အခန်း (၅၉) - ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာလဲ
အကြီးဆုံး၊ ဒုတိယမြောက်နှင့် တတိယမြောက် သားတို့သည် ခွေးကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီးနောက် အိမ်သို့ပြန်လာကာ တွေ့ရှိချက်များကို လာရောက်ပြောပြကြသည်။ အမေကျိုး က ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်ခြင်းမရှိဘဲ သူတို့ကို အသေးစိတ် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဒီခွေးကတော့ အထူးကောင်းတာပဲ။ နောက်ထပ် ဒီလိုမျိုးတစ်ကောင် ထပ်ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာလည်း တစ်ကောင်လောက် မွေးထားသင့်တယ်၊ အိမ်စောင့်တာ တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တာပဲ" ဟု တတိယမြောက်သားက ရိုးသားစွာ ပြောသည်။ ထိုခွေးမှာ လူစကားကိုပင် နားလည်ပုံရသည့်အထိ ဉာဏ်ကောင်းလှသည်။
"ငါတို့အိမ်မှာ ခွေးမွေးရမတဲ့လား။ စတုတ္ထသားအိမ်မှာတော့ တစ်ကောင်လောက် မွေးထားတာ ကောင်းပါတယ်" ဟု အမေကျိုး က ခွေး၏ထူးခြားကောင်းမွန်ပုံကို ကြားရပြီးနောက် တွေးတောလိုက်သည်။ ခွေးမွေးလျှင် အစာပိုကုန်မည်မှာ မှန်သော်လည်း အိမ်စောင့်ပေးနိုင်ခြင်းက အဓိကဖြစ်သည်။ အိမ်တွင် စတုတ္ထသားတစ်ယောက်တည်းသာ အမျိုးသားရှိသည်။ သူ အလုပ်မှအနားမယူမီက ဘယ်သူမှ မထင်တိုင်းကျဲ မလုပ်ရဲကြသော်လည်း ယခုသူ အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်၍ အိမ်စောင့်မည့် အမျိုးသားတစ်ဦး မရှိလျှင် မဖြစ်ပေ။ ဒါဝါနှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများမှာလည်း ငယ်ရွယ်လွန်းသဖြင့် အများကြီး အားကိုး၍မရ။ စတုတ္ထသား၏ဇနီးမှာလည်း လုံခြုံရေးအတွက် အားကိုးရမည့်သူမျိုး မဟုတ်သဖြင့် ခွေးတစ်ကောင် မွေးထားခြင်းမှာ သင့်တော်သော အစီအစဉ်ပင်ဖြစ်သည်။
အမေကျိုး လည်း ထိုသဘောထားကို သဘောတူသည်။ ထို့ကြောင့် နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် သူမ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ဖေးယင်း က အစောင့်အရှောက်အဖြစ် ရှိနေသဖြင့် အမေကျိုး မှာ တံခါးပေါက်ပင် ကပ်၍မရပေ။ သူမက ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး ခွေး၏စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကြိတ်၍ ကျေနပ်နေမိသည်။
"အဘွား ရောက်လာပြီ" ဟု ဒါဝါက ပါးစပ်တွင် ဆီများပေနေလျက်ပင် ထွက်လာရင်း ပြောသည်။ သူသည် ကန်စွန်းဥ၊ အသားตุ๋န်နှင့် ခေါက်ဆွဲပြားတို့ကို နေ့လယ်စာအဖြစ် စားထားရသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်နေသည်။
"ဖေးယင်း၊ ဒါက အဘွားလေ။ ငါတို့က မိသားစုပဲ" ဟု ဒါဝါက ခွေးကို ပြောလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ဖေးယင်း က အမေကျိုး ဝင်လာနိုင်ရန် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။
"တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ" ဟု အမေကျိုး က အလွန်ကျေနပ်သွားလျက် မှတ်ချက်ပေးသည်။
"ဟုတ်တာပေါ့၊ ဖေးယင်း က အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတာ" ဟု ဒါဝါက ကြွားဝါလိုက်ပြီး ခွေးဘက်သို့လှည့်ကာ "ဖေးယင်း၊ သွားပြီး အစာစားတော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
အမေကျိုး က ဖေးယင်း ၏ ပန်းကန်မှာ ကြွေပန်းကန်အသစ်ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်ပြီး ပို၍ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းထဲတွင် အသားနှင့်ချက်ထားသော ဆန်ပြုတ်ရှိနေခြင်းပင်! သူမ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "ဖေးယင်း က ဒါကို စားနေတာလား"
"ဟုတ်တယ်၊ ဖေးယင်း က အခုမှ ရောက်လာတာလေ။ သူ ကောင်းကောင်းစားဖို့ လိုတယ်" ဟု ဒါဝါက ခွေးကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံရသည်ကို ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။
*ကောင်းကောင်းစားဖို့ ဟုတ်လား။* အမေကျိုး က သူမစိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ *လူတွေတောင် ဒီခွေးလောက် ကောင်းကောင်းမစားရဘူး!* ဒါက ဆန်နဲ့ အဆီမပါတဲ့ အသားနဲ့ ချက်ထားတဲ့ ဆန်ပြုတ်လေ!
