ကျိုးရွှမ် နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင်တို့က သူတို့ရဲ့အစ်ကိုကြီးဆီကနေ ဒီညမှာ ချစ်ရေးချစ်ရာနဲ့ပတ်သက်ပြီး တိုးတက်မှုအသစ်တစ်ခုခု ထွက်လာအောင် ဖိအားပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်က အစ်ကိုကြီးနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှမပြောပလောက်တော့ အစ်ကိုကြီးဆီကနေ စကားတစ်ခွန်းတောင် မညှစ်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
လင်ချင်းဟဲ့ က ရေနွေးသွားအိုးတည်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် မျက်နှာသစ်ဖို့အတွက် အထဲကို ယူလာပေးခဲ့ပါတယ်။
"ရှင်မယား၊ ကျုပ်တို့တွေ ဆိုင်တွေနဲ့ စက်ရုံတွေကို ထပ်ဝယ်ပြီး သိမ်းထားရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးသည် အနားမှာ လုပ်ကိုင်ပေးနေတုန်း မျက်လုံးကိုဖွင့်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
"စက်ရုံတွေပါလား။ အဲဒါတွေက ဈေးပေါတာမှ မဟုတ်တာ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ခဏရပ်သွားပြီးမှ အံ့ဩသလို ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ရာဂဏန်းလောက်ဆိုရင် ရလောက်ပါတယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောပါတယ်။
"ပြောရဲဆိုရဲရှိလှချည်လား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က နောက်ပြောင်လိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ သူ့ဇနီးက ရေဇလုံကို အပြင်သယ်သွားပြီး ပြန်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူက သူ့ဇနီးကို ခါးကနေသိုင်းဖက်လိုက်ပြီး အိပ်ရာထဲကို ဝင်သွားကြပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အဲဒီကိစ္စနဲ့ပတ်ပြီး သူ့ကို လိုက်မပြောတော့ပါဘူး။ ဒီအချိန်မှာသာ သူ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ ထပ်ဝယ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူမက ဘယ်လိုမှ ငြင်းမှာမဟုတ်ပါဘူး။ များလေလေ ကောင်းလေပါပဲ။
နှစ်သစ်ကူးညမှာတော့ လင်မယားနှစ်ယောက် စောစောအိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြပါတယ်။
အပြင်ဘက်က ကလေးတွေလည်း မကြာခင်မှာပဲ သူတို့ရဲ့ အသီးသီးအခန်းတွေဆီ ကိုယ်စီဝင်သွားကြပါတော့တယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောမှာတော့ တရားဝင် နှစ်သစ်ကူးနေ့ ရောက်လာခဲ့ပြီး စီးပွားရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှစ်ဖြစ်တဲ့ ၁၉၈၅ ခုနှစ်ကို ရောက်ရှိလာပါပြီ။
နှစ်သစ်က ပုံစံသစ်တစ်ခု ဆောင်ကျဉ်းလာပါတယ်။ မိသားစုက မနက်စာကို စောစောစားပြီး နှစ်သစ်ကူးလာရောက်နှုတ်ဆက်မယ့် ဧည့်သည်တွေကို စောင့်ရင်း ရုပ်မြင်သံကြား ကြည့်နေကြပါတယ်။
မားချန်မင် က ဘေးအိမ်က ဟွမ်ရှောင်လျူနဲ့ မာရှောင်ဒန်တို့ကို ခေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ က အပြင်ထွက်ပြီး အဒေါ်မာကိုပါ ဝင်လာဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပါတယ်။
သူမက မြေပဲတစ်ဆုပ်နဲ့ နူးညံ့တဲ့သကြားလုံးတွေကို အဒေါ်မာကို ကမ်းပေးရင်း "နှစ်သစ်ကူးရောက်ပြီလေ အဒေါ်ရယ်။ အဒေါ် လာပြီး စကားထိုင်ပြောမှပေါ့" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ငါ့ကို မဖိတ်ရင်တောင် ငါက လာမှာပါကွ" လို့ အဒေါ်မာက ပြုံးစစနဲ့ ပြောပါတယ်။ ခဏလောက်ကမှ သူမက ဟင်းချက်အိုးတွေကို ဆေးကြောနေလို့ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တာပါ။
"ဒီနှစ်တော့ ချင်းပိုင်ရဲ့ ပေါက်ဆီဆိုင်က လုပ်ငန်းတွေ အရမ်းတွင်ကျယ်နေတယ်။ ငါမြင်တာကတော့ လာမယ့်နှစ်ကျရင် ပေါက်စီတောင်းတစ်တောင်း ထပ်လုပ်ပြီး ပို့ပေးလို့ရတာပေါ့။ ဘယ်လိုလဲ ရှောင်လျူ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ဟွမ်ရှောင်လျူကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ အကြံပြုလိုက်ပါတယ်။
