လက်ရှိမိသားစုစီမံကိန်းပေါ်လစီအရ ကျိုးအာနီ ရဲ့ အမြွှာကိုယ်ဝန်အကြောင်း ကြားသမျှလူတိုင်းက မနာလိုမဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။
ကျိုး ဆန်နီ ကလည်း အစကနဦး သိလိုက်ရတုန်းက မနာလိုဖြစ်မိပါသေးသည်။ သို့သော် သူမ၏ဗိုက်က အာနီ့လို ကြီးမားလှသည်မဟုတ်ဘဲ ပုံမှန်အတိုင်းသာ ရှိနေသဖြင့် ထိုသို့သော မျှော်လင့်ချက်မျိုး မရှိခဲ့ပေ။
အမြွှာကိုယ်ဝန်ဆောင်ရခြင်းက ဝမ်းမြောက်စရာကောင်းသည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း အထူးသဖြင့် နောက်ပိုင်းလများတွင် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ကျရောက်သည့် ဖိအားက ကြီးမားလှပေသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ကျိုးအာနီ က အထည်စက်ရုံသို့ သွားရောက်တော့ခြင်း မရှိတော့ပေ။
ယင်းအစား သူမသည် အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့၏ဘေးတွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုမျှကြီးမားလှသော ဗိုက်ကြီးနှင့် ဝမ်ယွမ် နှင့်အတူ စက်ရုံသို့ အသွားအလာလုပ်နေရန်မှာ အဆင်မပြေလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ခြင်းက သူမအား သင့်လျော်စွာ အနားယူပြန်လည်သန်စွမ်းစေနိုင်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ယခုတလော သူမက အလွန်အမင်း အိပ်ငိုက်လွယ်ကာ မောပန်းလွယ်နေသောကြောင့် ပို၍ပင် သင့်လျော်ပေသည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ မြေးမလေးက မကြာခင် မီးဖွားတော့မှာမို့လား” ဟု အမေကျိုး ထံသို့ တစ်နေ့တွင် အဘွားအိုဇူက မေးမြန်းလာသည်။
နှစ်ဦးပိုင်းတုန်းက အဘွားအိုဇူသည် သူမ၏မြေးဖြစ်သူအား ကျိုး စီနီ နှင့် လက်ထပ်စေလိုခဲ့ပြီး ယင်းကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အဘွားအိုဟူနှင့် သူတို့၏ရင်းနှီးမှုကိုပင် အသုံးချခဲ့သေးသည်။ သို့သော် သူမ ပြန်လည်စုံစမ်းကြည့်သည့်အခါမှသာ သူမ၏မြေးက မြို့ပြတွင် အလုပ်အကိုင်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် နေရာတကျဖြစ်နှင့်ပြီးကြောင်းကို သိရှိခဲ့ရသည်။ ပြန်ပြောင်းတွေးကြည့်လျှင် အဘွားအိုဇူက မိမိကိုယ်ကို ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ ထိုစဥ်က အိမ်ထောင်ဖက်ကိစ္စကို မပြောမိခဲ့သည်မှာ တော်သေးသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူမမြေး၏ အနာဂတ်အလားအလာများကိုပင် နှောင့်နှေးကြန့်ကြာစေမိပေလိမ့်မည်။
ယခုမူ ကျိုးအာနီ ၏ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသော ဗိုက်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း သူမက အလွန်အမင်း စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
အမေကျိုး က “အချိန်နည်းနည်းတော့ လိုသေးတယ်” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
“ကြည့်ရတာ လုံးဝကို သေးပုံမပေါ်ဘူးနော်” ဟု အဘွားအိုဇူက မှတ်ချက်ပြုသည်။
“ဟုတ်ပါ့မလား။ သူမက အမြွှာကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားတာဆိုတော့ သာမန်လူတွေထက် ပိုကြီးနေတာ သဘာဝကျတာပေါ့” ဟု အမေကျိုး က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောဆိုသည်။