အမေကျိုး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့နှင့်အတူ အသားตุ๋န်နှင့် ခေါက်ဆွဲပြားဟင်းပွဲကို အချဉ်ပေါင် (ကန်စွန်းဥ) များဖြင့် စားသောက်နေကြသည်။
"အမေ၊ စားပြီးပြီလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နှုတ်ဆက်သည်။
"ငါ မလာခင်ကပဲ စားပြီးပြီ" ဟု အမေကျိုး ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါဝါ၊ အဘွားအတွက် ထိုင်ခုံသွားယူပေးလိုက်ဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မှာသည်။ ဒါဝါက ထိုင်ခုံယူပေးလိုက်ပြီး အမေကျိုး ထိုင်လိုက်သည်။ သူမက မေးခွန်းထုတ်သလို "ဖေးယင်း က ဆန်နဲ့ အသားပြုတ်စားနေတာ ငါမြင်လိုက်တယ်?" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ခင်ပွန်းဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "အမေ၊ သားကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်ပါ။ သူကပဲ ကျွေးတာလေ၊ ကျွန်မတောင် တစ်လုပ်မှ မစားရသေးဘူး" ဟု ပြောရင်း သူမက အပြစ်တင်စကားကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ လွှဲချလိုက်သည်။ ချက်ပြုတ်သူမှာ သူမဖြစ်သော်လည်း အပြစ်ကို လွှဲချရသည်ကို သူမ ဘာမှမခံစားရပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် က မိခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ "ဖေးယင်း က ကျွန်တော့်နောက် လိုက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကို နှစ်ကြိမ်တောင် ကယ်ခဲ့တာပါ။ အမေ၊ ဒီဆန်အတွက် စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့" ဟု ပြောသည်။
အမေကျိုး က ထိုအကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်ပါ့မလဲ။ ယခုသိရလျှင်တောင် ခွေးတစ်ကောင်ကို အသားကျွေးစရာမလိုဟု သူမ ထင်နေဆဲပင်။
"ကျွန်တော် သူ့ကို အသား မကြာခဏ မကျွေးပါဘူး။ တစ်ခါတစ်ရံမှ ကျွေးတာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
*တစ်ခါတစ်ရံမှ ကျွေးတာဆိုရင်ရော အသားက အသားပဲမဟုတ်လား။* အမေကျိုး က တွေးလိုက်သည်။ *အကြီးဆုံးအစ်မတော် နဲ့ တတိယမြောက် အစ်မတော်တို့တောင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာ အသားတောင် မစားရဘူးလေ!* သို့သော် သူမ၏ အငယ်ဆုံးသားကို သူမ ဆူပူရန် မဝံ့ရဲပေ။ သူမက "နောင်ရေးအတွက် ချွေတာသုံးစွဲဖို့ လိုတယ်၊ ရှေ့ဆက်ရမယ့်နေ့ရက်တွေက အများကြီးရှိသေးတယ်" ဟုသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"သိပါတယ် အမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်သည်။
အမေကျိုး သည် အချိန်အကြာကြီး မနေဘဲ ပြန်သွားသည်။ ထိုအခါမှသာ ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ၏ဇနီးဘက်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့အကြည့်ကို ခံလိုက်ရပြီး ဒါက သဘာဝပဲဟု တွေးလိုက်သည်။ "နောင်ဆိုရင် ဒီလိုကိစ္စတွေကို ရှင်ပဲ ဖြေရှင်းရလိမ့်မယ်။ သက်သာရာရတဲ့ နေ့ရက်တွေကို မလိုချင်ဘူးဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့"
