အခန်း ( ၄၀၇ ) - စတုတ္ထမြောက်သား၏ ပြဿနာ
ကျိုးရွှမ် နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင်တို့မှာ လိမ္မော်သီးများ အပြည့်ပါဝင်သော ပိုက်ကွန်အိတ်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာကြ၏။
လင်ချင်းဟယ်က ពួកគេကို ကြည့်လိုက်ပြီး “ဝမ်းမိသားစုရဲ့ သစ်သီးခြံတစ်ခုလုံးကိုများ သယ်လာခဲ့တာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ဒါက ဦးလေးဝမ်းတို့ပေးလိုက်တာပါ။ သိပ်ချိုလို့ မငြင်းသာဘို့နဲ့ လက်ခံခဲ့ရတာပါ” ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြန်ပြောသည်။
“အိမ်မှာ ဘယ်သူတွေရှိလဲ” ဟု လင်ချင်းဟယ်က ဆက်မေး၏။
“အဒေါ်ဝမ်းနဲ့ ဦးလေးဝမ်းတို့ပဲ ရှိတယ်” ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ဖြေသည်။
“အစ်ကိုကြီး ကော်လျန်နဲ့ သူ့ညီက ဒီနှစ်မပြန်လာကြဘူး။ ညီမလေး မေ့ကျားကလည်း သူ့အတန်းဖော်အိမ်ကို သွားတာဆိုတော့ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့မှာတော့ ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ဦးလေးဝမ်းတို့နဲ့ တခြားသူတွေလည်း လိုက်လာလောက်တယ်” ဟု ကျိုးရွှမ် က ဖြည့်စွက်ပြောကြားသည်။
လင်ချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး “အင်း၊ ဒါဆိုရင်လည်း နှစ်သစ်ကူးအချိန်ကျရင် ဟော့ပေါ့စားဖို့ ချန်ထားမယ်” ဟု ဆိုသည်။
ကျိုးကျင်းပိုင်က လိမ္မော်သီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ သူမအတွက် အခွံသင်ပေးပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း တစ်လုံးသင်လိုက်သည်။ “ဒီလိမ္မော်သီးတွေက ကောင်းသားပဲ”
“မဆိုးပါဘူး” ဟု လင်ချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အနေတော် အရွယ်အစားရှိပြီး အလွန်ပင် ချို၏။
အချိန်က စောသေးသောကြောင့် ကျိုးကျင်းပိုင်က “လျှောက်လမ်းထွက်ရအောင်” ဟု အကြံပြုသည်။
“ရှင်တို့ရဲ့ ဘိုးဘွားတွေဆီ သွားပြီး ညစာစားကြလေ။ ဟူဇီနဲ့ ကန်းဇီတို့လည်း သွားနှင့်ကြပြီ” ဟု လင်ချင်းဟယ်က သားနှစ်ဦးအား မှာကြားလိုက်သည်။
သားဖြစ်သူများကို မှာကြားပြီးနောက် လင်ချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးကျင်းပိုင်တို့မှာ နှင်းများထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရန် အပြင်သို့ ထွက်လာကြ၏။
“ဝမ်းမိသားစုနဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးပြီး ဆွေမျိုးတော်ဖို့ ငါစဉ်းစားနေတယ်။ ဘယ်လိုထင်လဲ” ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် မေးမြန်းသည်။
“သူတို့ရောက်လာမှပဲ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့” ဟု ကျိုးကျင်းပိုင်က ပြန်ပြောသည်။
သူက ထိုကိစ္စမျိုးကို သက်သက်သာသာနှင့် အထူးတလည် ပူပန်တတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း မိသားစု၏ အကြီးဆုံး ချွေးမအိမ်ထောင်ပြုမည့်ကိစ္စမှာ အလွန်အရေးကြီးသဖြင့် တစ်ဖက်မိသားစုမှာ မည်ဲ့ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးဖြစ်သည်ကို အမှန်တကယ် စစ်ဆေးကြည့်ရန် လိုအပ်ပေသည်။
လင်ချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စကားစကို အစ်ကိုကြီးနှင့် အစ်မတော်တို့၏ အိမ်သစ်ဆောက်လုပ်သည့်ကိစ္စသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။