“ဟင့်အင်း? အမြွှာ ဟုတ်လား” အဘွားအိုဇူမှာ အံ့အားသင့်သွားကာ သူမ၏အကြည့်တို့မှာ ကျိုးအာနီ ၏ ဗိုက်ဆီသို့ ချက်ချင်းဆိုသလို ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤကျေးလက်သူလေးက ဤမျှလောက်အထိ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ကံကောင်းခြင်းမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ မြို့တော်ရှိ ချမ်းသာသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ရုံသာမကဘဲ ယခုအခါတွင်လည်း အမြွှာကိုယ်ဝန်ကိုပါ လွယ်ထားရပေပြီလော။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အဲ့လောက်တောင် အံ့သြစရာကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းမှာ အမြွှာမွေးတဲ့ မျိုးရိုးရှိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခမတွေကလည်း အမြွှာမွေးဖူးသလို ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း အမြွှာမွေးခဲ့တာပဲလေ။ ဒီမျိုးဆက်ကျတော့လည်း ပုံမှန်ပါပဲ” ဟု အမေကျိုး က ချောမွေ့စွာပင် ပြောဆိုလိုက်သည်။
ယင်းအတွက် သံသယဖြစ်စရာ လုံးဝမလိုပေ — သူမ အကြီးအကျယ် ကြွားဝါနေခြင်းပင်တည်း။ အဘွားအိုဇူအနေဖြင့် အမှန်တရားကို စစ်ဆေးရန် သူတို့၏ဇာတိမြို့သို့ ပြန်သွားနိုင်သည့် နည်းလမ်းမရှိသောကြောင့် အမေကျိုး က သူမကြိုက်သလို ပြောဆိုနိုင်ပေသည်။
ငှက်ပျောသီးတစ်လုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စားသုံးနေသော ကျိုးအာနီ မှာ တိမ်းသွားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
အဘွားအိုဇူက သံသယဝင်လျက် ရှိနေသည်။ “ခင်ဗျားတို့က ဒီအကြောင်းကို ဘာလို့ တစ်ခါမှ မပြောပြဖူးတာလဲ”
“ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ အရာတစ်ခုပဲလေ။ အဲ့ဒါကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ထုတ်ပြောနေဖို့ ဘာထူးဆန်းတာ ရှိလို့လဲ” ဟု အမေကျိုး က လျစ်လျူရှုသည့်အနေဖြင့် လက်ကို ဝမ်းနည်းဖွယ်မရှိ ခါယမ်းပြလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီ က သူမ၏ငှက်ပျောသီးကို တိတ်တဆိတ် ကိုက်ဖြတ်စားသုံးနေရင်း ဘိုးဘေးဘီဘင်များမှ ဆင်းသက်လာသည့် အမြွှာအကြောင်း ဘာမှမသိကြောင်း သွယ်ဝိုက်၍ ဖော်ပြနေသည်။
အဘွားအိုဇူမှာ မကင်းမကွာ ကျန်ရစ်နေသေးသော စိတ်ပျက်မှုအရိပ်အယောင်တို့ဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
သူမ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ အဘွားအိုဇူသည် အဘိုးအိုဇူအား အောက်ပါအတိုင်း ပြောပြလေသည်– “အဲ့ဒီကျိုးမိသားစုဟောင်းမှာ အမြွှာမွေးတဲ့ မျိုးရိုးရှိတယ်။ တကယ်လို့သာ ကျွန်မတို့မြေးလေးက တခြားနေရာမှာ အိမ်ထောင်ဖက် မတွေ့သေးရင် အဲ့ဒီ ကျိုး စီနီ နဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရရင် တော်တော်ကောင်းမှာပဲ”
ဒီခေတ်ဒီအခါမှာ မိသားစုစီမံကိန်းက တအားတင်းကျပ်နေတာလေ၊ ဘယ်သူကများ လိုချင်တဲ့အချိန်တိုင်း ကလေးတွေ မွေးနိုင်ကြမှာလဲ။ သူတို့ရဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေကို မစွန့်လွှတ်ချင်ဘူးဆိုရင်ပေါ့။ လုပ်ငန်းခွင် မရှိတော့ရင် လူတစ်ယောက်က စားနပ်ရိက္ခာကို ဘယ်လိုများ ရယူနိုင်မှာတဲ့လဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတည်းနဲ့ အမြွှာကိုပါ ထိန်းကျောင်းနိုင်စွမ်းရှိတယ်ဆိုရင်တော့ အဲ့ဒါက ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပဲပေါ့။ ဘယ်သူကများ ကလေးပိုမို မရချင်ဘဲ ရှိမလဲ။
