လည်း အဝတ်အထည်စက်ရုံမှ လူတိုင်းက သူမကို မနှစ်မြို့ကြချေ။ အလုပ်ရှင်အမျိုးသမီး ကျိုးအာနီနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက သူမက အဘက်ဘက်မှ အလွန်ပင် နိမ့်ကျနေသည် မဟုတ်ပါလော။
အာနီက ကြင်နာတတ်သည်၊ ဖော်ရွေသည်၊ သဘောကောင်းပြီး ရက်ရောကာ ဘယ်သောအခါမျှ မောက်မာသည့် ပုံစံမျိုး မလုပ်တတ်ပေ။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ အလုပ်ရှင်အမျိုးသမီးက သူတို့ကို နှုတ်ဆက်တိုင်း အမြဲတမ်း နွေးထွေးသည့် အပြုံးလေးဖြင့်သာ ဆက်ဆံတတ်ခြင်းပင်တည်း။
ထို့ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ငြိမ်ငြိမ်မနေတတ်သည့် လှပသော စာရင်းကိုင်မလေး အလုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရသည့်အခါ လူအတော်များများမှာ လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြတော့သည်။
"ဒီနေ့တော့ သိုးသားဟော့ပေါ့ စားကြမယ်။ မင်းရဲ့ ဒုတိယယောက်ဖကိုလည်း ညစာစားဖို့ ဖိတ်လိုက်ဦး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အပြုံးဖြင့် မှာကြားလိုက်သည်။
စာရင်းကိုင်မလေးက ဝမ်ယွမ် ကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းရန် ကြိုးစားနေသောကြောင့်သာ သူ အလုပ်ထုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း လင်းချင်းဟယ် သိထား၏။ သို့သော် လင်းချင်းဟယ်ကမူ သူမ၏ ပြတ်သားသော လုပ်ရပ်အပေါ်၌သာ ကျေနပ်နေမိတော့သည်။
ထိုနေ့ညတွင်မူ ဝမ်ယွမ် က အမွှာလေးများကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
မွှေးကြိုင်နေသော သိုးသားဟော့ပေါ့မှာ အရသာရှိလှပြီး လင်းချင်းဟယ် ပြုလုပ်ထားသည့် တို့စရာအနှစ်ကလည်း အလွန်ပင် စားကောင်းလှပေသည်။
စာရင်းကိုင်မလေး မရှိတော့သည်မှာ သေချာပေသည်။ လင်းချင်းဟယ်က ဝမ်ယွမ် ကို "မင်းရဲ့ဦးလေးနဲ့ ငါက မိမိကိုခေါ်ပြီး ခရီးတစ်ခုသွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒီဘက်ကိစ္စတွေကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးထားဦး" ဟု ပြောလိုက်၏။
ဝမ်ယွမ် ရဲ့ အဘိုးမှာ ဟိုင်နန်တွင် ရှိနေသော်လည်း လင်းချင်းဟယ်ကမူ ဟိုင်နန်သို့ သွားမည်ဟု အတိအကျ မပြောသေးပေ။ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီးမှသာ ဆက်လက် ဆောင်ရွက်ကြရမည် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွမ် ကလည်း ခေါင်းညိတ်လျက် "ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့ရဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံကတော့ တော်တော်လေး လွတ်လပ်လွန်းအားကြီးတယ်။ တစ်နှစ်ကို တစ်ခါ နှစ်ခါလောက် ခရီးထွက်ရမှ မနေနိုင်ကြတာ" ဟု ပြောဆိုသည်။
လွန်ခဲ့သောနှစ်က မိမိမှာ ငယ်သေးသဖြင့် မည်သည့်ဆီမှ မသွားဖြစ်ခဲ့သော်လည်း လွန်ခဲ့သောနှစ်မှစတင်ကာ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က မိမိကိုခေါ်၍ နှစ်ခါတိုင်တိုင် ခရီးထွက်ခဲ့ကြဖူးသည်။ ယခုနှစ်တွင်လည်း သွားရန်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
"အာနီ ကားမောင်းသင်ပြီး ပြန်လာရင် မင်းလည်း သူမနဲ့ ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး လျှောက်လည်ပါလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရယ်မောရင်း ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။