ထပ်မံ၍ ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ၏ဇနီး၏ နောက်ထပ်မျက်နှာစာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ လိမ္မာပါးနပ်ပြီး မြေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဉာဏ်ကောင်းလှသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကန်စွန်းဥသုံးလုံး စားပြီး ဆန်ပြုတ်အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် ဗိုက်ပြည့်သွားသည်။ သူမသည် ပန်းကန်များကို သူဆေးရန် ပေးလိုက်ပြီး ဘောင်းဘီထိုးရန် ပြန်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ အနည်းငယ် စိတ်ညစ်နေမိသည်။ အခြားလမ်းမရှိပေ၊ သူမသည် အသားရောင်းသည့်ကိစ္စကို ကျိုးချင်းပိုင် ထံ ဝန်မခံခဲ့ပေ။ သူ့ဇာတ်ကောင်စရိုက်ကို သူမသိသလောက်ဆိုလျှင် သူက သူမကို ထိုသို့လုပ်ခွင့်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် သူမတွင် စွမ်းအားရှိနေသည်။ ငွေရှာရန် ဤမျှကောင်းသော အခွင့်အရေးကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် လက်လွှတ်ရက်နိုင်ပါ့မလဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက အားနေတာပဲ၊ တစ်ခုခု လုပ်သင့်သည်။ အဝေးကြီးဖြစ်သော်လည်း စက်ဘီးရှိလျှင် သွားရလာရ လွယ်ကူပြီး ချက်ပြုတ်ခြင်းကိုလည်း မထိခိုက်စေပေ။ သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ စိတ်နေသဘောထားအရ သူမကို ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။
ဤအချက်က လင်ချင်းဟဲ့ ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသည်။
သူမ၏ အတွင်းစိတ်က ခံစားချက်ကို မသိရှာသော ကျိုးချင်းပိုင် သည် ပန်းကန်ဆေးပြီး ပြန်လာသည်။ ကလေးများမှာ ဖေးယင်း ရှိနေသဖြင့် ခွေးနှင့်ဆော့ကစားရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြပြီး သူတို့ကို လာမနှောင့်ယှက်ကြတော့ပေ။ သူသည် သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲရှိစကားကို ပြောချင်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။
"ရှင် စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေရင် ပြောလိုက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် အမှန်တကယ်ပင် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေချင်သည်။ သူမသည် သူ၏ အဝတ်အစား၊ အစားအသောက်နှင့် နေထိုင်မှုတို့ကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ပေးသော်လည်း သူ တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို ခံစားရသည်။ သူဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း သူမသည် သူ့ကို ရှောင်နေသလိုပင်။ ဘာပဲပြောပြော သူတို့တွင် သားသုံးယောက်ရှိနေပြီ။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူ အိမ်တွင် စုစုပေါင်း တစ်လထက်ပို၍ မနေခဲ့ရသော်လည်း သူတို့ကြားတွင် တကယ့်အတားအဆီးမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ သူ သူမကို အကောင်းဆုံး ပြန်လည်ပြုစုပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
"ဇနီး၊ မင်း တစ်ခုခုအတွက် စိတ်ပူနေသလိုပဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
*ကျွန်မ စိတ်ပူနေတာ ရှင့်ကြောင့်လေ၊* ဟု သူမတွေးလိုက်သော်လည်း "ကျွန်မ အခု စားကောင်းသောက်ကောင်းနဲ့ပါ၊ သားတွေကလည်း လိမ္မာတယ်၊ ကျွန်မယောက်ျားကလည်း စွမ်းဆောင်နိုင်သူပဲ။ ကျွန်မ ဘာများ စိတ်ပူစရာရှိလို့လဲ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဒါတွေက ဒေါသဖြင့် ပြောလိုက်သည့်စကားများဖြစ်သည်။
