လင်းချင်းဟယ်က ဆိုင်ကို အရမ်းဝေးတဲ့နေရာမှာ ဖွင့်ချင်တာ မဟုတ်ပေ။ မိန်းမဝတ်စုံဆိုင်နဲ့ အနီးအနားမှာ ရှိနေရင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပါလိမ့်မည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဝတ်အစားဆိုင်မှာ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်တည်း ရှိနေပြီး ဒီခေတ်ရဲ့ လုံခြုံရေးက နောင်လာမယ့်ခေတ်တွေနဲ့ ယှဉ်လို့ မရနိုင်ပေ။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပေမယ့် တစ်ခုခုဖြစ်လာရင်တော့ သူတို့က ချက်ချင်းအကူအညီ ရနိုင်ကြလိမ့်မည်။
သူ့ရဲ့ကံကောင်းခြင်းကြောင့်လား၊ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိ၊ သူမရဲ့မိန်းမဝတ်စုံဆိုင်နဲ့ လမ်းတစ်ဖက်သီးသန့်ခدမှာပဲ ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းက ကွက်တိလွတ်နေခဲ့သည်။
ဒီဆိုင်က ကျိုးချင်းပိုင်ရဲ့ ပေါက်ဆူးဆိုင်နဲ့ အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး နှစ်ထပ်တိုက်လည်း ဖြစ်လေသည်။
"ဒီဆိုင်က ငါးထောင်ယွမ် ကျပါတယ်။ ရောင်းတဲ့သူက တစ်ပြားမှ လျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်" ဟု အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေးဗျူရိုမှ ဝန်ထမ်းက ရှင်းပြသည်။
"အကုန် အသင့်ဖြစ်ပြီလား။ ရှင် ကျွန်မကို သွားကြည့်ပေးလို့ ရမလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
"ရပါတယ်" ဝန်ထမ်းက လင်းချင်းဟယ်ဆီကနေ သကြားလုံးထုတ် တစ်ထုတ်ကို အရင်က လက်ခံထားဖူးသူဖြစ်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်သည်။
ထို့အပြင် ဆိုင်သာ အောင်မြင်စွာ ရောင်းချနိုင်ခဲ့လျှင် သူမအတွက်လည်း မျက်နှာပွင့်စရာ ဖြစ်လာမည်။ ထိုစဉ်က ကော်မရှင်ဆိုတာမျိုး မရှိဘဲ ပုံသေလစာသာ ရှိလေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်မှုကို သွားရောက်စစ်ဆေးကြည့်ကြရာ လင်းချင်းဟယ်က အတော်လေး ကျေနပ်သွားသည်။ ဒုတိယထပ်ကို ကုန်လှောင်ခန်းအဖြစ် သုံးနိုင်ပြီး နေရာလည်း အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်။
တည်နေရာကလည်း သင့်တော်လှသည်။ လမ်းမကြီးဘေးမှာ တိုက်ရိုက်ရှိနေပြီး မိန်းမဝတ်စုံဆိုင်ရဲ့ မျက်စောင်းထိုးမှာ တည်ရှိနေသောကြောင့် တံခါးဝကနေ အဝတ်အစားဆိုင်ကိုပါ တစ်ချက်ကြည့်ပေးထားနိုင်ပေသည်။
မတွန့်မဆုတ်ဘဲ လင်းချင်းဟယ်က လွှဲပြောင်းရေးလုပ်ငန်းစဉ်များကို ချက်ချင်း သွားရောက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
"ခင်ဗျားရဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ရော တိုင်ပင်စရာ မလိုဘူးလား" ဟု ဝန်ထမ်းက မေးသည်။
"မလိုပါဘူး။ အိမ်မှာက ကျွန်မကပဲ အဆုံးအဖြတ်ပေးတာပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဖြေသည်။
ဝန်ထမ်းမိန်းမမှာ ထိုစကားကြောင့် အသံထွက်အောင် ရယ်လိုက်မိသည်။ ပိုင်ဆိုင်မှုလွှဲပြောင်းခြင်းကို အမြန်ဆုံး ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး လင်းချင်းဟယ်က အထည်အလိပ်အိတ်ထဲကနေ ငွေသားအမြောက်အမြားကို ရုတ်တရက် ထုတ်ယူလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူမရဲ့မေးရိုးပင် ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
ငွေငါးထောင်ယွမ်ဆိုသည်မှာ ဆယ်ထောင်ယွမ်ပိုင်ထူထောင်ထားသော အိမ်ထောင်စုတစ်ခုရဲ့ တန်ဖိုးဝက်မျှ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ငွေပမာဏအမြောက်အမြားကို တစ်ခါတည်းနဲ့ ထုတ်ပေးလာလိမ့်မည်လို့ သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ တကယ်ကို ချမ်းသာလွန်းလှသည်။
ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်နှင့် သက်ဆိုင်ရာစာရွက်စာတမ်းများကို ရရှိပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်တစ်ယောက် အလွန်ကြည်နူးပျော်ရွှင်သော စိတ်အခြေအနေနဲ့ ထွက်လာခဲ့သည်။
ပေါက်ဆူးဆိုင်က အရင်တုန်းက သုံးထောင်ယွမ်ပဲ ကျသင့်ခဲ့ပေမယ့် ဒီဆိုင်ကတော့ ငါးထောင်ယွမ် ကျသင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် လင်းချင်းဟယ်က ဂရုမစိုက်ပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကနဲ့ စျေးကွက်အခြေအနေချင်း ကွာခြားရုံသာမက ဆိုင်ရဲ့အကျယ်အဝန်းကလည်း ပိုကြီးပေသည်။ ဒုတိယထပ် ပါရှိနေရုံနဲ့တင် သူမက စျေးနှုန်းက သင့်တော်တယ်လို့ ခံစားရစေသည်။
သူမက ပေါက်ဆူးဆိုင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ကျိုးချင်းပိုင်ရဲ့ နားနားမှာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ရာ သူ့မှာ အံ့သြမှင်တက်သွားရသည်။ သူ့ဇနီးသည်က လုပ်ဆောင်ချက် အလွန်မြန်လိမ့်မည်လို့ သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ မနေ့ညကမှ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး ဒီနေ့မှာတင် ဝယ်ယူလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဝယ်ပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ သူက "အဒေါ်မားကို သွားပြောလိုက်ပါ" ဟုသာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပန်းကန်ဆေးနေဆဲဖြစ်သော အဒေါ်မားထံသို့ သူမ၏အစီအစဉ်များကို ပြောပြလိုက်သည်။
အဒေါ်မားမှာ ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးမှ "အဲဒီဘက်မှာ အဘွားရှုက ဦးစီးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ချင့်မင်းကို သွားခွင့်ပြုတာ သင့်တော်ပါ့မလား" ဟု ရටန်းကနဲ မထုတ်လိုက်မိသည်။
"သင့်တော်ပါတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
မာချင့်မင်း တကယ်တမ်း လုပ်ကိုင်ရမည့်အရာမှာ ထွက်ကုန်စာရင်းကိုင်ဖို့ ဖြစ်သည်—ပေးပို့ထားသော အထည်အလိပ်များမှ အဝတ်အစား မည်မျှထွက်ရှိလာသည်ကို ခြေရာခံစစ်ဆေးရန်ပင်တည်း။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဘွားရှုနှင့် သူမ၏ သက်ကြီးချွေးမ လီဇួយဖုန်းတို့က အလုပ်သမားများ၏ ချုပ်လုပ်ရေးနှင့် အဝတ်အထည် အရည်အသွေးကို ထိန်းချုပ်ကြပ်မတ်ကြလိမ့်မည်။
"ကျွန်မ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုကိုလည်း ငှားထားပြီး အဲဒီမှာပါ အဝတ်အစားတွေ ရောင်းဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ယောက်ျားလေးဝတ်စုံတွေ ဖြစ်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ချင့်မင်းနဲ့ ကျွန်မတူလေးက အဲဒီဆိုင်ကို စောင့်ကြည့်ပေးရမယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရှင်းပြသည်။ "လစာက အဘွားရှုတို့နဲ့ တူတူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူလည်း စီမံခန့်ခွဲရေးအပိုင်းထဲ ဝင်သွားပြီလေ။ တစ်လကို ၃၅ ယွမ်ပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့မှာ တာဝန်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ လာမယ့်နှစ်မှာ သူ့လစာကို တိုးပေးမယ်လို့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ"
အဒေါ်မားမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားရသည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီလေ! ငါ နောက်မှ ပြန်သွားပြီး သူ့ကို ပြောပြလိုက်မယ်"
"ဒါဆိုရင်တော့ အဒေါ်မားကို အနှောင့်အယှက်ပေးရတော့မယ်" လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဘာအနှောင့်အယှက်မှ မရှိပါဘူး ဆရာမလင်းရယ်၊ ကျေးဇူးတင်ရမှာက အဒေါ်တို့ ဖြစ်ပါတယ်!" အဒေါ်မားက လင်းချင်းဟယ်ကို ကျေးဇူးတင်အගုံပြုလျက် ကြည့်လိုက်သည်။
သူမတို့လင်မယားမှာ သားဖြစ်သူနှင့် မိသားစု မြို့ပေါ်သို့ ပြန်လာနိုင်သည့်အခါက အလွန်ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ခဲ့ကြရသည်၊ လိပ်စာစာရင်း ပြန်ပြောင်းရန် ငွေအမြောက်အအများ ကုန်ကျခဲ့ရသော်လည်းပေါ့။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တည်ငြိမ်ပြီး လုံခြုံသော အလုပ်အကိုင်တစ်ခု ရှိခြင်းက သူတို့ဘဝတွေ လမ်းမှားမသွားစေရန် အာမခံချက် ပေးထားသောကြောင့်ပေတည်း။
သို့သော် အလုပ်ဖြတ်ခံရမည်ကို မည်သူကများ ထင်မှတ်ထားခဲ့မိမည်နည်း။
ထို့ကြောင့် ဤအရာမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အလုပ်မရှိတော့ဘဲ လစာလည်း မရှိတော့ပေ။ သူမ၏သားဖြစ်သူက မကြာသေးမီက ဖခင်ဖြစ်သူနောက် လိုက်ပြီး ကုန်စည်များသယ်ယူကာ ငွေရှာခဲ့သော်လည်း— တစ်ရက်ကို ယွမ် ၂၀ ခန့် ရရှိကာ သူမ၏လစာနှင့် ပေါင်းပြီး ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သော်လည်း— ၎င်းမှာ ရေရှည်အတွက် အဖြေမဟုတ်ပေ။ အဒေါ်မားမှာ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ဤကဲ့သို့သော အလုပ်အကိုင်မျိုးကို စီစဉ်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ကုန်လှောင်ခန်းကို စောင့်ကြည့်ပြီး ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို စီမံခန့်ခွဲရခြင်းထက် ပိုကောင်းမည့်အရာ မရှိနိုင်တော့ပေ။
ထိုနေ့ ညနေခင်း အလုပ်ဆင်းချိန်ရောက်သဖြင့် အဒေါ်မား အိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။
မာချင့်မင်းမှာ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ သူက တစ်မနက်လုံး အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပြီး ဖခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ချင့်မင်း! ချင့်မင်း ထစမ်းပါဦး! မေမေ ပြောစရာရှိလို့" ဟု အိမ်ထဲဝင်လာသည်နှင့် အဒေါ်မားက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"မေမေရယ်၊ ချင့်မင်းက ပင်ပန်းနေပါတယ်။" ဟု ဟွမ်ရှောက်လီယူးက သူမ၏ခင်ပွန်းအတွက် အခြေအနေများ မည်မျှခက်ခဲနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ရင်နာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"သူ ပင်ပန်းနေတာကို မေမေ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သတင်းကောင်းလေး မို့လို့ပါ" ဟု အဒေါ်မားက ရှင်းပြသည်။ သူမပြောနေစဉ်မှာပင် မာချင့်မင်းက ထထိုင်လိုက်သည်။
"မေမေလည်း အနားယူသင့်တယ်" ဟု အိပ်ရာမှနိုးလာသော မာချင့်မင်းက ပြောလိုက်သည်။ မိသားစုကို ကျွေးမွေးထောက်ပံ့နေရသော မိခင်ဖြစ်သူမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းခဲ့ရပေပြီ။
"ချင့်မင်း၊ မေမေပြောတာကို အရင်နားထောင်စမ်းပါ" ဟုဆိုကာ အဒေါ်မားက လင်းချင်းဟယ် ပြောပြသမျှကို အစအဆုံး ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
မာချင့်မင်းမှာ အံ့သြသွားလေသည်။ "တကယ်လား"
