အခန်း (၄၀၅) - သမက်တော်၏ ဓာတ်ပုံ
"သူက တကယ်ပဲ စိတ်သဘောထား ကောင်းပါတယ်။ သူ့ကို သေချာဂရုစိုက်ပြီး နေပါ။ အသေးအမွှား သဘောထားကွဲလွဲတာလေးတွေနဲ့ လမ်းခွဲဖို့တော့ မတွေးနဲ့။ အဲဒီလိုမျိုးတွေ မလုပ်နဲ့နော်" ဟု အမေကျိုး က ပြောသည်။
ကျိုးအာနီ သည် မျက်နှာရဲသွားပြီး "ဖွားဖွားကလည်း၊ ဒါက ထမင်းတစ်စားစာ သက်သက်ပါပဲ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"သူ့ကို အိမ်ခေါ်လာပြီး ငါတို့ကိုပြပြီးပြီပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ထမင်းတစ်စားစာ သက်သက်ပဲ ဖြစ်ရမှာလဲ" ဟု အမေကျိုး က ဆိုသည်။ "သူ့ဘက်က သေချာတွဲသွား၊ ကြားရဲ့လား"
ကျိုးအာနီ မှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့ပေ။ ရိုးရိုးထမင်းစားပွဲလေးတစ်ခုတင်ပါလေ၊ ဘာကြောင့်များ ဖွားဖွားက ဒီပါးစပ်စمارသီးကောင်းတဲ့ကောင်ဘက်ကနေ အကြွင်းမဲ့ ဘက်လိုက်နေတယ်လို့ ခံစားနေရပါလိမ့်။
ထမင်းတစ်စားစာ စားပြီးသည်နှင့်ပင် သူတို့အပေါ် လုံးဝဘက်လိုက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အမေကျိုး တစ်ယောက်တည်းလည်း မဟုတ်ပေ၊ ဆူဒါလင်နှင့် ကျိုးရှ တို့လည်း အတူတူပင် ခံစားနေကြရသည်။
အဖေကျိုး ကမူ သူ့ကို အစကတည်းက အမြဲထောက်ခံနေသူ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွမ် က ကျိုးအာနီ ကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးစဉ် ကျိုးရှ က "သူက တော်တော်ကောင်းတာပဲ။ အာနီသာ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ ဖက်စပ်လက်ထပ်ရရင် တစ်သက်စာအတွက် စိတ်ချရပြီပဲ" ဟု မှတ်ချက်ချခဲ့သည်။
"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ကောင်းတာပဲ!" ဆူဒါလင်က ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဦးလေး ယူလာပေးတဲ့ အုန်းသီးသကြားလုံးတွေက အရမ်းအရသာရှိတာပဲ။ သုံးဝါလေးတောင် သဘောကျနေလိုက်တာ" ဟု ဆူချန် နှင့် စုရွှန်း တို့က ဝင်ပြောကြသည်။
သူတို့အားလုံး အုန်းသီးသကြားလုံးကို ကြိုက်ကြသည်။ အလွန်ပင် အရသာရှိလှပေသည်။
"သူက မင်းတို့ရဲ့ ဦးလေးမှ မဟုတ်သေးတာ။ မကြာခင်မှာတော့ မင်းတို့ သူ့ကို အစ်ကိုတော်လို့ ခေါ်ရတော့မှာပါ" ဟု ကျိုးရှ က အပြုံးလေးဖြင့် စနောက်သည်။
"တကယ်ဖြစ်လာမလားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ" ဟု အမေကျိုး က နှုတ်ဖျားက ငြင်းသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ကျေနပ်နေသည်မှာ အထင်အရှားပင်။
"သူ့မှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတာ သေချာတယ်။ ပြီးတော့ အာနီကိုကြည့်ရတာလည်း သူ့ကို မုန်းတီးနေပုံမပေါ်ပါဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် မဖြစ်လာဘဲ နေမလဲ။ အဲဒါထက် စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့ စတုတ္ထအစ်မတော်တို့မှာလည်း ဘယ်လိုကန့်ကွက်ချက်မှ မရှိကြပါဘူး" ဟု ကျိုးရှ က ထောက်ပြပြောဆိုသည်။
