အခန်း (၅၇၁) - စားချင်စိတ်
ကျိုးရွှမ် တို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ လျင်မြန်ပြီး ထိရောက်လှသည်။ သို့သော် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က တစ်ပတ်အကြာတွင် ပြန်လည်ဆက်သွယ်ကာ ဖေထိုဆိုင်၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရယူခဲ့ကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်က အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖုန်းပြန်ခေါ်လိုက်သည်။
"မေမေ!" ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် ကျိုးကွေးလိုင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"မင်းမေမေန်းဆိုတာ ဘယ်လိုသိတာလဲ။ တခြားလူသာဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" လင်းချင်းဟယ်က သဘောကျစွာဖြင့် အပြစ်တင်လိုက်သည်။
"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကျုပ်တို့ကို ဖုန်းခေါ်တာ မေမေနဲ့ ဖေဖေပဲ ဖြစ်ရမယ်လေ။ အခုထိ တခြားဘယ်သူမှ ဆက်သွယ်လာသေးတာ မဟုတ်ဘူး" ကျိုးကွေးလိုင်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
"ဘယ်လောက်ကုန်သွားလဲ" လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
"စုစုပေါင်း ၁,၄၀၀ ဝန်းကျင်လောက် ကုန်သွားတယ်" ကျိုးချင်းဟယ်မှာ အနည်းငယ် နှမြောမိသွားသည်။
"အဲ့လောက်တောင် ကြီးတာလား" လင်းချင်းဟယ်က အံ့ဩတကြီး ညည်းလိုက်သည်။
"အခုတော့ တော်တော်လေး ဈေးသက်သာသွားပြီလို့ ပြောကြတာပဲ။ အရင်တုန်းကဆို ခြောက်ထောင်ယွမ်တောင် ကုန်တယ်တဲ့" ကျိုးကွေးလိုင်က ပြန်ပြောသည်။
"ငွေစုဘူးကို တော်တော် လုယူတာပဲ" လင်းချင်းဟယ်က တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အဝတ်အထည်ဆိုင်ကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်နေကြကြောင်း ဆက်မေးလိုက်သည်။
"မေမေ၊ အဘွားတို့ ပြောတာတွေကို နားမထောင်နဲ့။ အခုဆို အရောင်းအဝယ်က အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေပြီ။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်လတည်းနဲ့တင် ဝင်ငွေက လေးထောင်ယွမ်နီးပါး တိုးလာတာ!" ကျိုးကွေးလိုင်က နောက်ဆုံးဝါကျကို အသံတိုး၍ ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "အဲ့လောက်တောင်လား"
"ဟုတ်တယ်လေ၊ မဟုတ်ဘူးလား" ကျိုးကွေးလိုင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောသည်။ "ဈေးဝယ်စင်တာထဲက ပစ္စည်းတွေရဲ့ဈေးနှုန်းက ကျွန်တော်တို့ထက် ပိုများနေတာကို တွေ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရည်အသွေးကလည်း သိပ်မကောင်းသလို ပုံစံဆန်းသစ်မှုကလည်း ကျွန်တော်တို့လောက် မရှိဘူး။ အဲ့ဒါနဲ့ ပစ္စည်းတင်သွင်းသူတွေကို ပြောပြလိုက်တော့ သူတို့က နောက်ပိုင်း ကျုပ်တို့ကို လျှော့ဈေး ပေးလာတာပဲ"
"ဆိုးသွမ်းတဲ့ကောင်လေး၊ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်မလုပ်နဲ့။ တစ်ခုခုဆို မင်းရဲ့ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ တိုင်ပင်ရမယ်" လင်းချင်းဟယ်က သားဖြစ်သူ၏ ထက်မြက်မှုကို ဂုဏ်ယူသော်လည်း စိတ်ကြီးဝင်မသွားစေရန် ထိန်းကျောင်းထားရပေမည်။
"ကျွန်တော် လျှောက်မလုပ်ပါဘူး။ လုပ်သမျှကို ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ သေချာတိုင်ပင်ပြီးမှ လုပ်တာပါ။ ဆိုင်ထဲမှာ လျှပ်စရာပန်ကာ နှစ်လုံး ထပ်တပ်လိုက်တာကိုလည်း ဖောက်သည်တွေ အကုန်လုံးက ချီးကျူးနေကြတယ်" ဟု ကျိုးကွေးလိုင်က ဆိုသည်။
လင်းချင်းဟယ် အပြုံးလေး ဖြစ်သွားသည်။
"ဘေးဖယ်စမ်းပါ" ကျိုးရွှမ် က ဖုန်းကို လုယူလိုက်ပြီး "မေမေ၊ နေကောင်းလား" ဟု မေးသည်။