ယခုနှစ်တွင် ၎င်းကို အပြည့်အစုံ ဆောက်လုပ်ပြီးစီးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုကြီးနှင့် [[အကြီးဆုံးအစ်မတော်|အကြီးဆုံးအစ်မတော်]]တို့မှာ သူတို့မျှော်မှန်းထားသည်ထက် ပိုမိုချမ်းသာကြပြီး အလွန်တရာ လင်းထိန်တောက်ပသော အုတ်အိမ်ကြီးတစ်လုံးကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်၏ ပြောပြချက်အရ နောင်တွင် သူမ၏ မိသားစုဘက်မှ အသုံးပြုရန် အခန်းတစ်ခန်းကို သီးသန့်ဖယ်ထားပေးခဲ့ပြီး ကျန်ရှိနေသေးသော အခန်းအပိုများလည်း အတော်အတော့်ကို ရှိနေသေးသည်ဟု ဆိုသည်။ တည်ဆောက်ရေးနှင့် အလှဆင်ခြင်းအလုပ်များ အားလုံးပြီးစီးသွားသောအခါ ထိုဇနီးမောင်နှံ၏ စုဆောင်းငွေများမှာ လုံးဝကုန်စင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအထဲတွင် ယခုနှစ် ဝက်မွေးမြူခြင်း၊ ကြက်နှင့်ဘဲ ရောင်းချခြင်း၊ ကောက်ပဲသီးနှံ ရောင်းချခြင်းတို့မှ ရရှိလာသော ငွေကြေးများလည်း ပါဝင်သည်။ အားလုံးနီးပါး ကုန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အိမ်ကြီးထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ရမည့်အကြောင်း ပြောပြသည့်အခါ အကြီးဆုံးအစ်မတော်၏ အသံထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော ပျော်ရွှင်မှုကို ကြားရုံမျှဖြင့်ပင် ထိုအရာအားလုံးမှာ တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။
ကျိုးကျင်းပိုင်က ပြုံးလိုက်ပြီး “ကိုယ်လည်း အဲဒီလို အိမ်မျိုး လိုချင်တယ်” ဟု ပြောသည်။
ယခုသူတို့ပိုင်ဆိုင်ထားသော အိမ်မှာ ကလေးများအားလုံး ကြီးပြင်းလာကြပြီး အလည်လာသည့်အခါ နေထိုင်ရန် နေရာလွတ် လိုအပ်လာမည်ဆိုလျှင် လုံလောက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် ၎င်းတို့အား ပိုမိုကျယ်ဝန်းသည့်နေရာမျိုး လိုအပ်နေပေသည်။
လင်ချင်းဟယ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး “နောက်ကျမှပဲ စဉ်းစားတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။
သူတို့၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ဇာတိမြေမှ လူများပင် ဖြစ်နေဆဲပေတည်း။ ကျေးလက်ဒေသကို စွန့်ခွာသွားနိုင်သော်လည်း ထိုချိတ်ဆက်မှုကိုမူ ဘယ်တော့မှ ဖြတ်တောက်၍ မရနိုင်ပေ။
ထို့အပြင် ဇာတိမြေရှိ ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် ထိုနေရာသို့ ပြန်သွားပြီး အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နေထိုင်ခြင်းမှာလည်း ဆိုးရွားသော အကြံဉာဏ်တော့ မဟုတ်ပေ။
ထိုနေရာတွင် အုတ်အိမ်ဆောက်ရန်လား။ မေ့လိုက်ပါတော့။ အချိန်တန်လာလျှင် မြေကွက်တစ်ကွက်ကို ဝယ်ယူပြီး တစ်ထပ်တိုက်ကလေး သက်သက်သာသာ မဟုတ်ဘဲ စံချိန်မီ ရပ်ကွက်စတိုင် မြင့်မားသည့် တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံကောင်းတစ်ခုကိုသာ ဆောက်လုပ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။
“အသက်ကြီးလာရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ ဇာတိမြေမှာပဲ အနားယူကြမလား” ဟု ကျိုးကျင်းပိုင်က သူ၏ဇနီးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မေးမြန်းသည်။
ငိုရမည်လား ရယ်ရမည်လား မသိတော့ဘဲ လင်ချင်းဟယ်က “ရှင်က ဘယ်လောက်တောင် အသက်ကြီးလို့လဲ။ အခုကတည်းက အနားယူမယ့်အကြောင်း စဉ်းစားနေပြီလား” ဟု တုံ့ပြန်ပြောဆိုသည်။
“ကြိုတွေးထားတာ မဆိုးပါဘူး” ကျိုးကျင်းပိုင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟယ်က နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းစွာ နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သည်။ ဤစကားနည်းပါးလှသော လူကြီးလူကောင်းကိုလေ။ သူမကလည်း သူ၏လက်ကို ပြန်လည်ညှစ်လိုက်၏။