သူ့ရဲ့ စတုတ္ထအစ်မတော်ကပါ ခွင့်ပြုချက်ပေးပြီးသားဖြစ်ရာ အောင်မြင်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း ရှစ်ဆယ်လောက် ရှိနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုမျှသာမကသေး၊ သူတို့အားလုံးက ထိုလူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွေ့ဆုံဖူးကြပြီး တကယ်ပင် အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ကောင်းမွန်ကြောင်း တွေ့ခဲ့ကြရသည်။ ဒီလိုလူမျိုးတောင် မကောင်းဘူးဆိုရင် သူတို့က ဘယ်လိုလူမျိုးကို ရှာရတော့မှာလဲ။
"သူက ရှန်းမေ ရွေးချယ်ထားတဲ့လူထက် အများကြီး သာပါတယ်" ဟု ကျိုးရှ က နှုတ်ခမ်းကိုစူကာ ထပ်ပြောသည်။ သူမအနေဖြင့် ရှုရှန်းမေ နှင့် ကျောက်ကျွင်း တို့ကို သိပ်ပြီး သဘောကျလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ထိုအချက်ကိုတော့ မည်သူမျှ မငြင်းနိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် ထိုထမင်းစားပွဲနှစ်ခုပြီးနောက် ကျိုးမိသားစုဟောင်း တစ်စုလုံးက ဝမ်ယွမ် ကို လက်ခံလိုက်ကြတော့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်၏ ဝမ်ယွမ် အပေါ် အမြင်လည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်လှသည်။ ဝမ်ယွမ် ၏ ရိုးသားမှုကိုလည်း ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့ရပေသည်။ သူသည် အပြင်တွင် ထမင်းမစားတော့ဘဲ အလုပ်ဆင်းသည်နှင့် သူတို့နှင့်အတူ ထမင်းအတူစားရန် ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့ တန်းတێرလာတတ်သည်။
သူတို့နှင့် အစိမ်းသက်သက်ဆန်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အလား သူစားသမျှအတွက် ငွေသီးသန့်ရှင်းမည်ဟု တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ပေ။ ယင်းအစား ကျိုးကွေ့လိုင် အတွက် ဖလင်တစ်ိပ်လုံး ဝယ်ပေးပြီး စိတ်ကြိုက် ဓာတ်ပုံလိုက်ရိုက်ရန် မှာကြားခဲ့သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။
လင်ချင်းဟယ် သိသွားသောအခါ ကျိုးအာနီ ကို မျက်စောင်းထိုးကာ "သူက ဒီမှာ လာစားနေတာနဲ့တင် ဖလင်လိပ်တွေပါ ဝယ်ပေးနေရတယ်၊ အဲဒီစုတ်ပလုတ်ကောင်ကတော့ အလိုလိုက်ခံရလွန်းလို့ ပိုနေပြီ" ဟု တတွတ်တွတ် ပြောလေသည်။
ကျိုးအာနီ က ပြုံးလျက် "သူက ဝယ်ချင်တယ်ဆိုတော့လည်း ဝယ်ပါစေလေ။ သူတစ်ယောက်တည်းကို အလကား ကျွေးထားလို့မှ မဖြစ်တာ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"ဒီအချိန်ဆိုရင်တော့ သူက ငါတို့မိသားစုရဲ့ တစ်ဝက်လောက်တောင် ဖြစ်နေပါပြီ - ပန်းကန်တစ်လုံးနဲ့ တူစွန်းတစ်စ တိုးလာတာပါပဲ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က တုံ့ပြန်ပြောဆိုသည်။ ထို့နောက် ကျိုးအာနီ ကို "အချိန်ရရင် မင်းအမေဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်ဦး။ မနေ့က ကျောင်းကနေ သူ့ဆီဖုန်းဆက်ပြီး အကုန်ပြောပြပြီးပြီ" ဟု အကြံပေးသည်။
ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို မိဘတွေ၊ အကြီးဆုံးအစ်မတော်နဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုတို့ဆီကနေ ဘယ်လိုလုပ် ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရနိုင်မလဲ။ သူတို့ကို အသိပေးကို အသိပေးရမည်။
