အခန်း (၅၆၄)။ မော်တော်ကား
သူတို့ဝယ်ဖို့လိုတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ရုပ်မြင်သံကြားစက်၊ အဝတ်လျှော်စက်နဲ့ ရေခဲသေတ္တာတို့ ဖြစ်ကြပါတယ်။ ဒါတွေက အိမ်တစ်အိမ်အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်တာပေါ့။
အခြားသော အကြီးစား လျှပ်စစ်ပစ္စည်းတွေအနေနဲ့တော့ ဘာမှမရှိပါဘူး။ လင်းကျင်းဟ่อမှာ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လျှပ်စစ်ပန်ကာ တစ်လုံးပါလာပြီးသားဖြစ်လို့ ဖြုတ်ပြီး အသုံးပြုလိုက်ပါတယ်။ အဲဒါကလွဲလို့ တခြားဘာမှ မရှိတော့ပါဘူး။
ဝယ်ယူပြီးတာနဲ့ သူတို့က ကုန်တိုက်ကို ပစ္စည်းတွေကို သူတို့ရဲ့ နေအိမ်သစ်ဆီကို တိုက်ရိုက်ပို့ပေးဖို့ စီစဉ်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်သား အေးအေးဆေးဆေးပဲ စျေးဆက်ဝယ်ကြပါတယ်။
စျေးဝယ်ထွက်ရတာကို အတော်လေး ကျေနပ်အားရနေတဲ့ လင်းကျင်းဟ่อက တယ်လီဖုန်းရှိရာကို သွားပြီး ကျိုးရှomei ဆီကို ဖုန်းခေါ်လိုက်ပါတယ်။ အနီးနားက ကုန်စုံဆိုင်ငယ်လေးက ကျိုးရှomei ကို လှမ်းခေါ်ပေးပြီး ဖုန်းကိုင်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ သူမ ဒီနေ့ ဖုန်းခေါ်မယ်ဆိုတာကို သိထားတဲ့ အမေကျိုး က မြေးမလေး ဆူထျန်ကို ခေါ်ပြီး အဲဒီကို အရင်ရောက်နှင့်နေကာ စောင့်နေခဲ့တာပါ။
အမေကျိုး က ကျိုးရှomei ကို သူမရဲ့ ရောင်းဝယ်ရေးအလုပ်ကို ဆက်လုပ်ဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်ပြီး ဖုန်းနားမှာ သွားစောင့်နေလိုက်ပါတယ်။ အချိန်ကို တွက်ဆပြီး လင်းကျင်းဟ่อက ဖုန်းခေါ်လိုက်ပါတယ်။
လိုင်းပေါ်ကနေ ယောက္ခမဖြစ်သူရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ လင်းကျင်းဟ่อက ပြုံးလိုက်ပြီး "အမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျမတို့လည်း ရောက်လာကြပြီဆိုတော့ အကုန်လုံး အဆင်ပြေပါတယ်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စျေးနဲ့ ဆေးရုံကလည်း နီးနီးလေးပါပဲ၊ အိမ်ကလည်း တော်တော်ကျယ်ပါတယ်" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အမေကျိုး က နားထောင်ပြီး "ဒါဆိုရင် တော်ရောပဲ၊ တော်ရောပဲ။ မရင်းနှီးတဲ့ နေရာသစ်ကို ရောက်သွားပြီဆိုတော့ တိုးတိုးိတ်ိတ် နေထိုင်ပြီး တခြားသူတွေနဲ့ ပြဿနာမဖြစ်အောင် ရှောင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အဲဒီမှာ လွယ်အိမ်ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ တစ်နှစ်ဝက်ကျော် ငှားနေပြီးမှ ပြန်လာခဲ့ကြပေါ့" လို့ ပြန်ပြောရှာပါတယ်။
သူမရဲ့ သားနဲ့ချွေးမတို့က အဲဒီကိုသွားတာက ကလေးမွေးရင်း အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းပါ လုပ်ဖို့ဆိုတာကို သူမ မသိခဲ့ပါဘူး။
အမေကျိုး က အကြာကြီး စကားပြောပြီးမှ ဖုန်းချလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာတော့ စိတ်အေးသွားတဲ့ အမူအရာပေါ်လာပါတယ်။
အဲဒီလိုမြင်တော့ ကျိုးရှomei က "စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့ စတုတ္ထချွေးမတို့ အခြေကျသွားပြီပေါ့ ဟုတ်လား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"အခြေကျသွားပါပြီ" အမေကျိုး က ပြန်ဖြေပါတယ်။ "ဒီကိုယ်ဝန်က လွယ်တာမဟုတ်ဘူး။ ကလေးမွေးဖို့အတွက်နဲ့ တောင် ဟိုင်းရှားမြို့အထိ ပြေးသွားခဲ့ရတာလေ။"
