"စက်ဘီးနဲ့ လာခဲ့တာဆိုတော့ ဒီအတိုင်းလည်း လေညှင်းခံထွက်ချင်နေတာနဲ့ ကိုယ်ပဲ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်" ဟု ဝမ့်ဂိုတုံက ထရပ်လိုက်ရင်း ပြောသည်။
"ကိုင်နိုင်ပါ့မလားဗျာ။ အကိုဂိုတုံ သေချာပေါက် သောက်ထားတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်နော်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြန်ပြောသည်။
"ဒီလောက်လေးကတော့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး" ဟု ဝမ့်ဂိုတုံက ဆိုသည်။
"ဆန်ဝါကိုပဲ လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်ပါမယ်" ဟု ကျိုးစိနီက ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"ရပါတယ်။ ဂိုတုံပဲ လိုက်ပို့ပါစေ။ အမြန်သွားပြီး စိနီကို ပို့ပေးခဲ့လိုက်ပါ။ အဘိုးနဲ့အဘွားတို့ဆီကို လုံလုံခြုံခြုံရောက်အောင် သေချာပို့ပေးခဲ့နော်၊ ကြားရဲ့လား" ဟု အမေဝမ့်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပွင့်လန်းနေလေပြီ။
"သိပါပြီ" ဟု ဝမ့်ဂိုတုံက ပြန်ဖြေသည်။
"သွားကြတော့လေ" လင်ချင်ဟယ်က ဝမ့်ဂိုတုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ကျိုးစိနီဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးစိနီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဝမ့်ဂိုတုံ၏နောက်သို့ အောက်ထပ်သို့ လိုက်သွားလေသည်။ ဝမ့်ဂိုတုံက သူမကို အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့ထံသို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
"ချင်ဟယ်၊ ငါတို့လည်း လမ်းလျှောက်ထွက်ကြရအောင်လား" အမေဝမ့်က သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။
"သွားကြတာပေါ့" လင်ချင်ဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ရှင်တို့နှစ်ယောက်ရော လိုက်ခဲ့ကြဦးမလား" ဟု အမေဝမ့်က အဖေဝမ့်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့အား လှမ်းမေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့ပဲ သွားကြတော့" အဖေဝမ့်က အပြင်ထွက်ချင်စိတ် မရှိလှပေ။
"မင်းရဲ့အမေနဲ့အတူ လမ်းထွက်လျှောက်လိုက်ဦး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က သူ၏ သားကြီးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
"မေကျား၊ နှစ်ယောက်သား အတူတူ လမ်းလျှောက်ထွက်ကြရအောင်" ဟု ကျိုးခိုင်က ဝမ့်မေကျားအား ပြောလိုက်သည်။
ဝမ့်မေကျားက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အိတ်ကို ယူလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် အမေဝမ့်၊ လင်ချင်ဟယ်၊ ကျိုးခိုင်နှင့် ဝမ့်မေကျားတို့ လေးယောက်သား အတူတူ ထွက်လာကြသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင်ကတော့ သူ့အကိုကြီးအတွက် အချိန်တစ်ခဏလေး သီးသန့်ရစေရန် အိမ်တွင် ဆက်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူက အဖေဝမ့်နှင့် အဖေတို့အတွက် အရက်နာကျပျောက်ဆေးဖြစ်သော ပျားရည်ခွက်နှစ်ခွက်ကို ဝင်ဖျော်ပေးလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် ဝမ့်မေကျားက ကျိုးခိုင်နှင့် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် လျှောက်လာသည်။ ကျိုးခိုင်က အရပ်အမောင်း အလွန်ပင် ရှည်လျားလှပြီး ဝမ့်မေကျားကလည်း အရပ်ပုလှသူ မဟုတ်သော်လည်း သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသည့်အခါ ငှက်ကလေးတစ်ကောင်လို ပုံစံငယ်လေး ဖြစ်သွားလေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်က အမေဝမ့်နှင့် လင်ချင်ဟယ်တို့၏ နောက်မှ လိုက်လာကြရင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။ အမေဝမ့်နှင့် လင်ချင်ဟယ်တို့ကလည်း သူတို့ဘာသာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဖြစ်စေရန် လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကြသည်။
