အခန်း (၁၀၀) - ၁၉၇၀ ခုနှစ်၏ နောက်ဆုံးနေ့
အိမ်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် ယုန်သားตุ๋န်ချက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ဟင်းချက်ရင်း သူမက ကျိုးချင်းပိုင် ကို “ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုသုံးယောက်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ အရင်ကထက်တောင် ပိုผอมသွားသလိုပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အကြောင်းစုံကို မသိရှာသော ကျိုးချင်းပိုင် က “မင်း ပြန်သွားကြည့်ချင်သေးလား” ဟု အကြံပေးသည်။
“ကျွန်မ မပြန်တော့ပါဘူး” ဟု သူမက ပြန်ဖြေသည်။ သူမတွင် လင်မိသားစုအပေါ် မေတ္တာတရား မရှိတော့ပေ။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ကပင် သူတို့သည် အကြောင်းပြချက် ခပ်ပေါ့ပေါ့ဖြင့် သူမနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ခဲ့ကြပြီး သူမလည်း ဘာမျှမတွေးဘဲ ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် စကားမပြောတော့ဘဲ ငြိမ်နေလိုက်သည်။ သူလည်း နှစ်သိမ့်ပေးစရာ စကားလုံးများစွာ မရှိပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ သည်လည်း သူမ၏ မွေးရပ်မိသားစုအကြောင်းကို ဆက်မတွေးတော့ပေ။ ယုန်သားตุ๋န်၏ မွှေးပျံ့သောရနံ့တို့သည် မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။ သူမသည် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို ရက်ရက်ရောရော ထည့်လိုက်သဖြင့် ဟင်းမှာ အလွန်ပင် မွှေးပျံ့နေသည်။
ထိုသို့သော အစားအသောက်မျိုးတွင် အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ကို ချန်ထား၍ မဖြစ်ပေ။
“ဒီဟင်းပန်းကန်ကို အဖေနဲ့ အမေတို့ဆီ ပို့ပေးလိုက်ပါ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် လက်ထဲသို့ ပန်းကန်လုံးလေးတစ်လုံး ထည့်ပေးရင်း မှာလိုက်သည်။ “ဒီယုန်ကို ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုသုံးယောက်က တစ်နေကုန် အအေးဒဏ်ခံပြီး ဖမ်းလာတာလို့ သေချာပြောလိုက်ဦး”
ဒါသည် သူမအား မိမိကိုယ်ပိုင်မိသားစုဆီသို့ လျှို့ဝှက်၍ ပစ္စည်းများ ပို့ပေးနေသည်ဟု မထင်စေရန် ကြိုတင်တွက်ချက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင်မဟုတ်သလို လင်မိသားစုကိုလည်း သူမထံမှ အကျိုးအမြတ်ရစေရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ သူမ အသိအမှတ်ပြုသည်မှာ အစ်ကိုသုံးယောက်သာဖြစ်ပြီး ထိုအခါကပင် ယုန်အတွက် ပြန်ပေးသည့်အနေဖြင့် အသားမုန့်သုံးလုံးသာ ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမသည် စေးနဲနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ အစ်ကိုသုံးယောက်မှာ အိမ်ထောင်ကျပြီးသူဖြစ်၍ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရမည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ဇနီး၏ လောဘကို မြှောက်ပေးလိုခြင်းမရှိပေ။ ယခင်က အစ်မတော်၏ မီးနေသည်ကာလတွင် သူမ ကူညီပေးခဲ့သည်ကို ထောက်လျှင် အသားများစွာပါသော အသားမုန့်သုံးလုံးသည် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေပြီဖြစ်သည်။ သူမအမြင်တွင် လူအချင်းချင်း ဆက်ဆံရေးဆိုသည်မှာ အပေးအယူမျှတရမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ အလကားရသည်ကို အထူးအဆန်းလုပ်နေရန် မလိုပေ။