ဟွမ်ရှောင်လျူရဲ့သားက ငယ်တော့တာ မဟုတ်ပေမဲ့ သူမကတော့ အတော်လေး ရှက်တတ်တုန်းပါပဲ။ "ကောင်းပါပြီလေ။ လာမယ့်နှစ်ကျရင် တစ်တောင်း ထပ်လုပ်ပေးပါ့မယ်"
"ဈေးနှုန်းတွေလည်း တက်လာမှာပေါ့။ တိတိကျကျ ပမာဏကတော့ ဆိုင်ပြန်ဖွင့်မှပဲ အပြီးသတ်ညှိကြတာပေါ့" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အပြုံးနဲ့ ပြောပါတယ်။
ခိုင်မာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ အလုပ်အကိုင်ရှိလာတာကြောင့် ဟွမ်ရှောင်လျူဟာ အရင်ကထက် အများကြီး ပျော်ရွှင်လာခဲ့ပါတယ်။ စကားနည်းတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ သူမက အရင်လို မျက်နှာငယ်တော့တာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဟွမ်ရှောင်လျူက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
"ဒီနှစ် မင်းတို့ဆီ ပြန်ပြီး အလည်သွားဦးမလား။ သွားမယ်ဆိုရင် ချင်းမင်ကို ရက်အနည်းငယ်လောက် ခွင့်ပိုပေးလို့ရတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မားချန်မင် ကို ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဟွမ်ရှောင်လျူရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားပါတယ်။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် မားချန်မင် က ကျေးလက်ဒေသက အခြေအနေတွေက တအား ကန့်သတ်ချက်များပြီး ဘာမှလုပ်စရာမရှိလို့ ပြန်ချင်စိတ် ကြီးကြီးမရှိလှပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဇနီးသွားချင်နေတဲ့ ဆန္ဒကို တွေ့လိုက်ရတော့ တစ်နှစ်မှ တစ်ခါပဲဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သုံးရက် ထပ်ခွင့်ယူလိုက်ပါ့မယ်"
"အင်းလေ ရပါတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က သဘောတူလိုက်ပါတယ်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမလင်" လို့ ဟွမ်ရှောင်လျူက မျက်နှာပန်းလှလှနဲ့ ပြောပါတယ်။
"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ချင်းမင်က အရာရာကို ကြပ်မတ်ပေးနေတော့ ငါ့အလုပ်က အများကြီး ပိုလွယ်သွားတာပေါ့။ ဟုတ်သားပဲ! ဒီနှစ်တော့ လူတိုင်းရဲ့ လစာကို တိုးပေးမယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က စကားစလိုက်ပါတယ်။
အဒေါ်မာက အနည်းငယ် နှောင့်နှေးသွားပါတယ်။ "အခုဟာကလည်း နည်းတာမှ မဟုတ်တာ"
"ဒီနှစ်က ကုန်ဈေးနှုန်းတွေရော တခြားဟာတွေရော အများကြီး တက်လာတော့မှာ။ လစာတွေလည်း အဲဒီနဲ့ လိုက်ပြီး တက်မှပေါ့။ လူတိုင်းကိုတော့ ငါ မလျော့စေရပါဘူး။ လူတိုင်းရဲ့ လစာကို ယွမ် ခုနစ်ဆယ်အထိ တိုးပေးမယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ကြေညာလိုက်ပါတယ်။
"အဲလောက်တောင်လား" လို့ အဒေါ်မာက ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ ထွက်လာပါတယ်။ "အဲဒီလိုဆိုရင် မင်းပေါ်မှာ ကျလာတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးက နည်းတာမဟုတ်ဘူးနော်" ကုန်ဈေးနှုန်းတွေ တက်လာရင်တောင် ယွမ်ခုနစ်ဆယ်ဆိုတာ တော်တော်များတဲ့ ပမာဏပါ။
"အဲဒါတွေ အားလုံးကို ငါ စဉ်းစားပြီးမှ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အပြုံးနဲ့ ပြန်ပြောပြီး မားချန်မင် ဘက်ကို လှည့်လိုက်ပါတယ်။ "ချင်းမင်၊ မင်းက မန်နေဂျာဆိုတော့ မင်းရဲ့လစာက သူတို့ထက် ဆယ်ယွမ် ပိုများမယ်၊ ယွမ်ရှစ်ဆယ်ပေါ့။ များသောအားဖြင့် မင်းအတွက် ပင်ပန်းရတာပေါ့ကွာ"
"ဒါက ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာပါပဲ" လို့ မားချန်မင် က စေတနာအပြည့်နဲ့ ပြောပါတယ်။
