ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူမက အိမ်ထောင်ကျသွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် မနှစ်မြို့ရင်တောင်မှ အခြေတကျ နေထိုင်ရတော့မှာပါပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက သူများအိမ်ထဲ ဝင်သွားရတာလေ၊ မဟုတ်ရင် လူတွေပဲ ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်။
လင်ချင်းဟယ်က အကြီးဆုံးအစ်မတော် ထံ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်ပါတယ်။ သူမအနေနဲ့ ကျိုးလျူနီအကြောင်းကို မမေးမြန်းဘဲ ဝမ်ယွမ် နဲ့ ကျိုးအာနီတို့အကြောင်းကိုသာ အဓိကထား ပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။
"သူ့အဖေနဲ့ ကိုယ်နဲ့က ဘာကန့်ကွက်စရာမှ မရှိပါဘူး။ ဝမ်ယွမ် ဘက်က ရက်ရွေးဖို့ပဲ လိုတာပါ" လို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပြုံးပျော်ရွှင်စွာ ပြောကြားခဲ့ပါတယ်။
ဝမ်ယွမ် လိုမျိုး တူမယောက်ျားမျိုးကိုမှ အားမရဘူးဆိုရင် ဘာများများစားစားနဲ့မှ ကျေနပ်နိုင်တော့မှာတဲ့လဲ။
ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ ဝမ်ယွမ် ရဲ့ ပြုမူပြောဆိုပုံတွေက အကြီးဆုံးအစ်မတော် ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို လုံးဝကို အေးချမ်းသွားစေခဲ့ပါတယ်။ မြို့တော်က သီးသန့်ဆန်တဲ့ တူမယောက်ျားတွေတိုင်း တခြားတူမယောက်ျားလိုမျိုး ကျေးလက်ဒေသကို အထင်သေးတတ်ကြတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူမအား သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
တကယ်တမ်းမှာတော့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ဟာ ဝမ်ယွမ် အတွက် အိမ်မှာ တည်းခိုဖို့ရာ ပြင်ဆင်ပေးရာမှာ ဘာလက်စွမ်းမှ မစုစסיםဘဲ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
အခန်းက သန့်ရှင်းပြီး လင်းထိန်နေပါတယ်။ လိပ်ပြာလွှာနဲ့ အိပ်ရာခင်းတွေ အားလုံးက အသစ်စက်စက်တွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ သူ့ကို ကြိုဆိုတဲ့အနေနဲ့ ရေပန်းကန်၊ တို့စရာ တူနဲ့ ကြွေခွက်တွေအထိ အသစ်တွေနဲ့ လဲလှယ်ပေးထားခဲ့ပါတယ်။
သူမက ကျိုးရှ ကိုပါ စားပွဲအသစ်စက်စက် တစ်လုံး တည်ဆောက်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းခဲ့ပါသေးတယ်။ ဒီမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ စက်ဆုပ်ရွံရှာစေမယ့် အရာဆိုလို့ ဘာမှမရှိပါဘူး။
မြို့သူမြို့သားတွေ အများဆုံး ကြောက်တတ်ကြတဲ့ ကျေးလက်အိမ်သာစနစ်နဲ့ ပတ်သက်လို့ဆိုရင်လည်း အကြီးဆုံးအစ်ကိုက တစ်နေ့ကို တစ်ကြိမ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးပြီး လတ်ဆတ်တဲ့ မြေဆီလွှာတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ပေးတာကြောင့် အနံ့အသက်ဆိုးထွက်တဲ့ ပြဿနာကို အဓိကအားဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က နေ့စဉ်ရက်ဆက် ဖန်တီးတီထွင်ကာ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးခဲ့ပါတယ်။ ပုံမှန် စားသောက်နေကျ တစ်နေ့ သုံးနပ်အပြင် အချိန်မရွေး စားသုံးနိုင်ဖို့ အမျိုးမျိုးသော မုန့်ပဲသရေစာတွေလည်း အသင့်ရှိနေပါတယ်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သူမရဲ့ စွမ်းဆောင်ချက်တွေ အားလုံးကို ထုတ်သုံးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သားလေးကို ချော့မြူတဲ့အခါတောင်မှ ဒီလောက်ကြီး စိတ်ရှည်သည်းခံပြခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါကြောင့်မို့ ဒီလို ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အားလုံးက ဝမ်ယွမ် အပေါ် သူ့ရဲ့ယולကေအိမ်အပေါ် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်တဲ့ အထင်အမြင်ကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တာ အဆန်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ကျိုးအာနီက သိသိသာသာ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်လေးနဲ့ ပြန်လာရုံတင်မကဘဲ ဝမ်ယွမ် လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပါပဲ။ ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်ကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက်မှာ သူက အလေးချိန် ငါးဂျင်လောက် တိုးလာခဲ့ပါတယ်။
အဲ့ဒီအချက် တစ်ခုတည်းနဲ့တင် အစားအသောက်တွေ ဘယ်လောက်ကောင်းတယ်ဆိုတာကို ဖော်ပြနေပါတယ်။
မြို့တော်က ရွှေလို ငွေလို တန်ဖိုးရှိတဲ့ တူမယောက်ျားလေး ဝမ်ယွမ် သူမရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာ ပိုပြီး ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်လေး ဖြစ်လာတာကို မြင်တွေ့ရတဲ့အတွက် အကြီးဆုံးအစ်မတော် ဟာ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေခဲ့ရပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဝမ်ယွမ် က အချိန်မရွေး လူတိုင်းကို ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစေမယ့် စကားတွေကို ပြောဆိုတတ်တာကြောင့် လူတိုင်းကို ရယ်မောပျော်ရွှင်နေအောင် လုပ်ဖို့ဆိုတာ သူ့အတွက် ခက်ခဲတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။
သူက အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါလား။ သူတို့က သူ့ကို ကိုယ်ပိုင်မြေးတစ်ယောက်လို တကယ်ကို ဆက်ဆံခဲ့ကြပါတယ်။
လည်ပတ်ပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ဘယ်လောက်တောင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့မလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပါတယ်။
ဖုန်းထဲကနေတဆင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော် ထံကနေ ဖြာထွက်လာတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ခံစားမိလိုက်တာနဲ့ လင်ချင်းဟယ်က သူမနဲ့အတူ အချိန်အတန်ကြာ ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားစမြည်ပြောဆိုခဲ့ကြပြီးမှ ဖုန်းကို ချလိုက်ကြပါတော့တယ်။
အစအဆုံး တလျှောက်လုံးမှာ ကျိုးလျူနီဆိုတဲ့ နာမည်က တစ်ခါမှကို ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပါဘူး။
ဝမ်ယွမ် က ယולကေအိမ်က ပေးလိုက်တဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း မင်္ဂလာဆောင်မယ့်ရက်ကို ရွေးချယ်ပေးဖို့အတွက် ကောင်းမြတ်တဲ့ ရာဇဝင်ရက်သုံးခုကို ယူဆောင်လာပြီး အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့ထံကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။ ရက်ကို သတ်မှတ်ပြီးတာနဲ့ မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲအတွက် ဘယ်အချိန်လာရမယ်ဆိုတာကို အကြောင်းကြားကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီလို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စမျိုးအတွက် ဖြစ်တာကို မြင်တော့ အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့လည်း သဘာဝကျကျပဲ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားခဲ့ကြပါတယ်။
