အခန်း (၇၉) - <K ကိုအင်>
အခန်းထဲတွင် ရှိနေကြသူအများစုမှာ (အကုန်လုံး မဟုတ်လျှင်တောင်) သူတို့၏ သီးခြားသတင်းရင်းမြစ်များဆီမှ စာတစ်စောင်စီ လက်ခံရရှိလိုက်ကြပုံ ရသည်။
ရှင်ဆီမီက ဝူဆောင်းကို မေးလိုက်သည် - “ဒါဆိုရင် ဒီသတင်းအချက်အလက်ကို သူ့ကို အရင်ပေးခဲ့တာပေါ့လေ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ သင်ညွှန်ကြားတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ ကျွန်တော် ပထမဆုံးလုပ်ရမှာက ဒီအုပ်စုရဲ့ သီးသန့်ဆန်မှုကို ဖြိုခွဲဖို့ပါပဲ။ အခုတော့ သူတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရယူနိုင်ခဲ့ပါပြီ။”
“လုပ်ရတာ လွယ်ကူသွားတာပေါ့။”
“ဟားဟား၊ မဖြစ်နိုင်တာဗျာ။ အနာဂတ်ကို ခန့်မှန်းရတာ ဘယ်တော့မှ မလွယ်ကူပါဘူး။ အဲဒါ ခင်ဗျား အကောင်းဆုံး သိတာပဲလေ။”
“ကျွန်တော်ပြောချင်တာက ဝူဆောင်းအတွက် လွယ်ကူသွားတယ်လို့ ပြောတာပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ စကားပြောချင်နေတာ ကြာပြီ၊ ဟိုတစ်ခါက ပြောပြခဲ့တာလေးအတွက် ကျေးဇူးတင်ချင်လို့ပါ။ ခင်ဗျားပေးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကြီးရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ကျွန်တော် ပြန်ရလာနိုင်ခဲ့တယ်။”
“ရပါတယ်။ KYLO နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာကို ကျေးဇူးဆပ်တယ်လို့ပဲ မှတ်လိုက်ပါဗျာ။”
လီဆန်းဟွန်းက ဝူဆောင်းဆီသို့ ရုတ်တရက် လျှောက်လာခဲ့သည်။ “ငါတော့ သွားတော့မယ်၊ နောက်မှ ထပ်တွေ့ကြတာပေါ့။ တခြားသတင်းအသစ်တွေ ဘာတွေရှိရင် ဖုန်းဆက်လိုက်ဦး။ မင်းနဲ့ လဲလှယ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။”
ဝူဆောင်းက ခေါင်းညိတ်၍ ဖြေလိုက်သည် - “နားလည်ပါပြီ။”
ရှင်ဆီမီက ဝူဆောင်းကို နောက်ပြောင်သောလေသံဖြင့် ပုခုံးနှင့် တွန်းတိုက်လိုက်သည် - “ကြည့်ရတာ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် အရမ်းရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားကြပြီပဲ။”
ဝူဆောင်းက ပြုံးစစဖြင့် ဖြေလိုက်သည် - “ရှင်နဲ့ ကျွန်တော်လည်း သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိလာတာ ကြာပြီလေ။”
သူမက မျက်နှာရဲသွားပြီး ပြန်ဖြေသည် - “အင်း ဟုတ်မှာပေါ့။”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်က လီဆန်းဟွန်းနဲ့ထက် ရှင့်နဲ့ ပိုပြီး သူငယ်ချင်းကောင်း ဖြစ်နေတာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား။”
ရှင်ဆီမီက အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ဖြေလေသည် - “အ… အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။”
ဝူဆောင်းက သူမကို နောက်လိုက်သည် - “ဘာလဲဗျ။ ကျွန်တော်တို့က အရမ်းရင်းနှီးကြတယ်လို့ ကျွန်တော်က ထင်ထားတာလေ။”
ရှင်ဆီမီက အမြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည် - “မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေတယ်လေ!”
ရှင်ဆီမီ ဒေါသထွက်လာပုံ ရသည်။ ဝူဆောင်းလည်း စကားကို အမြန်ပြောင်းလိုက်သည် - “ဒါဆို ရှင့်ရော မသွားရသေးဘူးလား။ အခု လူတိုင်း အလောတကြီး ထွက်သွားကြပြီလေ။”
“ရှင့်?”