ဝမ်ယွမ် မှာလည်း ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ကူးမျိုး ရှိနေပြီးသားပင် ဖြစ်သည်။ အာနီ ပြန်လာပါက လိုက်သွားလို့ရမလားဟု တွေးတောနေခဲ့ခြင်းတည်း။
လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ကမူ စောင့်ဆိုင်းနေလိုခြင်း မရှိကြပေ။ ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် စုံတွဲနှစ်ယောက်စလုံး ခရီးအတွက် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သူတို့၏ သမီးလေးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
စုံတွဲနှစ်ယောက် ထွက်သွားသည်နှင့် တတိယသားက ဟိုင်ရှသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်ပါတော့သည်။ သူက မာချန်မင်ကိုတောင် အဖော်ခေါ်စရာ မလိုဘူးဟု ယူဆထား၏။
"ကျွန်တော့်ကို မခေါ်သွားတာ တကယ်ပဲရမှာလား" ဟု မာချန်မင်က အားမလိုအားမရ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး။ မင်း ဒီမှာပဲ အခြေအနေကြည့်ထားရင် ရပါပြီ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က လက်ကာပြလိုက်၏။
သူက ကုန်ပစ္စည်းအချို့နှင့် လက်ထောက်တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဟိုင်ရှသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို အရင်ဦးဆုံး ဖွင့်လှစ်ရန် စီစဉ်ထားခြင်းပင်တည်း။
သူတို့က အလုပ်ခေါ်စာများ ထုတ်ပြန်ထားခဲ့ရာ လျှောက်ထားသူတစ်ဦးကို အဘိုးကျန်းက မိတ်ဆက်ပေးထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူက ကျန်းမိသားစု၏ တူအရင်းဖြစ်ကာ အသက် ၂၃ နှစ်အရွယ် အထက်တန်းကျောင်း ပြီးထားသူဖြစ်ပြီး မကြာသေးမီကမှ အလုပ်လျှော့ခံထားရသူ တစ်ဦးတည်း။
"အဘိုးကျန်းရဲ့ တူအရင်း ကျန်းဟန် လား" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကျန်းဟန် မှာ အရပ် ၁.၈ မီတာ ရှိပြီး ကျိုးကွေ့လိုင်ထက် အနည်းငယ်မျှ ပုသော်လည်း လူကောင်ထွားထွားဖြင့် ဖြစ်သည်။ သူက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ခေါင်းညိတ်လျက် "ဟုတ်ပါတယ်" ဟု ဖြေကြား၏။
"အဘိုးကျန်းက မိတ်ဆက်ပေးပေမဲ့ မင်းရဲ့အရည်အချင်းကို ငါအရင်ကြည့်ရမယ်။ မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိရင် ငါတို့အဖွဲ့ထဲမှာ ရာထူးတိုးပေးမယ်။ မင်း အရည်အချင်းမရှိရင်တော့ ငါခေါ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကိုတော့ အစကတည်းက ကြိုပြောထားမယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် သိပါတယ်" ဟု ပြောရင်း မိမိ၏ အလုပ်ရှင်သစ်မှာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း တင်းကျပ်သည့် ပုံစံကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းဟန် မှာ အထင်မသေးရဲတော့ပေ။
ဤထက်ပို၍ ဆိုရပါက သူက ဤနေရာတွင် ပေးမည့်လစာကို သိရှိထားပြီး အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသောကြောင့် ဤအလုပ်ကို အပြင်းအထန် တွယ်ကပ်ထားလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက အသက်အရွယ် ရလာပြီဖြစ်သော်လည်း တည်ငြိမ်သော ဝင်ငွေ မရှိသေးဘဲ အိမ်ထောင်ပြုရန်အတွက် လိုအပ်သည့် 'ပစ္စည်းလေးမျိုး' ကိုပင် မဝယ်ယူနိုင်သေးပေ။
သူ့မိသားစု၏ အခြေအနေမှာ သာမန်မျှသာ ရှိသည်။ အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူမှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်က အိမ်ထောင်ကျသွားခဲ့သဖြင့် မိသားစု၏ စုဆောင်းငွေ အများစုကို ထိုပစ္စည်းလေးမျိုးအတွက် သုံးစွဲလိုက်ရခြင်းကြောင့်တည်း။