ကောင်းမြတ်တဲ့ ရာဇဝင်ရက်သုံးခုကတော့ မတ်လ၊ ဧပြီလနဲ့ မေလတွေထဲမှာ ကျရောက်နေပါတယ်။
အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့ရဲ့ မူလအစ စိတ်ကူးကတော့ ဆောင်းရာသီ သီးနှံသိမ်းဆည်းပြီးချိန်မှာ ကျင်းပဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျေးလက်ဒေသမှာ အဲ့ဒီအချိန်က တစ်နှစ်တာအတွင်း တစ်ခုတည်းသော တကယ် အလုပ်လက်မဲ့ အားလပ်တဲ့ အချိန်လို့ပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဝမ်ယွမ် ကတော့ အဲ့ဒီလောက်အထိ ကြာကြာစောင့်ဆိုင်းဖို့ တွန့်ဆုတ်နေပုံပေါ်တာကြောင့် အဲ့ဒီလို သီးသန့်ရက်တွေကို ရှေ့တိုးတင်ပြလာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူက သူ့ဇနီးသည်အပေါ် အလွန်အမင်း ချစ်ခင်မြတ်နိုးပါတယ်။ သူ့မိသားစုက ကျေးလက်ဒေသက ဖြစ်နေရင်တောင်မှ သူတို့က ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့ လူတွေဖြစ်ပြီး အနာဂတ်မှာလည်း တစ်ခါတလေ သွားရောက်လည်ပတ်ဖို့ကို သူ မငြင်းဆန်ပါဘူး။ အဲ့ဒီထက်ပိုပြီးတော့လည်း တခြား သိသာထင်ရှားတဲ့ ပြဿနာတွေ ဘာမှမရှိသလောက်ပါပဲ။
သဘာဝကျကျနဲ့ပဲ သူက သူမကို လက်ထပ်ပြီး စောစောစီးစီး အိမ်ခေါ်သွားချင်နေခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် သူ့ဇနီးသည်ကို အိပ်ရာထဲမှာ ပိုပြီးစောစော ပွေ့ဖက်ထားနိုင်မှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။
အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့က ရွာကို ဖုန်းဆက်ပြီး ရက်တွေကို ပြောပြတဲ့အခါမှာ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဘယ်လောက်တောင် အရေးတကြီး ဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ချက်ချင်းပဲ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်ယွမ် က သူမကို ဘယ်လောက်တောင် စောစော လက်ထပ်ချင်နေတယ်ဆိုတာကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြဖူးပါတယ်။
အကြီးဆုံးအစ်ကိုနဲ့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက်မှာ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဧပြီလကို ရွေးချယ်ခဲ့ပါတယ်။ အရမ်းလည်း အရေးတကြီး မဆန်သလို၊ ရက်လည်း အများကြီး မဆိုင်းသွားဘဲ သတို့သမီးကို အိမ်ခေါ်လာချင်တဲ့ တူမယောက်ျားရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ပြီးပြည့်စုံစွာ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။
"ဧပြီလထဲမှာ လက်ထပ်မယ် ဟုတ်စ။ ဒါက အရမ်းစောလွန်းနေတယ်" လို့ လင်ချင်းဟယ်က သတင်းကြားပြီးနောက် မှတ်ချက်ပေးခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ ဝမ်ယွမ် က အမြန်ပဲ ဝင်ပြောလိုက်ပါတယ်၊ "မစောပါဘူး။ ဧပြီလဆိုတာ အဝေးကြီးღا လိုသေးတာပဲဟာကို။"
"ငါဆိုလိုချင်တာက သီးနှံသိမ်းဆည်းပြီး လူတွေ အားလပ်တဲ့အချိန်မှ ကျင်းပသင့်တယ်လို့ ပြောတာပါ။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် မင်းရဲ့ယולကေနဲ့ ယולဖခင်တို့ ရက်အနည်းငယ်ပိုကြာကြာ လာနေလို့ရတာပေါ့။ ငါက ဒီလောက်စောစော ရက်သတ်မှတ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိလို့ပါ" လို့ လင်ချင်းဟယ်က ရှင်းပြခဲ့ပါတယ်။
"အဲ့ဒါက ကျွနု်ပ်ရဲ့ယולကေက ကျွနု်ပ်အပေါ် စာနာထောက်ထားပေးလို့ပါ။ ကျွနု်ပ် ဘယ်လောက်တောင် လက်ထပ်ချင်နေလဲဆိုတာ သူမ သိလို့ပါ" လို့ ဝမ်ယွမ် က ပြုံးပျော်ရွှင်စွာ ပြောပါတယ်။
ဒီနှစ် ဧပြီလမှာ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ရက်သတ်မှတ်လိုက်တာနဲ့ ဝမ်ယွမ် နဲ့ ကျိုးအာနီတို့လည်း တရားဝင် စေ့စပ်ပြီးသား ဖြစ်သွားပါတော့သည်။