"သွားကို သွားရမှာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဟိုဘတ်က အဘွားကြီး ကျန်းက တစ်နေ့နေ့မှာ တစ်ခုခု ထထကြွပြီး ဒုਕ္ခလာရှာရင် ကျမတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ" လို့ ကျိုးရှomei က မှတ်ချက်ချပါတယ်။
အနှစ်ချုပ်ပြောရရင်တော့ ကျိုးရှomei က အဘွားကြီး ကျန်းကို အကြီးစား ခေါင်းကိုက်စရာ တစ်ခုအနေနဲ့ပဲ မြင်ပါတယ်။
သူမရဲ့ စတုတ္ထချွေးမက ကလေးမွေးဖို့အတွက် အဲဒီကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပြောင်းရွှေ့ရမှာပါပဲ။ အဘွားကြီးကျန်းရဲ့ ပစ်မှတ် မဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် သူတို့က နောက်ထပ် နှစ်လလောက် ဆက်နေဖြစ်ကောင်း နေနိုင်ပါတယ်။ မူလကတော့ သူတို့က နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှ ထွက်ခွာဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့ကြတာပါ။
အမေကျိုး က "အခု သူတို့ ဟိုဘက်ကို ရွှေ့သွားကြပြီဆိုတော့ အဲဒီသေသွားတဲ့ အဘွားကြီးကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်တော့။ ပြောရဦးမယ်၊ နောက်တစ်ခါ နင်တို့ရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ဖုန်းခေါ်လာရင် ငါ့ကိုပါ ဆွဲခေါ်ပြီး ဖုန်းမကိုင်ခိုင်းနဲ့တော့။ သူ့ကို တော်တော် ကျက်သေထွက်နေပြီ။ ကိုယ့်သမီးတွေနဲ့ သားတွေကိုတောင် ကောင်းကောင်း မဆုံးမနိုင်ဘူး!" လို့ ဝင်ပြောပါတယ်။
အမေကျိုး ကလည်း အတိုင်ခံရမှာကို ကြောက်နေပါတယ်။ ဘာပဲပြောပြော သူမရဲ့ အဲဒီသမီးအကြီးဆုံးက သီလရှိတဲ့ အဘွားကြီးမှ မဟုတ်တာ။ ပန်းခြံထဲက သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတွေဆီကနေ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို သူမ အလုံအလောက် ကြားထားပြီးသားပါ။ လက်ရှိ မူဝါဒတွေက တော်တော်တင်းကျပ်ပြီး ခုနစ်လသား ကိုယ်ဝန်ကိုတောင် အတင်းအကျပ် ဖျက်ချပစ်ခိုင်းတတ်ပါတယ်။
ကျိုးရှomei က "အကြီးဆုံးအစ်မတော်အကြောင်း မပြောကြရအောင်တော့။ တျန်တျန်က နက်ဖြန် နှစ်ကျောင်းတက်ရတော့မယ်။ သူ ပညာသင်ပြီး လူတတ်ကြီး ဖြစ်လာတာက ပိုကောင်းပါတယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ သူ ပညာပိုသင်သင့်တယ်။ ကျိုးမိသားစုဟောင်းကြီးကလည်း စာပေဘက်မှာ ထူးချွန်နိုင်ပါတယ်" လို့ အမေကျိုး က ခေါင်းညိတ်ရင်း ထောက်ခံပါတယ်။
"ဪ၊ တော်ပါတော့ အမေရာ" ကျိုးရှomei က မျက်လုံးကို လှည့်ပြလိုက်ပါတယ်။ "ငါတို့မိသားစုရဲ့ စာပေထူးချွန်တဲ့ အငွေ့အသက်က စတုတ္ထချွေးမကြောင့် အစပြုလာတာလေ။ ပြီးခဲ့တဲ့ မျိုးဆက် တစ်ဒါဇင်လောက်က ရွှံ့စေးပေနေတဲ့ လယ်သမားတွေချည်းပဲ။ ဘယ်တုန်းက ကျုပ်တို့က စာပေဘက်မှာ ထူးချွန်ခဲ့ဖူးလို့လဲ။"
အမေကျိုး က သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
ဒါကလည်း အမှန်ပါပဲ။ ပထမအိမ်ထောင်စုက ယာင်ယာင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တတိယအိမ်ထောင်စုက ဝူနီပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့ရဲ့ ပညာရေး အောင်မြင်မှုတွေက စတုတ္ထသားရဲ့ ဇနီးသည် ကျေးဇူးကြောင့် လုံးဝ ဖြစ်လာတာပါ။