“ဒါက ကြီးမားတဲ့ သတင်းလေ။ ရုံးချုပ်ကို အမြန်ပြန်ဖို့ မလိုဘူးလား။”
ရှင်ဆီမီက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည် - “လိုတော့ လိုပါတယ်။”
ဝူဆောင်းက တုန်ခါနေဆဲဖြစ်သော သူ့ဖုန်းကို သူမအား ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်လည်း သွားရတော့မယ်။ နောက်မှ တွေ့မယ်။”
ရှင်ဆီမီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူမ၏အကြည့်တို့က ဝူဆောင်း၏အကြည့်နှင့် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မဆုံခဲ့ပေ။
ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီးနောက် ဝူဆောင်းက ရေရွတ်လိုက်သည် - “ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား…”
ရှင်ဆီမီ သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်ဟူသော ထူးခြားသည့် ခံစားချက်မျိုးကို သူရရှိလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးလေ။”
ဝူဆောင်းသည် ချက်ချင်းပင် ထိုအကြောင်းကို ခေါင်းထဲမှ ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ဝင်လာသည့်ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်တွင် ဂျန်ဂွမ်ချူလ် ဖြစ်နေသည်။
“ဥက္ကဋ္ဌ ကန်!”
ဝူဆောင်းက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည် - “ဖုန်းထဲမှာ အဲ့ဒီလောက် အသံကျယ်ကျယ် မပြောပါနဲ့ဗျာ။”
“ဘယ်လိုလုပ် ငြိမ်နေနိုင်ရမှာလဲ။ သရဲခြောက်တဲ့အကြောင်းက အတည်ကြီးလား ခင်ဗျားပြောတာ?”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ပြောသားပဲ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဆီကနေ ပိုက်ဆံနံ့ရတယ်လို့ ပြောတုန်းက ကျွန်တော် အံ့သြသွားတာပေါ့။ ကျွန်တော်ပြောမယ်၊ ခင်ဗျား ခံစားလိုက်ရတာက ကျွန်တော့်ဆီမှာပ်ါလာတဲ့ သရဲကြောင့်ပဲ။”
“မဖြစ်နိုင်တာ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။ ဒါကို လုံးဝ မယုံနိုင်ဘူး။” ဂျန်ဂွမ်ချူလ်၏ အသံမှာ အံ့သြထိတ်လန့်နေမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဝူဆောင်းက စကားကို အမြန်ဆက်လိုက်သည် - “ခင်ဗျားကို ပြောစရာ ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လုပ်ငန်းထဲမှာ အချက်အလက် ခွဲခြောက်စိတ်ဖြာမှုကိုပါ ထည့်သွင်းဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။ ကျွန်တော့်စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ဒါက အမြတ်အစွန်း အရမ်းထွက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။”
“ဒါတွေကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲ! သမ္မတဟောင်းကြီး ဆုံးသွားပြီလေ! ခင်ဗျား ခန့်မှန်းခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ!”
“အဲဒါကို ခင်ဗျားဆီ အတိတ်ကို ပြန်ပေးရမယ်ထင်တယ်။ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေလို့လဲဗျ! ကျွန်တော်တို့ အာရုံစိုက်ရမှာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လုပ်ငန်းပဲ။ သမ္မတဟောင်းတစ်ယောက် သေဆုံးသွားတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။”
ဂျန်ဂွမ်ချူလ်မှာ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်သွားသည် - “ဘ… ဘာပြောလိုက်တယ်?”