လင်ချင်းဟယ်က မနေ့ကတည်းက ဖုန်းဆက်ပြီးဖြစ်နေသည်။ အံ့သြစရာတော့ မရှိလှပေ၊ အကြီးဆုံးအစ်မတော်မှာ ပြောစရာစကားပင် ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။ သူတို့မိသားစုအဆင့်အတန်းထက် အများကြီး မြင့်မားတဲ့ မိသားစုထဲ ဝင်ဆံ့သွားသလို ဖြစ်နေတဲ့အတွက် နောင်ကျရင် အာနီအတွက် ခက်ခဲသွားမှာကို စိုးရိမ်မိကြောင်း ဖုန်းထဲတွင် ဝန်ခံပြောဆိုခဲ့သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်သည် ရှုရှန်းမေ ၏ မင်္ဂလာဆောင်သို့ မတက်ရောက်ခဲ့ရသော်လည်း မြို့တော်သား သမက်တော် ကျောက်ကျွင်း က ယောက္ခမဘက်က မိသားစုကို သိပ်ပြီး အလေးမထားကြောင်းကိုတော့ သိထားသည်။
ကျောက်ကျွင်း နှင့် ရှုရှန်းမေ တို့က အကြီးဆုံးအစ်မတော်တို့ မိသားစုကို မြို့တော်သို့ ခေါ်သွားစဉ်က ထိုသတင်းမှာ ရွာတစ်ရွာလုံး ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ရှုရှန်းမေ က မြို့တော်က ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ကို ယူလိုက်နိုင်တဲ့အတွက် အထက်တန်းကို တက်လှမ်းနိုင်သွားပြီဟု ပြောဆိုကြသည်။ စေတနာကောင်းသူများက ဘာမှမပြောကြသော်လည်း အချို့ကမူ မနာလိုမရှုဆိတ်ဖြစ်ကာ "အဲဒီ မြို့တော်က သမက်က သူ့မိသားစုကို နှာခေါင်းရှုံ့နေတာ။ အိမ်ချက်လက်ရာတောင် မစားဘဲ မြို့ပေါ်က စားသောက်ဆိုင်ကိုပဲ သွားမယ်လို့ ပورسတိုက်နေတာ" ဟု တဆတ်ဆတ် တိုးတိုးပြောဆိုကြသည်။
အိမ်ချက်လက်ရာဆိုလို့ တစ်နပ်မှ မစားခဲ့ပေ။ သူမတို့မိသားစုကို ဘယ်လောက်အထိ အထနာသဖြင့် ဆက်ဆံလိုက်တာလဲ။
မြို့တော်က သမက်တစ်ယောက်ဆိုတာ နားထောင်လို့ ကောင်းပေမဲ့ စိတ်ကြိုက်ဆောင်ရွက်ပေးဖို့ အရမ်းခက်ခဲလှသည်။ သမီးဖြစ်သူသာ ဒီလိုမိသားစုမျိုးထဲ လက်ထပ်ဝင်ရောက်သွားရရင် ဘဝက အတော်လေး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းမှာ သေချာသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်သည် သူမ၏သမီးကို မြို့တော်သို့ သွားခွင့်ပြုခဲ့သော်လည်း အသိုက်အမြုံ မြင့်မားရာသို့ လိုက်လံပူဇော်ခိုင်းရန် လုံးဝ မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ သားအကြီးဆုံးကို ခရိုင်ကို ပြန်လာပြီး စာပြခိုင်းရန်ပင် စီစဉ်ထားခဲ့ပြီး ခရိုင်ကျောင်းမှ သင့်လျော်မည့် ဆရာတစ်ဦးဦးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန်ပင် တွေးထားခဲ့သည်။
သူမ၏သမီးက နောက်ခံအခြေအနေ အလွန်တရာ မြင့်မားလှသည့် မြို့တော်သား ရည်းစားတစ်ဦးကို ရုတ်တရက် ရှာတွေ့လာလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးထားခဲ့မိပေ။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်မှာ စဉ်းတောင်မစဉ်းစားရဲခဲ့ပေ။
ကျိုးအာနီ ဖုန်းပြန်ဆက်လာသောအခါ အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ဖုန်းကို အမြန်ကိုင်လိုက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မေးမြန်းလေသည်။