သူ့မှာ အခြေခံအားဖြင့် ခံစားချက်ပြင်းထူသော လူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ မြို့တော်ကြီးထဲတွင် နေထိုင်ရသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသော်လည်း အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာသည့်အကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း သူ၏ဇာတိမြေသို့ ပြန်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒမှာ ပြန်လည်ပေါ်လာတတ်ဆဲပင်။
“အချိန်တန်ရင် ကြည့်တာပေါ့လေ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဇာတိမြေက အဲဒီအချိန်အထိ ကောင်းနေတုန်းဆိုရင် ပြန်သွားတာ ပြဿနာမရှိပါဘူး” ဟု လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူမ၏စကားကို အခြေခံ၍ နောင်တစ်ချိန်တွင် နိုင်ငံတော် မည်မျှမြန်ဆန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာမည်ကို သူ အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်သေးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ သဘောပေါက်လာပါလိမ့်မည်။ အထူးသဖြင့် ထိပ်တန်း ဆေးကုသမှုစောင့်ရှောက်ရေး၊ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးနှင့် အခြားခေတ်မီ အဆင်ပြေချောမွေ့မှုများ ရှိနေသည့်အတွက် ကြီးမားသော မြို့ကြီးပြကြီးမှာ အနားယူရန်အတွက် ထူးကဲကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိလာလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။
အမှန်စင်စစ် ဤအရာအားလုံးမှာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် ငွေကြေး မချို့တဲ့တော့မည့် အခြေအနေကို အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။
ကျိုးကျင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ဇနီးနှင့် လက်ချင်းချိတ်ကာ လျှောက်သွား၏။ ဤအချိန်သည် ၁၉၈၂ ခုနှစ်၏ နောက်ဆုံးအချိန်များ ဖြစ်ပြီး နှစ်သစ်ကူးပြီးပါက ၁၉၈၃ ခုနှစ်သို့ ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။
လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်ခန့်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် ရုပ်မြင်သံကြား အစီအစဉ်များတွင် အနမ်းခန်းများ ပါဝင်လာကြပြီး ချိုမြိန်သော အချစ်သီချင်းများမှာ လမ်းများပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့နေပေသည်။
ဤပြောင်းလဲလာသော ပတ်ဝန်းကျင်လေထုကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦး လူအများရှေ့တွင် လက်ချင်းချိတ်ကာ လျှောက်သွားခြင်းမှာ မည်သည့်ထူးဆန်းသည့် အကြည့်မျိုးကိုမှ မဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။
“ကလေးတွေ ထပ်မယူတော့ဘူး” ဟု ကျိုးကျင်းပိုင်က လမ်းလျှောက်နေရင်း အလယ်လောက်တွင် ရုတ်တရက် ပြောလာသည်။
လင်ချင်းဟယ်က သူဘာကို ဆိုလိုသည်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွား၏။ သူမက သူ့ကိုလှည့်ကြည့်ကာ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး “ကလေးတွေ ထပ်မယူတော့ဘူး ဟုတ်စ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အမှန်စင်စစ် သူမအနေဖြင့် ကိုယ်ဝန်ရှိလာနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါကမျှ မတွေးခဲ့မိပေ။ နှစ်သစ်ကူးပြီးပါက သူမ အသက်သုံးဆယ့်ခုနစ်နှစ် ရှိတော့မည်ဖြစ်ပြီး မီးယပ်ပြွန်ဖြတ်တောက်ခြင်း ပြုလုပ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင်ပင် သန္ဓေတည်နိုင်ခြေမှာ ၀ ဒသမ ၀၁ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိရာ ထိုကဲ့သို့သော ထီပေါက်ခြင်းမျိုးကို သူမ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားပေ။