သို့သော် သူမသည် ထိုအသားမုန့်တို့၏ တန်ဖိုးကို လျှော့တွက်မိသည်။ ဝက်သုံးထပ်သား၊ ကြက်ဥနှင့် ဂျုံမှုန့်ကောင်းတို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထိုအရွယ်အစားမျိုးသည် မြို့ပေါ်တွင် စားသောက်ကုန်ကူပွန်များ ပေးမှသာ ဝယ်ယူနိုင်သည့် ရှားပါးပြီး ဈေးကြီးသော အစားအစာဖြစ်သည်။ အစ်မတော်အတွက်ဆိုလျှင် ထိုအသားမုန့်သုံးလုံးသည် ယုန်တစ်ကောင်ထက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိနေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပွင့်လင်းလွန်းသော စကားကြောင့် ချွေးစေးပြန်သွားသော်လည်း ယုန်သားဟင်းကို သွားပို့ပေးကာ ယုန်ရလာပုံအကြောင်းကိုလည်း သေချာပြောပြလိုက်သည်။
အမေကျိုး က ကိစ္စရပ်ကို ကောင်းကောင်းနားလည်သည်။ သားငယ် ပြန်သွားပြီးနောက်တွင် သူမက “ဒီတစ်ခါတော့ ဒါဝါ့အမေအကြောင်း ဘာမှမပြောတော့ဘူး” ဟု ဆိုသည်။
“သူ့အကြောင်းကို အရမ်းစိတ်မပူပါနဲ့” ဟု အဖေကျိုး က ပြန်ဖြေသည်။
အမေကျိုး သည် စကားမပြန်တော့ဘဲ ပန်ကိတ်မုန့်များကို ပြန်နွေးရန်သာ အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ သူတို့သည် ယုန်သားตุ๋န်ကို ပန်ကိတ်မုန့်နှင့် တွဲဖက်စားကြရာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှသဖြင့် အားမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။
“လေးယောက်မြောက်အိမ်ထောင်စုက အခြေအနေ တော်တော်ကောင်းပုံရတယ်” ဟု အဖေကျိုး က မှတ်ချက်ပေးသည်။ “တစ်နှစ်လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ခဲ့ရပေမဲ့ သူလည်း ပိန်သွားတာမျိုး မရှိဘူး။ သူ့ဇနီးက သူ့ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုထားတာပဲ” သူသည် သူမ၏ ဟင်းချက်လက်ရာကို အမှန်ပင် ချီးကျူးမိသည်။ သူမ ပို့ပေးလေ့ရှိသော အသားဟင်းများသည် အမြဲပင် ထိပ်တန်းအရသာရှိသည်။ သူ့သားနှင့် မြေးများမှာလည်း ကောင်းကောင်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ခံထားရသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
“သူတို့ကို မပြုစုဘူးလို့ ငါမပြောပါဘူး” ဟု အမေကျိုး က သက်ပြင်းချသည်။ “သူမက ငွေတွေ အသုံးများလွန်းလို့ပါ”
သို့သော် ဇိုးကျားရွာ တွင် အိမ်ထောင်မှုကိစ္စများကို စီမံခန့်ခွဲရာ၌ သူမ၏ လေးယောက်မြောက် ချွေးမကို မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်ကြောင်းကိုတော့ သူမ ဝန်ခံရပေမည်။ သူမ၏သားမှာ အနားယူပြီးကတည်းက အရင်ထက် ပို၍ ကျန်းမာလာပြီး မြေးများမှာလည်း အားအင်အပြည့် ရှိနေကြသည်။
“သူတို့ အလုပ်လုပ်နိုင်သေးသရွေ့တော့ သူတို့ကို စုဆောင်းပေးဖို့ ကူညီသင့်ပါတယ်” ဟု အဖေကျိုး က အကြံပြုသည်။
အမေကျိုး သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ထိုကိစ္စကို ဒီအတိုင်း ထားလိုက်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် မြေးများ၏ အနာဂတ် အိမ်ထောင်ရေးစရိတ်များအတွက် ငွေကြေးစုဆောင်းပေးရမည်ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်မကျဘဲ လူပျိုကြီးဖြစ်သွားမှာကို သူတို့ မလိုလားပေ။
သူတို့၏ အတွေးများကို မသိရှာသော လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် ကလေးများအားလုံးနှင့်အတူ ပုစွန်ခြောက်ဟင်းရည်၊ ပြောင်းဖူးမှုန့် မန်တိုမုန့်တို့နှင့် ယုန်သားကို တွဲဖက်ကာ ကျေနပ်စရာကောင်းသော ညစာကို သုံးဆောင်နေသည်။
“ဖေဖေ၊ နောက်တစ်ခါ ယုန်ကို ဘယ်တော့ ဖမ်းမှာလဲ” ဟု ဒါဝါက ယုန်ဦးခေါင်းအပိုင်းကို ကိုက်စားရင်း မေးသည်။
“ဒီလိုအေးတဲ့နေ့မှာ ဘယ်သွားဖို့ စိတ်ကူးနေတာလဲ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆူလိုက်သည်။
“ဆောင်းရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်က လယ်ကွင်းထဲမှာ ဝဝကဖုန့်ဖုန့် ယုန်တွေ အများကြီးပဲ” ဟု အာဝါ က ဝင်ပြောသည်။ “သူတို့က အရမ်းမြန်လို့ ဖေဖေ မဖမ်းနိုင်တာ”