အားလပ်ချိန် ရတဲ့အခါမှာ လင်ချင်းဟယ်က အလုပ်ကိစ္စ ဆွေးနွေးဖို့ ကျိုးအာနီကို တစ်ဖက်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့ပါတယ်။
သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ကျိုးအာနီတို့ လက်ထပ်ပြီးသွားရင် ဝမ်ယွမ် ရဲ့ စက်ရုံမှာ အလုပ်ဝင်လုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိမရှိ မေးမြန်းချင်လို့ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျိုးအာနီက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပါတယ်။ "သမီး ဒီမှာပဲ အဆင်ပြေပါတယ်။ သူ့စက်ရုံကို သွားဖို့ မစဉ်းစားထားပါဘူး။"
ဝမ်ယွမ် က သူမကို ပြောင်းလာဖို့ မျှော်လင့်နေပြီး သူမကိုလည်း ပြောပြဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျိုးအာနီက တကယ်ကို မသွားချင်ခဲ့ပါဘူး။ တစ်ခါတလေ သွားလည်တာက ပြဿနာမရှိပေမယ့် သူမရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ သူမက စတုတ္ထအဒေါ်ရဲ့ အဝတ်အထည်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာကို ပိုပြီး သဘောကျပါတယ်။
သူမရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ သဘောထားကို မြင်တော့ လင်ချင်းဟယ်က အဲ့ဒီကိစ္စကို ဆက်ပြီး မတိုက်တွန်းတော့ပါဘူး။ သူမက ရိုးရိုးလေးပဲ ပြောခဲ့ပါတယ်၊ "သမီးတို့ လက်ထပ်ပြီး နောက်ပိုင်း ကိုယ်ဝန်ရှိလာပြီဆိုရင် အစောကြီး တင်ကြိုပြောရမယ်နော်၊ ကြားလား။"
ကျိုးအာနီက မျက်နှာရဲသွားပြီး ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ်၊ "စတုတ္ထအဒေါ်ရယ်၊ အဲ့ဒါအတွက်က အခုမှ စောပါသေးတယ်။"
"ဘာက စောတာလဲ။ ဘယ်နှစ်လလောက်ပဲ လိုတော့တာ။ အချိန်ဆိုတာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်သွားတာပဲ" လို့ လင်ချင်းဟယ်က ပြောပါတယ်။
ဧပြီလလို စောစောစီးစီး လက်ထပ်ကြတော့မှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် အချိန်ဇယားက အရမ်းကို ကျပ်တည်းနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေကျိုး၊ အမေကျိုး၊ အကြီးဆုံးအစ်ကိုနဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် တို့က အားလုံး သဘောတူညီပြီးသား ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ထပ်ပြောစရာ ဘာမှမရှိတော့ပါဘူး။
ရှူရှิ่งမေက သူမရဲ့ အဖွားထံ သွားရောက်လည်ပတ်တဲ့အခါမှာ ကျိုးအာနီက ဝမ်ယွမ် လိုမျိုး လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်နဲ့ စေ့စပ်ထားပြီး မင်္ဂလာပွဲကိုလည်း လာမယ့် ဧပြီလမှာ ကျင်းပဖို့ သတ်မှတ်ထားကြောင်းကို သိရှိသွားခဲ့ရပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ချက်ချင်းပဲ အသက်ရှူကျပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်မနေဘဲ နေနိုင်မှာတဲ့လဲ။ ယှဉ်စရာလမ်းကို မရှိပါဘူး။ သူမက ကျောက်မိသားစုလိုမျိုး မိသားစုထဲကိုဝင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ရပြီး အဲ့ဒီအတွက် အရှက်ကွဲစရာ အဖြစ်အပျက်တွေတောင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရပေမယ့် ကျိုးအာနီကတော့ တိတ်တဆိတ်နဲ့ အဲ့ဒီလို ထူးခြားကောင်းမွန်တဲ့ ဖူးစာကို ပိုင်ဆိုင်သွားခဲ့ပါပြီ။
ဝမ်ယွမ် က သူ့ရဲ့ သတို့သမီးအပေါ် ထားရှိတဲ့ သဘောထားကို ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ပြီးတော့ ကျောက်ကျွင်း က သူမအပေါ် ထားရှိတဲ့ သဘောထားကိုပါ ကြည့်လိုက်ပါ။ ဝမ်ယွမ် က ဘယ်လောက်တောင် ရည်မှန်းချက်ကြီးပါသလဲ။ ပြီးတော့ ကျောက်ကျွင်း ရော ဘယ်လိုလဲ။