"မင်းရဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်တွေကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မပေးပါနဲ့။ ငါ့ကိုပဲ အပြစ်တင်လိုက်ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က လေးနက်စွာ ပြောသည်။
"စိတ်အနှောင့်အယှက် ဘာမှမရှိပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ငြင်းဆိုသည်။ "ကျွန်မကို လာမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့။ ရှင် သွားစရာရှိတာ သွားလုပ်ပါ။ ဘာမှလုပ်စရာမရှိရင် တောင်ပေါ်တက်ပြီး တောယုန်တစ်ကောင်လောက် ရမလား သွားကြည့်ပါဦး"
"အေးပါ" ကျိုးချင်းပိုင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ တစ်ခုခု ထပ်ပြောမလားဟု မျှော်လင့်ကာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။ သူမက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး *ဘာလို့ ထပ်ရပ်နေတာလဲ၊ မသွားဘူးလား* ဟူသည့် အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ ထွက်သွားသည်။ သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့်ပုံ ပေါက်သည်။
"ကျွန်မကပဲ ရှင့်ကို အနိုင်ကျင့်နေသလိုလိုနဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်မရှည်စွာ မှတ်ချက်ပေးသည်။ "ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာလဲဆိုတာတောင် မသိဘူး!"
သူမ စိတ်မကြည်လင်ဖြစ်နေသည်မှာ သူ့ကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိပုံရသည်။ သူ ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားမှန်း အတိအကျ မသိသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် သည် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားကာ အိမ်သို့ အကောင်းတစ်စုံတစ်ခု ယူပြန်လာနိုင်ရန် မျှော်လင့်နေသည်။
ကောင်းကင်၏အလိုတော်ပင် ဖြစ်မည်၊ သူသည် တကယ်ပင် ယုန်ကြီးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။ လေးဂျင်ခန့် အလေးချိန်ရှိသည်။ ဤခေတ်ကာလအတွက် ယုန်တစ်ကောင်အနေဖြင့် အတော်လေး လေးသည်။ သို့သော် ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် ဂျုံခင်းများထဲ၌ ဖမ်းမိလျှင် ခြောက်ဂျင် သို့မဟုတ် ခုနစ်ဂျင်အထိ ရှိနိုင်ပြီး ၎င်းတို့ကို "ယုန်ဝ" ဟု ခေါ်ကြသည်။ သို့သော် ထိုယုန်မျိုးကို ဖမ်းရန် လွယ်ကူသည်မဟုတ်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုယုန်ကို အသားตุ๋န်ဟင်းအိုး ဖြစ်အောင် ချက်လိုက်သည်။ တစ်မိသားစုလုံး အဝစားနိုင်ခဲ့ကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ စိတ်ညစ်ညူးမှုများမှာ အစာနှင့်အတူ ကုန်စင်သွားပြီး သူမ၏ စိတ်အခြေအနေလည်း ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်။
သို့သော် အိပ်ချိန်ရောက်သည့်အခါ သူမက အချစ်ရေးအရာတွင် အလျှော့ပေးရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူမသည် ဆန်ဝါ ကို ပွေ့ဖက်ကာ အိပ်ရာ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အိပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့နှင့်အတူ သွားအိပ်ရန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အရိပ်အမြွက် ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ဇနီးမှာ သူ့ကို လွယ်လွယ်နှင့် ခွင့်လွှတ်ပေးမည့်ပုံ မပေါ်သေးပေ။