အဘိုးအိုဇူက သူမအား ဂရုမစိုက်ပေ။ ကျိုးမိသားစုဟောင်းနဲ့ ဆွေမျိုးတော်စပ်ရမယ်ဆိုရင်တော့ တော်တော်လေး အံ့သြစရာကောင်းမှာ ဖြစ်ပေမယ့် ကံမပါဘူးဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီအကြောင်းကိုပဲ စွဲစွဲလမ်းလမ်း တွေးနေလို့ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ ရှိမှာမဟုတ်ပေ။
ပင်မခန်းမဆောင်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် အမေကျိုး က သူမ၏ ကြွားဝါမှုကို ကျေနပ်စွာဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်ကာ ကျိုးအာနီ ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ “အာနီ၊ ခေါက်ဆွဲ နည်းနည်းလောက် စားဦးမလား။ အဘွား ပြုတ်ပေးမယ်လေ”
“သမီး ကိုယ့်ဟာကိုယ် လုပ်နိုင်ပါတယ် အဘွား” ဟု ကျိုးအာနီ က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
“အဲ့ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ဗိုက်နဲ့ ဆိုတော့ အဆင်မပြေပါဘူး။ အဘွားပဲ လုပ်လိုက်ပါရစေ” ဟု အမေကျိုး က ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်နှင့် လက်တို့မှာ ယခုတိုင် ထူးထူးခြားခြား ပေါ့ပါးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အစိမ်းရောင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် ကြက်ဥတစ်လုံး တင်ထားသော ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏မြေးမလေး အစာစားနေသည်ကို ချစ်ခင်ကြည်နူးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ “သမီးအတွက်တော့ အခုခေတ်က တကယ်ကို ကောင်းလိုက်တာ”
သူမသည် စိတ်ခံစားချက်တို့ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ အဘယ်ကြောင့် သက်ပြင်းမချဘဲ နေမည်နည်း။ သူမကိုယ်ဝန်ရှိစဥ်တုန်းကဆိုလျှင် နောက်ထပ် အစားအစာတွေ ပိုစားဖို့ဝေးစွ၊ တစ်နေ့ကို ထမင်းသုံးနပ် မှန်မှန်စားနိုင်ဖို့ကိုပင် ဇိမ်ခံစရာတစ်ခုအနေဖြင့် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရပေသည်။ ယခုမူ ဘဝက ရိုးရှင်းစွာပင် အလွန်တရာ သာယာလှပနေပေပြီ — ဗိုက်ဆာလာသည့်အချိန်တိုင်းတွင် လိုချင်သလောက် အနပ်ရေများစွာ စားသုံးနိုင်ပေသည်။
ကျိုးအာနီ က ပြုံးလိုက်ကာ ဟင်းရည်တစ်စက်မျှ မကျန်စေဘဲ ခေါက်ဆွဲပွဲတစ်ခုလုံးကို ဝမ်းသာအားရ ကုန်စင်အောင် စားသုံးလိုက်သည်။
သူမ၏ စားချင်စိတ်မှာ မကြာသေးမီက အလွန်တရာ ကြီးမားလာခဲ့ပြီး သာမန်လူနှစ်ဦး သို့မဟုတ် သုံးဦးစာခန့်၏ စားသုံးမှုပမာဏနှင့်ပင် ညီမျှနေခဲ့သည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြားနေရာများတွင် အဆီများ မတက်လာဘဲ သူမ၏ဗိုက်ကသာ အာဟာရဓာတ်များကို အကုန်အစင် စုပ်ယူနေပုံရပေသည်။
ထိုနေ့မှာပင် ကျိုးကွေ့လိုင် က အခြောက်ခံထားသော ရေမှော်အထုပ်တစ်ထုပ်နှင့် အခြားပင်လယ်စာ အခြောက်အခြမ်း နှစ်ဆယ်ခန့်ကို သယ်ဆောင်လာကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“အာနီအမေ၊ ဘယ်လိုနေသေးလဲ” ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က မေးမြန်းခဲ့သည်။
“ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်မအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့” ကျိုးအာနီ က ပြုံးလိုက်ကာ “ဒါတွေက ကျွန်မရဲ့ စာရင်းထဲကို ထည့်ထားတာလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး၊ အမေက သယ်လာခိုင်းတာပါ” ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