သူမကပဲ အစပျိုးပေးခဲ့တာပါ။ မဟုတ်ရင် မိသားစုထဲမှာ ဘယ်သူကမှ စာကျက်တာကို အရေးမစိုက်ခဲ့ကြပါဘူး။ အမေကျိုး တောင်မှ အရင်တုန်းက စာကျက်တာ ဘာမှအသုံးမကျဘူးလို့ ထင်ခဲ့ဖူးတာပါ။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သူမရဲ့ သမီးတွေကို ကျောင်းလွှတ်တော့ မိသားစုက ကွဲသွားပြီးသားပါ။ အဲဒီလို မကွဲသေးဘူးဆိုရင် အမေကျိုး က အတည်ပြုပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မိသားစုက ကွဲသွားပြီဖြစ်လို့ သီးခြားအိမ်ထောင်စုတွေ ဖြစ်နေပြီ၊ သူမအနေနဲ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လို့ မရတော့ပါဘူး။
အခု သူတို့ကို ကြည့်ပါလေ — ကလေးတိုင်းက ပညာသင်ကြားနေကြရပါပြီ။
"သူတို့ကို ကောင်းကောင်း ပျိုးထောင်ကြ။ သူတို့ကို ကောင်းကောင်း ကြီးပြင်းလာအောင် လုပ်နိုင်ရင် နင်တို့ရဲ့ ကလေးလေးယောက်လည်း နောင်တစ်ချိန်မှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်လာမှာဖြစ်ပြီး ဘိုးဘေးဘီဘင်တွေကိုပါ ဂုဏ်ယူလာစေနိုင်မှာပါ" လို့ အမေကျိုး က ကြွေးကြော်လိုက်ပါတယ်။
ကျိုးရှomei က အဲဒီစကားတွေကို ကြားရတာကို သဘောကျပြီး မျက်နှာအပြည့် အပြုံးတွေ ဝေသွားပါတယ်။ "ကျွန်မက သူတို့ကို ဒါဝါတို့လိုမျိုးကြီး ထူးချွန်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ပါဘူး။ သာမန်တက္ကသိုလ်တစ်ခုလောက်ကိုပဲ ဝင်ခွင့်ရရင် တာလင်းနဲ့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ကျေနပ်ပါပြီ။"
သူမက ဒါလင်းနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးသားပါ။ အခု သူတို့မှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင်နဲ့ အိမ်တစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဖြစ်လို့ စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့ စတုတ္ထချွေးမဆီက အကြွေးတင်နေတာတွေကို ပြန်ဆပ်ပြီးတာနဲ့ ငွေစုကြတော့မှာပါ။
ဘာအတွက် စုမှာလဲ။ သူတို့ရဲ့ ကလေးလေးယောက်ကို တက္ကသိုလ်ပညာ ဆက်သင်ပေးဖို့အတွက်ပေါ့။ စာမေးပွဲတွေ အောင်ဖို့သာ စွမ်းဆောင်နိုင်မယ်ဆိုရင် သားပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သမီးပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောင်းလခတွေကို သူမနဲ့ သူမခင်ပွန်းတို့က တာဝန်ယူပေးမှာပါ။
တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား လေးယောက်ကို ထောက်ပံ့ပေးရတာ လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူတို့ဇနီးမောင်နှံ သိထားကြတဲ့အတွက် ကြိုးစားကြရမယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်နေကြပါတယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လင်းကျင်းဟ่อနဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တို့ကတော့ ဘေးအိမ်က ကျန်းမိသားစုဆီ သွားရောက်လည်ပတ်နေကြပါတယ်။
အရင်က ပေးခဲ့တဲ့ ကိုက်လန်ရွက် လက်တစ်ဆုပ်စာလေးကြောင့် သူတို့အနေနဲ့ သွားရောက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုရမှာက သဘာဝကျပါတယ်။