“မင်းဖေဖေက ရိတ်သိမ်းချိန်မှာ အရိုးထဲထိအောင် ပင်ပန်းနေတာကို မင်းတို့က အမဲလိုက်ခိုင်းနေသေးတယ်ပေါ့။ မင်းတို့ဘာသာ ဘာလို့ မဖမ်းတာလဲ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။
“ကျွန်တော်က သေးသေးလေးပဲ ရှိသေးတယ်လေ” ဟု အာဝါ က တုန်တုန်ရီရီ ပြန်ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ကြီးလာရင် သေချာပေါက် ဖမ်းပေးမှာပါ”
“ဒါဆိုရင် အစားများများစားပြီး မြန်မြန်ကြီးအောင်လုပ်” ဟု သူမက စကားဖြတ်လိုက်သည်။ တောယုန်များမှာ အလွန်သွက်လက်ပြီး လိမ္မာကြသည်။ ယုန်တစ်ကောင် ဖမ်းနိုင်ရန် ကံနှင့် ခွန်အား နှစ်ခုလုံး လိုအပ်ပြီး ရိတ်သိမ်းချိန်အပြီးတွင် အမဲလိုက်ရန် အားအင်တို့မှာ ကျန်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ အလိုလိုက်မှုကြောင့် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် တိတ်တဆိတ် စားသောက်နေသည်။ သူသည် နောက်တစ်နေ့တွင် တောင်ပေါ်သို့ ထပ်သွားခဲ့သော်လည်း လက်ဗလာဖြင့်သာ ပြန်လာခဲ့ရသည်။ အမဲလိုက်ခြင်းမှာ ခွန်အားတစ်ခုတည်းနှင့် မရကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။
“နှစ်ကူးညမှာ ဒီလောက်တောင် ပျင်းနေတာလား” ဟု သူပြန်ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က ဆူပူလိုက်သည်။ “တောင်ပေါ်တက်ပြီး အအေးဒဏ်ခံရတာ အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းနေလား။ အိမ်မှာ အသားတွေ မရှိတော့လို့လား”
သူမ၏ စူးရှသော စကားများကြားမှပင် သူမသည် သူ့အတွက် ဂျင်းပြုတ်ရည်ပူပူတစ်ခွက်ကို အသင့်ပြင်ပေးထားလေသည်။
ယနေ့သည် လဆန်း ၁၂ လ၏ ၃၀ ရက်နေ့ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အိမ်ခွဲနေကြသော်လည်း မိသားစုမှာ နှစ်ကူးညစာအတွက် အတူတကွ စုဝေးခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ ၁၉၇၀ ခုနှစ်၏ နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် စားပွဲပေါ်သို့ ဟင်းပန်းကန်နှစ်ခုကို တင်လိုက်သည်။ အသားตุ๋န်နှင့် ခေါက်ဆွဲဖတ်၊ ထို့နောက် အသားလုံးဟင်းဖြစ်သည်။ အသားလုံးဟင်းမှာ ကလေးများအတွက် အထူးပင် ကြိုက်နှစ်သက်စရာ ဖြစ်နေသည်။
ညစာစားပြီးနောက် အမျိုးသမီးများသည် စကားစမြည်ပြောနေကြပြီး မိန်းကလေးများဖြစ်ကြသည့် ဒါနီနှင့် အာနီတို့က ပန်းကန်ဆေးကြောနေကြသည်။ ဒုတိယအစ်မတော် မှာ အလျင်အမြန် ပြန်သွားသည်။ သူမနှင့် လင်ချင်းဟဲ့ တို့မှာ နောက်ဆုံးအကြိမ် ရန်ဖြစ်ပြီးကတည်းက ဆက်ဆံရေး ပျက်ပြားနေပြီး အခုအခါတွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နှုတ်ဆက်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။
“ညစာစားချိန်မှာ အစ်မ သိပ်မစားတာ တွေ့တယ်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တတိယအစ်မတော်ဘက်သို့ လှည့်၍ မေးသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ”
“ကလေးက နည်းနည်း ဆိုးနေလို့ပါ” ဟု တတိယအစ်မတော်က စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်မရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက တော်တော်ပြင်းထန်နေတယ်”
“မနက်ခင်း မအီမသာဖြစ်တာလား” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ခေါင်းညိတ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစရာကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်တော့ ထိုသို့သော ဒုက္ခမျိုး မခံစားရအောင် သန္ဓေတားဆေးတစ်မျိုးမျိုးကို ရှာထားမှဖြစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် ထိုဒုက္ခကို ဖြတ်သန်းရန် လုံးဝ အစီအစဉ်မရှိပေ!