“ဒါက ဝမ်းနည်းစရာ အချိန်တစ်ခုဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စီးပွားရေးဆိုတာ စီးပွားရေးပဲလေ။”
“…”
“တခြားလူတွေကတော့ ဒီဖြစ်ရပ်ကို သူတို့အတွက် အသာစီးရအောင် ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာကို အလုပ်ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ဒါကြောင့် နိုင်ငံရေးဇာတ်ခုံ ကြီးလည်း ပြောင်းလဲသွားမယ်၊ တခြားစီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေလည်း ဒီပြောင်းလဲမှုနဲ့အညီ သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေးပုံစံကို ဘယ်လိုညှိရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားနေကြလောက်ပြီ။”
ဂျန်ဂွမ်ချူလ်မှာ ဘာမှဆက်ပြောမရတော့ပေ။
ဝူဆောင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည် - “ဒီအရာက ကျွန်တော်တို့ လုပ်ငန်းအပါအဝင် လူတိုင်းအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိလာလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျား အဲဒါကိုတောင် စဉ်းစားမထားမိဘူးလား။”
ဂျန်ဂွမ်ချူလ်သည် ဤအခြေအနေကို မနှစ်မြို့ပေ။ သူသည် အထက်လူကြီး၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံနေရသော ဝန်ထမ်းတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်ဟု ခံစားရသည်။
“အ… အဲ၊ ကိုယ်မှာလည်း အချိန်မရှိသေးတာနဲ့ သတင်းကလည်း တုန်လှုပ်စရာ ဖြစ်နေတော့လေ…”
“အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်တို့က ပိုပြီး တည်ငြိမ်ဖို့လိုသလို ကျွန်တော်တို့ လုပ်ငန်းအတွက် ဘာတွေလုပ်ပေးနိုင်မလဲဆိုတာကိုပါ စဉ်းစားဖို့လိုတာပေါ့။ ခင်ဗျားဆီကနေ ဒီထက်ပိုပြီး မျှော်လင့်ထားခဲ့တာဗျာ။”
ဝူဆောင်း၏ စိတ်ပျက်သွားပုံရသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဂျန်ဂွမ်ချူလ်က အسرအမြန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “နားလည်ပါပြီ၊ အဲ့ဒီတော့ အလကားနေရင်း တглုတглုနဲ့ ဆူနေတာ ရပ်လိုက်တော့! ရုံးကျရင် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။”
---------------------------------------------------------------
ဝူဆောင်း အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ရေချိုးပြီး ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ အင်တာနက်ပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းဖွယ်သတင်းများနှင့် လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူ စိတ်မဝင်စားပေ။
ဝူဆောင်းသည် ဘစ်ကွိုင်တူးဖော်မှု (Mining) တိုးတက်မှုကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ ကြည့်ရအောင်။”
၈၅၀,၂၁၁.၃၄၁၂
သူ မြင်လိုက်ရသော ကိန်းဂဏန်းများအတွက် ကျေနပ်အားရ မိသည်။ ဆာဗာများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ အနီရောင်မီးလေး အချို့လင်းနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
ဝူဆောင်း အံ့သြမသွားပါ။ ဤဆာဗာများသည် နေ့စဉ် အနားမယူဘဲ အလုပ်လုပ်နေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့ အလုပ်ပိုလုပ်ရလွန်းသဖြင့် ချို့ယွင်းသွားသည်မှာ သာမန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အမေရိကန်နှင့် ကိုရီးယားရှိ ရုံးများကို ဖုန်းဆက်၍ ပျက်နေသော ဆာဗာများကို လဲလှယ်ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ဝူဆောင်း ထပ်မံစစ်ဆေးခဲ့သည်မှာ သူ၏ အကောင့်လက်ကျန်ငွေပင်တည်း။
အမေရိကန် - ၁.၆၈၉ ဘီလီယံ ဒေါ်လာ။
ကိုရီးယား - ၁၇၅.၄ မီလီယံ ဒေါ်လာ။