ကောင်းကောင်းပြောရရင် သူက အလုပ်မလုပ်ဘဲ စားရုံပဲ စားတတ်တယ်၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင်တော့ သူက တစ်နေ့တာလုံး ဘာမှမလုပ်ဘဲ သေဖို့ပဲ ထိုင်စောင့်နေတဲ့ လူစားမျိုးပါပဲ။
ရှူရှิ่งမေက ဒေါသနဲ့ အသက်ရှူမဝဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ အဖွားဖြစ်သူဆီ ဝင်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူမက ပေါက်စီဆိုင်ကိုတောင် ဝင်မသွားတော့ဘဲ တန်းပြီး ပြန်လာခဲ့ပါတော့တယ်။ ကျောက်မိသားစုဆီကိုလည်း မပြန်ဘဲ ကျန်းမေလျန်နဲ့ အကျိုးတူ ပူးတွဲပိုင်ဆိုင်တဲ့ အဝတ်အထည်ဆိုင်ဆီကို တန်းပြီး သွားခဲ့ပါတယ်။
ဆိုင်ထဲမှာ သူမရဲ့ မောင်လေးကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမလည်း ဆိုင်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့ပါတယ်။
ကျန်းမေလျန်က အလိုလိုနေရင်း ရှူရှิ่งချန်နဲ့ အနည်းငယ် အကွာအဝေးမှာ နေလိုက်ပါတယ်။
"ရှิ่งမေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလပ်ပိုင်း အချိန်ရလာတာလဲ" လို့ ကျန်းမေလျန်က မေးမြန်းခဲ့ပါတယ်။
"သမီး လာကြည့်တာပါ။ ရှิ่งကျိန်း၊ မင်းကရော ဘာလာလုပ်တာလဲ" လို့ ရှူရှิ่งမေက မေးလိုက်ပါတယ်။
"ရှิ่งကျိန်းက လမ်းဘေးဈေးဆိုင် စတင်ဖွင့်ချင်လို့ အဝတ်အစားတွေ လာထုတ်တာပါ" လို့ ကျန်းမေလျန်က ချောချောမွေ့မွေ့ ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ်။
ရှူရှิ่งမေက အဲ့ဒီထက် ပိုပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံး မတွေးမိခဲ့ပါဘူး။ သူမရဲ့ မောင်လေးက လူဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားနေတာကို မြင်ရလို့ စိတ်အေးသွားပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်၊ "အဲ့ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ။ အဝတ်အစားတွေ ယူပြီး သွားရောင်းတော့လေ။" ဒါပေမဲ့ သူမက သူမရဲ့ မောင်လေး ကျန်းမေလျန်နဲ့ အရမ်းကြီး အရင်းအနှီး မလုပ်စေချင်ပါဘူး။
"သိပါပြီ။ အစ်မ၊ အစ်မ အရင် ပြန်နှင့်လိုက်ပါ" လို့ ရှူရှิ่งချန်က တိုက်တွန်းခဲ့ပါတယ်။
ရှူရှิ่งမေ အပြင်ထွက်နေတာ ကြာလှပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ပြန်ရမယ့်အချိန်လည်း တကယ် ရောက်လာပြီ ဖြစ်ပါတယ်၊ မဟုတ်ရင် သူမရဲ့ ယולကေက ထပ်ပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေတော့မှာပါ။
သူမ ထွက်သွားတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ ရှူရှิ่งချန်က ကျန်းမေလျန်ကို သူ့ရဲ့ရင်ခွင်ထဲကို ပြန်ဆွဲသွင်းလိုက်ပါတယ်။ "ဘာလို့ ငါ့အစ်မ ရောက်လာတာနဲ့ မင်းက ငါ့ကို အမြဲတမ်း တွန်းထုတ်နေရတာလဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ မိန်းမ ဖြစ်နေပြီလေ။"
"မင်းရဲ့အစ်မက ငါ့ကို လက်မခံသေးဘူးလေ" လို့ ကျန်းမေလျန်က တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။
"အဲ့ဒါက ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာပြီဆိုရင် သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကန့်ကွက်နိုင်တော့မှာလဲ" လို့ ရှူရှิ่งချန်က ပြန်ပြောခဲ့ပြီး မမှည့်သေးတဲ့ စပါးကို ချက်စားပစ်ဖို့ ကြံစည်နေခဲ့ပါတယ်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ကြာနေပြီ — ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကိုယ်ဝန် မရှိလာသေးတာလဲ။"