အမေဝမ့်က ပြုံးလျက် "ငါ့မိသားစုရဲ့ ခေါင်းအေးအေးနဲ့ ဒီကောင်လေးအတွက်တော့ နောက်ဆုံးတော့လည်း နွေဦးရာသီ ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ ထင်တယ်" ဟု ပြောသည်။
သံပင်ကြီး ပွင့်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည် — မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးတတ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ အမေဝမ့်က သူမ၏ သားကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူက သမာသမတ်အလွန်ကျပြီး ဟန်ဆောင်စရာ၊ လှည့်ကွက်ဆင်စရာ မသိတတ်ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မကြိုက်ဘဲနေလျှင် သူက ပါးစပ်ပင် ဟမည်မဟုတ်ပေ။
ဝမ့်ဂိုတုံတွင် အချို့သော ရိုမန်တစ်ဆန်သည့် စိတ်ကူးစိတ်သန်းများ ရှိနေကြောင်း လင်ချင်ဟယ် ခန့်မှန်းမိသော်လည်း အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူမ၏ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် အနည်းငယ် ပိုနေခဲ့သည်။
"သူက စိနီကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးရုံပါပဲ။ မင်းတို့ထင်နေသလို မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်ဟယ်က တစ်ဖက်မှ ကြားဖြတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ တူမလေး ထိခိုက်နစ်နာသွားမှာကို သူမ မလိုလားပေ။ စိနီကသာ ဝမ့်ဂိုတုံနဲ့ တွဲပြီးမှ နောက်ဆုံးမှာ ဝမ့်ဂိုတုံဘက်က မကျေမနပ်ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ လင်ချင်ဟယ်က ချစ်ကြိုက်ရုံနဲ့ ရလဒ်ကောင်းတစ်ခုကို အာမမခံနိုင်မှန်း သိထားသော်လည်း စိနီသာ သူ့ကို တကယ်ကြိုက်မိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
အမေဝမ့်က ဖျောင်းဖျပြောဆိုသည်မှာ "ချင်ဟယ်ရယ်၊ ငါ့ကို ယုံပါ၊ ငါ့သားကို ငါအကောင်းဆုံး သိပါတယ်။ သူသာ ပါးစပ်ကနေ အဲဒီလို ထွက်ပြောလာပြီဆိုရင် အဲဒီဘက်မှာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိလို့သေချာပေါက် ဖြစ်မှာပါ။ သူက ပေါ့ပျက်ပျက်လူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွဲဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီဆိုရင် သူက အလေးအနက်ထားတတ်တယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း စိနီက အရမ်းကို ကောင်းမွန်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် — သူ သေချာပေါက် သဘောကျကျေနပ်မှာပါ" ဟု ဆိုသည်။
လင်ချင်ဟယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဂိုတုံက အရည်အချင်းရှိတဲ့သူဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ကွာဟချက်ကတော့ တော်တော်လေး ကြီးမားနေတယ်လေ" ဟု ပြောသည်။
"ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ။ စိနီက သူ့ကိုယ်သူ ပိုတိုးတက်လာအောင် ညနေပိုင်းကျောင်းတက်နေတာပဲလေ။ ငါတို့မိသားစုရဲ့ အခြေအနေအရဆိုရင် သူက အလွယ်တကူပဲ အလိုက်သင့် နေသွားနိုင်မှာပါ။ သူ့ကို ဂိုတုံနဲ့ စမ်းပြီး တွဲကြည့်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ။ အားလုံးခြုံပြောရရင်တော့ တခြားဘယ်သူ့ထက်မှ ဆိုးသွားစရာ မရှိပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု အမေဝမ့်က သူမ၏ သားအတွက် အားတက်သရော ပြောဆိုလေသည်။
"ငါ့တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ ငါအရင်ဆုံး စိနီကို မေးကြည့်ရဦးမယ်။ အဲဒီအပြင် ဂိုတုံက သူ့ထက် အသက်အများကြီး ကြီးနေသေးတယ်လေ" လင်ချင်ဟယ်က အမေဝမ့်နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သော်လည်း ဝမ့်ဂိုတုံ၏ အားနည်းချက်ကို ထောက်ပြရမည်ဟု ခံစားရသည်။ အမှန်တရားက ထိုအတိုင်းပင် မဟုတ်ပါလော။