“အဲ့ဒါဆို အဆင်မပြေပါဘူး။ ဒီအတိုင်း အလကားပဲ ဆက်စားနေမယ်ဆိုရင် ဆိုင်မှာ ဘယ်လောက်တောင် အမြတ်ကျန်တော့မှာလဲ” ဟု ကျိုးအာနီ က ကန့်ကွက်ပြောဆိုသည်။
“ဟဲဟဲ၊ ဒါက ကျွန်တို့မိသားစုရဲ့ ပထမဆုံး အမြွှာလေးတွေလေ! သေချာဂရုစိုက်ကို စိုက်ရမှာပေါ့” ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီ သာမကဘဲ ကျိုး ဆန်နီ လည်း မွေးဖွားရမည့်ရက်သို့ နီးကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က လီအိုက်ကော် အား သူမအား အာဟာရပြည့်ဝသော အစားအစာများ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးကာ ကြင်နာစောင့်ရှောက်ရန် တစ်ခါတစ်ရံ တွန်းအားပေးတတ်ပေသည်။
အောက်တိုဘာလတွင် ကျိုး ဆန်နီ မှာ နောက်ဆုံးတွင် မီးဖွားတော့သည်။
၎င်းမှာ သူမ၏ ပထမဆုံးသော ကလေးဖြစ်သောကြောင့် လုပ်ငန်းစဥ်မှာ အလျင်အမြန် ပြီးမြောက်သွားခြင်း မရှိပေ။ သားအိမ်ခေါင်း ကောင်းမွန်စွာ ပွင့်လာသည်အထိ မီးဖွားနာကျင်ကိုက်ခဲမှုများက တစ်ရက်ပြည့်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူမ၏ ကျုံ့ညှစ်နာကျင်မှုများ စတင်လာသည့် မိနစ်ပိုင်းတွင်ပင် လီအိုက်ကော် က သူမအား ဆေးရုံသို့ ချက်ချင်းခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ခြေထောက်များမှာ လုံးဝအဆင်မပြေကြောင်း သူသိထားပေသည်၊ သို့သော် ညသန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် မီးဖွားနာကျင်လာပါက ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ရန်မှာ ဘေးဥပဒ်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
နေ့ဘက်များတွင် လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုး စီနီ အား စောင့်ကြည့်ရန်အတွက် အမြဲလိုလို စေလွှတ်တတ်သည်။ ညဘက် ဆိုင်သိမ်းပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က ဟူဇီ အား ဆိုင်တွင်ပင် အိပ်စက်ခိုင်းထားပြီး လီအိုက်ကော် ကမူ ကျိုး ဆန်နီ အား အဖော်ပြုရန် ဆေးရုံတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သည်။
မီးဖွားနာကျင်ကိုက်ခဲမှု စတင်ချိန်မှစ၍ အမှန်တကယ် မီးဖွားသည့်အချိန်အထိ စုစုပေါင်း နှစ်ရက်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည် — ပထမဆုံးအကြိမ် မိခင်ဖြစ်လာသူတစ်ဦးအတွက် သင့်လျော်မျှတသော အရှိန်အဟုန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် ခြောက်ကတ်တီကျော်လေးသော ဖူးဖူးဖောင်းဖောင်းနှင့် ကျန်းမာသန်စွမ်းသည့် ယောကျ်ားလေးတစ်ဦးကို မွေးဖွားခဲ့သည်။
လီအိုက်ကော် မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့က လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြသလို ကျိုးရှ နှင့် ဆူဒါလင် တို့လည်း လာရောက်ခဲ့ကြသည်။ ပြန်ရောက်လာကြသည့်အခါ ၎င်းတို့က အရာရာတိုင်း ချောမွေ့ပြေပြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ စိတ်ပူစရာ ဘာမှမရှိတော့ကြောင်း အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့အား သတင်းပို့ခဲ့ကြသည်။
အမေကျိုး မှာ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မျက်နှာတောက်ပသွားကာ ရှေ့တံခါးဝကို တံမြက်စည်းလှည်းနေသော အဘွားအိုဇူထံသို့ ထိုသတင်းကို အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်– “ကျွန်မရဲ့ တတိယမြေးမလေး မွေးပြီလေ! ဖူးဖူးဖောင်းဖောင်းနဲ့ ခြောက်ကတ်တီကျော်တဲ့ ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်တဲ့!”