ယခုနှစ်တွင်မှ အလုပ်လျှော့ခံလိုက်ရသဖြင့် ဤအလုပ်မှာ အချိန်ကိုက်ပင် ရောက်ရှိလာခြင်းပင်တည်း။
ကျိုးကွေ့လိုင်က သူ့၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအကြောင်းများကို ဆက်လက် မမေးမြန်းတော့ဘဲ လက်ဖက်ရည်နှင့် ပတ်သက်သည့် ဗဟုသုတများကို စတင်သင်ပြပေးလိုက်သည်။ "ဒါတွေကို အကုန်မှတ်ထား။ ဖောက်သည်တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာပြီး မေးရင် ဒါက ဘာလက်ဖက်ရည်လဲ၊ အရသာက ဘယ်လိုလဲ၊ ကျန်းမာရေးအတွက် ဘယ်လိုကောင်းကျိုးရှိလဲဆိုတာ မင်း ရှင်းပြနိုင်ရမယ်။"
ပြောပြရုံမျှဖြင့် မလုံလောက်သေးဘဲ ကျန်းဟန် ကို ထိုင်ခိုင်းပြီး လက်ဖက်ရည်ဖျော်သည်ကိုပါ လက်တွေ့ကျင့်ခိုင်း၏။
ကျန်းဟန် ၏ သင်ယူလိုစိတ်ရှိသည့် လေးနက်သော သဘောထားကို ကြည့်ရင်း ကျိုးကွေ့လိုင် တစ်ယောက် အတော်လေး ကျေနပ်သွားသည်။ သူက "မင်းက အဘိုးကျန်းရဲ့ ဘယ်ဘက်က တူလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သူ့ရဲ့ ဒုတိယဝမ်းကွဲညီပါ" ဟု ကျန်းဟန် က ဖြေဆို၏။
"ဒါဆိုရင်တော့ သေချာသင်ထား။ ဆိုင်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို တိတိကျကျ လိုက်နာရမယ်။ ပျင်းရိမနေနဲ့။ ရိုးသားစွာ အလုပ်လုပ်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ အဆင်ပြေလာမှာပါ။ ကျန်တာတွေကိုတော့ ငါအများကြီး မပြောတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်မန်နေဂျာ ရာထူးကတော့ လစ်လပ်နေတယ်။ မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိရင် အဲဒီရာထူးကို မင်းရမယ်လို့ ငါကတိပေးတယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ဆက်လက် ပြောကြားသည်။
ကျန်းဟန် က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့သည်။
"ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပထမဆုံး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပဲ။ မင်း ဆိုင်မန်နေဂျာ ဖြစ်လောက်တဲ့ အရည်အချင်းရှိရင် မင်းလစာက သာမန်ဝန်ထမ်းတွေထက် ပိုများမယ်။ သာမန်ဝန်ထမ်းတွေက ၁၃၀ ရပေမဲ့ မင်းလစာက ၁၈၀ ဖြစ်မယ်။ ဟုတ်ပြီလေ၊ မင်းက အဲဒီလစာနဲ့ ထိုက်တန်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြရမယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ဆိုသည်။
"ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း စီမံခန့်ခွဲပါ့မယ်" ဟု ကျန်းဟန် က ပြောဆိုကာ ခါးဆန့်လျက် အခိုင်အမာ ကတိပြုလိုက်သည်။
ဤအလုပ်မတိုင်မီက သူ့လစာမှာ ၁၂၀ သာ ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ပေးမည့်လစာမှာ ဤမျှများပြားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ဒီနေ့တော့ မင်းကို အလုပ်နဲ့ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ပေးထားမယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် တခြားဝန်ထမ်းတွေကို အင်တာဗ്യူးပြီး ခေါ်ဖို့အတွက် ငါ့ကို ကူပေးရမယ်။ ကျန်တဲ့အဖွဲ့တွေကိုလည်း မြန်မြန်လေ့ကျင့်ပေးဖို့ လိုအပ်တယ်။ ငါ့မှာ အချိန်သိပ်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းက တာဝန်ယူနိုင်အောင် မြန်မြန်ပြင်ဆင်ထားရမယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က မှာကြားလိုက်သည်။