"ငါသိပါတယ်။ ဂိုတုံက အသက်ကြီးတယ်ဆိုတာက သူ့ကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးနိုင်မယ်၊ အလိုလိုက်ပေးနိုင်မယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲလေ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ စိနီသာ ငါတို့မိသားစုထဲကို တကယ်ဝင်လာခဲ့ရင် သူက စိနီကို အနိုင်ကျင့်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း စိတ်ချလက်ချ နေနိုင်ပါတယ်" ဟု အမေဝမ့်က အတည်ပြုပြောဆိုသည်။
လင်ချင်ဟယ်က ပြုံးလျက် "ဒါဆိုလည်း အချိန်တန်ရင် ငါ သူမနဲ့ စကားပြောကြည့်ပါ့မယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"သေချာပေါက် ပြောကြည့်ပေးပါ။ ဂိုတုံက နောင်နှစ်ကျရင် သီးသန့်ခွဲပြီး တစ်ယောက်တည်း သွားနေတော့မှာ။ ကိစ္စတွေသာ အဆင်ပြေသွားရင် လူငယ်နှစ်ယောက် သီးသန့်ဘဝနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေလို့ရတာပေါ့" ဟု အမေဝမ့်က ထပ်လောင်းပြောသည်။ "သူ့လစာ သူကိုင်တာ တစ်လကို တစ်ရာကျော်ရှိတယ်၊ နောင်နှစ်ကျရင်လည်း ပိုတိုးလာဦးမယ်။ တစ်ခါတလေ ငါတို့ကို လုပ်ကျွေးတာလောက်နဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။ ကျန်တာတွေအတွက် မင်းတို့ စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါတို့မှာလည်း ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းငွေတွေ ရှိပါတယ်"
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင်သာ ဤကိစ္စ အောင်မြင်သွားပါက လင်ချင်ဟယ်လည်း ကန့်ကွက်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤမျှ အဘက်ဘက်က ပြည့်စုံသော လိုက်ဖက်မှုကို ရှာတွေ့ဖို့ဆိုသည်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။ အဘိုးဝမ့်၏ အခြေအနေနှင့် အမေဝမ့်တို့၏ စိတ်ထားကျယ်ပြန့်မှုတို့ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် စိနီသာ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ဝင်လာခဲ့မည်ဆိုပါက သူတို့နှင့် အလွယ်တကူ သင့်မြတ်စွာ နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် လင်ချင်ဟယ်က ကျိုးစိနီနှင့် ထိုင်ပြီး စကားကောင်းကောင်း ပြောဆိုဆွေးနွေးရန် အစီအစဉ်ဆွဲလိုက်သည်။
အမေဝမ့်က ကျိုးခိုင်နှင့် သူမ၏ သမီးကောင်မလေးဘက်သို့ လှည့်ကာ "ကဲပါ၊ နှစ်ယောက်သား ဟိုဘက်မှာ ရုပ်ရှင်ပဲဖြစ်ဖြစ် သွားကြည့်ကြတော့လေ။ ငါတို့ကတော့ အရင်ပြန်နှင့်တော့မယ်" ဟု ပြောသည်။
"ဒီလောက်နဲ့ ပြန်တော့မလို့လား" ဟု ဝမ့်မေကျားက မေးသည်။
"အရမ်းအေးနေလို့ပါ။ မင်းတို့လူငယ်တွေကတော့ အကြောင်းမဟုတ်ပေမဲ့ ငါတို့အိုစာပေတွေကတော့ မခံနိုင်ဘူးလေ" ဟု အမေဝမ့်က ဆိုသည်။
"မေကျားကို သေချာဂရုစိုက်သွားလိုက်ဦး" ဟု လင်ချင်ဟယ်က သူမ၏ သားကို မှာကြားလိုက်ပြီး သူမနှင့် အမေဝမ့်တို့ ပြန်လှည့်လာကြသည်။
ကျိုးခိုင်နှင့် ဝမ့်မေကျားတို့ အချင်းချင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး မျက်နှာရဲတက်သွားကြပြီး အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသည်။ ဤအချိန်တွင် မိဘနှစ်ဖက်စလုံးက သူတို့ကို အသေအချာကို စုံတွဲပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
"သွားကြရအောင်" ကျိုးခိုင်က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"အင်း" ဟု ဝမ့်မေကျားက တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးခိုင်က သူမနှင့်အတူ ပန်းခြံဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ဝမ့်မေကျား တစ်ခုခုပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကျိုးခိုင်က "မေကျား၊ အဲဒီစစ်သားတွေကို လက်မခံလိုက်နဲ့ဦး။ ကိုယ့်ကို နှစ်နှစ်လောက် စောင့်ပေးပါ" ဟု ရုတ်တရက် အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ပြောထွက်လာသည်ကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။
ဝမ့်မေကျား အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် နီရဲလာသည်။ သူမက အရှက်ပြေစေရန် သူမ၏ ပုဝါကို ဆွဲတင်ကာ ဖုံးလိုက်သည်။