“အို၊ ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းမြောက်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ သတင်းလဲ! တစ်ခါတည်းနဲ့ ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက် ရတာပေါ့လေ” ဟု အဘွားအိုဇူက ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုခဲ့သည်။
“အဲ့ဒါက အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းက ယောကျ်ားလေးတွေ မွေးရတာကို ကြိုက်တာကိုး။ ကျွန်မရဲ့ စတုတ္ထမြေးမတော်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး— တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ယောကျ်ားလေး သုံးယောက်ဆက်တိုက် မွေးခဲ့တာလေ” ဟု အမေကျိုး က ဝင့်ကြွားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
အနီးနားမှနေ၍ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသော ကျိုးအာနီ က သူမ၏စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်– *...ကျွန်မတို့ရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်တစ်ယောက်တည်းသာ ယောကျ်ားလေးတွေ ဆက်တိုက်မွေးနေတာပါ။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အများစုက မိန်းကလေးတွေပဲ မွေးကြတာပါပဲ။*
သူမ၏ မိသားစုကိုပင် ယူဆကြည့်ပါ။ သူမ၏အမေက သူမ၏ မောင်လေးနှစ်ယောက်ဖြစ်သော ကျိုးယန် နှင့် တူတိုဝ် မမွေးမီအချိန်အထိ မိန်းကလေး သုံးယောက်ဆက်တိုက် မွေးဖွားခဲ့ရပြီး ရွာထဲတွင် ခေါင်းမဖော်နိုင်ဘဲ ကြာမြင့်စွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရဖူးသည်။
စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ကျိုးအာနီ က သူမ၏ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူမက အယူသီးသူတစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ယောက္ခမက မြေးယောကျ်ားလေးကို ပိုမိုနှစ်သက်လိမ့်မည်ဆိုသည်ကို သူမ ကောင်းကောင်းသိထားပေသည်။
အမေကျိုး က သူမ၏ ကြွားဝါမှုကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ မြေးမလေး၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမက လက်ကို လျစ်လျူရှုသည့်အနေဖြင့် ခါယမ်းပြလိုက်သည်။ “မင်း စိတ်မပူပါနဲ့။ အထဲမှာ နှစ်ယောက်တောင် ရှိနေတာပဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်တော့ ပါလာမှာ သေချာပါတယ်”
သို့သော် ကျိုးအာနီ အတွက်မူ အနည်းငယ် စောနေသေးသည်။ အမြွှာကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားခြင်းက တစ်ကိုယ်ရေကိုယ်ဝန်ထက် အနည်းငယ်စော၍ မီးဖွားနိုင်သည်ဆိုသော်လည်း သူမက မီးဖွားရမည့်ရက် အပြည့်အဝသို့ မရောက်ရှိသေးပေ။
သူမသည် နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် မီးဖွားလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားရသည်။
ဝမ်ယွမ် လည်း ကျိုး ဆန်နီ နှင့် မွေးကင်းစကလေးငယ်ထံသို့ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ ကလေးငယ်မှာ ထူးထူးခြားခြား သန်မာထွားကြိုင်လှပေသည်; ခြောက်ကတ်တီကျော်လေးသော ကလေးငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သဘာဝအလျောက် ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး ခိုင်မာနေပေသည်။
“ကျွန်မတို့ရဲ့ ကလေးငယ်နှစ်ယောက်ကရော ဘယ်တော့များမှ ထွက်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်ကြမလဲ မသိဘူး” ဟု ဝမ်ယွမ် က သန္ဓေသား၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အနီးကပ် နားထောင်ရန် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီ က သူ့အား ကြည့်လိုက်ကာ “ရှင်က ယောကျ်ားလေးလိုချင်တာလား၊ မိန်းကလေး လိုချင်တာလား” ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
“ဘယ်ဟာဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နဂါးနဲ့ဖီးနစ် စုံတွဲလေးသာဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးဖြစ်မှာပဲ” ဟု ဝမ်ယွမ် က ပြုံးဖြီးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ ယောကျ်ားလေးတစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှိခြင်းက ပြည့်စုံခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ပင် မဟုတ်ပေဘူးလော။
ကျိုးအာနီ လည်း နဂါးနှင့်ဖီးနစ် အမြွှာစုံတွဲလေးတစ်တွဲကို ပိုင်ဆိုင်ရရန် မျှော်လင့်မနေဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။