"ဖေဖေ၊ ဖေဖေ့လစာ တိုးလာပြီဆိုတော့ သားကို ဘောလုံးတစ်လုံး ဝယ်ပေးရမယ်နော်" လို့ မာရှောင်ဒန်က တောင်းဆိုပါတယ်။
"မေမေ ဝယ်ပေးမယ်လေ" လို့ ဟွမ်ရှောင်လျူက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေနဲ့ သူ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဒါဆိုလည်း ရပြီ" မာရှောင်ဒန်က ဘောလုံးရရင်ပြီးရော ဆိုတော့ ကျေနပ်သွားပါတယ်။
မကြာခင်မှာပဲ ဦးလေးမာလည်း ရောက်လာပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးရင်း "ဦးလေး၊ လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦး" လို့ ပြောပါတယ်။
ကမ်းပေးလိုက်တဲ့အခါ ဦးလေးမာက ပြုံးပြီး "မင်းတို့လက်ဖက်ရည်က သောက်လို့ကောင်းသားပဲ" လို့ မှတ်ချက်ချပါတယ်။
"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါက ကျွန်တော် အတော်များများ ဝယ်လာတာလေ။ နောက်မှ တစ်ကျင်းလောက် ယူသွားဦး။ လူကြီးဖြစ်လာတာနဲ့အမျှ လက်ဖက်ရည် ပိုသောက်တာ ကောင်းတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပါတယ်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးလေးဝမ်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယောက္ခမ နှစ်ယောက်စလုံး ဒါကို အရမ်းကြိုက်ကြတယ်"
ဦးလေးမာက ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "အရင်တစ်ခါ ယူသွားတာတွေထဲက နည်းနည်းတော့ ကျန်သေးတယ်"
"လက်ဖက်ရည်က သက်တမ်းရှည်ရှည် ထားလို့ရပါတယ်။ နောက်မှ သောက်ဖို့ သိမ်းထားလည်း ရပါတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပါတယ်။
အိုမာမိသားစုက အကြာကြီး စကားထိုင်ပြောနေကြပါတယ်။ အချိန်အတန်ကြာတော့ တခြားဧည့်သည်တွေပါ ရောက်လာကြတဲ့အတွက် မားချန်မင် နဲ့ သူ့မိသားစုလည်း ဧည့်သည်အသစ်တွေအတွက် နေရာဖယ်ပေးဖို့ အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
အဘွားရှု က လီယုဖုန်းနဲ့ လီယုဖုန်းရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ချန်ရှန်း ရဲ့ အဖေပါ ပါလာပြီး ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
သူတို့က မကြာခင်မှာ ဆွေမျိုးတော်စပ်တော့မယ့်သူတွေ ဖြစ်တာကြောင့် အလည်အပတ် ဝင်လာကြတာပါ။ လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တို့က သူတို့ကို နွေးနွေးထွေးထွေး ဧည့်ခံခဲ့ကြပါတယ်။
သားအကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ ကျိုးခိုင် ကတော့ အိမ်မှာပဲ ဆက်နေနေခဲ့ပါတယ်— ဘာပဲပြောပြော သူ အိမ်ပြန်လာတာက ရှားရှားပါးပါး အချိန်အခါမှ ကိုး။ သူ့ရဲ့ မောင်နှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျိုးရွှမ် နဲ့ ကျိုးကွေ့လိုင် ကတော့ အိုမာမိသားစု ထွက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ခိုးထွက်သွားကြပါတော့တယ်။
ဧည့်သည်တွေကတော့ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် ရှိနေပါတယ်။
ကျိုးခိုင် က ဧည့်သည်အချို့ကို အပြင်အထိ လိုက်ပို့ရင်းနဲ့ စုကျန်း ရှင်းချန် နဲ့ ကျန်းမေလျန် တို့ကို ရန်ကနဲ မြင်သွားပါတယ်။ သူ့အကြည့်တွေက သူ မတွေ့ရတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ စုကျန်း ရှင်းချန် ဆီကို ရောက်သွားပါတယ်။
စုကျန်း ရှင်းချန် က ရုတ်တရက် အောက်ကျို့သွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ဒီအစ်ကိုကြီးရဲ့ ပုံစံက တကယ်ကို လွှမ်းမိုးမှု အလွန်အားကောင်းနေလို့ပါပဲ။
သူ ရှေ့ကိုတက်ပြီး နှုတ်ဆက်သင့်မလားလို့ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ ကျိုးခိုင် က လှည့်ပြီး အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်သွားခဲ့ပါပြီ။
"ဝင်ရအောင်" လို့ ကျန်းမေလျန် က သူ့ကို ဆွဲခေါ်ရင်း တိုက်တွန်းလိုက်ပါတယ်။