အကြောင်းမှာ ကျိုးကျင်းပိုင်က စတုတ္ထမြောက် ကလေးလိုချင်သည့် ဆန္ဒကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်း မရှိသေးသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
သူက စတုတ္ထမြောက် ကလေးတစ်ယောက်ကို အမှန်တကယ် လိုချင်နေခဲ့သည် — ဖြစ်နိုင်လျှင် သမီးလေးတစ်ယောက်ပေါ့။
“အင်း” ဟု ကျိုးကျင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်သည်။
အိုဝမ်မှာ မနေ့က နေထိုင်မကောင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျိုးကျင်းပိုင်က သူ့ကို ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားစဉ်က အသက် ၄၀ အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး အရေးပေါ် မီးဖွားခန်းထဲသို့ အရေးပေါ် ပို့ဆောင်ခံနေရသည်ကို သူ တွေ့ခဲ့ရသည်။
အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း တင်းမာခက်ခဲနေခဲ့၏။
ထိုမိခင်လောင်းမှာ မိသားစု စီမံကိန်းအရာရှိများကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်က တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ကျင့်သုံးနေသော မူဝါဒကို ဆန့်ကျင်ကာ ကလေးမွေးဖွားရန် ဇွတ်အတင်း ကြိုးပမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူနာပြု၏ ပြောကြားချက်အရ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်မှ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရခြင်းမှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲပြီး အန္တရာယ်ကြီးမားလှသည်ဟု ဆိုသည်။
ကျိုးကျင်းပိုင်က သူ၏ဇနီးကို ပြန်လည်တွေးမိလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟယ်မှာ လူငယ်ပီပီ နုပျိုလှပနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ အသက် သုံးဆယ့်ခုနစ်နှစ်နီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက အလွန်တရာ အဖိုးတန်ပြီး နုနယ်သိမ်မွေ့သူဖြစ်ရာ သူ မပူပန်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
မှန်ပါသည်၊ ကျိုးကျင်းပိုင်၏ မျက်စိထဲတွင် သူ၏ဇနီးမှာ သူမသည် အသိဉာဏ်ပညာ မြင့်မားသော အသိုင်းအဝိုင်းများထဲတွင် လှုပ်ရှားနေလျှင်တောင်မှ နုနယ်သိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။
သူမမှာ ချစ်ခင်ယုယခြင်းနှင့် ချော့မော့ခြင်းကို ခံယူရမည့် အမျိုးအစား ဖြစ်လေသည်။ အသက်ကြီးမှ မီးဖွားနေရသော မိခင်၏ နှမြောဖွယ်ကောင်းသော ငိုကြွေးသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျိုးကျင်းပိုင်၏ ဦးခေါင်းခွံပင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် ကျဉ်းကြပ်လာသလို ခံစားခဲ့ရသည်။
သူ့မိသားစု၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာ ယခုလက်ရှိအတိုင်းပင် လုံလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေပြီဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ စတုတ္ထမြောက် ကလေးမရှိတော့ဘူးဆိုရင်လည်း မရှိတော့ပါစေတော့။
လင်ချင်းဟယ်က သူအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကောက်ချက်ကို သူ့ဘာသာသူ ထုတ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားရသည်။ သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရမည့် ဒုက္ခမှ ကင်းဝေးသွားရုံသာမကဘဲ သူ၏စွဲလမ်းမှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ပျက်အားငယ်ရမည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှပါ ကင်းလွတ်သွားရသည့်အတွက် သူမ ပို၍ပင် သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။