"ကောင်းတာပေါ့။ မင်းတို့ဖေဖေနဲ့မှတော့ ဘယ်လိုပြဿနာများ ရှိရမလဲ" လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပဲ။ အိမ်ကကိစ္စတွေကို စိတ်မပူနဲ့။ အကုန်အဆင်ပြေတယ်" ဟု ကျိုးရွှမ် က အာမခံလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် သူတို့နှစ်ဦးနှင့် အချိန်အကြာကြီး စကားစမြည်ပြောဆိုပြီးမှ ဖုန်းချလိုက်သည်။ ဖုန်းခေါ်ခ တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းကျော် ကုန်သွားလေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က "မနက်ကျရင် သူတို့ကို ဖုန်းနံပါတ် သွားပေးလိုက်မယ်" ဟု ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဖုန်းတပ်ဆင်ထားလိုက်ခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းပေသည်။ အရင်တုန်းကတော့ ဈေးကြီးလွန်းပြီး မလိုအပ်ဘူးဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အခုလို ပြီးစီးသွားတာတော့ ကောင်းပါသည်။ သို့သော် ယွမ်လေးထောင်ကျော် ကုန်ကျသွားသည်မှာမူ အတော်လေး များပြားလှပေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က နောက်တစ်နေ့တွင် ဆက်သွယ်ရန်နံပါတ်ကို သွားရောက်ပေးခဲ့ရာ အိမ်ယာစီမံခန့်ခွဲရေးဌာနက မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဇွန်လသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်၏ ဗိုက်မှာ ယခုအခါ အနည်းငယ် ထွက်လာပြီဖြစ်ပြီး ရေချိုးသည့်အခါ ပို၍ ထင်ရှားသော်လည်း သာမန်ဝတ်စုံဝတ်ထားချိန်တွင်မူ သိသာရုံမျှသာ ရှိသေးသည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင်နှင့်အတူ ကားငယ်လေးဖြင့် အိမ်ခြံမြေများကို လိုက်လံကြည့်ရှုရန် ဆက်လက်လိုက်ပါနိုင်သေးသည်။
သို့သော် ဇွန်လရောက်လာသည်နှင့်အမျှ နွေရာသီအပူချိန်က မြင့်တက်လာပြီး လင်းချင်းဟယ်မှာ အပြင်ထွက်ရသည်ကို မနှစ်မြို့တော့ပေ။
ထို့ကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင်က အိမ်ခြံမြေများကို တစ်ယောက်တည်း သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။
အဘွားအို ကျียงက ခရမ်းချဉ်သီးတစ်ောင်း ပွေ့ချီလာပြီး "ဒီရက်ပိုင်း Young Zhou က ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ သူ အပြင်ထွက်သွားတိုင်း ကျွန်မ မြင်နေရတယ်" ဟု မေးသည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဟိုဟာနဲ့ဒီဟာ လျှောက်ကြည့်နေတာပါ" လင်းချင်းဟယ်က ခရမ်းချဉ်သီးများကို ဆေးကြောရန် ယူလိုက်ရင်း တစ်လုံးကို ကိုက်စားလိုက်ပြီး "Young Geng မှာ စာမေးပွဲတွေ နီးလာပြီလေ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"စာမေးပွဲတွေ အကုန်ပြီးသွားပါပြီ။ နောက်နှစ်ရက်နေရင် ရလဒ်တွေ ထွက်လာတော့မှာ၊ ပြီးရင်တော့ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲတွေ ဆက်ရှိတာပေါ့" အဘွားအို ကျียงက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"သူ အများကြီး တိုးတက်လာပါတယ်။ အဆင့်တွေမှာလည်း အတော်လေး တက်လာလိမ့်မယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ပြုသည်။
သူမ အရင်က ကျียงကန်းကို ဘာသာရပ်အများစုတွင် သာမန်မျှသာရှိသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် အင်္ဂလိပ်စာ အရမ်းညံ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လှောင်ပြောင်စရာကောင်းသည်မှာ အင်္ဂလိပ်စာသည် သူ့အတွက် အအားနည်းဆုံး ဘာသာရပ် ဖြစ်နေခြင်းပင်။ အခြားဘာသာရပ်တိုင်းတွင်မူ သူသည် အတန်းထဲတွင် ထိပ်ဆုံးဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ အဆိုးရွားဆုံး အင်္ဂလိပ်စာကြောင့် အင်္ဂလိပ်စာဆရာမှာ အပြင်လူများက ဆရာနှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးရှိနေသည်ဟု ထင်ရလောက်အောင်ပင် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်။
နှစ်ရက်အကြာတွင် စာမေးပွဲရလဒ်များ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျียงကန်းသည် ၁၆၀ ဝန်းကျင်မှ ထိပ်ဆုံး အဆင့် ၁၀၀ အတွင်းသို့ ခုန်တက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။
သူ့အင်္ဂလိပ်စာက ဆွဲချထားဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခုအကြိမ်တွင် အမှတ် ၂၅ မှတ် အပြည့်အဝ တိုးတက်လာခဲ့သည်။
ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ လင်းချင်းဟယ်က မျက်လုံးကို လှန်ပြလိုက်သည်။ "အမှတ် နှစ်ဆယ့်ငါးမှတ်ပဲ တိုးတာလား"
"ဒါက မဆိုးပါဘူး" ကျียงကန်းက ပုံမှန်ဆိုလျှင် မာနကြီးတတ်သော်လည်း လင်းချင်းဟယ်ရှေ့တွင်မူ မာန်မတက်ရဲပေ။ သူက ခေါင်းကို ကုပ်ရင်း တိုးတိုးညည်းလိုက်သည်။
အတိတ်တုန်းကဆိုလျှင် သူသည် စာမေးပွဲတွင် ဆယ်မှတ် သို့မဟုတ် အနှစ်နှစ်ဆယ်မှတ်သာ ရတတ်သည်။ ယခုအကြိမ်တွင်မူ ၄၅ မှတ် ရရှိခဲ့သည်။ ဒါက အမှတ် ၂၅ မှတ် တိုးလာတာ မဟုတ်ဘူးလား။
"ဆက်ကြိုးစားပါ။ ဒါက ကြွားစရာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့သားတွေဆို အင်္ဂလိပ်စာမှာ ၉၀ အောက် တစ်ခါမှ မကျဖူးဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။ "ငါ့ရဲ့နာမည်ဂုဏ်သတင်းကိုတော့ လာမဖျက်ဆီးနဲ့"
အဘွားအို ကျียงက ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်ချင်သွားပြီး မြေးဖြစ်သူကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။ "ကြားလား။ အဒေါ်လင်းရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို လာမဖျက်ရဘူးတဲ့!"
ကျียงကန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားသည်။
"ဒီကနေ့ သင်ခန်းစာကို စကြစို့။ ငါ အခက်အခဲအဆင့်ကို မြှင့်တော့မယ်။ အခြေခံအချက်တွေက ရလွယ်တယ်၊ အမှတ် ငါးဆယ် ခြောက်ဆယ်ရဖို့ကလည်း လွယ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခုနစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ်ကျော်ဖို့က လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားတဲ့ အဆင့်တစ်ခုပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဖော်ပြသည်။
သူမသည် ယခင်က သူ့အား တစ်နေ့လျှင် စကားလုံး ဆယ်လုံး ကျက်မှတ်ရန် ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ သူက စကားလုံး ဆယ်လုံးကို ဆက်လက်ကျက်မှတ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း စကားစု ငါးခုကိုပါ သူ၏စာရင်းထဲသို့ ထည့်ပေးထားပြီး သူမ၏ အနှစ်ချုပ်မှတ်စုများထဲမှ နှစ်ခုကိုပါ အလွတ်ကျက်ခိုင်းထားသည်။
"လုပ်နိုင်မလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။
တိုးတက်မှု၏ အရသာကို ခံစားဖူးသွားပြီဖြစ်သော ကျียงကန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူ့အင်္ဂလိပ်စာသာ ၆၀ မှတ်ကျော်သွားနိုင်မည်ဆိုလျှင် အလုံးစုံရမှတ်ကို ဆွဲချတော့မည် မဟုတ်ပေ။ အခြားဘာသာရပ်များတွင်သာ ပိုကြိုးစားမည်ဆိုပါက အဆင့်များတွင် ပို၍ပင် မြင့်တက်လာမည်မှာ သေချာသည်။
တစ်နာရီကြာ သင်ကြားချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ လင်းချင်းဟယ်က "နောက်ထပ် နာရီဝက် ထပ်ပေးမယ်။ မနားလည်သေးတဲ့ သဘောတရားတွေ ရှိရင် မေးတော့" ဟု ထပ်ပြောသည်။
"အခြားဘာသာရပ်တွေအတွက်ပါလား" ကျียงကန်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးသည်။
"ရတယ်လေ" လင်းချင်းဟယ်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
အထက်တန်းပထမနှစ် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်စဉ်က သူမ အရာအားလုံးကို သေချာစွာ သင်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ နှစ်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း အခြေခံများကို မမေ့သေးပေ။
ထို့ကြောင့် ကျียงကန်းက ခက်ခဲသော သင်္ချာပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်ကို တင်ပြလာသည်။ လင်းချင်းဟယ်က အလွယ်တကူပင် ဖြေရှင်းပြလိုက်သည်။
ကျียงကန်းမှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမထံမှ လမ်းညွှန်မှုကို ရိုးသားစွာ တောင်းခံတော့သည်။
သူထွက်သွားပြီးနောက် အဘွားအို ကျียงက "ဒီစောက်ကောင်လေးက အရင်က အလိုလိုက်ခံထားရလို့ပါ. နောက်မှ ညီမလေးတစ်ယောက် ရလာတဲ့အထိ သူက တစ်ဦးတည်းသောသား ဖြစ်နေတာကိုး" ဟု ညည်းညည်းညူညူ ပြောသည်။
"ရပါတယ်၊ လူငယ်တွေဆိုတော့ တက်ကြွနေတာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူမသည် ဤကဲ့သို့ တက်ကြွပြီး အားအင်ပြည့်ဝသော လူငယ်များကို နှစ်သက်ပေသည်။
ဇွန်လ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ရာသီဥတုမှာ ပို၍ပို၍ ပူပြင်းလာသည်။ လင်းချင်းဟယ်သည် ရေခဲချောင်း စားချင်သော်လည်း ဗိုက်ထဲက ကလေးငယ်ကြောင့် သူမကိုယ်သူမ တားဆီးထားရသည်။
ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် သစ်သီးဝလံများကို ပိုစားပြီး အအေးစာ စားချင်စိတ်ကိုသာ အလွန်အကျွံ မလိုက်ဘဲ သည်းခံခြင်းက ပို၍ကောင်းပေမည်။
"ကျွန်မအတွက် နှမ်းဆန်ပြုတ်လုံး ပန်းကန်တစ်လုံး လုပ်ပေးပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရုတ်တရက် စားချင်စိတ်ပေါ်လာကာ ကျိုးချင်းပိုင်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ခက်ခဲစေရန် ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ၎င်းမှာ အမှန်တကယ် ခက်ခဲလှသည်တော့ မဟုတ်ပါ — ကျိုးချင်းပိုင်က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် လုပ်ပေးချင်နေသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် နှမ်းဆန်ပြုတ်လုံးများကို ကိုယ်တိုင် ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း မသိသဖြင့် လင်းချင်းဟယ်က အဆင့်ချင်းအလိုက် အသေးစိတ် ညွှန်ပြပေးခဲ့ရသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်တွင် လက်ကြီးများ ရှိသဖြင့် သူလုံးလိုက်သော ဆန်ပြုတ်လုံးများမှာ သေးငယ်လှသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း အရသာမှာမူ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။
"ကြိုက်တယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန် ကျွတ်ကျွတ်မြေပဲအနှစ်တွေ ထည့်ပြီး ထပ်လုပ်ပေးမယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က သူကိုယ်တိုင် အနည်းငယ် စားပြီးနောက် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
"အင်းလေ" လင်းချင်းဟယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမ၏ စားချင်စိတ်များ ပိုမိုပြင်းထန်လာသော်လည်း သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ဆဲဖြစ်သည်။ နှမ်းဆန်ပြုတ်လုံး တစ်ပန်းကန်စာ စားပြီးနောက် သူမ ရပ်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိသည်များကို ကျိုးချင်းပိုင်က ရှင်းပစ်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က "ဒီကိုရောက်လာကတည်းက ကိုယ် အလေးချိန် ဆယ်ဂျင်းလောက် တက်လာပြီ" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။
"ပြန်ရောက်ရင် ပြန်ကျသွားမှာပေါ့" လင်းချင်းဟယ်က ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ စားချင်စိတ် ပြေပျောက်သွားပြီဖြစ်ရာ ကျန်လက်ကျန်များကို သူ ဆက်ရှင်းသည်ကို ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။