အဆိုပါ ကိန်းဂဏန်းများတွင် သူပိုင်ဆိုင်သည့် ပစ္စည်းဥစ္စာများ၏ တန်ဖိုးများလည်း ပါဝင်သည်။ သူ့တွင် ဒေါ်လာ ၂ ဘီလီယံနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဘစ်ကွိုင်များနှင့် နောင်လာမည့် ကိုကွန် စာဗစ်တို့သာ ရှိလာမည်ဆိုပါက…
သို့သော် ဤအရာများသည် အနာဂတ်တန်ဖိုးများသာ ဖြစ်ကြသည်။
ဝူဆောင်းသည် သူ၏ လက်ရှိပိုင်ဆိုင်မှုများကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ “ဒီလောက် ပိုက်ဆံနဲ့ဆိုရင်တောင် ဒေယန်းရဲ့ ရှယ်ယာအများစုကို ဝယ်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်သေးဘူး။”
ဝူဆောင်း ချမ်းသာလာသော်လည်း ဒေယန်း သို့မဟုတ် MOX ကဲ့သို့သော ကုမ္ပဏီကြီးများနှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ ယှဉ်နိုင်သေးသည် မဟုတ်ပေ။
“ခရစ်တိုငွေကြေး ထွန်းကားလာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေရရင်တော့ အချိန်အများကြီး ကြာဦးမှာပဲ…”
ဝူဆောင်းသည် အခြားရွေးချယ်စရာများကို စဉ်းစားကြည့်သည်။ ဂျောင်ဂျင်စပ်၏ ဘဝကို ယခုချက်ချင်း ဆိုးရွားသွားအောင် သူ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။
သူ စဉ်းစားမိသည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ လီအာရီကို အသုံးချရန်ဖြစ်သော်လည်း ဂျောင်ဂျင်စပ် ရှိနေမည်ဆိုပါက သူမသည် မည်သည့် အစည်းအဝေးကိုမျှ လာမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိနေသည်။
“ဂျောင်ဂျင်စပ်… ဂျောင်ဂျင်စပ်…”
ဝူဆောင်းသည် သူပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အသုံးချနိုင်မည့် အရာများကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
ပိုက်ဆံ။
ပရိုဂရမ်ရေးဆွဲနိုင်သည့် စွမ်းရည်။
အနာဂတ်အကြောင်း သူသိထားသည့် ဗဟုသုတ။
ထို့နောက် ဂျောင်ဂျင်စပ် ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အရာများကို စဉ်းစားမိသည်။
MOX ၏ ရှယ်ယာအများအပြား။
MOX ဖွံ့ဖြိုးရေးဌာန၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ရာထူး။
သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပိုင်ဆိုင်မှုများ။
ဝူဆောင်းအနေဖြင့် သူ့တွင် ရှယ်ယာမည်မျှရှိပြီး ပိုင်ဆိုင်မှု မည်မျှရှိသည်ကို အတိအကျ မသိပေ။
ဘယ်လိုပဲ စဉ်းစားဉ်းစား ဝူဆောင်း ခေါင်းထဲတွင် အသုံးဝင်မည့် အကြံအစည် တစ်စုံတစ်ရာ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် သူ လက်လျှော့လိုက်သည်။
“အလုပ်ပဲ ပြန်လုပ်ရအောင်။”
သူသည် သူ၏ အာရုံများကို K ကိုအင် တည်ဆောက်ရေးဆီသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်လိုက်သည်။
---------------------------------------------------------------
အစိုးရမှ မရွေးချယ်မီ ကိုကွန် အက်ပ်ကို အပြီးသတ်နိုင်ရန်အတွက် သူသည် ဤပရောဂျက်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် ချတ်ပရိုဂရမ်၏ လုံခြုံရေးကို အထူးအာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ ကိုရီးယားအစိုးရ၏ ရွေးချယ်ခြင်းကို ခံရရန်အတွက် လုံခြုံရေးမှာ အပြစ်အနာအဆာကင်းရန် လိုအပ်ပြီး မဟုတ်ပါက ရွေးချယ်ခံရမည့် အခွင့်အလမ်းမှာ အလွန်နည်းပါးသွားမည် ဖြစ်သည်။
သူ အာရုံစိုက်၍ စာလုံးတွေ အမြန်ထိုးနေစဉ်တွင် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာသဖြင့် သူ၏ အာရုံများ ပြန့်လွင့်သွားရသည်။
“သင့်ကုမ္ပဏီ၏ မက်ဆင်ဂျာကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ပါသည်။ အသေးစိတ်သိရှိလိုပါက အောက်ပါနံပါတ်သို့ ဆက်သွယ်ပေးပါရန်။ 02-xxxx-xxxx”
ပြည်သူ့ဝယ်ယူရေး ဝန်ဆောင်မှုအေဂျင်စီ (Public Procurement Service) ထံမှ ပေးပို့လာသော မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုပင်တည်း။