သူ့ကိုယ်သူ ရိုးသားစွာပြောရလျှင် ဤအမျိုးသားကို အမှန်တကယ် ချစ်မြတ်နိုးသွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမအနေဖြင့် သူ၏သွေးသား၊ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ပိုင်ဆိုင်သော ကလေးတစ်ဦးကို မွေးဖွားပေးရသည်ကို ကန့်ကွက်မည် မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် ဒါဝါနှင့် သူ၏ညီများကို ဘယ်သောအခါမျှ ကွဲပြားခြားနားစွာ ဆက်ဆံခဲ့မည် မဟုတ်ဘဲ သူတို့ကို သူမ၏ကိုယ်ပိုင်သားများကဲ့သို့ပင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
သို့သော်လည်း ဤအရာမှာ မတတ်နိုင်ပေ။ ကိုယ်ခန္ဓာမူလပိုင်ရှင်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြောသူဖြစ်ပြီး သားကြီးသုံးယောက်စလုံးက သူတို့၏မိခင်၏ ရာထူးနေရာ အခိုင်အမာဖြစ်သွားပြီကို သိလိုက်ရသောအခါ သူမအား အပြီးတိုင် သားကြောဖြတ်ရန် လက်မခံနိုင်အောင် ဖိအားပေးခဲ့ကြသည်။ နှောင်းမှရောက်လာသော သူမအနေဖြင့် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး မည်သို့များ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း။
သူတို့နှစ်ဦး အတူတကွ ပေါင်းဖက်ကြ sejak စတင်ကာ သူသည် စတုတ္ထမြောက် ကလေးတစ်ဦးကို လိုချင်သည့် ဆန္ဒကို တိတ်တဆိတ် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။
ဖြစ်နိုင်လျှင် သမီးလေးတစ်ယောက်ပေါ့၊ သို့သော် သားတစ်ယောက် ဖြစ်လာလျှင်လည်း သူ မငြင်းပယ်ပေ။
နှစ်များစွာကြာလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းမှာ သူ့အတွက် တိတ်ဆိတ်နာကျင်စရာ ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို စိတ်ပျက်စေရန် မစွမ်းသာခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဤအရာသည် သူ၏ဘဝတွင် အမှန်တကယ် တောင့်တခဲ့ဖူးသည့် တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။
ဤအမျိုးသားမှာ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ တောင်းဆိုဖူးခြင်း မရှိပေ။
“ကဲပါ၊ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် အကြီးနဲ့ အဒုတိယတို့က ကလေးအရမ်းမယူသင့်ဘူး။ တတိယမြောက်က သူ့ဘာသာသူ အပြင်ထွက်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်တဲ့အခါ ကျရင်တော့ ကလေးတွေ နည်းနည်းပိုယူခိုင်းလို့ရတာပေါ့။ အဲဒီလိုနဲ့ မြေးမလေးတစ်ယောက်လောက် ရလာနိုင်တာပေါ့” ဟု လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမဆို အတူတူပဲ ချစ်ခင်ယုယကြတာပေါ့”
ကျိုးကျင်းပိုင်က ပထမတော့ ဘာမှ မပြောပေ။ သို့သော် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ သူကိုယ်တိုင်က သမီးလေးတစ်ယောက်ကို မပွေ့ဖက်နိုင်တော့လျှင်တောင်မှ မြေးမလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ဖက်ရခြင်းမှာ မဆိုးဝါးသော အစားထိုးရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
“ဒီလိုလုပ်ကြရအောင်လေ။ ဘယ်သူက ကျွန်မတို့ကို မြေးမလေးတစ်ယောက် ပေးနိုင်မလဲ၊ အဲဒီလူကို ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းနဲ့ ဆုချီးမြှင့်မယ်” ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။
ကျိုးကျင်းပိုင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ”