ဒေါ်မေ့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးက ရှင်းကျန်းမှာ ဖြစ်ပြီး မိသားစုလိုက် ပြန်လာကြတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သားအလတ်ကတော့ ပထမဆုံးအသုတ် ပညာတတ်လူငယ်တွေနဲ့အတူ နယ်ဘက်ကို ဆင်းသွားခဲ့တာဖြစ်ပြီး အခုတော့ အသက်လည်း မငယ်တော့ပါဘူး၊ အဲဒီမှာတင် အခြေကျနေပါပြီ။
တချို့သူတွေလို မပြန်ရမနေနိုင် ဖြစ်နေကြတာနဲ့ မတူဘဲ သူကတော့ ပြန်ချင်တာ အမှန်ပဲဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေကိုပါ ခေါ်သွားချင်နေခဲ့တာပါ။
ဒါကြောင့်လည်း သူဟာ မြို့ကို အခုထိ ပြန်မလာနိုင်သေးတာ ဖြစ်ပါတယ်— ဘာပဲပြောပြော သူက တာဝန်ကြီးကြီး သယ်ဆောင်ထားရတာကိုး။ တစ်ဖန် ဒါကလည်း သူ့မှာ အသိတရား၊ တာဝန်သိစိတ် ရှိလို့ပါပဲ။
ဥပမာပြောရရင်၊ သူတို့ ဇိုးကျားရွာ ရွာသူကြီးရဲ့ သမီးကို ကြည့်ပါ။ သူမက သူမရဲ့ လူအတွက် ခရီးသွားလာရေး မိတ်ဆက်စာကို ခိုးယူပြီး သူ့ကို မြို့ကို အရင်ပြန်ခွင့်ပေးခဲ့တယ်။ ပညာတတ်လူငယ် ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူ့ဆီကနေ ဘာသတင်းမှ ထပ်မကြားရတော့ပါဘူး။ ရွာသူကြီးရဲ့ သမီးဟာ အဲဒီအချိန်ကစလို့ ကလေးနဲ့အတူ ခါးခါးသီးသီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရပြီး သူမရဲ့ မိဘအိမ်က မောင်နှမဝမ်းကွဲတွေရဲ့ မျက်စိစောင်းတာကိုလည်း ခဏခဏ ခံနေရပါတယ်။
သူများကိစ္စတွေကို နောက်ကွယ်မှာ ကောလာဟလ ပြောနေတာ မကောင်းပေမဲ့ ဒီကိစ္စမှာတော့ အဲဒီမိန်းကလေးက တကယ်ကို မိုက်မဲလွန်းပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက တတိယချွေးမက သူမကို နားထဲ တိုးတိုးပြောဖူးပါတယ်၊ ရွာသူကြီးရဲ့ မိသားစုက သူတို့သမီးကို အဲဒီပညာတတ်လူငယ်နဲ့ လက်ထပ်ခိုင်းဖို့ အစကတည်းက လုံးဝမဆန္ဒရှိခဲ့ဘူးတဲ့။ အစကတည်းကကို သူက အားနည်းချိနဲ့တဲ့ပုံစံ ပေါက်နေတာ— အသားဖြူဖြူနဲ့ ချောမောပေမဲ့ နယ်ဘက်က လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်အတွက် လုံးဝကို အသုံးမကျတဲ့သူပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးက သဲသဲလှုပ် ကြွေကျနေခဲ့တာလေ။ မိဘတွေက သဘောမတူတဲ့အခါကျတော့ သူမဟာ အဲဒီပညာတတ်လူငယ်နဲ့ အိပ်ရာဝင်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ သူမရဲ့ အပျိုစင်ဘဝက အလကားနေရင်း ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ရွာသူကြီးအနေနဲ့ သဘောမကျလှပေမဲ့လည်း သူ့သမီးကို သူ့ဆီ လက်ထပ်ပေးလိုက်ရုံမှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။
အခုတော့ အခြေအနေတွေက ဒီလိုဖြစ်လာခဲ့ပြီဆိုတော့ ဒါဟာ သူမကိုယ်တိုင် ဖန်တီးယူခဲ့တဲ့ ကံကြမ္မာပါပဲ။
ဒါကြောင့်လည်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်က အဖော်အဖက် ရွေးချယ်တဲ့အခါ မိသားစုရဲ့ လမ်းညွှန်ပြသမှုကို ခံယူဖို့ လိုအပ်တာဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် လူငယ်တွေမှာ အတွေ့အကြုံ နည်းပါးတာကြောင့် ပိုလို့တောင် လိုအပ်ပါတယ်။ ဆက်ဆံရေးတစ်ခု အဆင်မပြေရင် နောက်တစ်ခု ရှာလိုက်ပြီး ပိုကောင်းမယ့်သူဆီ လက်ပြနှုတ်ဆက်သွားလို့ရတဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ နောင်လာမယ့်မျိုးဆက်တွေနဲ့ မတူဘဲ၊ အဲဒီခေတ်က လူငယ်တွေအတွက်တော့ မိဘတွေနဲ့ လူကြီးသူမတွေရဲ့ ထင်မြင်ချက်ကို ဒုတိယအကြိမ် ပြန်စဉ်းစားဖို့ တကယ်ကို လိုအပ်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က သားသမီးတွေကို တမင်တကာ ဒုਕ္ခပေးချင်တဲ့ မိဘအမျိုးအစားတွေ မဟုတ်သမျှ ကာလပတ်လုံး သူတို့မှာ ဘဝအတွေ့အကြုံ ရှိကြတာမို့ သူတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ယေဘုယျအားဖြင့် မှန်ကန်တတ်ပါတယ်။
စကားတွေ ရှည်သွားပြီပဲ။
ဒေါ်မေ့ရဲ့ သားအလတ်ဆီကို ပြန်သွားရရင်တော့ သူဟာ မြို့ကို တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာဖို့အတွက် သူ့ဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေကို စွန့်ပစ်ဖို့ လုံးဝ မတွေးခဲ့ပါဘူး။ တကယ်လို့သာ အဲဒီလိုလုပ်ခဲ့ရင် ပြန်လာဖို့က လွယ်ကူမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ မိသားစုတစ်စုလုံးကို ခေါ်လာဖို့ဆိုတာက လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုပါ။
သူ့ကို ပြန်လာနိုင်အောင် ကူညီဖို့အတွက် ဦးမေက သူ့ရဲ့ အလုပ်နေရာကို သူ့အတွက် စွန့်လွှတ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ထို့အပြင် သက်ကြီးရွယ်အို စုံတွဲက ဦးမေရဲ့ အလုပ်အကိုင် ဆက်သွယ်မှုတွေကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းတွေကို ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့ဖို့အတွက် ငွေကြေးအမြောက်အများ သုံးစွဲခဲ့ကြပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်အနေနဲ့ သူမရဲ့ မိသားစုဝင်တွေရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း အားလုံးကို ပြောင်းရွှေ့နိုင်ခဲ့တာက ကျောင်းက ပညာရှင်တွေကို အသည်းအသန် လိုအပ်နေလို့ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ မိသားစုနောက်ခံကလည်း အစွန်းအထင်းကင်းစင်လို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ထို့အပြင် သူမရဲ့ ကလေးတွေကလည်း အနာဂတ်အတွက် ကြီးမားတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ရှိကြတာကို ပြသနေတဲ့အတွက် ကျောင်းကလည်း ကူညီပေးဖို့ မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပါဘူး။
ခြုံပြောရရင်တော့ သူက နောက်ဆုံးမှာ ပြန်လာတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
"မအေကြီးအတွက်တော့ မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး။ လာမယ့်လကစပြီး မအေကြီးရဲ့ လစာကို ယွမ် ၃၀ အထိ တိုးပေးမယ်နော်" လို့ လင်ချင်းဟယ်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဒေါ်မေက လက်တွေကို အမြန်ခါယမ်းလိုက်ပါတယ်။ "အဲ့လောက်ထိ မလိုပါဘူးကွယ်!"
"ရပါတယ်၊ မအေကြီးက ဆိုင်ကို စောင့်ကြည့်ကူညီပေးတော့ ကျွန်မလည်း စိတ်အချလက်ချ အနားယူလို့ရတာပေါ့" လို့ လင်ချင်းဟယ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည် - "ကျွန်မ ခုနက အဘွားရှုဆီ အဝတ်အစား တချို့ချုပ်ခိုင်းဖို့ သွားတုန်းက သတင်းလေး တစ်ခု ကြားခဲ့ရတယ်။ ဟိုဘက်အိမ်က ကျန်းမိသားစုရဲ့ ကျန်းမေဟေး ကွာရှင်းသွားပြီတဲ့!"
ဒါက အမှန်ပါပဲ။ ကျန်းမေဟေး— လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်က ကျန်းချင်ပိုင်ကို စိတ်ကူးယဉ်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ အမြန်ဆုံး လက်ထပ်ခဲ့တဲ့ အဲဒီမိန်းမပဲ ဖြစ်ပြီး ဒီနှစ်မှာတင် ကွာရှင်းသွားခဲ့ပါပြီ။
လင်ချင်းဟယ်က ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ကျောင်း၊ အဝတ်အစားဆိုင်နဲ့ ပေါက်ဆီဆိုင်ကြားမှာ အချိန်ခွဲသုံးနေရပါတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူမလုပ်ချင်တာဆိုလို့ အိပ်ပျော်ချင်တာနဲ့ အဝတ်လျှော်ချင်တာပဲ ရှိပါတယ်။
သူမက ကျန်းမေဟေးနဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကမှ ဆုံခဲ့ပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက အလည်အပတ် ပြန်လာတာပဲ ဖြစ်မယ်လို့ တွေးပြီး အထူးတလည် အာရုံမစိုက်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆက်တိုက် နှစ်ရက်ဆက်တိုက် သူမနဲ့ ထပ်ဆုံမိခဲ့ပါတယ်။
သူမရဲ့ ဒီဇိုင်းပုံကြမ်းတွေကို အဘွားရှုဆီ ယူသွားတဲ့အခါ အဘွားရှုက ဒေသတွင်း ကောလာဟလတွေကို ရေလိုနှံ့စပ်သူ ဖြစ်မှန်းသိတာမို့ သူမက အဲဒီအကြောင်းကို ရေစက်ချပြောဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာမှ ကျန်းမေဟေးက ကွာရှင်းပြီး အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတာကို အဘွားရှုက ဖော်ပြပြောပြခဲ့တာပါ။
ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိပေမဲ့ သူမက ကွာရှင်းပြီး ပြန်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူမက တကယ်ကို ရှက်တတ်တာ မရှိတဲ့သူပါပဲ။ တကယ်လို့သာ ဒေါ်လင်သာ မရှိရင် ကျန်းမေဟေးက အရှက်မရှိဘဲ ပြဿနာလာရှာဖို့ လျှောက်သွားနေလောက်တယ်လို့ လင်ချင်းဟယ်က တွေးမိပါတယ်။ လစာတိုးပေးတာက ဒေါ်မေ့ကို ကူညီချင်လို့ တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် သူမရဲ့ သားဖြစ်သူ မိသားစု ပြန်လာလို့ ငွေကြေးဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ကြီးမားနေတာနဲ့ ဦးမေမှာလည်း အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားတာကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်အကြောင်းရင်း တစ်ခုကတော့ ဒေါ်မေ့ကို အစောင့်အကြပ်အဖြစ် ငှားရမ်းဖို့ပါပဲ။ ဒေါ်မေက စိတ်အားထက်သန်ပြီး တရားမျှတမှုကို နှစ်သက်တဲ့သူတစ်ယောက်ပါ၊ သူမသာရှိနေရင် ကျန်းမေဟေးကို လာပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် လုပ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
"ရှင် လစာမတိုးပေးရင်တောင်မှ ကျွန်မက ရှင့်အတွက် ဒီအလုပ်တွေကို ဆက်စပ်ပြီး စောင့်ကြည့်ပေးမှာပါပဲကွယ်။ ရှင့်ဘက်က ကျွန်မကို ပိုက်ဆံပိုပေးဖို့ လုံးဝမလိုပါဘူး" လို့ ဒေါ်မေက တောင်းဆိုပါတယ်။
"ယူလိုက်ပါ မအေကြီးရာ။ ကျွန်မနဲ့ အဲ့လောက် ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး" လို့ လင်ချင်းဟယ်က ပြုံးပြုံးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမ ငြင်းလို့မရတော့မှန်း သိလိုက်ရတဲ့အခါ ဒေါ်မေက အဲဒီအကြောင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး "ညကျရင် အိမ်ပြန်သွားပြီး ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လို့ လိုက်မေးကြည့်ဦးမယ်။ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲနဲ့တော့ ဘယ်လိုလုပ် လူတွေက ကွာရှင်းကြလိမ့်မလဲ ဟုတ်တယ်မလား?" လို့ ပြောပါတယ်။
ဆယ်ခုမှာ ကိုးခုလောက်ကတော့ တစ်ခုခု မတရားတာတွေ ဖြစ်ပျက်နေလို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်မေက အခု အလုပ်လုပ်နေပြီဖြစ်တာကြောင့် အရင်ကထက် အလုပ်ရှုပ်လာပြီး သူ့ရဲ့ အရင် သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေနဲ့ အရင်လို မကြာခဏ အကျိုးအကြောင်း စကားစမြည် မပြောနိုင်တော့ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် သတင်းရရှိမှုက လင်ချင်းဟယ်ထက် တစ်လှမ်းနောက်ကျနေခဲ့ပြီး ကျန်းမေဟေး ကွာရှင်းသွားတဲ့ အကြောင်းကိုတောင် သူမ မသိသေးပါဘူး။
အဲဒီနေ့ည အလုပ်သိမ်းပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒေါ်မေက ညစာစားပြီးတာနဲ့ ဒီကိစ္စရဲ့ အမှန်တရားကို စုံစမ်းဖို့ သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေဆီ ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။
အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ ဒေါ်မေရဲ့ မျက်နှာပေးက ရွံရှာမုန်းတီးမှုအပြည့်နဲ့ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ "ဒါက လုံးဝကို အရှက်မရှိတာပဲ!"
"ဒါပေါ့ အဲ့ဒါ အမှန်ပဲလေ! အဲဒီလူက သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပေမဲ့ သူ့မှာ သားတစ်ယောက်နဲ့ သမီးတစ်ယောက် ရှိတာကြောင့် အသင့်အတင့် ရှိတဲ့ မိသားစုပါပဲ။ သူမလိုမျိုး ကလေးတောင် မမွေးပေးနိုင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် အဲဒီလို မိသားစုထဲကို လက်ထပ်ဝင်ရောက်နိုင်တယ်ဆိုတာက ကံထူးတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမက အပြင်ထွက်ပြီး ဖောက်ပြန်သေးတယ်!" အဘွားကွေ့က ရပ်ကွက်တွင်း ကောလာဟလ ကျွမ်းကျင်သူကြီး ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်လို့သာ အတွင်းကျကျ အချက်အလက်တွေကို သိချင်တယ်ဆိုရင် ရှာရမယ့် တိကျတဲ့သူက သူမပါပဲ။
သူမက အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို အသေအချာ သိထားပါတယ်။
အမှန်တကယ်တော့ ကျန်းမေဟေးက လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ လက်သန့်သန့်နဲ့ မနေနိုင်ခဲ့တာကြောင့် ကွာရှင်းခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူမက သူမရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့ အိမ်ဘေးချင်းကပ်လျက်မှာ နေထိုင်တဲ့ ရပ်ကွက်ထဲက လူတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်ခဲ့တာပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်က အပြင်မှာ အခန်းငှားပြီးတောင် အတူတူနေခဲ့ကြတာဖြစ်ပြီး ခင်ပွန်းသည်ရဲ့ ဇနီးဖြစ်သူ လက်ထဲမှာ တဝါးတဝါးနဲ့ မိသွားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
အရှုပ်တော်ပုံက ချက်ချင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
ဒါ့အပြင် ကျန်းမေဟေးက လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့ တူ၊ တူမတွေကို ကောင်းကောင်း မဆက်ဆံခဲ့ဘဲ အဲဒီ ယောကျ်ားလေးနဲ့ မိန်းကလေးကို ခဏခဏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ကိုယ့်ကိုကိုယ် လေးစားမှုရှိတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် အဲဒီအိမ်ထောင်ရေးကို ချက်ချင်းပဲ အဆုံးသတ်ပစ်ခဲ့ပါတယ်။
ကျန်းမေဟေးအနေနဲ့ သူမရဲ့ မူလ ကြင်ယာလက်ဖွဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုသာ ပြန်ယူခွင့် ရခဲ့ပါတယ်။ သူမက ဖောက်ပြန်ရင်းနဲ့ လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားခဲ့တာဖြစ်လို့ နောက်ထပ် လျော်ကြေးငွေ တောင်းဆိုဖို့တောင် မဝံ့ရဲခဲ့ပါဘူး။
အဲဒီလိုနဲ့ သူမက အရှက်ကွဲပြီး အိမ်ကို ခွေခွေလေး ပြန်လာခဲ့ရတာဖြစ်ကာ အဲဒီနောက်မှာမှ လင်ချင်းဟယ်က သူမနဲ့ နှစ်ရက်ဆက်တိုက် ဆုံမိခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။
"ဒီကမ္ဘာကြီးထဲမှာ လူမျိုးစုံ ရှိကြတာပါပဲကွယ်" လို့ လင်ချင်းဟယ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျန်းမေဟေးလို လူမျိုးတွေ တကယ် ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီည အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ လင်ချင်းဟယ်က ဇူကျင်းပိုင်ကို ဒီအကြောင်း ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
ဇူကျင်းပိုင်က တမင်တကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ်။ သူက ယေဘုယျအားဖြင့် သည်းခံတတ်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ ကျန်းမေဟေး လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ လုံးဝရွံရှာမုန်းတီးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်က သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို အလွန်အမင်း ကျေနပ်အားရဖြစ်သွားပြီး သူ့ကို အနမ်းတစ်ပွင့်နဲ့ ဆုချီးမြှင့်လိုက်ပါတယ်။ "သူမက ရှင့်ကို လွမ်းဆွတ်နေချင်ရင်လည်း လွမ်းခွင့်ပြုလိုက်လေ။ တံတွေးတွေ ကျပြီး သေသွားပါစေတော့!"
သူခိုးတစ်ယောက်က ဘယ်သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားမလဲဆိုတာကို သူမအနေနဲ့ မထိန်းချုပ်နိုင်ပေမဲ့ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ယောက်ျားကိုတော့ သေချာပေါက် စောင့်ကြပ်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဇူကျင်းပိုင်က အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေတဲ့ အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်ပါတယ်။
"သူမက ရှင့်ကို ဆက်ပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးနေသေးလား?" လို့ လင်ချင်းဟယ်က မေးလိုက်ပါတယ်။
"မပေးပါဘူး" လို့ ဇူကျင်းပိုင်က ရိုးသားစွာနဲ့ ခေါင်းခါပြလိုက်ပါတယ်။ သူက ကျန်းမေဟေးနဲ့ တစ်ခါ ဆုံဖူးပေမဲ့ သူမက ပြောပြလို့မရတဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ဖော်ပြဖို့အတွက် မျက်ရည်ဝဲပြီး နူးညံ့တဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ သူ့ကို ကြည့်ခဲ့တာပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဇူကျင်းပိုင်ကတော့ သူမကို ဒုတိယအကြိမ်တောင် လှည့်ကြည့်ဖို့ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။