ဒီခေတ်မှာ သူတို့ရဲ့ အဝတ်အထည်ဆိုင်က အလွန်ကို အလုပ်ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒီနှစ်ရဲ့ ပထမနှစ်ဝက်အတွင်းမှာတင် ယွမ်နှစ်သောင်းနီးပါး ရရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါ ဘယ်လိုပိုက်ဆံမျိုးလဲ။ သူတို့အနေနဲ့ အိုကျိုးမိသားစုရဲ့ အမြင်ကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့ပါဘူး။
ကျိုးခိုင် ကတော့ စုကျန်း ရှင်းချန် ဟာ အိုကျန်းမိသားစုဆီ လာလည်တယ်ဆိုတာကို သူ့မိဘတွေ သိသွားရင် စိတ်ဆိုးကြလိမ့်မယ်ဆိုတာ သိတာကြောင့် လုံးဝကို မပြောပြတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
ဧည့်ခံတာတွေ ပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာ နေ့လယ်တောင် ရောက်နေပါပြီ။ လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တို့ နေ့လယ်စာစားပြီးတာနဲ့ တစ်ရေးတမော အိပ်စက်ဖို့ ဝင်သွားကြပါတယ်။
မတတ်နိုင်ပါဘူး၊ သူတို့လည်း အသက်တွေကြီးလာပြီ၊ စောစောထထားရပြီး မနက်ခင်း တစ်ပတ်လုံး ဧည့်သည်တွေကို နှုတ်ဆက်နေရတာဆိုတော့ နေ့လယ်ဘက်မှာ အနားယူဖို့ လိုအပ်တာပေါ့။
ကျိုးခိုင် ကတော့ ရှေ့တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ဖို့အတွက် အဘိုးအဘွားတွေရဲ့ အိမ်ဘက်ကို လျှောက်သွားခဲ့ပါတယ်။
"ဒီမှာပဲ ညစာစားရမယ်။ မင်းရဲ့မိဘတွေကိုပါ ခေါ်ခဲ့ဦး" လို့ အမေကျိုး က တိုက်တွန်းပါတယ်။
အဘိုးဝမ်လည်း အဲဒီမှာ ရှိနေပြီး အဖေကျိုး နဲ့အတူ စစ်တုရင် ထိုင်ထိုးနေပါတယ်။
ကျိုးခိုင် က လျှောက်လာပြီး "အင်းပါ၊ ဒီညတော့ ဒီစားပွဲမှာ အတူတူလာစားကြဖို့ ဖေဖေနဲ့မေမေကို ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်မယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
"မင်းတို့ရဲ့ သတို့သမီးလောင်းဘက်က မိဘတွေ မနေ့က မိသားစုညစာစားဖို့ လာခဲ့ကြတယ်လို့ အာဝါ ပြောတာ ငါကြားလိုက်တယ်?" လို့ ကျိုးရှ က စနောက်လိုက်ပါတယ်။
အမေကျိုး ကလည်း ချက်ချင်း ဝင်ပြောလာပါတယ်၊ "ကောင်မလေးရဲ့ မိသားစုနောက်ခံက အတော်လေး ကောင်းတယ်လို့ အာဝါ ပြောတာ ငါကြားတယ်။ သူမက ကောလိပ်ကျောင်းသူတစ်ယောက်၊ သူနာပြုတစ်ယောက်တဲ့၊ ပြီးတော့ သူ့မိဘတွေနဲ့ အစ်ကိုတွေလည်း အလုပ်အကိုင် ခိုင်မာကြတယ်။ သူ့မိဘတွေနဲ့ မင်းတို့မိဘတွေက ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေတွေ မဟုတ်ဘူးလား?"
အကြောင်းအရာက သူ့ရဲ့ မြေးမွေးမယ့်သူ့သတို့သမီးလောင်းဘက်ကို ရောက်လာတဲ့အခိုက်မှာပဲ အမေကျိုး က နေ့လယ်ခင်း အိပ်ရေးဝမဝတာတွေ အကုန်ပျောက်သွားပြီး ချက်ချင်းကို တက်ကြွလာပါတော့တယ်။
ကျိုးခိုင် မှာ ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးနဲ့ ဦးလေးကြီးတို့နှစ်ယောက်စလုံး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ သူက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး "မေကျားက တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်" လို့ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
"ဒါဆိုရင် မင်းသူ့ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံရမယ်။ အဲဒီလို နောက်ခံမျိုးနဲ့ဆိုတော့ သူ့ကို လိုက်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိမှာသေချာတယ်။ သူနာပြုဆိုတာ - ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့ အလုပ်လဲ! တကယ်တော်တဲ့ ကောင်မလေးမှ အဲဒါကို သင်ယူနိုင်တာ။ သူမက ဖြူစင်တဲ့ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလိုပဲ!" ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ အမေကျိုး က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာနဲ့ ပြုံးဖြီးသွားပါတော့တယ်။