သူက ကျန်းဟန် ကို လက်ဖက်ရည်အမျိုးအစား၊ အာနိသင်နှင့် ရောင်းဈေးများ ပါဝင်သည့် စာရင်းများကို ပေးအပ်လိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်ပါက အကုန်အလွတ်ကျက်ထားရန် မှာကြားကာ ပြန်လွှတ်လိုက်၏။
ထို့အပြင် လက်ဖက်ရွက်အချို့ကိုပါ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး အိမ်တွင် ကိုယ်တိုင်ဖျော်ကြည့်ရန် ပြောဆိုခဲ့သေးသည်။ လက်ဖက်ရည်ရောင်းချသူူသည် လက်ဖက်ရည်ကို ကောင်းမွန်စွာ ဖျော်တတ်ရပေမည်၊ မဟုတ်ပါက ဖောက်သည်က မြည်းစမ်းကြည့်ချင်ပါသည်ဟု ဆိုလာသည့်အခါ မဖျော်တတ်ပါက မည်သို့လုပ်ရပေမည်နည်း။ ထိုသို့ဆိုလျှင်မူ ရယ်စရာ ဖြစ်သွားပေတော့မည်။
လက်ဖက်ရည် ဝယ်ယူသူများက မည်သို့သောက်ရမည်ကို သိရှိကြသော်လည်း ဖျော်စပ်သည့် နည်းပညာမှာလည်း အလွန်ပင် အရေးကြီးပေသည် မဟုတ်ပါလော။
လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ သမီးလေးနှင့်အတူ တောင်ဘက်သို့ ခရီးထွက်သွားကြစဉ်တွင် ကျိုးကွေ့လိုင်ကမူ ဟိုင်ရှတွင် အလုပ်ကို တရားဝင် စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အဖေကျိုး၊ အမေကျိုး နှင့် အဘိုးဝမ်တို့ကမူ နောက်မှသာ သိရှိကြရလေတော့သည်။
တတိယသားက ဟိုင်ရှတွင် ဆိုင်ဖွင့်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရသောအခါ အမေကျိုး က "ဒီနားမှာပဲ ဆိုင်တွေ အများကြီး မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဟိုင်ရှထိသွားပြီး ဖွင့်ရတာလဲ" ဟု မေးမြန်း၏။
စတုတ္ထသား၏ မိသားစုတွင် ဆိုင်ဘယ်နှစ်ဆိုင်ရှိသည်ကိုပင် သူမ မမှတ်မိတော့သော်လည်း အများအပြား ရှိနေသည်မှာမူ အမှန်ပင်တည်း။
ဤနားတွင်ပင် ဆိုင်များစွာ ရှိနေပါလျက်နှင့် ဟိုင်ရှအထိ သွားရောက်ရန် လိုအပ်သေးသလော။
"မြို့တော်က မြို့တော်ပဲ၊ ဟိုင်ရှက ဟိုင်ရှပဲ။ အဲဒီနှစ်ခုက မတူဘူးလေ" ဟု အဖေကျိုး က ထောက်ပြပြောဆိုသည်။
"ဒါက နောက်ထပ်လမ်းကြောင်းတစ်ခုပဲ။ ဟိုင်ရှက အရမ်းကို တိုးတက်ပြီး စည်ကားတယ်။ ကျွန်တော် ခရီးသွားတုန်းက မြင်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီမှာ ဆိုင်ဖွင့်ရင် ရှုံးမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု အဘိုးဝမ်က မှတ်ချက်ပြု၏။
သူနှင့် အဖေကျိုး တို့မှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်က တတိယသားနှင့် အတူခရီးသွားစဉ်က ဟိုင်ရှ မည်မျှတိုးတက်နေသည်ကို ကိုယ်တိုင် တွေ့မြင်ခဲ့ကြရသူများ ဖြစ်ကြသည်။
အဖေကျိုး ကလည်း ခေါင်းညိတ်လျက် ထောက်ခံလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ အရမ်းဝေးတယ်လေ။ စီမံခန့်ခွဲရတာ လွယ်မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု အမေကျိုး က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောဆို၏။
"အခုခေတ်က သွားလာရတာ အဆင်ပြေတယ်။ သွားလိုက်ပြန်လိုက်လုပ်ရင် တစ်ရက်ပဲ ကြာတာပါ။ ပြီးတော့ သူတို့က မန်နေဂျာတွေကို လေ့ကျင့်ပေးထားလို့ရတယ်။ စာရင်းဇယားတွေကို သေချာစစ်ဆေးထားရင် အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး" ဟု အဘိုးဝမ်က ရှင်းပြလေသည်။
"အဲဒီလိုလား" ဟု အမေကျိုး က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း အပြည့်အဝတော့ နားမလည်သေးပေ။ သူမ၏ အတွေးများမှာ ဒုတိယသားဆီသို့ ရောက်သွားပြီး "အာဝါ ကတော့ နောက်ပိုင်း ဘာတွေလုပ်နေလဲ မသိဘူး။ မီးထွန်းပွဲတော်တုန်းကတောင် အိမ်ပြန်မလာဘူး" ဟု တိုးတိုးလေး ညည်းတွားမိတော့သည်။