လူတွေကြားက ဆက်ဆံရေးဆိုတာ အဲဒီလိုပါပဲ — ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး ကိုယ့်ရဲ့ အိမ်နီးနားချင်းတွေက ဘယ်လိုလူစားလဲဆိုတာကို သိလာရပါတယ်။ စိတ်ချင်းနီးစပ်ရင် ဆက်ဆံရေးကို ဆက်ထိန်းတယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ အိမ်နီးနားချင်းအဖြစ်သာ ဆက်နေကြတာပေါ့။
လင်းကျင်းဟ่อက ကျန်းမိသားစုရဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို ဇနီးမောင်နှံအပေါ်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အထင်အမြင် ရှိပါတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူမက ကျိုးချင်းပိုင် ကို "နောင်ကျရင် ရှင် အလုပ်ရှုပ်နေချိန် မဟုတ်ရင် ဟိုဘတ်ကိုသွားပြီး ထိုင်နေတာ၊ ကြီးကောင်စဉ်းရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို နားထောင်တာမျိုး လုပ်တာ ဆိုးတော့မဆိုးပါဘူး" လို့ ပြောပြပါတယ်။
"ကောင်းပြီလေ" ကျိုးချင်းပိုင် က သူမရဲ့ သဘောထားကို သိတာမို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ အချိန်တော်တော်လေး ရောက်လာပြီဖြစ်တာကို မြင်တော့ သူ ထမင်းချက်ဖို့ မီးဖိုခန်းထဲကို ဝင်သွားပါတယ်။
ဘေးအိမ်မှာတော့ အဘွားကြီးကျန်းနဲ့ အဘိုးကြီးကျန်းတို့ကလည်း သူတို့ရဲ့ အိမ်နီးနားချင်းသစ်တွေအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြပါတယ်။
"အဲဒီဇနီးမောင်နှံက တော်တော်ကောင်းပုံရတယ်" လို့ အဘွားကြီးကျန်းက မှတ်ချက်ချပါတယ်။
"ဟုတ်တယ်" အဘိုးကြီးကျန်းက သဘောတူတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ဒီမှာနေကြတာ သူတို့နှစ်ယောက်တည်းပါ။ သူတို့အသက်အရွယ်နဲ့ဆိုရင် ကလေးတွေ ရှိမရှိဆိုတာတော့ ရှိကောင်းရှိမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ သူတို့ရဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုက ပြေပြစ်ရုံပဲ ရှိသေးပြီး တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦးရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာတွေကို သေချာ မသိရသေးပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်နီးနားချင်းသစ်တွေအပေါ် ပထမဆုံးအထင်အမြင်က တကယ်ကို ကောင်းမွန်နေပြီး သူတို့နဲ့ ပိုပြီး အပေါင်းအသင်းလုပ်လို့ရတယ်လို့ ခံစားရပါတယ်။
ဘေးအိမ်က အဘွားကြီးဂိုရဲ့ မိသားစုကတော့ ဒါကို သဘောကျရဲ့လားဆိုတာကိုတော့ ကျန်းမိသားစုက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။
နေ့လယ်စာအတွက် ကျိုးချင်းပိုင် က ဝက်သားသုံးထပ်သားတူဠ်၊ တရုတ်မုန်လာဥနဲ့ ရွှေဖရုံသီးစွပ်ပြုတ်တို့နဲ့အတူ ရေနွေးကြမ်းထမင်းကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့တာ တော်တော်လေး လျောက်ပတ်တဲ့ အစားအစာပါပဲ။
သူတို့နှစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာမို့ ဟင်းပွဲအများကြီး ပြင်ဆင်စရာ မလိုပါဘူး။
စားပြီးတာနဲ့ လင်းကျင်းဟ่อက စာအုပ်ဆက်ဖတ်ပါတယ်။ သူမက စာအုပ်ပုံကြီးတစ်ပုံကို ယူလာခဲ့ပြီး တချို့က ကိုယ်ပိုင် အပန်းဖြေဖတ်ရှုဖို့ဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့တချို့ကတော့ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝ ပညာရေးဆိုင်ရာ လမ်းညွှန်စာအုပ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။
ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်မှာ စာအုပ်တွေ အများကြီးဖတ်တာက ကလေးအတွက် ကောင်းပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က အလုပ်တွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးတာနဲ့ သူမဆီ လျှောက်လာပြီး "ဇနီးလေး၊ ကိုယ်တို့ မော်တော်ကား တစ်စီးလောက် ဝယ်ကြမလား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
စာထဲမှာ နှစ်မြှုပ်နေတဲ့ လင်းကျင်းဟ่อက သူ့ကို အံ့သြသွားတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ "ရှင် ဘာလို့ ရုတ်တရက် ကားဝယ်ချင်တာလဲ။"
"ဆေးရုံနဲ့ နီးတယ်ဆိုပေမဲ့ လမ်းလျှောက်သွားရင် မိနစ်ဆယ်ကျော် ကြာဦးမှာလေ။ နင် ကလေးမွေးတော့မယ့်အချိန်မှာ ကားတစ်စီးရှိနေတာက ဆေးရုံကို အမြန်ဆုံးရောက်အောင် ပို့ပေးနိုင်လိမ့်မယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ရှင်းပြပါတယ်။
"မိနစ်ဆယ်ပါပဲဟာ။ ကျမ လမ်းလျှောက်နိုင်ပါတယ်" လင်းကျင်းဟ่อက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပါတယ်။
သူက ဘာမှမဟုတ်တာကို အကြီးအကျယ် လုပ်နေတယ်လို့ သူမ ထင်ပါတယ်။ ကလေးမွေးတယ်ဆိုတာ ဗိုက်နာလာတာနဲ့ ကလေးက ကျလာတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ မွေးနာကျင်မှုက တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် တက်လာတာပါ။ အစောပိုင်း နာကျင်မှု သက်သက်ဆိုရင် အချိန်အများကြီး ရှိသေးတာမို့ စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ လုံးဝ မလိုပါဘူး။
"ကားတစ်စီးရှိတာ အဆင်ပြေမယ်လို့ ကိုယ်ကတော့ ထင်တာပဲ။ မြို့ထဲမှာ သွားလည်လို့ရတဲ့ နေရာတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ စျေးဝယ်ရတာလည်း လွယ်ကူသွားမယ်။ နောင်ကျရင် ကောင်းတဲ့ အိမ်ခြံမြေနေရာကို တွေ့ရင်လည်း ကားမောင်းသွားလို့ရတာပေါ့။ ကားတွေက ဈေးကြီးပေမဲ့ အလွန်ခံပါတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်အချိန်မဆို တစ်ချိန်မဟုတ် တစ်ချိန် ဝယ်ရမှာပဲလေ။ အစောကြီးဝယ်တော့ စောစော သုံးလို့ရတာပေါ့" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာနဲ့ ဆွဲဆောင်ပြောဆိုပါတယ်။
သူ့ရဲ့ အကြောင်းပြချက်က ယုတ္တိရှိပုံပေါ်ပေမဲ့ အမှန်တရားကိုတော့ လင်းကျင်းဟ่อ သိပါတယ်။ သူက မိနစ်ဆယ် မိနစ် လမ်းလျှောက်ရတာက သူ့သမီးလေး မွေးဖွားတာကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ နှောင့်နှေးစေမှာကို စိုးရိမ်နေတာ သက်သက်ပါပဲ။
"ကောင်းပြီလေ" လင်းကျင်းဟ่อက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။ ကားတစ်စီး ပိုင်ဆိုင်တာက ဆိုးတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အထူးသဖြင့် အိမ်ခြံမြေ ရှာဖွေရာမှာ ပိုပြီး လွယ်ကူသွားစေမှာပါ။
ထို့အပြင် သူတို့ရဲ့ လက်ရှိ ငွေကြေးအခြေအနေအရ ဒါက လွယ်ကူစွာ ဝယ်ယူနိုင်တဲ့ ပမာဏပါပဲ။ နောင်ကျရင် မွေးရပ်မြေကို ဘယ်လို ပြန်သယ်သွားရမလဲဆိုတာကတော့ ရိုးရှင်းပါတယ်။ ကျိုးရွှမ် ဒါမှမဟုတ် ဟူဇီကို လာပြီး မောင်းသွားခိုင်းလိုက်ရုံပါပဲ။
အကွာအဝေးက အတော်လေး ဝေးပေမဲ့ ကားနဲ့ အလွယ်တကူ မောင်းသွားလို့ ရပါတယ်။