"ငါတို့က အခုမှ ငယ်သေးတာရယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ ရာထူးနေရာကလည်း အခုထိ နိမ့်သေးတယ်။ ငါ နည်းနည်းမြင့်တဲ့နေရာ ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်ပေးပါ၊ ပြီးရင် လက်ထပ်ကြတာပေါ့။ အဲဒါ အဆင်ပြေလား" ဟု ကျိုးခိုင်က မေးလိုက်သည်။
မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး ရဲတက်နေလျက်ဖြင့် ဝမ့်မေကျားက သူ့ကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော သဘောတူသည့် ခေါင်းညိတ်ပြမှုလေး လုပ်ပြလိုက်သည်။
ကျိုးခိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကြီးတစ်ခု ဖြာကျလာသည်။ ဘယ်သူမှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
"ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ" ဝမ့်မေကျားက ပို၍ပင် မျက်နှာနီရဲသွားသော်လည်း သူမ၏ လက်ကို ဆွဲမထုတ်ခဲ့ပေ။
"ကိုယ်နဲ့ ကြီးပြင်းလာတာပဲလေ။ မင်းက ကိုယ့်ကိုပဲ လက်ထပ်ရမှာပေါ့။ ကိုယ်က မင်းကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးမယ်၊ မင်း နစ်နာစရာ မရှိရအောင် တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ပေးမယ်" ဟု ကျိုးခိုင်က ကတိကဝတ်ပြုလိုက်သည်။
"ပါးစပ်ချိုလိုက်တာ။ အရင်တုန်းက ဘာလို့ လူကို ဒီလိုမျိုး ချော့ပြောတတ်မှန်း မသိခဲ့တာလဲ" ဝမ့်မေကျား၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်နေပြီး မျက်နှာကို လွှဲလိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အဲတုန်းက မင်းက ငယ်သေးလို့လေ" ဟု ကျိုးခိုင်က ပြန်ပြောသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသော်လည်း နှစ်သစ်ကူးပြီးသွားလျှင် သူက အသက်နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ် ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။ မိန်းမတစ်ယောက်ကို အတည်တကျ သိမ်းပိုက်ထားသင့်သည့် အချိန်ရောက်ပြီ မဟုတ်ပါလော။ သူတို့အရင်ဆုံး တွဲကြည့်ကြပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း အိမ်ထောင်ရေးဆီသို့ ဦးတည်သွားကြရမည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့စိတ်ထဲတွင် ခိုင်မာသည့် ကျောက်ဆည်လို အခြေတကျဖြစ်စေမည့် အရာတစ်ခု ရှိနေဖို့ လိုအပ်ပေသည်။
ဝမ့်မေကျားက သူ့ကို ရယ်ကျဲကျဲနှင့် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သား အပြင်ဘက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ လျှောက်လည်ကြပြီးမှ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ကျိုးခိုင်က ဝမ့်မိသားစုကို ပို့ပေးပြီးနောက် အပေါ်ထပ်ရှိ သူတို့တိုက်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
"ဘာလို့လဲမသိဘူး၊ စီစစ် မေကျားနဲ့ အတူတူ ထွက်သွားပြီး ပြန်လာကတည်းက တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားနေရတယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က သူ၏ အကိုကြီးကို ချက်ချင်းပင် စစ်ဆေးမေးမြန်းတော့သည်။
"ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားလို့လဲ" ဟု အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သော ကျိုးရွှမ်က မေးလိုက်သည်။
"မသိဘူးလေ။ မေကျားက ခုနက ငါတို့ဘက်ကိုတောင် မကြည့်ရဲဘူး၊ မျက်နှာတွေကလည်း နီနေတုန်းပဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ထောက်ပြပြောဆိုသည်။
လင်ချင်ဟယ်က ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးလိုက်သည်မှာ "မေကျားရဲ့ စိတ်နှလုံးကို နာကျင်အောင် လုပ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့နော်၊ မဟုတ်ရင် ငါ လွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!" ဟု ဆိုလေသည်။
ထို့နောက် သူမသည်လည်း ထိုညက အဖေဝမ့်နှင့်အတူ အရက်အနည်းငယ် ပိုသောက်ထားမိသော ကျိုးချင်းပိုင်ကို ဝင်ကြည့်ရန် အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားတော့သည်။