"အဘိုးနဲ့အဖွားက သူ့ကို တွေ့ပြီးပြီ။ ငယ်ငယ်က အဒေါ်နဲ့ ငယ်ငယ်က ဦးလေးလည်း ငါတို့နဲ့အတူ ထမင်းစားခဲ့ကြတယ်" ဟု ကျိုးအာနီ က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောပြသည်။
"အမယ်လေး၊ ဒီကောင်မလေးတော့။ အမေတောင် မင်းကို ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။ အမေ စိုးရိမ်နေမိတာပါ။ နောင်ကျရင် ဒီလိုမိသားစုမျိုးထဲကို ဝင်သွားရရင် ဒုက္ခတွေ အများကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က သက်ပြင်းချသည်။
"ဘယ်လိုဒုက္ခမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက သူ့ကိုယ်ပိုင် အိမ်ခြံမြေ ဝယ်ထားပြီးသား၊ ပြီးတော့ အဘိုးတို့အိမ်နဲ့လည်း သိပ်မဝေးဘူး။ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးရင် အဲဒီမှာပဲ သွားနေမယ်လို့ သူပြောတယ်" ဟု ကျိုးအာနီ က အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောပြသည်။
သူမက အချက်တစ်ချက်ကိုမူ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။ ဝမ်ယွမ် က သူမချက်ပြုတ်စရာမလိုအောင် အဘိုးတို့အိမ်ဘက်ကို လျှောက်သွားပြီး ထမင်းဝင်စားပစ်မယ်၊ ပြီးရင် ထမင်းဖိုးပဲ ရှင်းပေးလိုက်မယ် ဟု နောက်ပြောင်ပြောဆိုခဲ့သေးသည်။
ဘယ်သွားသွား ထမင်းလိုက်စားဖို့ ကြံနေတဲ့ သူ့မျက်နှာပြားပုံကတော့ အမှန်တကယ်ပင် ထူထဲလွန်းလှသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်မှာ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ ဒီမြို့တော်က သမက်က ချမ်းသာလွန်းလှသည်၊ ဒီလိုနဲ့ပဲ အိမ်ခြံမြေတွေကို ဝယ်ပစ်လိုက်လေသည်။
ဖုန်းချပြီး အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာကာ သူမသည် အကြီးဆုံးအစ်ကိုဖြစ်သူအား "ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စလား၊ ဆိုးတဲ့ကိစ္စလားဆိုတာ ငါတော့ တကယ်မသိတော့ဘူး" ဟု သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။
"အဖေနဲ့အမေ၊ ပြီးတော့ စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့ စတုတ္ထအစ်မတော်တို့အားလုံးလည်း သူ့ကို တွေ့ပြီးကြပြီ၊ သူတို့လည်း ခွင့်ပြုချက်ပေးထားတာပဲ။ သူ့မှာ ဘယ်လိုအပြစ်မှ မရှိပါဘူး။ မင်းက စိုးရိမ်နေတုန်းဆိုရင် ယာယန်း အားလပ်ရက်နဲ့ ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်လေ။ နှစ်သစ်ကူးအတွက် သူ့ကို မြို့တော်ကို လွှတ်ပြီး အခြေအနေ သွားကြည့်ခိုင်းလိုက်မယ်လေ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်ကိုက အကြံပေးသည်။
ဆောင်းရာသီ ဂျုံစိုက်ပျိုးပြီးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ အိမ်သစ်ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းများ ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
"အဲဒါလည်း မဆိုးပါဘူး" ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော်က အမြန်ပြောလိုက်သည်။ "ယာယန်း ပြန်လာရင် သူ့ကို အခြေအနေသွားကြည့်ဖို့ လွှတ်လိုက်မယ်!"
စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခြင်း တရားဝင် မဖြစ်သေးသောကြောင့် အကြီးဆုံးအစ်ကိုနှင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော်တို့က အခြားမည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြရသေးပေ။ ကျိုးယန် မှာ ဒီဇင်ဘာ ၂၅ ရက်နေ့ရောက်မှသာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က နှစ်ကုန်ခါနီး အချိန်အတိအကျပင် ဖြစ်ပေသည်။
မူလက အကြီးဆုံးအစ်ကိုနှင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော်တို့က သားအကြီးဆုံးကို မြို့တော်သို့ ခရီးစောစော လွှတ်ချင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူက အခုလို နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာသည့်အတွက် ခရီးဆက်စရာ မလိုတော့ပေ။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဉာဏ်ကောင်းလှသော ကျိုးကွေ့လိုင် ကျေးဇူးကြောင့်ပင်။ သူက အာနီ၊ ဝမ်ယွမ် တို့၏ ဓာတ်ပုံများနှင့် အဖေကျိုး၊ အမေကျိုး တို့ပါဝင်သော အုပ်စုလိုက် ဓာတ်ပုံအချို့ကို ရိုက်ကူးခဲ့ပြီး တစ်ခါတည်း အဖတ်ဖော်ကာ အိမ်သို့ စာတိုက်မှ ပို့ပေးခဲ့သည်။
လက်ထဲတွင် ဓာတ်ပုံများ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူတို့သားဖြစ်သူအနေဖြင့် ထိုမျှဝေးလံသော ခရီးကို ရှည်ရှည်ဝေးဝေး သွားစရာ မလိုတော့သည်မှာ သေချာပေသည်။
ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြောစရာမလိုအောင်ပင် ဝမ်ယွမ် မှာ ဓာတ်ပုံထဲတွင် အလွန်တရာ အောင်မြင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပုံပေါ်နေသည်။ သူက အဝတ်အစား ဘယ်လိုဝတ်ရမယ်ဆိုတာကို သိပြီး အလွန်ပင် ခေတ်ဆန်နေပုံရသည်။
ဓာတ်ပုံများကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် အကြီးဆုံးအစ်ကိုနှင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော်တို့မှာ ဝမ်းသာမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ ရောထွေးနေကြသည်။
ဒီသမက်တော်က အလွန်တရာ ထူးချွန်လွန်းလှသည်။ ဒီလိုလူမျိုးက သူတို့သမီးရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ တစ်ခါမျှ မတွေးထားခဲ့မိပေ။
သမီးဖြစ်သူမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာပြီး ယခုအခါ မြို့တော်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို ပုံစံပေါနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကမူ ကျေးလက်ဒေသတွင်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဓာတ်ပုံတွေ ရပြီလားဟု မေးရန် ကျိုးအာနီ ဖုန်းဆက်လာသောအခါ အကြီးဆုံးအစ်မတော်က စစ်ဆေးမေးမြန်းလေသည်။
"သူက ဒီလိုပါပဲ။ လူကိုယ်တိုင်နဲ့ ဓာတ်ပုံနဲ့က ဘာမှသိပ်မကွာပါဘူး။ ပြဿနာရှာတတ်မယ့်လူတစ်ယောက်လိုပဲ ကြည့်ရတာ" ဟု ကျိုးအာနီ က ဖုန်းထဲတွင် မုန်းတီးဟန်ဆောင်ကာ ပြောသည်။
သို့တိုင်အောင် အကြီးဆုံးအစ်မတော်မှာ သူမ၏အသံထဲမှ နွေးထွေးမှုကို ကြားနေရဆဲပင် ဖြစ်သည်။ မူလက ပြောရန် စဉ်းစားထားသည်များကို မျိုချလိုက်ပြီး "မင်းက မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲဆီကနေ ဆိုးသွမ်းတဲ့အကျင့်တွေ သွားမကူးလာနဲ့၊ ကြားရဲ့လား" ဟု သတိပေးလေသည်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျိုးအာနီ မှာ မိခင်ဖြစ်သူ ဆိုလိုရင်းကို သဘောပေါက်သွားကာ မျက်နှာရဲသွားတော့သည်။