"ဆရာမလင်း ကိုယ်တိုင် မေမေ့ကို ပြောတာလေ။ ဘယ်လိုလုပ် လိမ်စရာရှိမလဲ။ မေမေ စိုးရိမ်နေတာက သားက စာရင်းဇယားတွေ ကိုင်တွယ်နိုင်မလား၊ ဆိုင်ကိုရော ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်နိုင်ပါ့မလား ဆိုတာပါပဲ" ဟု အဒေါ်မားက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။
"ကျွန်တော်က စာရင်းဇယားတွေကို အရင်က မကိုင်ဖူးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်းကြီး မခက်ခဲလောက်ပါဘူး" ဟု မာချင့်မင်းက ပြန်ပြောသည်။ ဆိုင်စောင့်ရမည့်အလုပ်ကလည်း ပြဿနာမရှိနိုင်ပေ။
"ဆရာမလင်းက ဒီည သူမ ပြန်လာတဲ့အခါ သားနဲ့ စကားပြောမယ်လို့ ပြောတယ်" ဟု အဒေါ်မားက သတင်းပေးလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ!" မာချင့်မင်း၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အလွန်တရာ စိတ်ဓာတ်ကျစရာကောင်းခဲ့သည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုပ်သားအလုပ်က ပင်ပန်းသော်လည်း အိမ်တွင် အလကားထိုင်နေရသည်ထက် စာရင် ပိုကောင်းပေသည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လင်းချင်းဟယ်က ပေါက်ဆူးဆိုင်ရဲ့ ဒုတိယထပ်တွင် အနားယူလေ့ရှိသည်။ ဆိုင်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အသစ်ဝယ်ယူထားသော နွေရာသီဖျာကို ခင်းထားကာ သူမ၏ တူမလေးများ၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် သွားမအိပ်ဘဲ ထိုနေရာတွင်သာ နေထိုင်လေ့ရှိသည်။
နိုးလာသောအခါ လင်းချင်းဟယ်က အတန်းတက်ရန် ထွက်သွားပြီး ကျိုးချင်းပိုင်ကလည်း ဆိုင်ကိုပိတ်ကာ ခဏမျှ အိပ်စက်အနားယူသည်။ နေ့လယ်နှစ်နာရီနှင့် လေးနာရီကြားတွင် လုပ်ငန်းပါးလေ့ရှိသဖြင့် သူက ဆိုင်ကို သော့ခတ်ကာ ခဏအိပ်လိုက် သို့မဟုတ် ဘတ်စကက်ဘော သွားကစားရန် ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ဘက်သို့ ထွက်သွားတတ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် ဤယောက်ျားလေးမှာ ငွေရှာရင်း ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းတတ်ရန် အသေအချာ သင်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အဒေါ်မား အလုပ်လာချိန်၌ မာချင့်မင်းက သူမ၏နောက်မှ ကပ်ပါလာခဲ့သည်။ ညနေအထိ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူက စောစောစီးစီး ရောက်လာခဲ့ခြင်းပင်။
ကျိုးချင်းပိုင်က အတွင်းပိုင်း ပြုပြင်မွမ်းမံမည့်အစီအစဉ်များကို သူ့အား အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့ပြီး မာချင့်မင်းက သေးငယ်သော အလုပ်ရုံ၏ လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုများနှင့်အတူ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲမည့် တာဝန်ကို ယူရမည် ဖြစ်သည်။
မာချင့်မင်းက တာဝန်ရှိသမျှကို သေချာနားလည်သဘောပေါက်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ အချိန်တန်သောအခါ သူသည် သူ၏သားဖြစ်သူကို မူကြိုကျောင်းမှ သွားရောက်ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်ရောက်မှသာ လင်းချင်းဟယ်လည်း တစ်နေ့တာ အလုပ်ပြီးဆုံးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကိုပါ ခန့်မှန်းမိလိုက်သဖြင့် သူမက သူ့ကို ဆိုင်သစ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားခဲ့သည်။ လမ်းခုလပ်တွင် လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ မိန်းမဝတ်စုံဆိုင်မှ ဟူဇူကိုပါ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"အဒေါ်၊ ဆိုင်သစ် ထပ်ဖွင့်မလို့လား" ဟူဇူ ရောက်လာသည်နှင့် အံ့သြလွန်း၍ မေးရိုးပင် ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။